ว่าด้วยเรื่องภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งของตัวร้าย สนพ.เฟยฮุ่ย

  • 580% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 1,354,768 Views

  • 14,312 Comments

  • 17,712 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    260,592

    Overall
    1,354,768

ตอนที่ 9 : บทแปด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4244 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

ตอนนั้นข้าได้เรียนรู้ว่าความตายมิได้น่าหวาดกลัวเท่ากับการมิเหลือคนสำคัญอยู่เลย

ตลอดชีวิตยี่สิบห้าปีถูกใช้เพื่อการแข่งขัน บิดาและมารดาของนางเกิดในตระกูลที่มั่งคั่ง ทว่าพวกเขากลับหนีงานแต่งงานของตน แล้วมาแต่งงานกันก่อนให้กำเนิดนาง ชีวิตราวกับนิยาย แต่นางกลับมีมารดาที่อ่อนแอ และบิดาที่มิได้ความ พวกเขาต่างจมอยู่ในโลกอันสวยงาม ละทิ้งความเป็นจริง ทำให้นางจำต้องดิ้นรนเป็นเท่าตัว เพื่อให้แสงสว่างส่องเข้ามาถึง

โชคดีที่นางค่อนข้างหัวดี ผลการเรียนจึงอยู่ในระดับที่ดีเช่นกัน นั่นทำให้นางได้รับโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต เพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น เป็นที่จับตามอง ตอนสิบแปดนางตัดสินใจคว้าทุนเรียนต่อต่างประเทศ โดยละทิ้งมารดาที่ป่วยหนักเอาไว้กับบิดาตามลำพัง กว่าจะได้พบกันอีกครั้ง อีกฝ่ายก็กลายเป็นเพียงซากศพไร้วิญญาณ

ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา มีเพียงสีหน้าไร้อารมณ์ที่แสดงออกสู่สายตาภายนอก เป็นผลให้บิดาเริ่มเกลียดชังนางในที่สุด ทว่านางก็ยังหาเหตุผลเพื่อแยแสเขามิได้เลยแม้แต่น้อย

นับแต่ที่รู้ความ นางก็เริ่มเกลียดชังพวกเขา—มารดาและบิดาของตนเอง แม้นว่าจะเป็น ‘การกระทำที่มิน่าให้อภัยเลยก็ตาม

พวกเขาต่างเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ดันทุรังแต่งงานกันท่ามกลางความขัดแย้ง บิดามีคู่หมั้นเป็นถึงบุตรีท่านทูต ขณะที่มารดาหมั้นหมายกับบุตรชายนายกรัฐมนตรี หลังจากพวกเขาเลือกความรักที่เบ่งบาน ก็เป็นเหตุให้คู่หมั้นของมารดาผูกคอตาย กลายเป็นข่าวใหญ่ที่คนให้ความสนใจ ส่งผลให้สายตาหลากหลายคู่มองนางที่เป็นผลผลิตจากความรักของพวกเขาด้วยความรังเกียจ   กระนั้นพวกเขาก็มิได้แยแสมัน มิได้ตระหนักรู้ถึงผลกระทบในภายหน้า แสวงหาเพียงความสุขอันแสนสั้น

พวกเขามิเคยรู้เลยถึงความทรมาน สายตามากมายจากผู้คนที่จ้องมองมา ถ้อยคำพวกนั้น โอกาสในชีวิต แต่พวกเขาก็ยังเอาแต่แย้มยิ้ม—โง่เขลาสิ้นดี

พวกเขามีความสุขดี มิแยแสนโลกภายนอก แต่นางไม่ หลายสิบปีที่ต้องอดทนต่อเรื่องพวกนั้น มันมากเกินพอ

หลังจากงานศพของมารดาจบลง นางเริ่มตัดขาดกับคนในครอบครัว ชีวิตทุ่มเทให้กับความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน มิไยดีกระทั่งน้ำใจจากเพื่อนร่วมงาน กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวและไร้ใจ

เพื่อความสำเร็จแล้ว นางสามารถทอดทิ้งทุกคนรอบตัว เพื่อความรุ่งโรจน์ นางสามารถหักหลังพวกเขาแล้วประจบคนที่อยู่เหนือกว่า เพื่อให้คนเหล่านั้นพอใจ เหยียบย้ำคนมากมาย ไต่เต้าไปยังจุดหมายปลายทางอันว่างเปล่า

รู้ตัวอีกทีก็มิหลงเหลือใครอยู่เลย เผชิญหน้ากับความอ้างว้างและเดียวดาย

ตอนอายุยี่สิบสี่ นางถูกเลื่อนตำแหน่ง ทั้งยังกลายเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัท ชีวิตรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด มีเงินทองมากมาย มากพอที่จะใช้อย่างฟุ่มเฟือย ตอนนั้นนางมอบเงินให้แก่บิดา ทว่าเขากลับมิยอมรับมัน แม้นว่าตนเองจะป่วยหนัก มิยอมกระทั่งให้นางพบหน้า ตัดขาดจากนางโดยสิ้นเชิง

กระนั้นนางก็เพียงเมินเฉยมัน มุ่งมั่นกับการทำงาน แล้วโอนเงินเข้าในบัญชีของบิดาตามหน้าที่ทุกเดือน กว่าจะรู้ตัวอีกที สามเดือนต่อมา บิดาจากไปอย่างสงบ โดยมิเหลือคำพูดใด ๆ ให้นางเลย

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังเฉยชา เสมือนว่ามิมีอะไรเกิดขึ้น หากท้ายที่สุดแล้วก็ทำได้เพียงหลั่งน้ำตาออกมา แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไป

ตอนอายุยี่สิบห้า นางมีทุกอย่างเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งปรารถนา ทั้งคอนโดหรูใจกลางเมือง หน้าที่การงานที่มั่นคง ขาดก็แต่คนรักและครอบครัว มันควรเป็นชีวิตที่สุขสงบ แต่แล้วหลายสิ่งหลายอย่างก็เริ่มตามทัน

เวรกรรม

ในคืนนั้นร่างของนางจมลงใต้ผืนน้ำมืดมิด โดยมีคนพวกนั้น คนที่นางเคยใช้ประโยชน์ด้วยยืนมองอยู่ด้านบน มันคือการวางแผนฆาตกรรม ตอนนั้นนางเริ่มทบทวนการกระทำของตน มองเห็นแต่ความเห็นแก่ตัว และคิดว่าต้องตกนรกเป็นแน่

คาดมิถึงว่ากลับลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของหลันซือซือ เด็กสาววัยสิบสอง...

ทั้งหมดนั่นคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

ยามลืมตาขึ้นอีกครั้งมันก็จะเลือนหายไป หลันซือซือขยับเรียวนิ้ว ได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างมิคุ้นหูของคนอื่น เปลือกตาปรือขึ้นช้า ๆ แลเห็นแผ่นหลังเลือนรางของบุรุษ

“ถ้าองค์ชายสามมิสกัดพิษไว้ก่อน นางคงตายไปแล้ว”แม่ทัพประจิมกล่าว นัยน์ตาทอประกายเย็นเฉียบปรายมองคู่สนทนา “หลันซือซือคือบุตรีที่กระหม่อมรักเท่าชีวิต หากนางตายท่านก็อย่าหวังเลยว่าจะได้ตัวกระหม่อม บางทีเราอาจจะได้เป็นศัตรูกันด้วยซ้ำ”

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังถกเถียงเรื่องของนาง เหนืออื่นใดคือหลันซือซือยังมิตาย นางกวาดตามองโดยรอบ นอกจากพวกเขาแล้วก็มิเห็นผู้ใดอีกเลย

บางทีเหล่าข้ารับใช้รอบตัวอาจถูกลงโทษจากเรื่องนี้ คงโดนโบยหรือไม่ก็ถูกปลด แต่อย่างน้อยก็น่าจะจับตัวผู้ต้องสงสัยได้และ—

หลันซือซือรีบปิดเปลือกตาลง เมื่อเห็นว่าแม่ทัพประจิมกำลังหันมา นางยังมิอยากจะพูดคุยกับหลันหลัวซานหรือใครทั้งสิ้น อันที่จริงแล้ว การมีชีวิตอยู่ ทำให้ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

จากความทรงจำที่ได้รับหลันซือซือมิน่ามีศัตรูกับใคร มันอาจเป็นผลมาจากตวนอ๋องเสียมากกว่า แน่นอนว่าหน้าที่สอบสวนเรื่องนี้ต้องเป็นหน้าที่เขา—

ความคิดของนางหยุดชะงัก ยามฝ่ามืออุ่นร้อนของใครสักคนทาบลงบนแก้ม มันหยาบกร้าน หาได้นุ่มนิ่มเหมือนของจินซิ่นไม่

“อาหารทุกอย่างของซือซือล้วนแต่ผ่านการตรวจสอบ ทว่ายาพิษกลับถูกทาไว้ในถ้วยน้ำชา มันคือความผิดพลาด”เสวียนหลวนเหยากล่าว แม้นน้ำเสียงเรียบเฉย หากกลับเจือด้วยอะไรบางอย่าง “อย่างไรก็ตาม เปิ่นหวางจับผู้ต้องสงสัยได้แล้วก็กำลังสอบสวนด้วยความรุนแรง มิเกินชั่วยามคงได้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง”

“...แล้วถ้าเกิดเป็นคนในวัง”

ริมฝีปากบางยกยิ้ม “ท่านเองก็น่าจะรู้คำตอบว่าผลมันจะเป็นเช่นไร”

หลันหลัวซานหลุบตาต่ำลง มือกำเข้าหากันแน่น “ชีวิตของพวกท่านอยู่ท่ามกลางความโสมมเหล่านี้ แต่บุตรีของกระหม่อมไม่”

“บุตรีของเจ้า คือภรรยาของเปิ่นหวาง”เสวียนหลวนเหยาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกดวงหน้างดงามออก “ออกไปได้แล้ว...”

“กระหม่อมทูลลา”หลันหลัวซานได้แต่จำใจถอยออกไป หาไม่ตวนอ๋องอาจมิยอมให้ตนพบบุตรีอีก

เมื่อบานประตูปิดลงอีกครั้ง ทั้งห้องกว้างก็เหลือเพียงตวนอ๋องกับพระชายา ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ขณะกอบกุมมือของหลันซือซือเอาไว้

“ตอนนี้เจ้ายังตายมิได้ ซือซือ”

.

.

.


“ดูฝ่าบาทจะทรงสนพระทัยและอยากยื่นมือเข้ามาพอสมควร”เยี่ยนหย่งเหอเปรยเสียงเรียบ ขณะเดินตามตวนอ๋องไปยังเรือนท้ายจวน ซึ่งถูกรายล้อมด้วยองครักษ์ “ทว่าเรื่องเกิดในจวนของท่านอ๋อง ฝ่าบาทย่อมมิมีเหตุใดจะใช้อ้าง”

เสวียนหลวนเหยากระตุกยิ้ม “ผู้ที่สนพระทัยน่าจะเป็นไทเฮาเสียมากกว่า ลำพังสติปัญญาของฝ่าบาทหรือจะเฉียบแหลมเพียงนี้”

กุนซือวัยกลางคนหลุบตาต่ำลง “กระหม่อมกังวลเรื่องแม่ทัพประจิม”

“เห็นว่าเขาดันทุรังแทรกแซงการสอบสวนครั้งนี้ด้วย เพื่อให้มั่นใจว่านั่นคือคนร้ายจริง ๆ มิใช่แพะรับบาป แต่ก็นะการหาแพะรับบาป ป้ายสีคนอื่นนับเป็นวิธีการอันโสมมที่พวกเราคุ้นชิน”ดวงหน้าคมคายแหงนขึ้นมองท้องฟ้าอันหม่นหมอง “ถึงจะมิชอบใจนัก แต่หลันซือซือมีความหมายต่อแม่ทัพประจิม”

เยี่ยนหย่งเหอนิ่งเงียบไป ปลายเท้าของพวกเขาหยุดลงหน้าเรือน ก่อนองครักษ์จะเปิดประตู เพื่อให้พวกเขาก้าวเข้าไปด้านใน กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้งในอากาศ มันแสนน่าสะอิดสะเอียน กระนั้นกลับเป็นสิ่งที่พวกเขาต่างคุ้นชิน 

ร่างสูงของแม่ทัพประจิมยืนอยู่ด้านหน้า ดวงตาดำขลับเย็นชายามปรายมองผู้เกี่ยวข้อง ที่กำลังถูกสอบสวนด้วยความรุนแรง หยาดโลหิตไหลซึมจากบาดแผลทั่วทั้งร่าง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับว่าชีวิตกำลังดับสูญ

“ลำพังแค่ขันทีในโรงครัวธรรมดาหรือจะหาญกล้าขนาดวางยาพระชายาของตวนอ๋อง”หลันหลัวซานกล่างเสียงลอดไรฟัน “หากเจ้ามิยอมสารภาพ ข้าก็จะทรมานเจ้าไปเรื่อย ๆ ตัดอวัยวะของเจ้าออกทีละชิ้น !”

“อ้ากก !”

“ท่านอ๋อง”น้ำเสียงของเยี่ยนหย่งเหอ ทำให้แม่ทัพประจิมรับรู้ถึงการมาเยือนของตวนอ๋องในที่สุด กระนั้นแล้วก็หาได้ละสายตาจากขันทีผู้นั้นไม่ 

เสวียนหลวนเหยาสาวเท้าเข้าไปใกล้ หยุดนิ่งลงข้างหลันหลัวซาน นัยน์ตาเรียบเฉยและว่างเปล่า “เปิ่นหวางลงโทษนางกำนัลและขันทีข้างกายซือซือไปแล้ว ผู้ใดสมควรปลดก็ปลดออกเหมือนว่ามีคนของเหล่าองค์ชายแทรกแซงอยู่มิใช่น้อย”

ริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม “บุตรีของกระหม่อมพึ่งสิบสอง แต่กลับตกอยู่ท่ามกลางความโสมม การแย่งชิงอำนาจเสียแล้ว”

“นั่นคือเรื่องที่เลี่ยงมิได้สำหรับชนชั้นสูง— ภรรยาของตวนอ๋อง”เรียวขาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนย่อตัวลงสบตากับขันทีซึ่งทั้งร่างอาบไปด้วยเลือด “ในสนามรบ เปิ่นหวางมักทรมานศัตรูจนกว่าพวกเขาจะยอมสารภาพ แต่ถ้าพวกเขายังดื้อดึง เปิ่นหวางก็จะตามล่าคนสำคัญของพวกเขา แล้วก็ฆ่าคนพวกนั้นต่อหน้าซะ”

“ทะท่านอ๋อง...”โซ่ตรวนหนาขยับสั่นไหว ร่างนั้นสั่นระริก 

“การที่เจ้ามิยอมกินยาพิษฆ่าตัวตาย ก็คงเพราะมีห่วงอยู่”เขาชำเลืองมองเยี่ยนหย่งเหอ “เปิ่นหวางให้หย่งเหอตามสืบเรื่องของเจ้าแล้ว ได้ยินว่าน้องสาวของเจ้ากำลังจะแต่งงาน มารดากับบิดาก็แก่เฒ่าแล้วด้วย”

“ได้โปรด...”

“ตวนอ๋องไร้ใจ ไร้เมตตา คำกล่าวนี้เจ้าคงเคยได้ยิน”น้ำเสียงของเขาเหี้ยมขึ้น “ถ้าเจ้ามิยอมสารภาพ เปิ่นหวางจะสังหารพวกเขาให้หมด !”

ดวงตาของฝ่ายตรงข้ามเบิกกว้าง ส่ายหน้าไปราวกับมิยินยอม แม่ทัพประจิมซึ่งมองอยู่ตลอดหรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงเหี้ยมโหดอันน่าสะพรึงกลัวของตวนอ๋อง 

ปีศาจร้ายในสนามรบ สามีของบุตรีอันเป็นที่รัก 

“หย่งเหอ ไปนำตัวพวกเขามาซะ”

“ขะข้า...ยอมแล้ว”เสียงนั้นกล่าวขึ้นอย่างหวาดกลัวปนร้อนรน เรียวนิ้วมือพยายามไขว่คว้าอาภรณ์ของตวนอ๋อง ทว่าก็มิอาจสัมผัสได้แม้นเพียงชายอาภรณ์ หลันหลัวซานเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ 

“ได้โปรดเถอะ”

“เช่นนั้นก็จงบอกมาซะว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง”เป็นแม่ทัพประจิมที่กล่าวประโยคนั้น “อย่าได้เฉไฉ”

“ท่านอ๋องโปรดรับปากว่าจะมิเอาชีวิตพวกเขา...”อีกฝ่ายยังคงกระเสือกกระสนราวคนเขลา คนอย่างตวนอ๋องหรือจะ—

“ได้ เปิ่นหวางรับปาก...”

ร่างนั้นเผยรอยยิ้มบางเบา “หลวนเหอ ฝ่—”

น้ำเสียงขาดห้วง หยาดโลหิตสาดกระเด็น ยามที่คมมีดถูกปักลงกลางอกโดยฝีมือขององครักษ์ข้างกายของตวนอ๋อง หลันหลัวซานก้มมองอาภรณ์ที่เปรอะเปื้อน สลับดวงหน้าซึ่งมีคราบเลือดติดอยู่ของตวนอ๋อง

หลวนเหอ นามก่อนครองราชย์ของฝ่าบาท

“ใต้หล้ามีเพียงสองคนที่ต้องปิดตาข้างหนึ่งในบางครา คนแรกคือไทเฮาและคนที่สองคือฝ่าบาท ท่านน่าจะเข้าใจดี”ดวงหน้าคมคายยังคงเรียบเฉยมิต่างจากน้ำเสียง “แล้วก็คงรู้ว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร คิดซะว่าเป็นการเล่นตลกก็ได้”

เขาเหยียดตัวขึ้นเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่เปรอะตนเองออก แล้วหมุนตัวกลับออกไป “เห็นได้ชัดว่าขันทีผู้นี้เสียสติไปแล้ว ถึงได้กล้าแอบอ้างพระนามของฝ่าบาท ดังนั้นการสืบสวนจึงจบลงเพียงเท่านี้ หวังว่าท่านจะเข้าใจนะ แม่ทัพประจิม”

“...กระหม่อมเข้าใจ”

“ก็ดี”

เยี่ยนหย่งเหอปรายตามองทุกสิ่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนสั่งให้คนจัดการเก็บกวาดทุกสิ่ง “ว่าแต่เรื่องของครอบครัวเขา ท่านอ๋องจะปล่อยไปหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าอาจเกิดการล้างแค้นขึ้นมาได้ แล้วจะเป็นอันตรายกับพระชายา”

“มันก็แค่คำลวง”เขากล่าว เหลือบมองแม่ทัพประจิม “สั่งคนเก็บกวาดให้เรียบร้อย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

.

.

.

เข้าสู่วันที่สี่ หลันซือซือก็ยังคงมิลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ทั้งที่หมอหลวงยืนยันว่านางต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวาน 

เสวียนหลวนเหยาถอดอาภรณ์ชั้นนอกออก แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ดวงหน้าก้มต่ำลง ฟังเสียงลมหายใจ พลันกระตุกยิ้มพร้อมเปล่งเสียงหัวเราะ “ซือซือ”

พริบตานั้นร่างบอบบางถูกผลักตกเตียงอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของเขา หลันซือซือส่งเสียงกรีดร้อง ดวงตาเบิกกว้าง กระนั้นเสวียนเขาก็เพียงไหวไหล่อย่างมิใส่ใจ แผ่นหลังเอนพิงกับตัวเตียง เรียวขาเหยียดกว้าง

หลันซือซือพยุงตัวเองขึ้น ดวงตากลมโตเรียบเฉยก็จริง ทว่าริมฝีปากกลับสั่นระริก ก่อนตรงเข้าแย่งชิงหมอนกระเบื้อง เขาเลิกคิ้วสูง แล้วหยิบหมอนกระเบื้องอีกใบขึ้น 

หลังจากการพบหน้ากันเมื่อคืนนั้น ฤดูกาลผันเปลี่ยนไปถึงสองครา แต่กลับไร้ซึ่งคำพูดใดระหว่างพวกเขา 

หลันซือซือขยับยิ้ม ดวงตาทอประกายวาวโรจน์ ก่อนพวกเขาจะเริ่มทะเลาะกัน

เปลี่ยนห้องนอนกลายเป็นสนามรบ

.

.

.















 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.244K ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #14279 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:36
    ช่างไม่อ่อนโยนเลย
    #14279
    0
  2. #13530 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:56
    เอาหมอนทุบหัวมันเร่ย!!
    #13530
    0
  3. #13008 ประธานคิม (@Cressida) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:40
    ไม่อยากให้มีพระเอกเลย
    #13008
    0
  4. #12629 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:25

    แหม่​ ท่านสามี

    #12629
    0
  5. #9513 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:21
    โธ่เอ้ย คนร้ายต้อง ลอยนวล เพราะเป็นพระราชา ไม่ยุติธรรม
    #9513
    0
  6. #9351 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:22

    เอ๊ะเดี๋ยว บรรยากาศมันไม่ใช่อย่างที่คิดไว้นะ 555555555

    #9351
    0
  7. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:31
    โห น้องเพิ่งโดนวางยามั้ย มาแย่งที่นอนได้ไง โว๊ะ
    #8498
    0
  8. #8334 fairrynoyzaza (@pangko-baza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:04
    โว๊ะะะะะะ
    #8334
    0
  9. #8271 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 15:38
    อ่าวววววว ไม่คุยกัน สงครามหมอนเลยเกิดขึ้น555555555555
    #8271
    0
  10. #7354 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:16
    อ้าวอิอ่องทำไมทำกับซือซืออบบนนั้น
    #7354
    0
  11. #7348 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:50
    อิตวนอ๋องนี่โคตรชั่วอยู่แล้วไม่ต้องพูดถึง แต่พ่อซือซือที่ว่ารักลูกหนักหนาแต่ให้ลูกแต่งกับไอ่ชั่วทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่ามันชั่วคืออะไรคะ
    #7348
    1
    • #7348-1 M.melody (@lookmuay5624) (จากตอนที่ 9)
      1 เมษายน 2562 / 16:49
      ไม่กล้าคัดค้านคะ อ๋องในเรื่องมีอำนาจมากกว่าฮองเต้อีกค่ะ
      #7348-1
  12. #7309 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:40
    เอาจริงอิอ๋องนี่ก็ร้ายแต่แรกละ หาเศษเสี้ยวความดีไม่ได้ ตั้งแต่อะไรกับเด็กอายุแค่ 12
    #7309
    0
  13. #7308 TaReErAt._. (@tareerat2003) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:52
    โว้ยยยยยยย
    #7308
    0
  14. #7307 23890210 (@23890210) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 06:55

    เฉลยศักดิ์ภาคจีน

    #7307
    0
  15. #7306 Theoneintheworld (@Theoneintheworld) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:49
    สงครามนี้อีกยาวไกล ใครจะอยู่ใครจะไป เอาให้สุด เราพร้อมรับความหน่วง สรุป อิอ๋องวางยาเมียสินะ หึ หึ หึ
    #7306
    0
  16. #7305 suthikarn2546 (@suthikarn2546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:01
    เอ๊ะ? สงครามหมอนรึเปล่า? คิดถึงเสาไฟฟ้า กับ หลักกิโลที่ผอมๆแห้งๆเล็กๆ
    #7305
    0
  17. #7304 Pisces )•( (@MeAn-101) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 01:56
    ถ้าเป้นเรื่องอื่นมันก้จะมีฝ่ายนึงที่ด้านชากับอีกฝ่ายที่อบอุ่นแล้วมาสอนให้รุ้ถึงคำว่ารัก บลาๆๆ แต่สำหรับเรื่องนี้คือลบกับลบกันทั้งคู่เลยจ้า นึกภาพไม่ออกว่าจะลงล็อคกันได้ยังไง...ได้แต่หวังให้ไรท์ปราณีรีดทั้งหลายบ้างทำให้ลบสองลบนี้ลงท้ายกลายเป้นบวกด้วยเถิดด
    #7304
    0
  18. #7303 โคโคทาโร่ (@0951808605) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 01:02

    นี่ไก้แต่คิดว่า แกวางยาเมียตัวเองแน่ๆ อิอ๋องงงงงง อย่าถามหาความรักเลยค่ะ เอาเป็นว่าเขาจะเล่นสงครามอะไรใส่กันบ้างก๊อนนนน !!!

    #7303
    0
  19. วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:51
    ไม่เห็นแววว่าจะรักกันได้เลยค่ะ555
    #7302
    0
  20. #7301 I-BAM (@autchittha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:18
    คู่นี้ยังไง ความรักกับผลประโยชน์อันนั้นสำคัญกว่ากันนะ
    #7301
    0
  21. #7300 เพลิงในคืนมืด (@mamatatar) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:11
    ทำไหมต้องทำน้องงงง 55555
    #7300
    0
  22. #7299 Bewtii006 (@Bewtii006) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:10

    ไม่เหนแววจะรักกันได้เลย เอาจิงๆ เห้ออ
    #7299
    0
  23. #7298 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:43

    หมอน...หมอนกระเบื้อง ฮ่าถึงตายนะถ้าฟาดที่หัวอะ.....แล้วจะรักกันยังงัยนะ...สงสัยจริง ///รอนะค่ะไรท์

    #7298
    0
  24. #7297 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:32
    ขอบคุณ​ค่ะ.. สุขสันต์​วัน​หยุด.
    #7297
    0
  25. #7296 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:56
    เมื่อไรปมจะคลายอะ
    #7296
    0
  26. #7294 น้องเกรียนรี่ (@poplikepoppy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:50
    สนุกอ่ะ ชอบทั้งสองเวอร์ชั่น แต่พูดถึงถ้าแต่งนิยายทั้งเวอร์ชั่นเก่าและใหม่ออกมามันได้นี่นา เพราะสนุกทั้งสองเวอร์ชั่น สู้ๆค่ะ ติดตามตลอด
    #7294
    1
    • #7294-1 Grace_zillA (@Grace_zillA) (จากตอนที่ 9)
      30 มีนาคม 2562 / 00:42
      เวอร์ชั่นเก่าเป็นยังไงคะ เราอ่านไม่ทัน รบกวนเล่าย่อ ๆ ได้มั้ยคะ
      #7294-1
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น