ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 580% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,355,845 Views

  • 14,313 Comments

  • 17,655 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    261,669

    Overall
    1,355,845

ตอนที่ 10 : บทเก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4484 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

หลันซือซือหอบหายใจถี่รัว หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลอาบทั่วกาย ทรวงอกกระพือขึ้นตามจังหวะการหายใจ เรือนผมดำขลับแผ่สยาย นัยน์ตาเหม่อมองเพดานขุ่นมัว สลับกับเสวียนหลวนเหยาที่นอนอยู่ข้าง ๆ

โอกาสตบตีตวนอ๋องโดยไร้ความผิด นั้นหาได้มิง่ายนัก กับหลันซือซือที่พึ่งจะหายดี ต่อให้เขวี้ยงหมอนกระเบื้องใส่เขา อย่างมากก็แค่ถูกกักบริเวณ เมื่อเป็นเช่นนี้นางหรือจะปล่อยโอกาสดี ๆ ให้หลุดลอย

ทั้งสองวันที่ได้สติกลับมา หัวสมองก็เอาแต่คิดถึงความยุ่งยากซึ่งต้องเผชิญ บางคราการนอนนิ่งโดยไร้สติกลับสุขสบายจนน่าอิจฉา แม่ทัพประจิมนางต้องพบกับเขา พูดคุย ถามไถ่ แสดงความห่วงหา

เสวียนหลวนเหยาขยับตัวขึ้นค่อมอยู่เหนือนาง ดวงตาคู่คมของเขาสบมอง ริมฝีปากยกยิ้มบางเบา คราก่อนในคืนนั้นความมืดสลัวกับความหวาดกลังทำให้นางมิทันได้สังเกตเขามากนัก

จินซิ่นเคยบอกว่าเขาอายุราวสามสิบ ดวงตาคมดุจพญาอินทรี ดวงหน้าคมเข้มสมเป็นชายชาตินักรบ นางหรี่ตาลงสำรวจเขาอย่างละเอียด เหมือนจะเป็นอย่างที่จินซิ่นว่า เสวียนหลวนเหยาคือบุรุษรูปงาม น่าหลงใหล

“เหนื่อยแล้วหรือ”น้ำเสียงของเขาเองก็นุ่มนวล น่าฟัง มิแปลกใจเลยที่วูบหนึ่งหานฉินซานจะเผลอหลงใหลในตัวเขา จนหลงลืมพระเอกของเรื่องอย่างองค์ชายรอง

ประโยคแรกของพวกเขาที่เอ่ยออกมาเป็นคำพูด มิใช่ตัวอักษรเลือนรางบนจดหมาย

นางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ส่งเสียงครางตอบแทนคำพูด เรียวนิ้วมือของเขาสอดเข้ามาใต้เรือนผม

“ทะเลาะกับเปิ่นหวางเสร็จก็นิ่งเงียบ ช่างเย็นชาเสียจริง”เขากล่าวเสียงเรียบ มิแยแสสิ่งใด “หรือเจ้ายังขุ่นเคืองที่เปิ่นหวางให้เจ้าคัดคำสอนสตรีกับบทกวีอยู่อีก”

เสวียนหลวนเหยาเป็นบุรุษที่น่าหวาดกลัว...

มืออีกข้างของเขาบีบบังคับให้นางหันกลับมาสบตาตามเดิม สบเข้ากับดวงตาซึ่งเจือด้วยความอบอุ่นอันจอมปลอม

หากเป็นหลันซือซือจริง ๆ สตรีวัยสิบสอง ย่อมตอบออกมาอย่างใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยม แต่นั่นอาจดึงดูดเขา ความสดใสแรกแย้มของสาวน้อยมักน่าบดขยี้เสมอ แต่ถ้าให้นางสวมหน้ากาก ตวนอ๋อง—ตัวร้าย เขาต้องจับได้แน่ คนผู้นี้ร้ายกาจ ทั้งยังสวมใส่หน้ากากได้โดยไร้ที่ติ

“หม่อมฉัน...”นางแสร้งหลุบตาต่ำลง ดวงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ น้ำเสียงสั่นระริก “หม่อมฉันอยากโกรธ แต่ก็มิกล้าเพคะ”

“แต่เจ้ากลับกล้าหยิบหมอนกระเบื้องเพื่อตบตีเปิ่นหวาง”เขากำลังขยับยิ้มกว้างขึ้น ฉุดกระชากเส้นผมยาวสลวยของนาง “อย่างเจ้าคงคิดข้ออ้างเอาไว้เป็นทางรอดอยู่แล้ว ช่างมันเถอะ”

เขามักทำราวกับตนรู้ทุกอย่าง

“เปิ่นหวางให้เจ้าเก็บตัวอยู่ในเรือนก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้า ภายนอกนั้นควบคุมดูแลยาก หูตามากมาย”

ในนิยายเขาคือตัวร้ายที่น่าหวาดกลัว คาดเดาสิ่งใดมิได้ ทั้งยังก่อสงครามประสาทกับฝ่าบาทได้หลายสิบปี

ฝ่ามือหยาบกร้านของเขาลูบหัวนาง รอยยิ้มซึ่งประดับบนดวงหน้าเสมือนหลุมพราง ซุกซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ “ข้าเป็นห่วงเจ้านะ ซือซือ”

หลันหลัวซานอาจผิดคาดกับที่จินตนาการเอาไว้ ทว่าเสวียนหลวนเหยากลับมิผิดคาดแต่อย่างใด

ช่างเป็นความห่วงหาอันถามหาความจริงมิได้เลย ถ้อยคำดั่งกลลวง

นางพยักหน้า ยกมือโอบกอดเขา “ท่านอ๋องทรงเสด็จมาไวเพียงนี้ ทั้งที่ระยะเวลาเดินทางจากชายแดนถึงเมืองหลวงต้องใช้เวลาร่วมสิบกว่าวัน หม่อมฉันจะมิเชื่อได้อย่างไร”

เขามาถึงตั้งแต่หลังเกิดเรื่องเพียงหนึ่งวัน ต่อให้ใช้ม้าเร็วก็ใช่ว่าจะทำได้ นั่นหมายความว่าตวนอ๋องต้องอยู่ใกล้ ๆ อาจเป็นเมืองซีโจว หรือเมืองเป่ยหยาซึ่งอยู่ทางตะวันตกและตะวันออก

อย่างไรก็ตามทีท่าของเขายังสงบนิ่ง เพียงเกลี่ยผมที่ปรกดวงหน้านางออก “ใกล้วันเฉลิมฉลองพระชนมพรรษาของฝ่าบาท เปิ่นหวางจะพลาดได้อย่างไร เปิ่นหวางหวังจะทำให้เจ้าดีใจจึงมิได้เขียนบอก มิคาดว่าจะเกินเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้น”เขาว่า แล้วเชยดวงหน้างดงามขึ้น “เจ้าช่างเป็นเด็ก ไม่สิ ภรรยาขี้สงสัยเหลือเกิน ซือซือ”

ชั่วขณะนางตระหนักว่าเขากำลังคิดทำให้นางจนมุม หลันซือซือแย้มยิ้มสดใส พลางเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่เรื่องคนร้ายล่ะเพคะ”

“เพียงขันทีเสียสติคนหนึ่ง เปิ่นหวางจัดการเรียบร้อยแล้ว”ลมหายใจของเขารินรดใบหู “มันไม่เป็นไร นับแต่นี้เจ้าจะปลอดภัย”

ขันทีธรรมดา หาญกล้าเพียงนั้นเชียว ?

การตัดสินให้มันจบลงเพียงเท่านี้ ย่อมหมายความว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือบุคคลซึ่งแม้นแต่ตวนอ๋องก็แตะต้องมิได้ ไทเฮากับฝ่าบาท

นางลอบเหยียดยิ้ม ริมฝีปากเผยออกรับกลีบปากของเขาที่กำลังทาบทับลงมา ดวงตาพวกเขาต่างฉายแววเฉยชาก่อนสบเข้าหากัน แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนแสนหลอกลวง

“อือ...”

.

.

.

นางตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็น พบว่ามีนางกำนัลหน้าใหม่รอปรนนิบัตินางอาบน้ำแต่งตัว เหมือนว่าจินซิ่นกับเหล่านางกำนัลที่เคยเห็นจะหายหน้าไปทั้งหมด กลายเป็นคนใหม่ที่ตวนอ๋องจัดการให้

กลีบดอกกุ้ยฮวา [1] ถูกโปรยลงในถังน้ำ ควันขาวขุ่นพวยพุ่งในอากาศ หลันซือซือเหยียดเรียวขาของตนออก นัยน์ตาเลื่อนลอยอย่างไร้จุดหมาย ก่อนถามบางสิ่งขึ้นกับนางกำนัลวัยเยาว์

“จินซิ่นล่ะ”

นางกำนัลผู้นั้นหยุดชะงัก แล้วย่อตัวลง “แม่นางจินซิ่นถูกโบยยี่สิบไม้ ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่เพคะ ส่วนนางกำนัลชุดก่อนถูกท่านอ๋องขับออกจากจวนทั้งหมด”

หลันซือซือพยักหน้า “แล้วตอนนี้ท่านอ๋องอยู่ไหน”

“ท่านอ๋องตรัสว่าจะเสวยอาหารเย็นกับพระชายารอง ตอนนี้ทรงประทับอยู่กับพระชายารองเพคะ”

“งั้นหรือ”นางเลิกคิ้วสูง ก่อนโบกมือให้นางกำนัลทั้งหลายออกไปให้หมด “ออกไป”

นางยกมือก่ายหน้าผาก นึกอยากจมดิ่งลงใต้ผืนน้ำ หลังจากได้พบเขา นางก็มั่นใจว่าให้ได้อย่างไร ตราบเท่าที่มันเป็นผลประโยชน์ เสวียนหลวนเหยาก็มิมีทางหย่าขาดกับนางแน่ ขณะเดียวกันใช่ว่านางจะยอมฉิบหายไปพร้อมกับเขา

แต่จะให้วางแผนถล่มพวกพระเอก มันก็มิใช่สิ่งที่นางจะทำได้ ทั้งมันยังมิใช่เรื่องด้วย ตวนอ๋องกระเสือกกระสนจะตายเพราะหานฉินซาน มิได้มีคนเอาเชือกไปผูกคอเขาเสียหน่อย

“ข้าจะทำอย่างไรกับท่านดี”นางถอนหายใจ พึมพำเสียงเรียบ “ข้าหวังให้ท่านเป็นขยะ เช่นนั้นข้าจะได้กวาดท่านทิ้งอย่างง่ายดาย”

และต้องกวาดลงถังขยะอันตรายด้วย

.

.

.


เสวียนหลวนเหยาปฏิบัติกับเหอรุ่ยเตียนต่างจากนาง 

นั่นคือสิ่งที่นางเห็นและสัมผัสได้ ทั้งจากดวงตารวมถึงน้ำเสียง จริงอยู่ว่าเขาปฏิบัติกับหลันซือซืออย่างนุ่มนวล ทว่ากับเหอรุ่นเตียนนั้นมีบางสิ่งต่างออกไป บางทีมันอาจเป็นความจริงซึ่งมิใช่การหลอกลวงจอมปลอมเหมือนกับนาง 

ดวงหน้างดงามประดับรอยยิ้มบางเบา นัยน์ตากลมโตเจือความอบอุ่น ขณะทอดมองเสวียนหลวนเหยาและเหอรุ่ยเตียนที่กำลังร่วมทานอาหารเช้าด้วยกัน 

เมื่อวานหลังจากร่วมทานอาหารเย็นกับเหอรุ่ยเตียน เสวียนหลวนเหยาก็ตัดสินใจนอนค้างกับอีกฝ่าย แล้วก็โผล่หัวมาพร้อมกันเพื่อทานอาหารเช้ากับหลันซือซือ 

อย่างไรก็ตามเหอรุ่ยเตียนเพียงมองนางด้วยสายตาเรียบเฉยเช่นเดียวกับที่มองเสวียนหลวนเหยา นางยกมือเท้าคาง ดวงตาหลุบต่ำลง 

เป็นไปได้หรือไม่ที่ตัวร้ายจะหลงรักเหอรุ่ยเตียน 

เท่าที่จำได้ในหนังสือนิยายมิได้ลงรายละเอียดในส่วนนี้นัก หลายเดือนก่อนเรื่องของเหอรุ่ยเตียนย่อมถูกรายงานให้เขารู้ กระนั้นกลับมิมีทีท่าว่าตวนอ๋องจะจัดการอะไร ทั้งที่มันเป็นโอกาสเหมาะสมเพื่อเอาอกเอาใจหลันซือซือ

“ซือซือ”

หลันซือซือเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคู่คมซึ่งจดจ้องอยู่ก่อน เสวียนหลวนเหยาขมวดคิ้ว ขณะที่เหอรุ่ยเตียนผินหน้าไปทางอื่น นางแสร้งกัดปากงอแงประหนึ่งเด็กน้อย 

“หม่อมฉันง่วงนอน”

จินซิ่นเคยรายงานเรื่องอาการหลับนอนอันผิดปรกติของนางแก่เขา ดังนั้นมันจึงมิใช่เรื่องน่าแปลกใจ เสวียนหลวนเหยายกยิ้ม ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบหัวนาง ปฏิบัติราวหลันซือซือเป็นเด็กซึ่งต้องการผู้ดูแล 

“เช่นนั้นก็ไปนอนเถอะ”

นางส่ายหน้า “หม่อมฉันอยากไปหาบิดา หลายวันที่ผ่านมารู้สึกเป็นกังวลยิ่งนัก ท่านอ๋องทรงอนุญาตหม่อมฉันได้ไหมเพคะ”

“ไยจะมิได้ล่ะ”เขากล่าว แล้วผละมือออกมาอย่างนุ่มนวล “เปิ่นหวางมิได้โหดร้ายขนาดแยกบิดากับบุตรี ประเดี๋ยวให้คนจัดเตรียมรถม้ากับองครักษ์ เปิ่นหวางจะได้วางใจ”

วางใจ ? จับตาดูเสียมากกว่า 

หลันซือซืออยากเปล่งเสียงหัวเราะ หากก็ทำได้เพียงเขินอายกับความห่วงใยจอมปลอมของเขา  พลันเสียงไออย่างหนักหน่วงของเหอรุ่ยเตียนเรียกความสนใจจากพวกเขา เจ้าของร่างบอบบางยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง นางกำนัลข้างกายเหอรุ่ยเตียนก้าวประชิดตัวอีกฝ่าย ทว่านั่นช้ากว่าตวนอ๋องมากนัก 

ลำแขนกำยำประคองเหอรุ่ยเตียนเอาไว้อย่างห่วงหา นัยน์ตาวูบไหว กระทั่งน้ำเสียงยังสั่นน้อย ๆ “อวี้เอ๋อร์”

อวี้เอ๋อร์ ? ชื่อนั่นใช้เรียกเหอรุ่ยเตียนงั้นหรือ 

ตอนนั้นเขาอาจแสดงความห่วงหาต่อหลันซือซือก็จริง แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่นางเห็นความห่วงใยอย่างแท้จริงของเขา 

นางกะพริบตา ก่อนหันไปสั่งนางกำนัลซึ่งยืนอยู่มิไกล “ไปตามหมอหลวง”

“อวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์ !”

นอกจากหานฉินซานแล้ว เสวียนหลวนเหยาก็อาจมีเหอรุ่ยเตียนอยู่ในใจ ทว่าการที่เขาไปหลงรักหานฉินซานในอนาคต ย่อมหมายความว่า ‘เหอรุ่ยเตียนคงตายแล้ว’ หรือไม่ก็เกิดบางสิ่งขึ้น

.

.

.

เป็นครั้งที่สองกับการมาเยือนจวนแม่ทัพประจิม 

ครานี้นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนปักลายนกกระจาง เรือนผมเกล้าเป็นมวบปักปิ่นระย้า ขณะที่ดวงหน้าแต้มสีเพียงเล็กน้อย แลดูราวคุณหนูตระกูลใหญ่มากกว่าพระชายา 

อิงอิงพยุงนางเข้าไปในจวน อีกฝ่ายเป็นนางกำนัลที่มาดูแลนางแทนจินซิ่น ทั้งความสามารถเองก็มิได้ด้อยไปกว่าจินซิ่นเลยแม้แต่น้อย 

ร่างสูงสง่าของหลันหลัวซานยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่พร้อมกับเหล่าข้ารับใช้ ก่อนพวกเขาจะคุกเข่าลงเมื่อเห็นนาง หลันซือซือแย้มยิ้มอบอุ่น 

ตอนนางนอนมิได้สติหลันหลัวซานวนเวียนมาที่จวนอ๋องมิเว้นวัน แต่เมื่อนางตื่นขึ้นมา เขากลับหายตัวไปมิโผล่มาให้เห็นอีก เห็นได้ชัดว่าเรื่องในครานั้น คงทำให้เขาคิดว่าหลันซือซือเกลียดชังเขา

ด้วยเหตุนี้นางจึงเลือกมาหาเขา แทนเขียนจดหมาย บางครั้งตัวอักษรเลือนรางพวกนั้นก็มิอาจพรรณนาความรู้สึกแท้จริงออกมาได้ทั้งหมด 

ถ้าเป็นตัวนางจริง ๆ คงมิรู้แน่ว่าจะต้องพูดอะไร แต่ถ้าเป็นหลันซือซือ มิแน่ว่ามันอาจต้องการเพียงอ้อมกอด

หลันซือซือมิได้บอกให้พวกเขาลุกขึ้น เรียวขางามขยับเข้าไปใกล้ หยุดนิ่งตรงหน้าหลันหลัวซาน แล้วโน้มตัวลง ผ่านไปเนิ่นนานแต่กลับไร้คำพูดใดหลุดลอดออกมา 

เรียวนิ้วมือเกลี่ยเส้นผมที่ปรกดวงหน้าทัดใบหู ดวงตากลมโตทอประกายอ่อนโยน “ลูกอาจเคยโกรธท่านที่ส่งลูกตบแต่งเข้าจวนอ๋อง แต่ใช่ว่าลูกจะมิเข้าใจเหตุผล หรือตระหนักรู้ถึงความกดดันที่ท่านได้รับ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง นัยน์ตาวูบไหว “ซือซือ...”

“หลายเดือนมานี้ ลูกเติบโตขึ้นมา เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง การอยู่ท่ามกลางกลลวงและผลประโยชน์ มันคือเรื่องซึ่งปฏิเสธมิได้สำหรับชนชั้นสูง ดังนั้นท่านมิจำเป็นต้องรู้สึกผิด”

“พ่อขอโทษ”

หลันซือซือมิได้ต้องการคำขอโทษ

“ถ้าหากท่านรู้สึกผิด ก็จงมีชีวิตอยู่ต่อไป โดยมิต้องยุ่งเกี่ยวกับตวนอ๋อง หรือยื่นมือเข้ามามากเกินไป”

แม่ทัพประจิมส่ายหน้า กล่าวเสียงแผ่ว “พ่อเป็นห่วงลูก”

“ลูกก็เป็นห่วงท่าน อย่าได้พยายามเข้ามายุ่ง หาไม่แล้วท่านอาจถามหาความปลอดภัยในชีวิตมิได้เลย ท่านเป็นแม่ทัพก็จงเป็นแม่ทัพ อย่าได้เข้ามายุ่งกับเรื่องภายในราชสำนักและความขัดแย้ง”หลันซือซือย่อตัวลง ฝ่ามือบอบบางทาบลงบนแก้มของบุรุษตรงหน้า “ลูกรู้ว่าท่านพยายามเข้าหาองค์ชายสาม เพราะเขาเป็นเพียงคนเดียวที่ดูจะเข้าถึงลูกมากที่สุด บางทีท่านคงคิดแทรกแซงอำนาจในกองทัพของตวนอ๋องด้วย ดูจากการที่ท่านพยายามไปมาหาสู่หลายคน เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขา”

หลันหลัวซานดึงนางเข้าไปกอด “นั่นเป็นเรื่องที่พ่อทำได้ เพราะซือซือเป็นของขวัญล้ำค่า หาอื่นใดเปรียบ”

“เรื่องพวกนี้ลูกยังมองออก คิดหรือว่าตวนอ๋องจะมองมิออก เพราะตอนนี้ท่านยังมีประโยชน์เขาถึงมิทำอะไร แต่ในอนาคต...”นางยกมือกอดตอบเขา “ใต้หล้านี้หาได้มีอะไรจีรังยั่งยืน สักวันก็ต้องมีผู้ที่จะล้มตวนอ๋องลง อีกอย่างเขามิได้แย่นักหรอก”

เวลานั้นนางได้ลองเปิดใจและมอบมันให้แก่หลันหลัวซาน 

แม่ทัพประจิมกัดปาก แล้วสบตานางพร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ ต่อมาเขาขยับยิ้มอ่อนโยน ก่อนลูบหัวหลันซือซือ

“ลูกเติบโตขึ้น...มากทีเดียว”

ท้ายที่สุดแล้วนางก็ได้แค่คาดหวังว่าเขา—หลันหลัวซานจะมิหักหลังนางในอนาคต


[1] ดอกหอมหมื่นลี้ 



 


 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.484K ครั้ง

126 ความคิดเห็น

  1. #14280 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:45
    มีใครให้ใจได้ไหม
    #14280
    0
  2. #13531 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 00:06
    ถ้านี่เป็นนางเอกก็ผูกคอตายแล้วนะ ไม่ไหว
    #13531
    0
  3. #11026 นันดา (@chompoo_2545) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:27
    โอ้ยยยยยย คิดมากไปหมดเลยอ่ะ
    #11026
    0
  4. #9828 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:31
    ปวดหัวเลย กดดันมาก
    #9828
    0
  5. #9520 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:27
    ซือซือ ไม่มีใครรักหนูจริงเลยนอกจากพ่อ
    #9520
    0
  6. #9353 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:29

    สมน้ำสมเนื้อค่ะ!! ซือต้องสู้! อย่าแพ้นะ เขาร้ายมาเราต้องร้ายกว่า!

    #9353
    0
  7. #9096 Sika. (@Sikakarunborinet) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:37
    จะรักกันได้จริงดิ หรือจะรักกันแบบโกหกจนจบ อ่านแล้วเศร้า 😢😢
    #9096
    0
  8. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:41
    ดูท่าคงรักกันได้ยาก55
    #8499
    0
  9. #8273 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 16:08
    เขาจะรักกันยังไงถามจริง5555555555555
    #8273
    0
  10. #7444 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:16

    อัพนะน่าาาา
    #7444
    0
  11. #7443 jetika963 (@jetika963) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:34
    รอยุน้าาาา
    #7443
    0
  12. #7442 preeyada71018 (@preeyada71018) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 11:26

    รออยู่นะคะ
    #7442
    0
  13. #7441 boyflower (@boyflower) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 08:56

    รีบๆหย่าเถอะลูก หาผัวใหม่ดีกว่า
    #7441
    1
    • #7441-1 RAPIPHAN4869 (@RAPIPHAN4869) (จากตอนที่ 10)
      5 เมษายน 2562 / 10:11
      เจ็บแทนน้อง ตอนที่ท่านอ่อง ห่วงชายารอง และรู้สึกว่าท่านอ่องจะเอาน้องมาเป็นเกาะไม่ให้ ฝ่าบาททำร้ายคนรักของตนนั้นก็คือชายารอง เมื่อไรเขาจะหย่ากัน! เกรียดมันเกรียดอีท่านอ่อง!! มาทำร้ายน้องอย่างงี้ได้ไง อ้ากกก!!.พ่นไฟ
      #7441-1
  14. #7439 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:39
    รู้สึกอยากให้ตอนจบพระเอกรักนางเอกมากกก แต่นางเอกไม่เอาเทพระเอกไปเลย แล้วได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ(แบบไม่ตาย)กับพ่อน่ะค่ะ แค่คิดก็สะใจ 5555 #อินมาก
    #7439
    0
  15. #7437 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 23:38
    ไรท์เลขบัญชีมาค่ะ ขอเปลี่ยนพระเอกจะเอาหมูหมาขอทานเป็นพระเอกแทนก็ได้
    #7437
    0
  16. #7436 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 22:43
    ชอบคุณค่ะ
    #7436
    0
  17. วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:46
    เชรดโด้วววว รีรอบนี้ลวงกว่าเดิม555555 แงงงงง สนุกมากๆๆ เปงกำลังจัยหั้ยรั้ยท์น้ะคะ5555
    #7434
    0
  18. #7433 Lizt (@zealend) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:07
    เกลียดอิอ๋องงง ดีออกกกก
    #7433
    0
  19. #7432 jao-ei (@junjao-ei) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:02

    น่า ติดตาม บทแรกๆมีางส่วนยังแปลกแต่บอกไม่ถูกว่าตรงไหนแต่บทหลังๆนี่ลื่นมากกกกก รอค่ะ

    #7432
    0
  20. #7430 Theoneintheworld (@Theoneintheworld) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:38
    อยู่ท่ามกลางอสรพิษ มองไปทางไหนก็แต่คนคิดตักตวงผลประโยชน์ ช่างน่าเศร้า
    #7430
    0
  21. #7429 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:28
    ผัวชะเรี่ย
    #7429
    0
  22. #7428 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 04:48

    รอลุ้นต่อคะ
    #7428
    0
  23. #7427 รัณฌา (@mymacam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 01:17

    ไม่ไว้ใจใครเลยจริงๆ

    #7427
    0
  24. #7426 Bewtii006 (@Bewtii006) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:23
    รีบหย่าแล้วไปใช้ชีวิตเถอะหนู ลูกสาววแม่
    #7426
    0
  25. #7425 โลกสีเงิน (@glass-rose) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:32
    แนวรักไม่น่าจะมีความสุข...แนวนิ่งๆเมินๆน่าจะสงบสุขสุด
    #7425
    0
  26. #7402 Musumeji (@wanathida) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:48
    ฆ่าอ๋องแม่ม//ถือเลื่อยพร้อมฆ่า
    #7402
    4
    • #7402-3 KS_Kate_ (@Kettipa) (จากตอนที่ 10)
      1 เมษายน 2562 / 15:56
      คิดเหมือนกัน!! +1
      #7402-3
    • #7402-4 Haru's (@haru_2332) (จากตอนที่ 10)
      3 เมษายน 2562 / 02:34
      +1 i couldn’t agree more !!!
      #7402-4
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น