ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 639,928 Views

  • 6,051 Comments

  • 13,872 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,935

    Overall
    639,928

ตอนที่ 16 : บทที่สิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3559 ครั้ง
    14 ม.ค. 62


ไป๋อวี้หลันเลือกจะไม่บอกเรื่องของห่านฟางหรงกับเขา ปล่อยให้เฉียวฮุ่ยเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ทว่าต่อให้เฉียวฮุ่ยไม่รายงาน เหล่าข้ารับใช้รวมถึงหลี่กงกงย่อมต้องบอกเรื่องนี้กับเยี่ยนหลงเยี่ย การสวมบทบาทเป็นภรรยาแสนดีให้สามียำเกรงนับเป็นวิธีที่เหมาะสม ดังนั้นนอกจากยืนฝนแท่งหมึกให้เขา นางก็ไม่ได้ทำสิ่งใดอีกตลอดคืน

 

กลับกลายเป็นเยี่ยนหลงเยี่ยเสียอีกที่มองมาเป็นระยะ สีหน้าของเขาราบเรียบ ราวกับไม่รู้เรื่องอะไร และพยายามเอาอกเอาใจนางในแบบตนเอง

 

แสงสว่างจากเชิงเทียนวูบไหว สะท้อนสู่นัยน์ตาของพวกเขา นางแย้มยิ้มหวาน แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่า เรือนผมยาวสลวยคลอเคลียไปกับดวงหน้างดงาม เยี่ยนหลงเยี่ยยืนอยู่ตรงหน้า มือตวัดลากปลายพู่กันลงบนกระดาษขาว ร่างภาพเสมือนของภรรยาลงไป

 

นับเป็นอีกหนึ่งงานอดิเรกของตัวร้าย ถึงแม้นว่าพักหลังมานี้เขาจะไม่ค่อยมีเวลาว่าง ขนาดมานั่งวาดรูปเล่นเหมือนสมัยเป็นท่านอ๋อง กระนั้นแล้วเขาก็ยังมีงานวาดออกมาให้ชมทุก ๆ สามเดือน หากไม่ใช่รูปของพระสนมเสียน หรือรูปดอกเบญจมาศ ก็เป็นรูปของนาง

 

หลงเยี่ยวาดเป็นเพียงสามรูปนี้ เขาไม่เคยวาดอย่างอื่นนอกเหนือจากที่กล่าวมา

 

อย่างไรก็ตามนางเมื่อยล้าเกินกว่าจะทำท่าเดิมไปได้ทั้งคืน อวี้หลันขยับตัวเล็กน้อย สูดดมกลิ่นหอมอันเป็นเอกลัษณ์จากกำยานภายในตำหนักบูรพา ชั่วขณะหนึ่งจิตใจของนางคล้ายได้รับการเยียวยา ความรู้สึกเสมือนร่องลอยอยู่ในอากาศ ภายใต้ท้องฟ้าครามและกลิ่นของผืนหญ้า

 

นางเท้าคางจดจ้องตัวร้ายด้วยความหลงใหล พลางเอ่ยเสียงเลื่อนลอย “บางครั้งท่านทำให้หม่อมฉันนึกถึงหยูจี [1]

 

มือซึ่งกำลังลากพู่กันพลันหยุดชะงัก หาใช่เพราะนึกสงสัยในถ้อยคำนั้น เยี่ยนหลงเยี่ยกระตุกยิ้มสูง “เมื่อก่อนเสด็จพ่อชอบตรัสว่าข้าเหมือนฌ้อปาอ๋อง [2] ทำสิ่งใดเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั่นเป็นเพราะเขาไม่เข้าใจในความสามารถของข้า”

 

อวี้หลันเลิกคิ้วสูง ก่อนโบกมือไปมา เมื่อเห็นว่าเยี่ยนหลงเยี่ยกำลังตีความหมายของนางผิดไป “ฌ้อปาอ๋องเป็นสามีของหยูจีก็จริง แต่หม่อมฉันมิได้หมายความว่าท่านทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ เพียงเปรียบเปรยถึงความรักของพวกเขา”

 

ครานี้หลงเยี่ยวางพู่กันลง เริ่มให้ความสนใจแก่ภรรยามากยิ่งขึ้น ดวงเนตรดำขลับเจือไปด้วยความสงสัยละคนแปลกใจ “หรือเจ้าจะชื่นชอบความรักที่เหมือนโศกนาฎกรรมของพวกเขา ?

 

นางส่ายหน้าแทนคำตอบ ปลายเท้าตวัดลงบนพื้นหินอ่อน “การเป็นโศกนาฏกรรมให้คนได้จดจำมิใช่สิ่งที่หม่อมฉันชอบนัก การได้จดจำทุกอย่างด้วยตนเอง นั่นต่างหากที่หม่อมฉันปรารถนา”

 

เขาหรี่ตาลง แล้วกางแขนออกเล็กน้อย ยามเจ้าของร่างอรชรขยับเข้ามาใกล้ ไป๋อวี้หลันยกยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของนางขึ้น แน่นอนว่าเยี่ยนหลงเยี่ยไม่เข้าใจมัน หากแต่ก็เป็นเรื่องเคยชินเสียแล้ว สำหรับความเข้าใจยากในบางเวลาของภรรยา

 

“เช่นนั้นแล้วทำไมเจ้าถึงบอกว่านึกถึงหยูจี”

 

“เพราะว่าในอนาคตการใจเด็ดเยี่ยงหยูจี นับเป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติที่ดี”นางเขย่งตัวขึ้น เรียวแขนยกโอบกอดร่างใหญ่กว่าของเขาเอาไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามา “แต่หม่อมฉันไม่อยากให้ท่านเป็นฌ้อปาอ๋องหรอกนะ หลี่ซื่อหมิน[3]ก็ไม่เช่นกัน”

 

 เยี่ยนหลงเยี่ยกดจูบลงบนหน้าผากของนางเหมือนทุกครั้ง นางยืนนิ่งรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดแปลกออกไปเล็กน้อย การตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา นับเป็นความสุขเล็กน้อยที่ทำให้อารมณ์ อวี้หลันคิดเช่นนี้ก่อนกอดสามีแน่น เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู “หาไม่แล้วเจ้าอยากให้ข้าเป็นใคร ? เยี่ยนหลงเสวี่ย ?”

 

ครั้นได้ยินชื่อของคุณพระเอก ทั่วทั้งร่างพลันแข็งค้าง อวี้หลันกลอกตาไปมา เห็นได้ชัดว่าตัวร้ายยังไม่เลิกคิดว่าภรรยาของเขามีใจให้กับน้องชาย นางเงยหน้าสบตาเขา พร้อมกล่าวเสียงจริงจัง “หนึ่งประโยคของท่านในปีนั้น ลบเลือนทุกภาพจำของเขาจนหมดสิ้น”

 

เขากะพริบตา ด้วยสติปัญญาที่เฉียบแหลมตัวร้ายย่อมเข้าใจมันไม่ยาก ดังนั้นเขาจึงระบายยิ้มกว้างแสดงถึงความพอใจ กระนั้นแล้วอวี้หลันยังอดหรี่ตาอย่างหวาดระแวงไม่ได้ สาบานได้ว่าหมิงอี้เหอคงไม่ไปปั่นหัวอะไรสามีของนางหรอกนะ

 

“ข้าชอบท่านมากกว่าเขา และข้าอยู่ข้างกายท่าน หลงเยี่ย”

 

คล้ายกับว่าหลงเยี่ยคาดไม่ถึงว่านางจะตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาพยายามหลบเลี่ยงสายตาของนาง ขณะข้างแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่ด้วยระยะห่างอันน้อยนิด มีหรือว่าจะหลบนางพ้น นี่นับว่าอยู่เหนือการประมวลอย่างแน่นอน ตัวร้ายเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

เขาโคลงหัวมาไปอย่างไร้แก่นสารไม่ต่างจากนาง อวี้หลันเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา ก่อนเขย่งตัวขึ้นอีกนิด แล้วเป็นฝ่ายจูบเขาด้วยตนเอง

 

หลงเยี่ย

 

.

 

.

 

.

 

รุ่งเช้าวันต่อมา เฉียวฮุ่ยเข้ามาช่วยนางแต่งตัวเช่นทุกวัน ต่างออกไปเพียงแค่อีกฝ่ายอารมณ์ดีกว่าปรกติอย่างชัดเจน ครั้นถามเอาความจึงได้รู้ว่า ทีมฟ้องได้ปฏิบัติหน้าที่ของตนสำเร็จ แรกเช้าอันแสนสดใสของเขา ได้ถูกปั่นหัวโดยนางกำนัลร่างอวบ ยังมินับรวมทักษะการรายงานของหลี่กงกง

 

อวี้หลันยกยิ้มพึงพอใจ เดาได้เลยว่าตัวร้ายไม่มีทางอยู่เฉย เรียวขางามเหยียดกว้างอย่างเกียจคร้าน ก่อนหลับตาลงเพื่อรอดูผลลัพธ์ในอนาคตแสนใกล้

 

แต่ดูเหมือนว่าเฉียวฮุ่ยจะทำเกินหน้าที่ไปมา สามวันต่อบรรดาเด็กน้อยซึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับตำหนักบูรพาต่างรู้เรื่องนี้ และสิบวันต่อมาคนทั้งเมืองร่ำลือถึงเรื่องนี้ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีการแต่งเพลงล้อเลียน กลายเป็นเรื่องนินทาสนุกปาก คาดเดาได้เลยว่าอีกไม่กี่วันย่อมรู้ไปถึงในวัง

 

สิบห้าวันต่อมา คนทั้งเมืองต่างมองนางด้วยสายตาเวทนาปนสงสาร เด็กน้อยบางคนถึงกับน้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นนาง

 

“ไท่จื่อเฟยสกุลไป๋น่าสงสารนัก บุตรีแม่ทัพไร้การอบรม ขาเตียงตำหนักบูรพาสั่นไหวดุจธรณีแยกจาก น้ำตาไหลพรากอาบสองข้างแก้ม น่าเวทนา น่าเวทนา !

 

ดวงหน้างดงามพลันมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ ก่อนหันไปถามเฉียวฮุ่ย “นี่มันหมายความอย่างไร

 

“เพียงสีสันเล็กน้อยที่ถูกแต่งเกินจริงเพคะ”เฉียวฮุ่ยตอบหน้าตาย

 

” นี่ออกจะเกินไปหน่อยว่าไหม ?

 

.

 

.

 

.

 

ตำหนักบูรพาไม่เคยเงียบสงบอีกเลย นับแต่ข่าวลือเกี่ยวกับวีรกรรมของห่านฟางหรง แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมือง กระทั่งนางยังรู้สึกแปลก ๆ เมื่อต้องออกจากตำหนัก ยิ่งไม่ได้พูดถึงฝั่งของโฉมสะคราญ ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพประจิมไร้สติปัญญาหรือว่าทำเป็นไม่เห็น หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นสิ่งแรกที่ควรทำคือเขียนจดหมายขอโทษนาง

 

จากนั่นก็ให้คนประกาศทั่วเมืองว่าแม่ทัพประจิมเขียนจดหมายถึงไท่จื่อเฟย เพียงเท่านี้ภาพลักษณ์ของห่านฟางหรงจะกลับมาดีขึ้นอีกครั้ง ด้วยอายุเพียงสิบห้า เปรียบได้ดั่งดรุณีน้อยวัยแรกแย้ม จะทำตัวเช่นนี้ไปบ้างก็ไม่ผิดแปลกนัก ทั้งความงดงามของอีกฝ่ายเอง เชื่อเถอะว่าย่อมต้องมีคนหลับตาลงข้างหนึ่ง

 

ทว่านี่กลับไม่มีอะไรเลย เห็นได้ชัดว่าครอบครัวของห่านฟางหรงมีปัญญาด้านการเลี้ยงดูบุตรอย่างรุนแรง ทำเสมือนไม่รับรู้อะไร และคงจะยืนข้างบุตรีตราบจนวินาทีสุดท้ายเป็นแน่

 

เยี่ยนหลงเยี่ยเองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้มากมาย เย็นวันนั้นเขาเพียงบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี แล้วตรงเข้าสวมกอดนาง

 

ไป๋อวี้หลันเลิกคิ้วสูง นัยน์ดอกท้อทอประกายวาววาบขณะทอดมอง เจ้าของร่างสันทัดซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า เป็นอีกวันสำหรับการมาเยือนตำหนักบูรพาของหมิงอี้เหอ แม้นว่าจะเป็นสหายตัวร้าย ทว่าปรกติแล้วตัวร้ายกับเขาจะแยกย้ายกันทำงาน มากกว่าจะรวมหัวกัน เว้นแต่จะมีเรื่องสลักสำคัญ

 

การรวมตัวกันย่อมเป็นจุดสนใจ นั่นไม่ใช่ผลดีกับเหล่าตัวร้าย

 

เหมือนว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมาเพื่อล้อเลียนนางเสียมากกว่า กระทั่งเสี่ยวมาวเองยังส่งเสียงครางไม่หยุด เจ้าตัวขนขดตัวอยู่บนตักอุ่น ดวงตากลมโตของมันจดจ้องนาง หากนั่นทำให้หมิงอี้เหอไม่พอใจนัก เขาเลื่อนมาปิดบังทัศนียภาพนั้น พลางยกยิ้มบางเบาที่แลดูร้ายกาจ

 

“ทั่วทั้งเมืองต่างแต่งเพลงล้อเลียนท่านกับคุณหนูห่าน เห็นทีแม่ทัพประจิมคงต้องปิดประตูจวนไม่ยอมรับแขกไปอีกนาน”หมิงอี้เหอกล่าวเสียงเรียบ ก่อนเงยหน้าสบตานางชั่วครู่ ขยับมือลูบไปตามเรือนขนของเจ้านายขนฟู “แต่แรกกระหม่อมฉันนึกว่าห่านฟางหรงจะมีสติปัญญามากกว่านี้ ดูจากถ้อยคำของนาง ทว่ายังขาดวุฒิภาวะอยู่มากทีเดียว”

 

นางกระตุกยิ้มสูง พลางรินน้ำชาให้ลงในถ้วยให้แก่ตนและอีกฝ่าย “นั่นไม่เรียกว่าสมวัยหรอกหรือ ห่านฟางหรงเป็นเพียงดรุณีวัยสิบห้า ทั้งยังถูกกเลี้ยงดูประคมประห่มราวไข่ในหินจากบิดา มารดา และบรรดาพี่ชาย มินับรวมรูปโฉมงดงาม หากนางจะเรียบร้อย ไร้ความมั่นใจ คงกล่าวได้ว่าผิดแปลกพอควร”

 

หมิงอี้เหอกลอกตาไปมา แค่นเสียงพูดในลำคอ “นี่ดูไร้สติปัญญาเกินไป ต่อให้เป็นเพราะความมั่นใจบดบังดวงตา สาบานได้ว่าเสี่ยวมาวหนึ่งตัวยังฉลาดกว่านางสิบคนเรียงกัน !

 

โอ้ นี่มันการสรรเสริญเจ้านายของทาสแมว !

 

อวี้หลันหลุดหัวเราะ ทาสแมวตรงหน้าเกินเยียวยาวอย่างเห็นได้ชัด นางถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนแหงนหน้าขึ้นมองเพดานขุ่นมัว หางตาเหลือบมองเขาเล็กน้อย “ไม่แน่อาจเป็นเพราะพวกท่านฉลาดกันเกินไป นั่นจึงทำให้ผู้ที่มีสติปัญญาระดับปานกลางกลายหมูในเล้า ทางที่ดีท่านไม่ควรเอาตนเองเป็นมาตรฐาน”

 

ดวงเนตรคู่คมหม่นแสงลงราวครุ่นคิด แล้วกล่าวออกมาสั้น ๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “ย่อมเป็นเช่นนั้น”

 

ครานี้เป็นนางที่ลอบกลอกตามองบน นึกอยากทวงความยุติธรรมให้แก่ห่านฟางหรงเล็กน้อย อย่างไรเสียระดับสติปัญญาของนางก็ใช่ว่าจะสูงมาก “ถ้าไม่ใช่เพราะคนรอบตัวคอยส่งเสริม ห่านฟางหรงก็นับเป็นสตรีที่มีสติปัญญาคนหนึ่ง แต่เอาเถอะในขนาดโฉมสะคราญผู้นี้จะเติบโตขึ้นอีก ถึงตอนนั้นแล้วยังโง่เขลากว่าเสี่ยวมาว คงได้แต่เวทนาแม่ทัพประจิมกระมัง”

 

หมิงอี้เหอเพียงขยับยิ้มร้ายกาจกว้างขึ้นอีกนิด มือขยับแว่นตาทรงกลม คล้ายบทสนทนาขาดห้วงไปชั่วครู่ จนกระทั่งเฉียวฮุ่ยเดินเข้ามาเพื่อรายงานถึงการมาเยือนของแขก ดวงตาใต้กรอบแว่นเปล่งประกายวาวโรจน์ ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลงอย่างหวาดระแวง

 

“ไท่จื่อเฟย องค์ชายรองเสด็จมาเพคะ”เฉียวฮุ่ยกล่าวไม่เต็มเสียง นึกหวาดกลัวในบรรยากาศขมุกขมัวระหว่างนายหญิงและแม่ทัพหมิงอยู่บ้าง “จะให้หม่อมฉัน

 

ยังไม่ทันที่เฉียวฮุ่ยจะกล่าวจบ หมิงอี้เหอกลับพูดแทรกขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉยค่อนไปทางเฉยชา “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้องค์ชายรองช่วยทำบัญชีกับองค์ไท่จื่อ เขามาเพื่อการนี้”

 

นางหันขวับไปมองสหายตัวร้าย ครั้นเห็นความร้ายกาจฉายชัดในดวงตานั้นจึงได้เข้าใจ ว่าทั้งหมดเป็นเพียงการจงใจแต่แรก เยี่ยนหลงเยี่ยเขาวังไปตั้งแต่เช้า ไม่มีเหตุใดที่หมิงอี้เหอจะมาที่นี่ ทว่าเขากลับมาเพื่อจับตามองนาง ทั้งการที่ให้องค์ชายรองมาที่นี่เวลานี้ พวกเขาต้องการจะดูว่านางกับเยี่ยนหลงเสวี่ย ยังเหลือความรู้สึกใดต่อกันไหม

 

“เส้นทางต่อจากนี้มิได้สวยงาม องค์ไท่จื่อและกระหม่อมต้องการความแน่ใจ ว่าคนร่วมทางของเราอยู่ฝั่งไหนกันแน่”ราวรู้ทันความคิดของนาง เขาบอกอย่างเฉยชามิต่างจากนัยน์ตา “องค์ไท่จื่อค่อนข้างมั่นใจ แต่กระหม่อมไม่”

 

แน่นอนว่าเฉียวฮุ่ยไม่มีทางเข้าใจในถ้อยคำพวกนี้ อวี้หลันสูดหายใจเข้าช้า ๆ นี่นับเป็นการหยามหน้าอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะบอกว่าเพื่อความรอบคอบ แต่เหล่าตัวร้าย เอาเถอะ นางพยายามจะไม่หงุดหงิด เพียงระบายยิ้มอ่อนหวาน แล้วสบตาเขาอย่างไม่หวั่นเกรง

 

“ให้เขาเข้ามา”

 

“เพคะ”

 

เพียงไม่นานร่างสูงสง่าของเยี่ยนหลงเสวี่ยก้าวเข้ามาด้านในตำหนัก เขาก้มหัวให้นางเล็กน้อย เช่นเดียวกับหมิงอี้เหอที่ก้มหัวให้อีกฝ่าย แสดงถึงความเคารพซึ่งกันและกัน อวี้หลันหลับตาลงก่อนปรือขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาเจือไปด้วยความอ่อนโยนดุจพระโพธิสัตว์

 

น้อยครั้งนักจะได้พบกับเยี่ยนหลงเสวี่ย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพบกันที่ตำหนักบูรพา

 

“เปิ่นหวางต้องการพบองค์ไท่จื่อ”องค์ชายรองเมินเฉยต่อทุกสิ่งโดยสิ้นเชิง ดวงหน้าคมคายมองตรงออกไปราวหยิ่งทะนงตน หมิงอี้เหอคิดว่านั่นอาจทำให้ไป๋อวี้หลันไม่พอใจ ทว่าเมื่อหันไปมองกลับพบเพียงความเฉยชา หญิงสาวโคลงหัวลง เรียวนิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะ

 

“องค์ไท่จื่อเสด็จเข้าวังตั้งแต่เช้า หากท่านมาเพื่อเรื่องงานคงต้องรออีกหน่อย”นางเหยียดตัวขึ้นยืน ก่อนออกคำสั่งกับนางกำนัลน้อย “ไปเตรียมน้ำชาและขนมให้ท่านอ๋อง”

 

 “เพคะ ไท่จื่อเฟย”

 

หมิงอี้เหอใช่ว่าจะใจร้ายกับนางเสียทีเดียว มนุษย์ทาสแมวผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง เยี่ยนหลงเสวี่ยเหมือนทำตัวไม่ถูก ดูเขาจะคาดไม่ถึงหรือบางทีอาจไม่ได้คิดเอาไว้ถึงสถานการณ์เช่นนี้ อย่างไรก็ตามคุณพระเอกหาได้รับรู้ความในใจของไป๋อวี้หลัน ดังนั้นบรรยายกาศจึงไม่ถึงขั้นน่าอึดอัด

 

จนกระทั่งสหายของตัวร้ายได้ผลักเรื่องยากลำบากให้แก่นาง

 

“ท่านอ๋องพอจะได้ยินเพลงล้อเลียนเกี่ยวกับไท่จื่อเฟยและคุณห่านบ้างไหมพ่ะย่ะค่ะ”

 

นางตวัดตามองเขา พร้อมกับเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นบัญชีหนังแมวในใจ เยี่ยนหลงเสวี่ยขมวดคิ้วก่อนเหลือบมองสีหน้าของนางครั้งหนึ่ง แล้วตอบสั้น ๆ “พอได้ยินอยู่บ้าง”

 

“บรรดาเด็กน้อยรอบจวนต่างร้องเพลงล้อเลียนพวกนี้ แม้นกระหม่อมจะมิต้องการทว่ายังได้ยินอยู่ดี”สหายของตัวร้ายกล่าว พลางสังเกตท่าทีของพวกเขา ทีมเสี้ยมยังคงเป็นทีมเสี้ยมไม่แปรเปลี่ยน “นึกเป็นห่วงไท่จื่อเฟยมิใช่เลยพ่ะย่ะค่ะ ไท่จื่อเฟยสกุลไป๋น่าสงสารนัก บุตรีแม่ทัพไร้การอบรม

 

ไป๋อวี้หลันหลบตาลงต่ำ ลอบเหยียดยิ้มในใจ แล้วยกมือเท้าคาง “ขาเตียงตำหนักบูรพาสั่นไหวดุจธรณีแยกจาก น้ำตาไหลพรากอาบสองข้างแก้ม น่าเวทนา น่าเวทนา

 

ล้อเลียนซะเหมือนกับว่านางถูกสามีทอดทิ้ง

 

เยี่ยนหลงเสวี่ยเป็นคนหนึ่งที่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ ดังนั้นเขาจึงมองนางด้วยสายตาเวทนาชั่วครู่ ทว่าก็มิได้แสดงตนว่าอยู่ข้างนางหรือเข้าพวกกับห่านฟางหรง “นับเป็นเรื่องขบขันดีมิใช่หรือ ไท่จื่อเฟย”

 

นางพยักหน้า “ดั่งเช่นท่านอ๋องว่า”

 

หมิงอี้เหอเปิดปากอยากจะพูดอะไร ทว่ากลับถูกเฉียวฮุ่ยขัดเอาไว้ก่อน “ไท่จื่อเฟย คุณหนูห่านมาเพคะ”

 

ยามได้ยินชื่อของห่านฟางหรง ทั่วทั้งตำหนักคล้ายถูกหยุดนิ่งไปขณะหนึ่ง หมิงอี้เหอเป็นคนแรกที่เหยียดยิ้มร้ายกาจ ขณะที่ดวงตาของเยี่ยนหลงเสวี่ยทอประกายวาววาบละคนแปลกใจ ไป๋อวี้หลันกัดปากลอบสำรวจสถานการณ์ การรับมือห่านฟางหรงพร้อมกับคุณพระเอกไม่ใช่เรื่องง่าย

 

“เปิ่นไท่จื่อเฟยมีแขก มิว่างพบคุณหนูห่าน”

 

เฉียวฮุ่ยเป็นข้ารับใช้ซึ่งเชื่อฟังเจ้านายยิ่งกว่าอะไร เจ้าร่างอวบหายลับไปอย่างรวดเร็ว ครั้นหันกลับมาเยี่ยนหลงเสวี่ยได้ใช้สายตาเรียบเฉยนั้นจดจ้องนางไม่กะพริบ อวี้หลันกลอกตาอีกรอบ รับรู้ได้ว่าวันนี้อารมณ์ของตนไม่เสถียรดีนัก พร้อมจะกินหัวทุกคน

 

“หลงใหลในตัวโฉมงามไม่ใช่เรื่องผิด หากมีสติแยกแยะด้วยเป็นเรื่องดี”

 

เยี่ยนหลงเสวี่ยคล้ายอยากปฏิเสธ แต่ไป๋อวี้หลันอารมณ์ขุ่นมัวเกินกว่าจะสนใจเขา นางจ้องมองหมิงอี้เหอด้วยความเย็นชา หากตัวร้ายจะหวาดระแวงใคร เขาสมควรหวาดระแวงนางกับหมิงอี้เหอต่างหาก เยี่ยนหลงเสวี่ยนี่ยืนอยู่นอกวงโคจiชัดเจน

 

พลัน เสียงโวยวายแหลมบาดหูของหญิงงามล่มเมืองดังเข้ามาถึงด้านใน ทำเอาไป๋อวี้หลันหลุดออกจากภวังค์ พริบตานั้นนางหันไปสบตากับหมิงอี้เหอ ก่อนขยับลุกขึ้นแล้วก้าวออกไปดูความวุ่นวายด้านนอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสหายตัวร้ายและคุณพระเอกที่ขยับลุกตาม เดาว่าคงไปช่วยห่านฟางหรงเป็นแน่

 

นางสูดหายใจเข้า แล้วถอนหายใจยาวเหยียด ผลักบานประตูออกไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เฉียวฮุ่ยตวัดตามองคุณหนูห่านด้วยสายตาวาวโรจน์ ตามด้วยฝ่ามือบอบบางซึ่งตบลงบนข้างแก้มของนางกำนัลร่างอวบ หลี่กงกงผู้ยืนดูสถานการณ์อยู่เบิกตากว้าง ทว่าดูจะไร้ประโยชน์

 

เฉียวฮุ่ยล้มลงนอนกับพื้นต่อหน้านาง

 

“เป็นเพียงข้ารับใช้ กล้าหยาบคายต่อคุณหนูของข้าได้อย่างไรกัน !”สาวใช้ข้างกายห่านฟางหรงจิกตามอง ราวไม่รับรู้ถึงการคงอยู่ของไท่จื่อเฟย เรียวนิ้วมือของอวี้หลันจิกลงบนอาภรณ์  หมิงอี้เหอพยายามกระชุกอาภรณ์ของนาง

 

“คุณหนูของเจ้าเป็นใคร ไฉนถึงได้กล้าก่อความวุ่นวายในตำหนักบูรพา !

 

ร่างกายของเฉียวฮุ่ยพลันสะท้านขึ้นมา ครั้นเหลือบมองสีหน้าของไท่จื่อเฟย ขนในกายต่างลุกชัน ไม่ต่างจากหลี่กงกงซึ่งกลืนน้ำลายลงในลำคอ และองค์ชายรองที่กำลังตื่นตระหนกเล็กน้อย ไม่ต้องกล่าวถึงแม่ทัพหมิง รายนั้นถอยตัวห่างออกไปพร้อมกับเสี่ยวมาวเรียบร้อย

 

นับตั้งแต่รับใช้ไท่จื่อเฟยมาราวสิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรก

 

“เฉียวฮุ่ยเป็นนางกำนัลของเปิ่นไท่จื่อเฟย หากนายของเจ้ามิใช่พระสนมขั้นผินขึ้นไป มีสิทธิ์ลงไม้ลงมือกับคนของเปิ่นไท่จื่อเฟยด้วยงั้นหรือ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ !

 

ดูเหมือนว่าไท่จื่อเฟยจะโกรธเสียแล้ว

 

[1] หยูจี ชายาของฌ้อปาอ๋อง

[2] ฌ้อปาอ๋อง ขุนศึกในสมัยปลายราชวงศ์ฉิน คู่ปรับคนสำคัญของหลิวปัง [ฮั่นเกาจู]

[3] หลี่ซื่อหมิน จักรพรรดิถังไท่จง


.

.

.



ฝากนิยายนิดหนึ่ง นิยายของพี่สาวที่ไรท์รู้จัก ใครชอบเรื่องผัวเมีย [สุขนิยม] ก็ไปติดตามกันได้นะคะ


เงารักอสุรา คำโปรย


หลี่จื่อเหยา'ต้องแต่งงานเพื่อกอบกู้สถานะของครอบครัว ผู้คนต่างอิจฉาที่นางได้สามีเป็นชายที่เพียบพร้อม แต่จะมีผู้ใดล่วงรู้ว่าภายใต้หน้ากากราวเทพเซียนนั้น กลับซุกซ่อนใบหน้าที่แท้จริงของปีศาจร้ายเอาไว้


ลิ้งนิยาย 


http://writer.dek-d.com/NaradaPCM/writer/view.php?id=1890300

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.559K ครั้ง

427 ความคิดเห็น

  1. #5823 wani14 (@0933150768) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:09
    เท่าที่อ่านนิยายของไรท์มาสามเรื่องชอบเรื่องนี้ที่สุด เรื่องที่ผ่านมาจะออกแนวพระเอกนางเอกมีความแค้นต่อกันดราม่าเยอะมากไม่ค่อยมีฉากหวานๆเลยแต่มีความเป็นมนุษย์สูงส่วนเรื่องนี้เราไม่แน่ใจว่าจะเหมือนเรื่องที่ผ่านมามั้ยแต่ก้อยังพอมีฉากหวานๆอบอุ่นๆให้เราหวังอยู่แต่โดยรวมแล้วชอบนิยายของไรท์ทุกเรื่องค่ะ. หวังว่าเรื่องนี้จะทำให้เราสมหวังนะ😊😊😊
    #5823
    0
  2. #5647 GR-jariya (@GR-jariya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 07:35

    โอเคแลเวไรท์ รุสึกว่ามันเป็นนิยายที่มีเอกลักษณ์ เผ็นตัวของตัวเอง คือเราก็เป็นคนหนึ่งที่เริ่มแต่งนิยายเหมือนกัน พอมาอ่านของไรท์แล้วมันทำให้รุสึกว่า เฮ้ย! แต่ละตัวละรรมีหลักการมีคาแรคเตอร์ มีจุดยืนของตัวเองที่เด่นชัด คือแบบมันเป็นตัวของตัวเองแล้วก็เป็นแบบนั้นตลอด ตัวละครมีเหตุผล มีความเป็นไปในแบบที่เข้าใจได้ตามความเป็นจริง ชอบค่ะชอบ ถือเป็นแบบของนิยายที่น่าอ่านและสร้างแรงบันดาลใจได้เลยนะสำหรับตัวเราเอง เราชอบค่ะ สู้ๆนะไรท์ ติดตามๆ

    *คำวิจารณ์ของคนมันก็มาจากมุมมองของแต่ละคนล่ะค่ะ หลายคนหลายมุมมอง บางคนว่านี่โอเค บางคนว่าต้องปรับปรุง ก็ค่อยๆดูละกันค่ะว่า อันไหนที่มันเป็นเอกลักษณ์ของไรท์แล้วก็คงมันไว้แล้วพัฒนาต่อไป อันไหนที่เห็นมันควรปรับจริงๆก็ค่อยปรับแก้ค่ะ งานก็จะดีขึ้นและยังคงความเป็นตัวเองของนิยายที่เขียนไว้ได้ด้วย
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #5647
    0
  3. วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:01
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากกกกก ชอบความสวีทของพระนาง คืออ่านแล้วรุ้สึกอบอุ่นมากกกก ตามหานิยายที่พระนางสกินชิพกันเยอะๆแบบนี้มานานมาก เรื่องนี้คือตอบโจทย์ แต่ติดนิดนึงตรงคำผิดนะคะไรท์ แล้วก็รู้สึกยังไม่คุ้นกับการแทนตัวเองของตัวละครเท่าไหร่ แต่ภาพรวมถือว่าดีมากเลยค่ะ

    *บางครั้งก้อไม่อยากให้ไรท์ใส่ใจคำวิจารณ์ของคนๆนั่นมากเกินนะคะ
    **แต่งนิยายก็แต่งไปตามอารมณ์เถอะค่ะ แต่งสนอง need ตัวเองบ้าง เป็นการคลายเครียด ระบายอารมณ์ของตัวเองผ่านงานเขียนนี่แหละ นอกจากจะได้ระบายความรู้สึกของตัวเองแล้ว ยังสร้างความบันเทิงให้ผู้เสพงานเขียน ได้เสพผลงานใหม่ๆด้วยนะ
    *อ่านนิยายมาเยอะมากกกกก ยอมรับว่าเอียนมากกับพล็อตตลาด พล็อดเอาใจคนอ่าน เพราะบางทีเราเดาได้หมดแล้วมันก้อน่่เบื่อ

    ****เอาเป็นว่าชอบนิยายเรื่องนี้มาก เป็นกลจ ให้ไรท์น้าาาาาาา
    #5643
    0
  4. #5449 ruiner (@ployrunner) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 19:44
    ไรท์ทำดีแล้วค่ะ เราทำตามใจทุกคนไม่ได้หรอก ตามใจตัวเองดีสุดแล้ว ติดตามตลอดค่ะ
    #5449
    0
  5. #5268 กดกลอน (@namfonloveexo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:23
    ไรท์ทำตามตัวเองดีกว่าค่ะ
    นิยายจะเป็นตัวเรามากกว่า เราเป็นคนแต่ง ถ้าอะไรที่ไม่ดีค่อยไปปรับเอา
    ปล.แม่ของขึ้นแร้วจย้าาาาา
    #5268
    0
  6. #5049 Vikki Huang (@vikki34h) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 14:43
    เขียนตามใจตัวเงก็ได้ค่ะ เพราะมันคือจินตนาการของไรท์เองที่อยากจะถ่ายทอดให้คนอื่นฟัง โดยส่วนตัว ขอแค่ไรท์ผูกปมแล้วแก้ครบ เราโอเค ส่วนเรื่องสำนวน หลับตาข้างได้ไม่ซีเรียส ถือว่าไรท์รีบเขียนเลยยังเป็นแบบรัฟ ไว้ค่อย edit ภายหลังได้ เดี๋ยวนี้มีแต่นิยายตลาดที่ชื่อเรื่องต่าง แต่พล็อตหลักคล้ายกัน ซึ่งบางทีเรามองชื่อเรื่องจากชั้นหนังสือแล้วยังแยกไม่ออก เราหวังว่าไรท์จะทำสำเร็จ เพราะเรื่องนี้เป็น 1 ใน 3 นิยายของเด็กดี ที่เราอยากจะซื้อเก็บในปีนี้
    #5049
    0
  7. #5026 tamintsbook (@tamintsbook) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 01:32
    เราชอบแบบนี้นะ คืออ่านแล้วดูน่าอยากรู้ เดาทางไม่ถูก พึ่งรู้ว่าไรท์แต่งลู่เอิน แต่อ่านเรื่องนี้เพราะติดท็อปเฉยๆคือแบบชอบการแต่งแบบนี้มากๆ มันหาอ่านยากแล้วก็ดูสมัยใหม่ดี การบรรยายคือชอบมากๆ ขนาดไม่รู้ว่าคนแต่งเดียวกันกับลู่เอินยังชอบขนาดนี้เลย สู้ๆนะคะ
    #5026
    0
  8. #4661 Draconball (@nan_un_maoz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:44
    เขียนตามใจคนอ่านมากเกิน นิยายก็น่าเบื่อนะ เขียนแบบนี้แหละ ดีแล้วชอบมาก ซับซ้อนและลึกซึ้ง
    #4661
    0
  9. #4657 appby_apple (@appby_apple) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:41
    ชอบตามแบบที่ไรท์อยากเขียนเลยค่ะ
    #4657
    0
  10. #4620 Alienonplanet🌙🌎 (@numalangpor) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:55
    เขียนตามใจคนอ่านมากเกินไปก็ไม่เป็นผลดีค่ะ คนเขียนเองมีพล็อต มีจุดยื่นในการที่จะสื่อสารของตัวเองอยู่แล้ว เรื่องความชอบเป็นเรื่องรสนิยมส่วนบุคคลค่ะ มันอาจจะดูเหมือนคัดคนอ่านแต่จริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องรสนิยมส่วนบุคคล ไม่สามารถเอาใจทุกคนได้ แบบนี้ดีแล้วค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #4620
    0
  11. #4458 MashiroJP (@MashiroJP) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:03
    ไม่รู้นะใครชอบตัวละครตัวไหนแต่เราขอเชียร์เสี่ยวมาว //มาม่ะพี่เตรียมรอยัลคานินให้หนูแล้ว
    #4458
    0
  12. #4277 -Blank- (@-Blank-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:40
    เขียนตามแบบที่ไรท์อยากเขียนดีที่สุดแล้วค่ะ ถ้าเขียนตามใจนักอ่านมันจะก็จะไม่ใช่ไรท์ เป็นกำลังใจให้น้า
    #4277
    0
  13. #4269 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 03:51
    เราไม่รู้นะ แต่ส่วนตัวเรา เราชอบแบบนี้ นิยายเรื่องนี้ไรท์เป็นคนเขียน เนื้อเรื่องมันก็ควรจะต้องตามใจคนเขียน ส่วนการตามใจคนอ่าน อาจจะเป็นในสิ่งตอบแทนมากกว่า เช่น เพิ่มตอนพิเศษ หรือทำให้เนื้อเรื่องในแต่ละตอนให้ยาวขึ้น แบบที่ไม่ต้องเกี่ยวกับพล็อตเรื่อง / แต่ยังไงไม่ว่าไรท์จะเขียนอะไรเราก็ชอบหมด เพราะเราชอบภาษาในการเขียนของไรท์มากๆ
    #4269
    0
  14. #4252 Cherrylily (@Cherrylily) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:44
    ในความเห็นส่วนตัว ชอบนิยายแนวนี้ของนักเขียนนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ อ่านแนวนิยมของตลาดมาเยอะแล้ว แนวนี้ของนักเขียนจึงเป็นความแปลกใหม่ที่ชวนอ่านและติดตาม
    #4252
    0
  15. วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 18:24

    ไรท์พัฒนาปรับเปลี่ยนงานเขียนตนเองถือเป็นสิ่งที่ดี นิยายของเทอมีความหมายที่ลึกซึ้งและซับซ้อน นั่นถือเป็นเสน่ห์ของงานเขียนของเทอที่หาได้ยาก ถึฃจะพูดว่าซับซ้อนแต่ถ้าลองตรองดูดีๆก็จะเข้าใจได้ แต่มันก็นั่นแหละนักอ่านทุกคนไม่ได้ลึกซึ้งหรือละเอียดอ่อนเหมือนกัน มันจึงช่วยไม่ได้ที่จะมีคนที่ทั้งเข้าใจและไม่เข้าใจความหมายที่เทอจะสื่อออกมาเต็มร้อย ดูจากผลงานที่ผ่านมาของเธอถือได้ว่าเทอก็พยายามเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้นมากนะ แต่ยังไงก็ตามการคิดมากเกินไปมันก็ทำให้เหนื่อยใจเกินไป ไรท์ก็อย่ากดดันตัวเองมากนักเลย ค่อยๆปรับค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างช้าๆก็ไม่เป็นไรหรอกนะ

    การเข้าใจคนอื่นไปซะหมดมันไม่ได้ดีนักหรอก มันเป็นสถานการณ์ที่น่าเหนื่อยใจและอึดอัด เราเข้าใจทุกคนไปซะหมด แล้วใครบ้างที่เข้าใจเราอย่างแท้จริง..

    แหะๆ พิมมาเยอะเลยยยยเขิง ไรท์สู้ๆนะ เราทีมไรท์5555

    อ่านเรื่องลวงเวอร์ชั่นนี้ละรู้สึกดีต่อใจเฟ้อ มีการใช้ศัพท์ทันสมัยมาด้วย555555 ก็นะเรื่องนี้นางมาจากปจบ อิอิ55555 หนุกมากชอบอ่ะ
    #4197
    0
  16. #4075 milkyokii (@milkyokii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 22:42
    สนุกมากค่ะ แต่งเอาใจคนอ่านมีดาษดื่น เขียนอย่างที่ตัวเองต้องการสื่อ แล้วคนอ่านสนุกอยากติดตามนี่สิฝีมือ อย่าฟังแค่คนเดียวเลยค่ะ
    #4075
    0
  17. #4038 _____ _ __ (@mamon160170) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:39
    เราชอบนิยายเรื่องนี้มากกก รู้สึกชอบทุกตัวละครมากก สู้ๆนะค่ะ
    #4038
    0
  18. #3974 ป๋ายเอ๋อร์ (@hannie_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:47
    เราชอบนิยายของไรท์มากๆ เลยค่ะ เราชอบที่นิยายของไรท์ที่เหมือนอยู่ในโลกจริงๆ ไรท์สร้างตัวละครขึ้นมา มีนิสัยของตัวเอง มีเหตุผลของตัวเอง เหมือนคนจริงๆ ที่บางทีเราก็มีส่วนที่ไม่เข้าใจหรือไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเขา อีกอย่างก็คือนิยายของไรท์เป็นสีเทาค่ะ เป็นอีกเหตุผลที่เราชอบมากๆ เลย เราอ่านเรื่องที่หนักไปทางสีขาวเลยหรือสีดำเลยแล้วรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องแต่ง มันแอบมีความรู้สึกขัดแย้งในใจลึกๆ 555 แต่พอมันเป็นสีเทาแล้วมันเหมือนเรื่องเล่ามากกว่า
    เรามองว่าไรท์ไม่จำเป็นต้องเขียนตามใจคนอ่านก็ได้ค่ะ การเขียนของไรท์แบบนี้เป็นเสน่ห์อยู่ในตัวของมันเอง
    เป็นแฟนคลับที่ชอบนิยายของไรท์มากจริงๆ ค่ะ 555
    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆ นะคะ
    #3974
    0
  19. #3926 fai22149 (@fai22149) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:20
    งานเขียนของไรท์ค่อนข้างเฉพาะตัวค่ะ หาเลียนแบบได้ยาก ใครชอบก็ชอบเลย ใครไม่ชอบก็จบ เราชอบผลงานของไรท์นะ มันเศร้าแต่ก็สุข? มันเป็นเสน่ห์ที่ได้หายากมากในนิยายแนวๆนี้ มันทำให้เรารู้ว่าตัวเองเป็น M อะ ทั้งๆที่อ่านแล้วรู้มันต้องดราม่ามากแน่ๆ แต่เราก็อ่าน ติดตามตั้งแต่นิยายในหมวดรักแฟนตาซีอะ(จำชื่อไม่ได้ค่ะ ขอโทษค่ะ) ต่อมาก็ลู่เอิน แล้วก็มาถึงเรื่องนี้ สู้ๆต่อไปนะคะ เราเป็นกำลังใจให้
    ปล.พิมพ์มาซะยาว ใจความที่พิมพ์ทั้งหมดคือ เสน่ห์และเอกลักษ์ของไรท์ที่อ่านปุปแล้วรู้เลยว่าใครแต่ง คงความเป็นตัวเองไว้ดีที่สุดค่ะ
    #3926
    0
  20. #3858 Mimfito.F (@fddrt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:31
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ไรท์เเต่งสนุกทุกเรื่องเลย
    #3858
    0
  21. #3822 sirinya93142 (@sirinya93142) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:22
    อย่สนใจเลยไรท์ อ่านเรื่องนี้คือหน้าสนใจมาก สู้ๆ
    #3822
    0
  22. #3816 Wan Chan (@wan-chan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:12
    เราคิดว่าวิธีการเขียนเป็นลักษณะเฉพาะตัวของผู้ประพันธ์นะคะ นักเขียนกับผู้อ่านที่ติดตาม ต้องรู้สึกถูกใจกันทั้งในเรื่องเนื้อหาและวิธีการบรรยายเรื่อง แบบว่าต่างฝ่ายต่างจูนกันติดน่ะค่ะ มีหลายเรื่องที่พล็อตเรื่องน่าสนใจแต่วิธีการบรรยายชวนหงุดหงิดจนเลิกอ่าน แต่ไม่ใช่นิยายเรื่องนี้ ชอบสไตล์ของไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #3816
    0
  23. #3797 vooda (@vooda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:21
    ชอบนิยายไรท์นะคะ เรื่องนี้เราว่าอ่านง่ายกว่าเรื่องอื่นแนวๆเดียวกันมากๆ รู้สึกว่าใช้คำได้ธรรมชาติขึ้นเยอะเลย :)
    #3797
    0
  24. #3637 Nani|Bangnan (@Hikari_prk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 05:19
    คำที่นิยายไรท์ถูกวิจารย์คือจริง 55555555 แต่เราชอบมากเลยอ่ะ นิยายแบบที่เล่นคำกับการเปรียบเปรยแบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นในวงการนิยายไทยซักเท่าไหร่ที่เราอ่านนะ ส่วนมากมักเป็นสำนวนนิยายที่จีนเขาแต่ง แต่รีดมองว่า นิยายคือความสวยงามของภาษาอ่ะ เราเรียนรู้ที่จะเข้าใจไรท์ สู้ๆ! //แต่งให้จบก่อนค่อยปรับและแก้ไขก็ได้ สนองความสุขตัวเองก่อนเนอะ 55555
    #3637
    0
  25. #3573 eevvaa (@eevvaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:24
    เราชอบแนวนี้นะคะ
    #3573
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น