ภรรยาของตัวร้าย [ลวง] สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 692,457 Views

  • 6,330 Comments

  • 14,083 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    71,464

    Overall
    692,457

ตอนที่ 10 : บทที่เก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2536 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

นัยน์ตาดอกท้อจดจ้องมองร่างสูงสง่าของเขา ไป๋อวี้หลันสูดหายใจ พลางเอนตัวพิงไปกับต้นไม้ใหญ่ ชายอาภรณ์สีฟ้ากระจ่างปักลายดอกพุดตานสั่นไหวไปตามสายลมที่พัดกรรโชก ไม่ต่างปิ่นระย้าบนศีรษะ นางแย้มยิ้มอ่อนหวานยามเขาหันมาสบตา

 

เยี่ยนหลงเยี่ยอยู่ด้านหน้าท่ามกลางเหล่าทหารในค่ายที่รายล้อม เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้ทรงมีราชโองการให้องค์ไท่จื่อนำทัพปราบกบฏแถวชายแดน เป็นเหตุให้ตัวร้ายและภรรยาของเขาอพยพจากเมืองหลวงมุ่งสู่ชายแดน ด้วยมันสมองอันชาญฉลาดของตัวร้ายสามารถจัดการทุกอย่างได้โดยไร้ปัญหา

 

เรียวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากขยับพูดบางสิ่ง ครั้นเห็นว่านางยังไม่เข้าใจ จึงโบกมือเรียกเฉียวฮุ่ยเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยบางอย่าง ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลง เพียงไม่นานนางกำนัลร่างอวบเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เช่นเดียวกับตัวร้ายที่ยกยิ้มบางเบาให้แก่นาง ก่อนหันไปสนใจงานของเขา

 

“ทูลไท่จื่อเฟย องค์ไท่จื่อทรงมีรับสั่งว่าที่นี่ลมกรรโชกนัก ยืนนานมากจะไม่เป็นดีต่อสุขภาพของไท่จื่อเฟยเพค”เฉียวฮุ่ยกล่าว พลางเข้ามาช่วยพยุงนางเข้าไปในกระโจมซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล อวี้หลันหันไปมองหลงเยี่ยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเลิกสนใจแล้วปล่อยให้เขาได้ทำหน้าที่ขององค์ไท่จื่อ

 

ที่พักด้านในกระโจมนั้นแสนจะเรียบง่าย เนื่องจากเยี่ยนหลงเยี่ยเป็นนักธุรกิจผู้คำนวณผลกำไรและงบประมาณได้อย่างยอดเยี่ยม เขาสามารถบริหารจัดการงบหลวงอันน้อยนิดโดยไร้ซึ่งการขาดทุน แน่นอนว่าย่อมต้องมีการตัดสิ่งของไม่จำเป็นออกไป

 

ไท่จื่อเฟยคนงามทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เขากวาง เฉียวฮุ่ยรีบไปหยิบถ้วยน้ำชาและขนมกินเล่นอย่างรู้งาน ฝ่ามือขาวเนียนสัมผัสลงบนถ้วยชาอุ่นร้อน พลางเหยียดตัวเล็กน้อยด้วยท่วงท่าสบายตัว แล้วถามถึงเจ้าตัวขนภายในห้อง “เสี่ยวมาวล่ะ”

 

เฉียวฮุ่ยกวาดตามองไปรอบกระโจน ก่อนพบว่าเสี่ยวมาวซุกซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ เจ้าของร่างอวบรีบเดินเข้าไปใกล้หมายจะโอบอุ้มสิ่งมีชีวิตตัวเล็กให้แก่เจ้านาย ไป๋อวี้หลันยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นอ่อน ๆ คล้ายคลึงกับยาบำรุงลอยคละคลุ้ง

 

สองปีกว่าที่ผ่านมา สุขภาพของนางไม่ถือว่าดีแต่ก็ไม่ถือว่าแย่นัก ล้มป่วยเดือนละครั้งหากนับว่าแข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อนมาก ราวกับว่าสรวงสวรรค์ที่พยายามบีบให้นางตายในปีนั้น ประทานความเมตตาน้อยนิดแก่นาง กระทั่งหมอหลวงยังบอกว่ามันเป็นปาฏิหาริย์ เพราะพระพุทธองค์ทรงเมตตา

 

อวี้หลันตบมือลงบนตักอุ่น เรียกเสี่ยวมาวที่เดินนำเฉียวฮุ่ยมาอย่างอืดอาด “มานี่มา”

 

“เหมี๊ยว”เจ้าแมวตัวขาวเปล่งเสียงคล้ายไม่พอใจ กระนั้นก็ยังกระโดดขึ้นมานอนบนตักนางแต่โดยดี อวี้หลันโคลงหัวลงครั้งหนึ่ง แล้วลูบไล้ไปตามเรือนขนนุ่มฟู “เด็กดี”

 

หลายปีมานี้รองแม่ทัพหมิงจำต้องติดสอยห้อยตามตัวร้ายไปไหนมาไหนตลอด ทำให้เขาต้องฝากฝังเสี่ยวมาวแก่นาง ยิ่งเมื่อต้องนำทัพออกรบพร้อมตัวร้าย ใครกันเล่าจะดูแลเจ้าแมวน้อยนี่ได้ดีไปกว่านาง ด้วยอานิสงค์จากตรงนี้ ทำให้เสี่ยวมาวเสมือนเป็นแมวของนางและหมิงอี้เหอคนละครึ่ง

 

อวี้หลันอมยิ้มแหงนหน้าขึ้น ออกคำสั่งกับเฉียวฮุ่ยเสียงเรียบ “ไปนำพู่กันกับกระดาษมา แล้วก็ออกไปได้แล้ว”

 

“เพคะ”

 

ครั้นลับหลังนางกำนัลข้างกาย มือเรียวจับปลายพู่กันลากลงบนผืนกระดาษ เห็นพัฒนาการทางด้านการคัดลายมือที่ดีขึ้นอย่างชัดเจน หลังจากเพียรฝึกมาเป็นปี นางก็มีลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยไม่อับอายต่อสายตาฝูงชน หลายชื่อของเหล่าตัวละครสำคัญที่พอจะจำได้เลือนรางถูกคัดลอกลงไป

 

ประมาณหนึ่งปีก่อนนางได้ตระหนักว่าความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อหาในนิยาย กำลังเลือนหายช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว ทำให้พักหลังมานี้นางต้องคัดลอกส่วนสำคัญลงไปที่พอจะจำได้ลงไป หาไม่แล้วในอนาคตอาจจะลำบากพอสมควร ทั้งหลงเยี่ยเองก็ไม่เคยให้นางเข้าไปมีส่วนร่วมในงานของเขา

 

อีกอย่างนางยังสามารถใช้มันเพื่อกีดกันตัวร้ายกับนางเอกของเรื่องชั่วคราว เท่าที่จดจำได้คุณนางเอก ห่านฟางหรงบุตรีของแม่ทัพห่านจะได้พบกับตัวร้ายครั้งแรกก็ตอนนี้ ห่านฟางหรงจะแอบติดตามตัวร้ายมาที่นี่ ด้วยนิสัยอันซุกซนทั้งยังมีวรยุทธในระดับหนึ่ง นางเอกย่อมแสดงสกิลของนาง

 

ทว่าโอกาสนั้นถูกนางพังลง เพียงแค่ออกปากกับหลงเยี่ย เมื่อเห็นว่าไม่มีผลเสียอะไร ผนวกับทำเพื่อความสบายใจของนาง เขาหรือจะกล้าขัด อย่างไรเสียตอนนี้ตัวร้ายยังไม่เคยพบห่านฟางหรงด้วยซ้ำไป สตรีผู้นั้นเป็นเพียงคนร่วมโลกไม่ได้มีความหมายใด

 

หากนั่นก็เพียงทวงเวลาไว้ชั่วคราว

 

อวี้หลันวางพู่กันลง ก่อนยกถ้วยชาอุ่นร้อนจรดริมฝีปากกลืนลงไป แท้จริงแล้วนางควรวิตกกังวลให้มากกว่านี้ แต่ระยะเวลาที่ผ่านมาเป็นปี นางได้พบว่าคิดมากไปก็เท่านั้น บางสิ่งบางอย่างใช่ว่ารู้แล้วจะเปลี่ยนแปลงได้โดยง่าย ในชีวิตจริงมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น มีตัวแปรสำคัญมากมายที่ส่งผลต่ออนาคต

 

นางจะเลือกเพียงหนทางปกป้องครอบครัวของตนเอง ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยจะเป็นอย่างไรก็ช่างหัวมันเสียบ้าง ไป๋อวี้หลันหลับตาลง มือขยับลูบไล้ไปตามตัวเสี่ยวมาว ได้ยินเสียงครางของมันดังแผ่วเบา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลงเยี่ยยืนอยู่ด้านหน้า หยาดเหงื่อมากมายผุดพรายตามใบหน้าของเขา

 

หญิงสาวกะพริบตา ก่อนฝ่ามือหยาบกร้านของเขาจะทาบลงมา ขณะที่เสี่ยวมาวกระโดดออกไปจากตักอุ่น “หลงเยี่ย

 

เยี่ยนหลงเยี่ยยกยิ้มอ่อนโยน ไม่ต่างจากดวงตาคู่คม “ไว้กลับเมืองหลวงแล้วข้าจะหาเวลาอยู่เป็นเพื่อน”

 

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาพัฒนาขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากพอสมควร จากตอนแรกที่ไม่ไยดี เพียงประโยคเดียวของเขา ณ ตอนนั้น ไป๋อวี้หลันหลับตาลงอีกครั้ง มือขนาบลงบนฝ่ามือหนากว่า “ขอเพียงท่านแบ่งปันเวลาคิดแผนการไร้สาระให้หม่อมฉันบ้าง นั่นย่อมนับเป็นเรื่องดี”

 

เขาส่ายหน้า ก่อนหรี่ตาลง “ไร้สาระอันใด นั่นมันการค้าขายหาเงินเข้าครอบครัวของเราต่างหาก”

 

ตัวร้ายเป็นนักธุรกิจ เขามีสายเลือดของการเป็นพ่อค้าอยู่ในตัวอย่างเต็มเปี่ยม ดังนั้นนอกจากภาระงานในฐานองค์ไท่จื่อ หลงเยี่ยยังขยันหาเงินเข้าตำหนักบูรพา

 

“อวี้หลัน เจ้าไม่มีหัวทางด้านพวกนี้ แต่ข้าไม่ การรักษาผลประโยชน์และหาเงินเข้าครอบครัวนับเป็นความมั่นคงของเรา”นัยน์ตาคู่คมทอประกายวาวโรจน์ หลงเยี่ยโคลงหัวลงครั้งหนึ่งก่อนประทับจูบลงบนหน้าผากของภรรยา “เจ้าจะเป็นไท่จื่อเฟยที่ร่ำรวยมากที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ นั่นไม่ดีหรือ”

 

ดูจากธุรกิจค้าขายแมวฟันกำไรสิบเท่า จะไม่ร่ำรวยได้อย่างไรกัน !

 

.

 

.

 

.

 

การเดินทางจากชายแดนมุ่งสู่เมืองหลวงกินเวลามากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ กระนั้นแล้วก็มิได้เกิดปัญหาอะไร เมื่อกลับถึงตำหนักบูรพา สิ่งแรกที่เยี่ยนหลงเยี่ยและรองแม่ทัพหมิงต้องทำคือการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขณะเดียวกันนางเองก็ต้องตรวจสอบความเรียบร้อยของตำหนักบูรพา

 

แน่นอนว่าหลี่กงกงยังคงเป็นข้ารับใช้ที่ยอดเยี่ยม เขาสามารถจัดการให้ตำหนักบูรพาอยู่ในความเรียบร้อยได้เป็นอย่างดี ดังนั้นนางจึงมอบรางวัลให้แก่พวกเขา จะอย่างไรเงินยังเป็นสิ่งของจำเป็นสำหรับการซื้อใจคน หลายครั้งที่ตัวร้ายสอนนางถึงเรื่องนี้

 

เย็นวันนั้น หลงเยี่ยกลับมาพร้อมกับข่าวดีที่ไม่น่าแปลกใจนักสำหรับนาง หมิงอี้เหอได้ถูกเลื่อนขึ้นเป็นแม่ทัพหมิง คำนวณจากระยะเวลาแล้ว พอเดาได้ไม่ยากว่าภายในปีนี้สหายของตัวร้ายต้องถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ

 

อวี้หลันแย้มยิ้มอ่อนหวาน นัยน์ตาฉายแววยินดีแล้วสวมกอดเขาเล็กน้อย กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของหลงเยี่ยยังคงน่าหลงใหลสำหรับนาง “หลงเยี่ย วันนี้หม่อมฉันตบรางวัลให้กับเหล่าข้ารับใช้ในตำหนัก”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยพยัก ครางตอบกลับมาคำหนึ่ง ก่อนผละตัวออกแล้วถอดเสื้อคลุมขนสัตว์วางพาดบนเก้าอี้ตัวยาว นางขมวดคิ้ว เรียวขางามขยับไปหาเขา ตัวร้ายกางแขนออกพลางตบมือลงบนตักอุ่นเป็นเชิงให้นางนั่งลง นัยน์ตาดอกท้อสบเข้าไปในดวงตาของเขา

 

“เป็นอะไร”

 

ตัวร้ายส่ายหน้า แล้วหลบตาลงต่ำ “มันเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายกับการแสดงบทละครเดิม ๆ ซ้ำไปวนมา”

 

“ครานี้เป็นฮองเฮาหรือเสด็จพ่อของท่านล่ะ”อวี้หลันถามเสียงเรียบติดตลก ฝ่ามือขาวเนียนวางทาบบนหัวไหล่ของสามี “ท่านเคยบอกมิใช่หรือ ว่าสติปัญญาของพวกเขาหาได้เฉียบแหลมเท่าท่านไม่”

 

เขาเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา พลางฝังใบหน้าลงบนซอกคอของภรรยา “เพราะเหตุนั้นมันถึงได้น่าเบื่อ ข้ารู้ดีว่าพวกเขาต่างต้องการอะไร”

 

มีหลายครั้งที่เยี่ยนหลงเยี่ยเอ่ยเรื่องพวกนี้ให้นางฟัง ทว่าบางทีนี่อาจเป็นรายละเอียดปลีกย่อยเกินไป อวี้หลันจึงไม่สามารถกระจ่างในคำพูดนั้นได้ การที่ในอนาคตตัวร้ายจะทำการก่อกบฏย่อมหมายความว่า ความสัมพันธ์ของเขากับโอรสสวรรค์ไม่ค่อยดีนัก

 

“อวี้หลัน”หลงเยี่ยเรียกเสียงอ่อนโยน ดวงเนตรดำขลับจดจ้องมาที่นาง “แท้จริงแล้ว เราอยู่ท่ามกลางคมดาบมากมาย เป็นตัวหมากหนึ่งในกระดานของเสด็จพ่อ”

 

ตัวร้ายไม่เหลือโอกาสให้นางตอบกลับ เขากดจูบลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา ก่อนสอดมือเข้ามาตามซอกนิ้ว “แต่เพราะข้า-สามีของเจ้าฉลาดมาก ดังนั้นเราจะไม่เป็นไร และเราต้องเป็นฝ่ายล้มกระดานหมาก”

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตัวร้ายพูดบางอย่างซึ่งนางไม่เข้าใจ อย่างไรก็ตามไป๋อวี้หลันเลือกจะไม่ถาม รอจนกว่าเขาจะบอกนางด้วยตนเอง นางหลับตาลงพิงซบไปกับอกอุ่นอันแข็งแกร่ง ตามด้วยมือของเขาที่ลูบหัวนาง

 

“อวี้หลัน

 

.

.

.

 

เป็นประเพณีในทุกเดือนแปดของปี ยามฤดูใบไม้ร่วงมาถึงเยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้จะจัดงานเลี้ยงขึ้นภายในวังหลวงเพื่อเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวผลผลิตของไพร่ฟ้าประชาราษฎร์และด้วยตำแหน่งของพวกเขาย่อมเป็นธรรมดาที่ต้องเข้าร่วมงานเหล่านี้เป็นประจำ

 

ไป๋อวี้หลันก้าวขาลงจากรถม้า  ชายอาภรณ์สีแดงชาดสั่นไหวไปตามการขยับ หลงเยี่ยยื่นมือออกมาช่วงพยุงนางตามความเคยชิน ปิ่นระย้าสีทองบนศีรษะกระทบกันเกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบา ปลายเท้าของนางสัมผัสลงบนผืนดิน ก่อนเดินเคียงคู่กับตัวร้ายเข้าไปด้านใน โดยมีเหล่านางกำนัลและขันทีคอยถวายการรับใช้

 

นี่อาจนับเป็นช่วงเวลาอันแสนรุ่งโรจน์ของหลงเยี่ย

 

นัยน์ตาดอกท้อชำเลืองมองเขา พบว่าหลงเยียจ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว เขายกยิ้มบางเบา พลันใบหน้ากลับมาเรียบนิ่ง เมื่อเข้าไปในงาน สายตาหลากหลายคู่กวาดมองมา ตัวร้ายและภรรยาของเขาต่างฉีกยิ้ม แผ่นหลังเหยียดตัวแสดงถึงความหยิ่งทะนง นั่นเป็นบทบาทที่นางกับเขาร่วมแสดงอยู่บ่อยครั้ง

 

อวี้หลันกอบกุมมือของเขา บรรดาขุนนางต่างมองหลงเยี่ยเสมือนเป็นขุมทรัพย์ที่ต้องวิ่งเข้าใส่ ทว่าด้วยบารมีของโอรสสวรค์ที่ประทับอยู่บนพระที่นั่ง ทำให้พวกเขาได้แต่คิด  ตัวร้ายจับจูงนางก้าวขึ้นไปด้านบน ก่อนคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อแสดงความเคารพต่อฝ่าบาท

 

“ถวายบังคมเสด็จพ่อ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี”

 

หน้าผากแนบชิดไปกับพื้นพรมแดง เห็นเพียงปลายเท้าของพญามังกร และชายอาภรณีสีทองปักลายดอกโบตั๋นของนางหงส์ ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้จึงได้โบกมือครั้งหนึ่ง เป็นเชิงให้ลุกขึ้นได้ พลางตรัสถามเสียงเรียบ “ไฉนจึงมาช้านัก”

 

“กราบทูลเสด็จพ่อระหว่างลูกพบเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย บัดนี้จัดการได้เรียบร้อย ขอเสด็จพ่อโปรดอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

 

เรื่องยุ่งยากเล็กน้อยของเขา คงหมายถึงการไม่ไยดีงานพวกนี้เสียมากกว่า ปล่อยให้นางแต่งตัวคอยท่า หากตัวร้ายกลับเชื่องช้าเป็นหอยทาก

 

เยี่ยนจิ่นเหอฮ่องเต้คล้ายอยากจะตรัสบางสิ่ง ทว่ากลับตัดสินพระทัยเก็บเงียบ หาไม่แล้ว งานเฉลิมฉลองอาจกลายเป็นสงครามประสาทพ่อลูกไป เพราะตั้งแต่แรกหลงเยี่ยแทบไม่ยอมลงให้แก่โอรสสวรรค์เลยสักครั้งเดียว ไม่ไยดี ไม่อะไร ช่างหัวมัน

 

คุณสมบัติของผู้ไม่สนโลก

 

“หากเป็นเช่นนั้นก็แล้วไป”

 

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ” หลงเยี่ยเหยียดยิ้ม ก่อนพวกเขาจะเดินตรงไปยังที่ของตน หน้าสุดถัดลงมาจากโอรสสวรรค์ ตรงข้ามถัดลงมาพอควรเป็นที่ของเยี่ยนหลงเสวี่ย องค์ชายรอง โอรสของฮองเฮากับฮ่องเต้ แล้วก็เป็นพระเอกในนิยาย อวี้หบันปรายตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

ปฏิเสธไม่ได้ว่าอวี้หลันมีโอกาสได้พบปะกับองค์ชายรองผู้นี้อยู่หลายครา ทั้งหลงเยี่ยเองก็ไม่ได้แสดงออกกับฝ่ายตรงข้ามมากไปกว่าความเฉยชา           นางโคลงหัวลงก่อนหันไปสนใจกับงานเฉลิมฉลอง ตัวร้ายดูเบื่อหน่ายเหมือนทุกครั้ง กระนั้นยังทำตัวเป็นเด็กรินสุราให้นาง

 

ไท่จื่อเฟยตระกูลไป๋ยกมือขึ้นเท้าคาง ก่อนการแสดงร่ายรำจากบรรดาสาวงามจะเริ่มขึ้น ถ้าตามปรกตินางควรจะหลับตาลงแยแสเพียงการดื่มสุราชั้นดี ทว่าครานี้จากออกไป เหล่าสาวงามตรงหน้า หนึ่งในนั้นมีคนที่งามล้ำเลิศโดดเด่นจนดึงดูดสายจากคนทั้งงานได้อย่างง่ายดาย

 

ห่านฟางหรง บุตรีของแม่ทัพประจิม ดรุณีวัยแรกแย้มผู้มีรูปโฉมที่กล่าวกันว่างามล่มเมืองนางเอกของเรื่อง

 

รูปร่างเพรียวระหง หน้าอกเต่งตึง ทั้งยังดวงหน้ารูปไข่ไม่นับริมฝีปากอวบอิ่มน่าขย้ำ ห่านฟางหรงมีทุกอย่างเท่าที่สตรีนางหนึ่งขวนขวายจะมี แม้นไป๋อวี้หลันจะงดงาม ทว่านั่นก็ยังไม่ถึงกับล่มเมืองเช่นห่านฟางหรง

 

เยี่ยนหลงเสวี่ยจดจ้องนางเอกตาไม่กะพริบ ขณะเดียวกันนั้นตัวร้ายเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน นัยน์ตาคู่คมทอดมองออกไปด้วยความสนใจ นางถอนหายใจ พลางยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก อย่างเสียนั่นนับเป็นเรื่องธรรมดาที่เหล่าบุรุษจะสนใจสาวงาม และงามล่มเมืองเสียด้วย

 

“เจ้าดื่มมากเกินไปแล้ว”ตัวร้ายเป็นเพียงคนเดียวที่ได้สติกลับมากลางทาง เขาหันมาตำหนินางด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วทำการขโมยจอกสุราไปจัดการเสียเอง “ห้ามดื่ม”

 

ทีเขายังมองสาวงามมากเกินไป

 

อวี้หลันลอบกลอกตา ก่อนพยักหน้าทำเสมือนเชื่อฟังเขา “หม่อมฉันเข้าใจแล้ว”

 

เยี่ยนหลงเยี่ยยกยิ้มพอใจ ครั้นกับมาสนใจการแสดงอีกทีก็พบว่ามันจบลงไปเสียแล้ว เมื่อได้ยินเสียงตบมือ ตัวร้ายและภรรยาของเขาต่างตบมือตามอย่างรู้งาน บรรดาบุปงามเดินเข้ารับรางวัลจากฮองเฮาตาม อวี้หลันหลบตาลงต่ำมองดูเหล่าขนมกินเล่น สลับกับจอกสุรา

 

ตามตริงแล้วตัวร้ายกับนางเอกต้องพบกันตั้งแต่ตอนไปปราบกบฎแล้ว แต่เพราะนางบอกให้หลงเยี่ยไม่ต้องนำภาระอย่างคุณหนูตัวน้อยมาด้วย ห่านฟางหรงถึงพลาดโอกาสนี้ไป คิดดูแล้วก็เป็นผลดีไม่ใช่น้อย หากไปแล้วห่านฟางหรงจะสร้างความวุ่นวายไม่ใช่น้อย ตามสกิลของนางเอก เพื่อให้เป็นที่สนใจ นี่นับเป็นการลดภาระงานของตัวร้าย

 

“ไท่จื่อเฟยจะเป็นคนมอบรางวัลให้คุณหนูห่าน”น้ำเสียงหวานของฮองเฮาตรัสขึ้น เรียกสติกลับสู่ความเป็นจริง มือที่หมายจะรับเอาถุงหอมจากฮองเฮาชะงักค้างกลางอากาศ อวี้หลันกะพริบตาด้วยความงุนงงชั่วขณะ ไม่นานก็เข้าใจความหมายนั้น

 

“เพคะ ฮองเฮา”

 

ร่างเพรียวระหงของห่านฟางหรงเดินตรงมา ดวงหน้าของหญิงงามล่มเมืองประดับไปด้วยความเฉยชาและหยิ่งทะนง ต่างจากตอนอยู่กับฮองเฮาโดยสิ้นเชิง อาจเพราะว่าอีกฝ่ายเองก็คงรู้ว่านางเป็นคนตัดโอกาสนั้น จะไม่พอเสียหน่อยย่อมไม่แปลกอะไร

 

หลงเยี่ยเหลือบมองสีหน้าของภรรยา ก่อนลูบหลังนางเล็กน้อย

 

“ไท่จื่อเฟย”

 

ห่านฟางหรงทิ้งตัวลงคุกเข่า นัยน์ตากลมโตสบมองนาง ก่อนยื่นมือออกมาเพื่อรอรับถุงหอม อวี้หลันไปหยิบถุงหอมมาจากนางกำนัลข้างกาย ยิ่งพอเห็นความท้าทายในดวงตานั่น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันสร้างความบันเทิงให้แก่นางไม่น้อย มีสองบทบาทให้เลือกแสดงหนึ่งคือนางรอง และสองคือนางร้าย

 

ปลอกเล็บสีทองเย็นเฉียบสัมผัสลงบนใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชาดเหยียดยิ้มหวาน “การแสดงของเจ้า สร้างความบันเทิงให้แก่เปิ่นไท่จื่อเฟยและองค์ไท่จื่อมิใช่น้อยเลย”

 

“ขอบพระทัยไท่จื่อเฟยเพคะ”

 

“คราก่อนเปิ่นไท่จื่อเฟยเป็นคนพูดไม่ให้เจ้าติดตามไปด้วย เจ้ายังโกรธเคืองอยู่งั้นหรือ”

 

เมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้ห่านฟางหรงตื่นตระหนก กระนั้นก็ยังฉลาดพอที่จะแย้มยิ้มอ่อนหวาน กลับมาแสดงความอ่อนน้อมแทนหยิ่งทะนงเหมือนครู่ก่อน “หาไม่เพคะ”

 

“เช่นนั้นก็ดี”นางผละมือออกจากดวงหน้าของดรุณีน้อย “เมื่อครู่เห็นสีหน้าเย็นชาของเจ้า นึกว่ายังโกรธเคืองจึงได้ถามออกไป”

 

ห่านฟางหรงกะพริบตา พลางตีหน้าใสซื่อตามสกิลการเอาตัวรอด รอยยิ้มบนใบหน้าฉีกกว้างขึ้น “หม่อมฉันเพียงแค่ตื่นตระหนก ไท่จื่อเฟยงดงามถึงเพียงนี้ หม่อมฉันรู้สึก”เสียงหวานขาดห้วงไป นัยน์ตากลมโตหลบต่ำลง

 

นางลอบกลอกตาอีกครั้ง โฉมงามสะคราญล่มเมืองทำตัวดั่งกระต่ายน้อยน่าทะนุถนอมเช่นนี้ หากนางจะรังแก ต่อให้ไม่ต้องการ ห่านฟางหรงก็ผลักบทตัวร้ายให้แก่นางเสียแล้ว

 

ช่างกลับกลอกเสียจริง

 

.

.

.

 

อธิบายครั้ง มันมีประโยคหนึ่งของอวี้หลันที่บอกว่า ไป๋อวี้หลันมองไม่เห็นความจริงข้อนี้ แต่นางไม่

 

ไป๋อวี้หลันในนิยายไม่มีอะไรฉุดรั้งให้อยู่ต่อไป นางไม่ได้กระเสือกกระสน คิดแค่ว่าตายไปแล้วก็จบ เพราะนางไม่ได้รักตัวร้าย ทั้งหัวใจมอบให้พระเอก ทั้งฝั่งครอบครัวเองก็อย่างที่เห็น กำลังใจของการมีชีวิตต่อของพวกนางต่างกันชัดเจน

 

ไป๋อวี้หลันอยากตาย ส่วนนางเอกของเราคือไม่ นางอยากจะอยู่ในโลกที่มีคนไยดีนาง

 

จริง ๆ เนื้อเรื่องตรงส่วนนี้อาจมีขยายความในตอนพิเศษ ถ้าไรท์ว่างอาจจะเขียนสนพ.ให้ลงหรือไม่ ก็คงให้คุกกี้ทำนายกันค่ะ ฮา

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ






“คริ ๆ นี่มันขวดกาว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.536K ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #6173 y_pps (@y_pps) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53
    หมายถึงไม่อยากอยู่ในโลกที่มีคนไม่ไยดีตัวเองหรือเปล่าคะ
    #6173
    0
  2. #5899 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 06:18
    งงว่า
    1. ต้นตอนอวี้หลันบอกว่า ห่านฟางหรงจะแอบติดตามตัวร้ายมาชายแดน ถ้าแอบติดตามก็ต้องไม่มีคนรู้สิ งั้นนางเอกจะไปพูดเพื่อห้ามนางมาได้ไง

    2. ตัวร้ายไปปราบกบฏไม่น่าพาสตรีไปด้วยได้ ยิ่งไท่จื่อเฟยที่ร่างกายอ่อนแอด้วยแล้ว ไม่ใช่ควรพักอยู่ในจวนมากกว่าเดินทางไกลไปลำบากเหรอ

    3. ตัวร้ายเป็นแค่ลูกของอดีตเสียนเฟย ทำไมได้ตำแหน่งรัชทายาทมาอ่ะ แถมไม่ได้เป็นลูกรักฮ่องเต้ด้วย ถ้าเป็นลูกรักแล้วจะลำเอียงให้ตำแหน่งก็พอเข้าใจ แต่อันนี้ลูกฮองเฮาเองก็มี หรือเพราะตัวร้ายมีความสามารถ ฮ่องเต้หลอกใช้มาเป็นหมากเพื่อปูทางให้ลูกคนอื่นยังงี้เหรอ ดูไม่น่าใช่นิสัยฮ่องเต้เท่าไร ถ้าจะหลอกใช้งานก็ให้เหล่าองค์ชายแข่งกันทำผลงานแย่งตำแหน่งไท่จื่อ ดูจะเวิร์คกว่า

    รอไรท์มาเฉลยต่อ
    #5899
    1
    • #5899-1 Strawberrya_a (@Strawberrya) (จากตอนที่ 10)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45
      +1 สงสัยข้อแรกเวอร์
      #5899-1
  3. #5497 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 16:05
    นี่สินะสัจธรรมที่ว่า"การจะเป็นนางเอกได้ต้องตอแหลเก่ง" บรรลุ
    #5497
    0
  4. #5305 sakila (@sakila) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 02:44
    ยังหมั่นไส้อีตารองแม่ทัพอยู่
    #5305
    0
  5. #4703 kh__8894 (@real_kaihun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 22:58
    แบบว่าสนุกมากเลยแอบหมั่นไส้แม่นางเอกอีด้วยแลเวอีกแย่างคือเราพึ่งมาอ่านละติดงอมแงมเลยค่ะซึ่งติดกับช่วงสอบพอดีเลยอ่ย5555555555มันหยุดอ่านไม่ได้เลยค่ะสนุกมากๆ
    #4703
    0
  6. #4531 เจียซิน (@GingPavina) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:02
    ไรท์แบ่งกาวให้รีดเยอะไป
    ติดงอมแงมแล้ว555
    #ทำไมหมั่นไส้แม่นางเอกผู้แสนจะเก่งกาจ
    #4531
    0
  7. #2951 Onejantr (@Onejantr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 12:19

    เหมือนลากนางเอกมาตบกลางสี่แยกให้พระเอกดู พระเอกจะหมดศรัทธาก็คราวนี้ เอาเลยค่ะอย่ายอม
    #2951
    0
  8. #2532 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:54

    จะนางเอกรึนางร้าย

    แล้วแต่มุมมองจริง ๆ

    #2532
    0
  9. #2068 KemintraSaprang (@KemintraSaprang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 21:38
    ชอบความกลัวเมีย
    #2068
    0
  10. #1951 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:51
    โอ้ไรท์ถึงกะให้คุกกี้ทำนายยย กอดขวดกาวไปอี้กกก 55555
    #1951
    0
  11. #1923 numayza555 (@numayza555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:55
    สนุกมากกกก
    #1923
    0
  12. #1754 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:14
    ใครก็ได้บอกหน่อยฮองเฮาให้เมียไทจื่อประทานของรางวัลเพราะอะไรเช่น หวงฮ่องเต้สนนางเอก หรืออยากให้นางมาเป็นเมียรองไทจื่อ
    #1754
    0
  13. #1663 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:53

    แต่หมั่นไส้ฮองเฮา ชีจะโยนขี้มาให้ไท่จื่อเฟยทำไมกัน

    #1663
    0
  14. #1662 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:51

    แม่นางเอกจอมแอ๊บ เจอตัวร้ายกับพระเอกพร้อมกันแต่ทำไมรู้สึกว่านางพยามจะแย้งตัวร้ายของเรานะ....หรือคนที่มีเจ้าของอยู่แล้วมันน่าสนใจกว่ากันจ๊ะ

    #1662
    0
  15. #1651 Natty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:05

    นั่นนางเอกจริงรึ ทำไมสกิลการ - อ แหล จึงสูงส่งเยี่ยงนั้น

    #1651
    0
  16. #1629 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:35
    เปิดตัวมาซะแซ่บเลย
    #1629
    0
  17. #1586 Hani_021 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:04
    หูยยยย นางเอกของนิยายยยย แซ่บใช้ได้เลยนะจ๊ะ เปิดตัวมาตอนแรกก็มาซะเด่นเลย แต่ราวนี้มีอวี้หลันเป็นอุปสรรค เกรงว่าน้องห่านจะไม่ได้เป็นชายารองเสียแล้ว
    #1586
    0
  18. #1572 ยายา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 18:50

    นางเอกในนิยายจะเป็นนางร้ายซะงั้น นางคงเเบบสวยเลือกได้ ทั้งตัวร้ายทั้งพระเอก เเต่นิยายกำลังจะเปลี่ยนไป

    #1572
    0
  19. #1556 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 18:05
    ตอแห-แค่กๆ//สัญญาณขาดหาย
    #1556
    0
  20. #1554 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:55
    คิดว่าพระเอกอาจจะไม่หลงรักนะขนาดมองนางเอกยังกลับมาสนใจเมียเลย เหมือนกับว่าตัวร้ายตอนพบนางเอกตอนที่ตัวเองไม่ได้ขาดความรักไม่ได้พบความสูญเสียซ้ำๆเหมือนเดิม
    #1554
    0
  21. #1552 alisie_amps (@AomKazuko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:50
    รำคาญนางเอกมากกี่เรื่องๆก้อรำคานอะ ชอบสร้างปันหาโวยวายไปทั่ว สวะอะเกลียดรำคาญไปตายซะ
    อินจัด555
    #1552
    0
  22. #1551 muufair (@muufair) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:28
    น้องชอบขวดกาวว 5555555 สู้ๆนะคะรออ่านอยู่เด้ออ
    #1551
    0
  23. #1550 c_nattrisia (@c_nattrisia) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:09
    นางเอกแอ๊บมาก หมั่นไส้ รอตอนต่อไปนะคะไนท์
    #1550
    0
  24. #1549 BBBoBowww (@nuyoja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:57
    ในเรื่องนี้ไม่มีคนดีค่ะบอกเลย5555
    #1549
    0
  25. #1548 navaran (@redbanana18) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:54
    อยากจะอ่านเร็วๆแล้วต้องส่งขวดกาวไปกี่ขวดไรท์จะได้มาต่อเร็วๆ 5555
    #1548
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น