嫡福晉 [璐恩] •ลู่เอิน• [ตีพิมพ์กับสนพ.Dbooks ]

  • 95% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,125,530 Views

  • 17,633 Comments

  • 19,955 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,873

    Overall
    1,125,530

ตอนที่ 14 : บทที่ 13 ดอกเหมย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3017 ครั้ง
    18 ส.ค. 61

บทที่ 13

 

ทั่วทั้งสุสานหลวงกำลังถูกปกคลุมด้วยหยาดหิมะขาวโพลน พระชายาลู่เอินมองลมหายใจที่ออกมาเป็นไอเพราะอากาศที่หนาวจัดของนาง ปลายเท้าเหยียบย้ำลงหิมะปล่อยทิ้งรอยเท้าเอาไว้ ชายเสื้อคลุมขนสัตว์ขยับสั่นไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนที่

และปฏิเสธไม่ได้เลยว่านิ้วมือที่ซ่อนอยู่ภายใต้ถุงมือหนาของนางกำลังสั่นไหว กระทั่งริมฝีปากบางยังแห้งจนแตก 

บางทีนางอาจคิดผิดที่ดึงดันจะมากับเขาด้วย

หยวนหลงคล้ายกลับว่าจะรับรู้ถึงความผิดปกตินี้ ปลายเท้าของเขาหยุดชะงักลงในลำดับต่อมาก่อนจะหันกลับมามองนางด้วยดวงตาที่เจือไว้ด้วยความห่วงหา

"ลู่เอิน..."เรียวขาของเขากำลังมาหาพลันฝ่ามือแสนเย็นเฉียบสัมผัสลงบนข้างแก้มของนาง "เจ้าไหวหรือไม่"

นางขบริมฝีปากก่อนจะพยักหน้าตอบเขา ลงทุนมาไกลถึงเพียงนี้จะให้ถอยกลับจวนไปได้อย่างไรกัน อย่างไรก็ตามหยวนหลงคล้ายกับว่าไม่แน่ใจในคำพูดของนางนัก เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกพลางดึงรั้งร่างบอบบางเข้าไปใกล้

เสียงทุ้มต่ำของเขากำลังเอ่ยถามขึ้นอย่างนุ่มนวล “อุ่นขึ้นหรือไม่”

ลู่เอินสูดหายใจเข้าก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง แต่ถึงกระนั่นมันยังไม่อาจทำให้เขาวางใจได้ เรียวแขนข้างหนึ่งของเขายกขึ้นโอบกอดร่างกายของนางเอาไว้

ก่อนพวกเราจะเริ่มก้าวเดินไปพร้อมกัน เหลือทิ้งไว้เพียงรอยเท้าอันแสนเลือนรางบนหยาดหิมะ

สุสานของอดีตฮองเฮาตระกูลเหออยู่ลึกเข้าไปด้านใน ด้วยตำแหน่งของพระนางไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่จะเห็นดอกไม้จำนวนมากวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าแข่งกับบรรดาอาหารมากมาย

ช่างน่าเสียดายที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของฝ่าบาทเฉกเช่นทุกปี

"ดูเหมือนว่าองค์ชายห้าและองค์ชายหกจะยังเสด็จมาไม่ถึง"นางเอ่ยถามเพื่อกวาดมองโดยรอบแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาขององค์ชายทั้งสอง

หยวนหลงปัดเศษหิมะที่ติดตามเสื้อคลุมของนางออก เรียวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทว่าน้ำเสียงตอบกลับมายังคงเรียบเฉย "อาจเพราะหิมะเริ่มตกหนัก พวกเขาคงมาช้ากว่าปีก่อน"

ร่างสูงของหยวนหลงคุกเข่าลงหน้าหลุมศพของอดีตฮองเฮาพร้อมกับนาง ลู่เอินลอบชำเลืองมองสีหน้าไร้อารมณืของเขาจากทางด้านข้าง

เพราะหยวนหลงรักเสด็จแม่ของเขามากกว่าใคร

นัยน์ตาของเขามักหม่นหมองลงทุกครั้งในช่วงเวลานี้ ลู่เอินหันไปรับช่อดอกเหมยจากอวี้กงกงที่ตามพวกเรามาตลอดทางพร้อมกับหลินฮุ่ยและข้ารับใช้บางส่วน

ลู่เอินวางมันลงหน้าหลุมศพของอดีตฮองเฮา เหออวี้หลานฮองเฮา หนึ่งในสตรีที่พ่ายแพ้ให้แก่สงครามของวังหลัง ฮองเฮาผู้อาภัพและน่าเวทนา

"เสด็จแม่เคยตรัสกับเปิ่นหวางว่าทรงไม่ชอบดอกเหมย"

ดวงตาของนางหรี่ลงเช่นเดียวกับมือที่ชะงักค้างไป ไม่ใช่เขาหรอกหรือที่เลือกดอกเหมย

"ดอกเหมยเบ่งบานได้อย่างงดงามแม้นว่าจะอยู่ในฤดูหนาว เสด็จแม่ตรัสว่าตัวท่านไม่อาจเข้มแข็งได้เฉกเช่นเดียวกับดอกเหมยเหล่านี้"น้ำเสียงของหยวนหลงแม้นจะแผ่วเบาทว่ากลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้าอย่างที่นางไม่สามารถสัมผัสถึงได้เลย

"..."

"เพราะแบบนั้นเสด็จแม่ถึงได้พ่ายแพ้ให้กับสงครามวังหลัง ภายใต้กำแพงวังสูงชั้น ยากนักที่จะถามหาผู้อ่อนแอภายในวังหลวง”

ความหนาวเย็นอาจจะกำลังเข้ากัดกินหยวนหลงจากภายใน ร่างสูงของเขานิ่งเฉยไม่ขยับเคลื่อนไหว จนลู่เอินอดไม่ได้ที่จะสัมผัสลงบนหลังมือเย็นเฉียบของเขา

"ยากเหลือเกิน.."ดวงตาของเขาสั่นไหวแต่ก็เพียงชั่วขณะก่อนจะกลับมาเฉยชาตามเดิม "ครั้งหนึ่งเปิ่นหวางเคยคิดว่าตัวเองจะต้องตายอยู่ภายในที่แห่งนั้น พ่ายแพ้ให้แก่การช่วงชิงอำนาจและความโปรดปราน"

 

ลำคอของลู่เอินพลันแห้งเหือดในขณะดวงตาเริ่มหม่นแสงลงแล้วขยับยิ้มแย้มเย้ยหยัน "หม่อมฉันเองก็ไม่ชอบดอกเหมย"

หยวนหลงชำเลืองมองใบหน้าของนาง นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจเพราะมันช่างน้อยครั้งยิ่งนักที่ลู่เอินจะเปิดเผยเรื่องราวของนางให้แก่เขาได้รับรู้

"ไม่ใช่เพราะว่าตัวหม่อมฉันเข้มแข็งไม่เท่าพวกมัน เพียงแต่.."

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความว่างเปล่า"แม้นว่าจะผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหน ดอกเหมยยังคงเบ่งบานได้อย่างงดงาม ในขณะที่หม่อมฉันไม่อาจกลับไปงดงามได้เหมือนในวัยเยาว์อีกต่อไป ช่วงชีวิตที่สดใสมลายหายไปตลอดการ เหลือทิ้งไว้เพียงตัวตนอันว่างเปล่าของหม่อมฉันก็เพียงเท่านั้น"

ภายในช่วงเวลานั้นหยวนหลงมองเห็นเพียงความว่างเปล่าของเหมินลู่เอิน ไร้ซึ่งแสงสว่างที่ควรจะฉายอยู่ภายในดวงตา กระทั่งรอยยิ้มของนางยังคงว่างเปล่า เขากำลังได้สัมผัสถึงอีกหนึ่งตัวตนของเหมินลู่เอิน

"เรื่องน่าชังที่สุดคือการได้รับทั้งความรักทว่าในขณะเดียวกันก็ได้รับความเกลียดชังมาพร้อมกัน”

ใบหน้างดงามเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยหมู่เมฆหนาทึบ หนึ่งหยาดหิมะกำลังตกลงบนกระทบลงบนข้างแก้มของนางและเพียงไม่นานมันก็จะมลายหายไป ไม่มีอะไรที่ยั้งยืนโดยไร้จุดสิ้นจบ ความรักเองก็เช่นเดียวกัน

หนึ่งความปรารถนาบ่มเพาะลงภายในจิตใจ

ใต้หล้านี้ยากนักคือการได้มาทุกสิ่งทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องสูญเสียสิ่งใดไป ในขณะที่การละทิ้งคือเรื่องง่ายดายที่สุด

ดังนั้นข้าจึงได้เลือกที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งความรัก ความหวังรวมถึงความเกลียดชัง

และมันก็เพียงเท่านั้น

 

"เพราะพี่ห้ามัวแต่รีรอ ข้าถึงได้มาสายเช่นนี้!"เสียงโวยวายขององค์ชายหกตะโกนแทรกขึ้นมาทันทีกลางร้านอาหารที่พวกเราตั้งใจจะทานมื้อเที่ยงร่วมกัน

ด้วยเพราะหิมะที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆหยวนหลงและนางจึงตัดสินใจที่จะไม่รั้งรอพวกเขา แต่ให้คนไปบอกเจอกันที่ไหน

องค์ชายห้าถอนหายใจกับเสียงโวยวายที่กลายเป็นเรื่องชาชินในชีวิตไปแล้ว เขาเมินเฉยต่อองค์ชายหกโดยสิ้นเชิง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างหยวนหลง

"พี่ใหญ่ ขอโทษด้วยที่ครั้งนี้ข้ามาไม่ทัน"

หยวนหลงเลิกคิ้วสูง ก่อนจะโบกมืออย่างไม่ถือสาอะไร "วันนี้หิมะค่อนข้างตกหนักพอสมควร อีกทั้งท้องฟ้ายังไม่ปลอดโปร่ง การเดินทางด้วยรถม้าก็ใช่ว่าจะปลอดภัย นับว่าเจ้าตัดสินใจถูกแล้วที่รั้งรออีกสักหน่อย"

"ทำไมพวกท่านชอบหักหน้าข้า"องค์ชายหกแทบจะกระโดดกินหัวองค์ชายห้า ชายหนุ่มสาวเท้านั่งลงข้างองค์ชายห้าอีกทีอย่างไม่เต็มใจนัก

"นั่นเพราะเจ้าไม่ฉลาดเท่าข้า"

"อินจิ้ง!"

อีกครั้งที่สงครามระหว่างองค์ชายห้าและองค์ชายหกกำลังจะก่อตัวขึ้นกลางโต๊ะอาหาร หยวนหลงรีบยกมือห้ามทัพโดยเร็ว หาไม่เลวพวกเราคงไม่มีโอกาสได้ทานมื้อเที่ยงร่วมกัน

"ข้าไม่ได้เชื้อเชิญให้พวกเจ้ามาทะเลาะกัน น้องหกเจ้าใจเย็นลงเสียหน่อยเถอะ น้องห้าเจ้าเองก็อย่ากลั่นแกล้งน้องหกให้มาก ข้าและพระชายายังอยากทานมื้อเที่ยงของพวกเราอยู่"น้ำเสียงเรียบนิ่งของหยวนหลงยังคงใช้ได้ผลเสมอ องค์ชายหกขบริมฝีปากของเขาแน่นทำได้เพียงแค่นั่งกลอกตาไปมาด้วยความหงุดหงิดเท่านั้น

"พี่สะใภ้ ข้านึกว่าท่านกินพี่ใหญ่เป็นมื้อเที่ยงเสียอีก"ถึงกระนั่นก็ยังไม่ลืมที่จะเย้าแหย่นาง

ลู่เอินกลอกตานึกหน่ายใจไม่น้อย "หากเป็นเช่นนั้นพี่ชายของท่านคงลงไปอยู่ในท้องหม่อมฉันตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว"

องค์ชายหกขยับยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความใคร่รู้ "หมายความว่าท่านยอมรับงั้นหรือ"

นางหันหน้าไปมองสวามีที่นั่งอยู่ข้างกายพลางกล่าวเสียงเรียบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "หยวนหลงตัดหัวท่านออกมาซะ หม่อมฉันอยากกินหัวของท่าน"

"..."

"..."

"..."

พี่สะใภ้ แท้จริงแล้วพวกเรายังอาศัยอยู่บนโลกเดียวกันใช่หรือไม่

 

มื้ออาหารเที่ยงจบลงอย่างเรียบง่ายท่ามกลางความงงงวยของพวกเขา แม้นกระทั่งสีหน้าของหยวนหลงยังคงคล้ำหมองลงถนัดตา ทว่าพระชายาลู่เอินกลับสามารถทานอาหารทั้งหมดได้หน้าตาเฉย ไม่แยแสหรือใยดีสวามีแม้แต่น้อย

ลู่เอินขมวดคิ้ว ยามเมื่อพวกเราหยุดลงหน้าร้านเดิมที่นางเคยมาซื้อโคมไฟกับเขา หยวนหลงกอบกุมมือของนางเอาไว้เหมือนเมื่อครั้งก่อน  องค์ชายหกไม่ต่างกับเด็กหนุ่มวัยซุกซนเขาจับจูงองค์ชายห้าเข้าไปด้านในก่อนหน้าพวกเราด้วยซ้ำไป

เถ้าแก่หวังผู้เป็นเจ้าของร้านดูจะดีใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นร่างสูงของหยวนหลงและไม่ลืมที่จะพยายามเสนอขายสินค้าให้แก่สวามีของนางเช่นเดิม

"นานครั้งเปิ่นหวางจะมีเวลาว่างพาเจ้าออกมานอกจวน  อยากได้อะไรหรือไม่"

พระชายาลู่เอินกวาดสายตามองไปรอบร้านค้า ทว่ากลับยังไม่มีอะไรสะดุดสายตาของนางแม้แต่น้อย

"หม่อมฉันยังไม่รู้ว่าอยากได้อะไร"

"งั้นเจ้าเดินดูเถอะ อยากได้อะไรก็เลือกเอา เปิ่นหวางล้วนตามใจเจ้าทั้งสิ้น"หยวนหลงยังคงตามใจนาง มือของเขายกขึ้นทัดเส้นผมที่ตกลงมาของนางไปทางด้านหลัง ลู่เอินแย้มยิ้มให้แก่เขา  แล้วขยับเท้าเดินเข้าไปทางด้านใน โดยมีหลินฮุ่ยคอยตามหลังอีกที ส่วนหยวนหลงเขากลับเลือกจะยืนอยู่ทางด้านหน้าแทน 

ปรกติแล้วหากสิ่งใดนางต้องการเลือกด้วยตนเองเขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว หน้าที่เพียงหนึ่งเดียวของเขาคือจ่ายเงิน

"พี่ใหญ่ ท่านจ่ายให้ข้าด้วยได้หรือไม่"องค์ชายหกตะโกนออกมาถาม หยวนหลงเพียงแค่ทอดสายตามองน้องชายต่างมารดาของเขาด้วยความชินชา  

"ตามใจเจ้าเถอะ พวกเจ้าอยากได้อะไรก็เลือกเอา"

"ขอบคุณพี่ใหญ่!"

ให้ตายเถอะ นางนึกชังในความร่ำรวยของเขาเสียจิง

"พระชายาปิ่นปักผมอันนี้สวยดีนะเพคะ ตัวงานเองก็ประณีตมากด้วย"หลินฮุ่ยร้องเรียกนาง พลางถือปิ่นปักผมที่ทำจากอัญมณีให้นางดู

ของพวกนี้ลู่เอินมีมันนับไม่ถ้วน จำได้ว่าเมื่อปีก่อนหยวนหลงพึ่งจะสรรหามาให้นางจนใช้แทบไม่หมดด้วยซ้ำไป

เมื่อดูไปก็คล้ายคลึงกับปิ่นปักผมของฮูหยินรองที่ใช้ในงานเทศกาลหยวนเซียวไม่น้อย

ลู่เอินหรี่ตาลงเริ่มจะให้ความสนใจ "มีลวดลายอื่นหรือไม่"

"มีเพคะ ทรงอยากได้แบบไหนหม่อมฉันจะไปหยิบมาให้ดู"

นัยน์ตาคู่ระหงเริ่มเหม่อลอย ทว่าน้ำเสียงกลับยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม"เอามาให้หมด ยกเว้นอันที่เปิ่นหวางเฟยถืออยู่"

หากฮูหยินรองมีปิ่นปักผมลวดลายเช่นนี้ มารดาของนางย่อมได้รับไม่ต่างกัน 

 

สามวันต่อมา

หิมะตกหนักทับถมกันจนถนนทุกสายในเมืองหลวงไม่อาจสัญจรได้สะดวกสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคน ไม่เว้นกระทั่งเหล่าขุนนางระดับสูงมันจึงเป็นเหตุผลให้หยวนหลงไม่ต้องออกไปร่วมประชุมเช้ากับโอรสสวรรค์เช่นปรกติ

ลู่เอินกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ของนางพลางทอดสายตามองหยาดหิมะสีขาวที่ปกคลุมไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวน

หยาดน้ำค้างกลายเป็นน้ำแข็งเกาะไปตามใบไม้ใบใหญ่

ภายในมือถือห่อผ้าสีแดงเอาไว้ก่อนจะส่งมอบมันให้แก่บ่าวไพร่ผู้รับหน้าที่ดูแลในส่วนนี้ นางสูหายใจเข้าปล่อยให้ไอเย็นซึมซับเข้าสู่ภายในร่างกายบอบบาง ปลายนิ้วมือเรียวยาวกำลังเย็นเฉียบขึ้นมา

"บอกด้วยว่าเปิ่นหวางเฟยมีคำสั่งให้รับเอาไว้ อย่าได้ส่งกลับมา หลังจากนั้นจะเก็บไว้หรือทิ้งขว้างย่อมล้วนแต่ใจของฮูหยินใหญ่"

"พ่ะย่ะค่ะพระชายา"ข้ารับใช้ชายขานรับเสียงหนักแน่น

"ดี"

ร่างบอบบางหมุนตัวกลับเตรียมสาวเท้าเข้าไปในเรือน หวังจะซุกซ่อนตัวลงกับผืนผ้าห่มอันแสนอบอุ่นภายในห้องของนาง

หลินฮุ่ยรับเอาเสื้อคลุมขนสัตว์ของพระชายาไปจัดเก็บไว้ให้เรียบร้อย

"ไฉนครั้งนี้ถึงได้ทรงกำชับเช่นนี้ละเพคะ"น้ำเสียงของหลินฮุ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ใบหน้าของสาวใช้คนสนิทเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"เปิ่นหวางเฟยเพียงแค่เป็นห่วงมารดาก็เท่านั้น การทำเช่นนี้จะทำให้คนในจวนหลังนั้นรู้ว่าเปิ่นหวางเฟยยังใยดีมารดาไม่เสื่อมคลาย แล้วพวกเขาคงไม่กล้าแข็งข้อกับมารดา.."

"...เช่นนั้นที่ทรงส่งของไปตลอดก็เพื่อการนี้"ดวงตาของหลินฮุ่ยพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา

"ในงานเทศกาลหยวนเซียว เป็นฮูหยินรองที่ออกงานพร้อมกับท่านพ่อ เปิ่นหวางเฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วง"ลู่เอินทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอน ปล่อยให้หลินฮุ่ยนำผ้าห่มผืนหนามาห่อตัวนางเอาไว้ 

ความหนาวเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายไม่เว้นกระทั่งปลายเท้าอันแสนเย็นเฉียบของนางเอง

"ถึงจะรู้ก็ตามทีว่าท่านพ่อไม่มีทางปล่อยให้มารดา - ท่านแม่ของเปิ่นหวางเฟยต้องลำบาก"

"พระชายา.."หลินฮุ่ยครางร้อง ทว่าพระชายาลู่เอินกลับเหยียดยิ้มแสนเย็นชาขึ้นมาแทน

อย่างไรก็ตามตลอดชีวิตของเหมินลู่เอินไม่ใคร่ต้องการความสงสารจากใครทั้งสิ้น

"เปิ่นหวางเฟยไม่ชมชอบความสงสารจากใคร เปิ่นหวางเฟยมีความสุขดี ไฉนเล่าจะต้องน้อมรับความสงสารและเห็นใจจากใครอื่น"

หลินฮุ่ยก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด"หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ"

"ช่างเถอะ เจ้าก็รู้ว่าเปิ่นหวางเฟยก้าวผ่านจุดที่จะต้องสนใจการได้รับหรือไม่ได้รับความรักตอบกลับมานานมากแล้ว"

เพราะถึงจะได้รับมันมาตอนนี้

คุณค่าของมันก็หาได้แตกต่างกันไม่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.017K ครั้ง

168 ความคิดเห็น

  1. #17229 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    ข้าผู้ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย
    #17229
    0
  2. #16541 098092 (@098092) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 19:19
    อ่านเเนวนี้หลายเดาทางถูกอยู่แต่เรื่องนี้เดาทางไม่ถูกเลยมันเมื่ออ่าน​ อนิเมะ​ ที่ไม่มีวันจบ
    #16541
    0
  3. #10873 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 10:57
    ไรท์อ่ะ ดูแล้วไรท์ชอบทรมาณตัวนักแสดงของไรท์นะคะ รีดไม่อยากกินมาม่าอีกแล้วค่ะ. ฮือๆๆๆๆ
    #10873
    0
  4. #10082 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 17:12
    อยากให้ท่านแม่เข้าใจ
    #10082
    0
  5. #9148 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 18:53
    ขอบคุณค่ะ^^
    #9148
    0
  6. #7880 Alienonplanet🌙🌎 (@numalangpor) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 13:38
    ชอบค่ะ มันดูมีมิติดี ค่อยๆเปิดเผยปมไปทีละนิดๆ
    #7880
    0
  7. #6923 MYisMINE (@wasi_mewmiw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:45

    N vCard
    #6923
    0
  8. #2022 Lollipopncandy (@lollipopncandy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 06:52
    จริงที่สุดค่ะ ชีวิตคนเราพอผ่านความยากลำบากใดๆมาแล้ว ต่อให้ยืนขึ้นมาใหม่ได้ แต่ตัวตน ความสดใส การมองโลกก็จะเปลี่ยนไป ไม่มีวันเหมือนเดิมได้อีก
    #2022
    1
    • #2022-1 llLy (@japjai02) (จากตอนที่ 14)
      25 กรกฎาคม 2561 / 17:31
      ชอบเม้นนี้ค่ะ
      #2022-1
  9. #1910 คนที่เงียบๆ (@bell8888) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:43

    อยากให้ไรท์อธิบายเป็น หยวนหลงรีบยกมือปางห้ามญาติ น่าจะตลกดีนะคะ 555

    #1910
    0
  10. #1812 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 19:02
    ริมฝีปากของนางยัง*****
    #1812
    1
    • #1812-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 14)
      17 กรกฎาคม 2561 / 19:03

      ขอบคุณนะคะที่แก้คำผิดให้ ไรท์จะกลับไปแก้หลังผ่านพ้นการสอบสัปดาห์นี้ไปก่อนค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ
      #1812-1
  11. #1780 Millez (@sora-kaze) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:57
    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ ทุกคนดูมีชีวิตจริง ๆ นางเอกก็ดูผ่านอะไรมาเกินกว่าจะมาเสียใจเรื่องรักไม่รักแล้ว เราชอบโมเม้นต์ที่เค้าจับมือถือแขนกันธรรมดามากค่ะ ไม่หวือหวา แต่ดีงาม <3
    #1780
    0
  12. #1626 jjanaly (@jjanaly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:55
    แต่งดีแล้วค่ะชอบ บางครั้งก็อยากให้นางเอกแสดงความเสียใจมาบ้าง ให้ระบายกับพระเอกก็ได้ ถึงแม้ว่านางเอกเราจะเฉยชา มันก็เป็นความอบอุ่นที่มีความเศร้ามาปกคลุมนะคะ
    #1626
    0
  13. #1612 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 06:34
    เรามองว่าตัวละครเรื่องนี้ทุกคนมีมิติมากก.....ส่วนรูปแบบการใช้ชีวิตคู่ของพระนางบอกเลยถ้าผู้หญิงคนไหนทำได้เหมือนลู่เอินคือออ....แบบคงใช้คำง่ายๆตรงๆเก่งโคตร
    #1612
    0
  14. #1574 kwkanyakon (@kwkanyakon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:02
    พึ่งมาเข้าอ่านค่ะ สนุกมากๆเลยค่ะไรท์ มีปมเยอะ นางเองก็ฉลาดมากๆ จะติดตามต่อจนจบเลยค่ะ รออัพต่อ เป็นกำลังใจให้นะคั
    #1574
    0
  15. #1568 Latte Hideyoshi (@28867) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 13:53
    เราชอบนะ สนุกมากกกกก จะติดตามจนจบค่าาา
    #1568
    0
  16. #1488 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 23:38
    มันดราม่า เพราะไรท์เขียนเรื่องจริงนี่เเหละค่า ชอบ
    #1488
    0
  17. #1478 Nungning2515 (@Nungning2515) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 22:20
    ชอบค่ะ มันมีมุมจริงในชีวิตเนอะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1478
    0
  18. #1464 มนุษย์ป้า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 20:31

    เขาชอบอ่านนะ ทุกอย่างตามใจผู้แต่งเลย ^^

    #1464
    0
  19. #1434 หงส์ สิรินทร์ (@honokoe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 12:21
    ชอบๆๆๆ สู้ๆๆๆๆ
    #1434
    0
  20. #1429 monny2202 (@monny2202) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:16
    ปกติเราไม่ชอบอ่านนิยายดราม่านะ แต่ไม่รู้ทำไมเรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆเลย
    #1429
    0
  21. #1402 p_ple2 (@P_ple) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 03:42
    สำหรับเราคาแรคเตอร์ในเรื่องนี้มันเมคเซนส์ทุกตัวนะคะ ความหน่วงไม่หน่วงเราก็เฉยๆ เราว่ามันดำเนินไปอย่างที่ถูกที่ควรแล้วมากกว่า
    #1402
    0
  22. #1337 emma_kc (@emma_kc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 21:27
    ไรท์เขียนดีมากนะ เราเองเป็นคนไม่ยึดติดกับพล็อตเรื่อง หรือคาแร็คเตอร์พระเอกนางเอกเท่าไหร่ ขึ้นอยู่กับนักเขียนแต่ละคนว่าจะเขียนออกมาแบบไหน เพราะเราเชื่อว่าแต่ละคนมีรูปแบบและแนวคิดเป็นของตนเอง ทั้งเนื้อเรื่อง ความเป็นมาเป็นไป และปัจจัยที่ตัวละครแต่ละตัวจะแสดงออกมา ถ้าคิดกลับกันเขียนเรื่ององค์ชายรองกับคนรักก็จะได้เนื้อเรื่องที่ใกล้เคียงกับบางแนวได้เลย นานๆทีเราจะมองกลับด้าน ส่วนใหญ่อ่านไปเลยรวดเดียวจบ ตามไรท์แต่ละคนไปจนจบจ้า
    เป็นกำลังใจให้น้า ^^
    #1337
    0
  23. #1279 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 15:37
    ใช่ พี่สะใภ้ของพวกคุณคือมนุษย์ประหลาดร่วมโลก555+
    #1279
    0
  24. #1259 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 08:28
    อ่านรวดเดียว ขอเม้นตรงนี้ เราชอบแนวนี้มากก มันเป็นแนวที่น่าสนใจมาก พวกแนวแบบขอหย่า หนีไป แล้วเอาคืน นี่คล้ายนิยายไทยดราม่ามาก เบื่อแล้ว ชอบความเรื่อยๆของนางเอกก ชอบความตามใจของพระเอำ
    #1259
    0
  25. #1208 BigbanG (@neptune17) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:49
    ชอบมากอ่ะ ชอบที่มันไม่ชัดเจนเกินไป บางครั้งคนเราก็ไม่เข้าใจกันหมดทุกเรื่องหรอก ชอบการกระทำของทั้งคู่อ่ะ โอเคเราไม่ได้รักกันหวานชื่นแต่ราให้เกียรติกัน เราเข้าใจอีกฝ่าย เรายอมรับการกระทำอีกฝ่าย สั้นๆเลยคือชอบ 5555555 จะตามอ่านจนจบนะเจ้าคะ เป็น กลจ.ให้
    #1208
    0