การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,617 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,920 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    138,617

ตอนที่ 9 : ตอนที่9 การไปโรงเรียนครั้งแรกขององค์ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

ตอนที่9

 

 

เวลาร่วงเลยดุจสายน้ำรวดเร็วจนน่าใจหาย ราวกับพึ่งผ่านมาแค่ปีกว่าทั้งที่จริงๆแล้วมันผ่านมาถึงสี่ปีเต็ม อัลเดย์อายุได้หกขวบแล้ว เด็กชายโตพอจะเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเวทย์มนต์อันดับหนึ่งของอาณาจักร ติดอย่างเดียวก็คือฝีมือด้านการเวทย์ที่เหมือนจะไม่ก้าวหน้าไปเท่าไหร่

 

จะมีเพิ่มแค่การใช้เวทย์น้ำได้มากกว่าเดิมและเวทย์ลมที่พอจะใช้พัดต้นไม้ปลิวได้ต้นหนึ่ง ส่วนเวทย์บินเพราะโรคกลัวความสูงทำให้บินได้ไม่สูงนัก สูงกว่าพื้นแค่ประมาณหกสิบเชนติเมตร ถ้านับเอาจริงๆ

 

ซึ่งมันต่ำมาก...

 

คาร์ลีอันเกล้าผมสีเงินขึ้นเป็นมวยสวยงามก่อนจะสวมมงกุฏเพชรสีทองทับลงไปให้ดูสง่างามเหมือนราชินี ริมฝีปากถูกทาด้วยลิปสติกสีแดงฉานเหมือนทุกครั้ง ต่างกันที่วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดกระโปรงยาวสีดำแต่ใส่ชุดกระโปรงสีม่วงเข้มให้เหมาะสมกับวัยที่จะย่างเข้าเลขสามแล้ว

 

แม้อายุจะเข้าวัยคุณป้า

 

แต่หน้าตายังแฉ่งวับเหมือนสาวน้อยอายุยี่สิบไม่มีผิด มันเป็นความพิศวงของผู้ครอบครอบธาตุสายฟ้า คาร์ลีอันจะไม่มีวันแก่หรือโรยรา 

 

วันนี้เป็นวันแรกที่องค์ชายอัลเดย์จะได้เข้าเรียนโรงเรียนเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักร อาณาจักรแห่งนี้เป็นสุดยอดของศูนย์การศึกษาทั่วโลกทุกคนจากทุกมุมโลกต่างรวมตัวกันเพื่อเข้าศึกษาที่นี่

 

แน่นอนว่ามีแต่พวกชนชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์ที่มีโอกาสได้เรียน จะมีลูกสาวชาวบ้านหลุดมาบางแต่ก็เป็นส่วนน้อย

 

คาร์ลีอันฉีกยิ้มกว้างมองดูสาวงามในกระจก อีกเก้าปีอัลเดย์ก็จะโตพอที่จะสืบราชบัลลังก์ หลังจากนั้นเธอคงต้องอาศัยอยู่ในปราสาทแห่งนี้ในฐานะพระพันปีอย่างโดดเดี่ยว มองดูอัลเดย์ที่ขึ้นเป็นพระราชาแต่งงานกับราชินีบุตรตรีชนชั้นสูงที่เธอหามาให้ หญิงที่เหมาะสม

 

“ฝ่าบาท! องค์ชายไม่ยอมตื่นเพคะ”น้ำเสียงรีบร้อยจากคุณเมดที่วิ่งมาด้วยเสื้อผ้าหน้าผมที่ไม่เรียบร้อยแสดงให้เห็นถึงความรีบร้อนทั้งบนใบหน้าและสภาพร่างกาย 

 

“ปลุกไปกี่รอบแล้ว?”

 

“ห้ารอบแล้วเพคะ จะให้หม่อมฉันทำยังไงดีเพคะ”

 

คาร์ลีอันโบกมือ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “ช่างเถอะ เดี๋ยวเราจัดการเอง”

 

ใบหน้าของสาวงามเหยียดยิ้มหวานอาบยาพิษ ก่อนจะเดินย่างเท้าออกจาห้องของตนไปยังห้องที่อยู่ริมขวาสุดตรงทางเดินของปราสาทมือเรียวผลักบานประตูออกอย่างไร้เสียง นัยน์ตาสีแดงฉานทอดสายตามองร่างเล็กที่นอนขุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม

 

เด็กดื้อที่ไม่รู้จักไปโรงเรียนต้องโดนทำโทษ.....

 

คาร์ลีอันก้าวขาขึ้นบนเตียง เตียงยุบลงไปตามน้ำหนักของผู้มาใหม่ มือเรียวสอดเข้าไปให้ผ้าห่มขาวสะอาด ก่อนจะจับตัวอีกฝ่ายให้แน่นแล้วดึงเข้ามากอด 

 

“ชู่..”ริมฝีปากบางเบาลมไปที่ใบหูข้างซ้ายเล็กน้อย ก่อนจะกัดลงไปบนใบหูเบาๆ ใบหน้าของเด็กชายแดงเรื่อขึ้นมาอย่างสังเกตได้ 

 

ตื่นแล้วอย่างที่คิด...

 

“จะยอมตื่นได้รึยัง”

 

“......”อัลเดย์ยังคงเงียบแสร้งนอนหลับฝันดีต่อไป

 

คาร่าไม่ชอบเด็กดื้อ ว่าง่ายหน่อยไม่ได้เหรอ?”คาร์ลีอันคลายอ้อมกอดออก เปลี่ยนเป็นลูบหัวเด็กน้อยแทน ตอนนี้อัลเดย์พูดชัดขึ้นตัวสูงถึงระดับเอวเธอได้แล้ว หน้าตาดูหล่อเหลาและน่ารักคุณกว่าแต่ก่อนเป็นเท่าตัว

 

แต่ก็..ยิ่งเหมือนอัลเฟรดขึ้นทุกปี

 

จนบางครั้งเธอก็เห็นภาพชายอีกคนซ้อนทับกับภาพเด็กน้อยของเธอ

 

“ไม่ได้เหรอคะคนเก่ง”และเธอก็อ่อนโยนขึ้นตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอเป็นไข้และอัลเดย์เข้ามาในห้องพบกับตัวเธออีกคนในภาพสติไม่เต็ม(ตามคำบอกเล่าของท่านปู่) อัลเดย์ก็เหมือนจะดูแปลกๆไป

 

แปลกยังไง..เธอก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

 

“............”คาร์ลีอันสังเกตเห็นใบหน้าอีกฝ่ายปรากฎร่องรอยความลังเล เธอแสยะยิ้มชั่วร้ายที่อัลเดย์ไม่มีทางเห็น

 

หมดช่วงโปรโมชั่นความใจดีแล้ว

 

ต่อจากนี้นางมารจะออกโรง..

 

“เห้อ...เด็กหน๋อเด็กต่อให้เจ้าแกล้วนอนต่ออีกเป็นชั่วโมงยังไงเจ้าก็ต้องไปอยู่ดี”คาร์ลีอันสะบัดมือเพียงครั้งหนึ่งร่างเล็กก็ลอยหวือขึ้นกลางอากาศ เธอสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะถอดชุดอีกฝ่ายออกอย่างน่าไม่อาย

 

อัลเดย์ลืมตาขึ้นทันใด เด็กน้อยจะพยายามจะขยับตัวและขยับปากพูด แต่น่าเสียดายที่เธอใช้เวทย์ทำให้อีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้ คาร์ลีอันหันมาฉีกยิ้มหวานประสบการณ์ในอดีตสอนให้เธอไปต้องลงแรงกดด้วยตัวเองอีกต่อไป

 

คาร์ลีอันดีดนิ้ว ร่างเล็กก็ลงไปอยู่ในอ่างอาบน้ำที่ผสมน้ำอุ่นและสบู่ไว้เรียบร้อย “หากเจ้าไม่ตื่นสาย เราควไม่ต้องเข้าคอร์สอาบน้ำด่วน”

 

เธอกล่าวแค่นั้น ก่อนจะดีดนิ้วอีกรอบ

 

ร่างเล็กจมลงในน้ำก่อนถูกยกขึ้นให้หายใจชั่วขณะและกดลงไปอีก เพียงไม่กี่นาทีอัลเดย์ด็อยู่ในชุดที่พร้อมจะไปโรงเรียน คาร์ลีอันปิดปากหัวเราะคิกคักใช้มือซางผมที่เปียกชุ่ม 

 

อัลเดย์นั่งหน้าบึ้งเป็นตูดเป็ด มองภาพสะท้อนในกระจก สกิลความโหดร้ายของคาร์ลีอันนับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้นจนน่ากลัว

 

“อัลไม่อยากไปโรงเรียน”อัลเดย์เปิดปากพูดเป็นประโยคแรก

 

“เมื่อสี่ปีก่อน คาร่าเชิญครูมาสอนอัลเดย์ถึงที่ปราสาท แล้วเคยมีสักครั้งไหมที่อัลเดย์จะเข้าเรียนจนจบ”แน่นนอนว่าคำตอบคือไม่มี เด็ดนี้สรรหาเรื่องให้เธอปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน

 

การเอาอัลเดย์ไปฝากไว้ที่โรงเรียนเป็นการลดเรื่องปวดหัว ไปมากโข อา...ไม่ใช่สิอัลเดย์ต้องไปเรียน

 

เธอไม่เลยไม่เล๊ย ที่จะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้

 

อาจมีนิดหน่อย....ก็ได้

 

“ไม่มี”เธอตอบแทนเด็กน้อยที่นั่งเงียบประหนึ่งกำลังสำนึกผิด

 

“.....”

 

“เพราะงั้นอัลเดย์ไม่มีสิทธิ์เถียง เอาละเสร็จแล้วไปโรงเรียนกัน”คาร์ลีอันวางหวีมองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ อัลเดย์ยังคงนั่งนิ่งไหล่ทั้งสองข้างสั่นไหวน้อยๆ

 

“ฮึก คาร่าจะทิ้งอัล..”

 

เสียงสะอื้นรอดออกมาจากริมฝีปากตามด้วยเสียงตัดพ้อน้อยๆที่ดูน่าสงสาร คาร์ลีอันขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

 

เธอเคยบอกว่าจะทิ้งเด็กนี่?

 

“ไร้สาระ ข้าจะทิ้งเจ้าทำไม”เธอเป็นคนออกปากเองว่าจะเลี้ยงดูเด็กนี้ ไม่มีใครมาบังคับซะหน่อย แล้วเธอจะทิ้งเด็กนี่ทำไมกัน? 

 

อัลไม่น่ารัก ฮึก อัลเป็นเด็กดื้อ ฮึก อัลมันน่ารำคาญ ฮึก”อัลเดย์ยกมือขึ้นปาดน้ำตา กล่าวออกมาเสียงสั่น 

 

คาร์ลีอันคลายคิ้วที่ขมวดกันลง นับว่าดีที่อัลเดย์พอจะรู้ตัวเองว่าดื้อและไม่น่ารักขนาดไหน คาร์ลีอันที่ยืนอยู่ด้านหลังสอดมือวางบนหน้าผาก ก่อนจะดึงเด็กน้อยเข้ามากอด

 

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นยังไง ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้าเด็ดขาด”ดวงตาสีเขียวมิ้นสวยงามเบิกกว้างกับคำพูดของเธอ อัลเดย์ยกมือของตนวางบนหลังมือของเธอ 

 

เหมือนกับที่ข้าเคยสัญญากับเจ้าไว้ไง”

 

“อือ...”อัลเดย์สูดดมกลิ่นหอมจากตัวอีกฝ่ายซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดอย่างโหยหา เพราะว่าเขาเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆคาร์ลีอันเลยไม่เคยมานอนเป็นเพื่อนเขาอีกเลยตั้งแต่ห้าขวบ

 

จูบอัลหน่อยได้ไหม”

 

คาร์ลีอันชะงักเล็กน้อย จูบ? หมายถึงหอมแก้มเหมือนที่เคยทำงั้นเหรอ ราชินีสาวคลี่ยิ้มหวานก่อนจะส่ายหน้า

 

“เดี๋ยวลิปสติกจะเลอะแก้ม”

 

“ข้ออ้าง...คาร่าไม่ได้รักอัลเหมือนเดิมหน้าอีกฝ่ายมุ่ยลงทันใดก่อนจะตามมาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

 

เอ้า...เจ้าเด็กนี่ คาร์ลีอันกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างช่างใจก่อนจะจับตัวอีกฝ่ายหมุนมาเผชิญหน้าย่อตัวลงเสมอเด็ก สบเข้าไปที่ดวงตาสีเขียวมิ้นแสนสวยนั้น

 

อย่าหลบตาข้า..”

 

“.......”

 

มือของเธอทาบไปที่แก้มขาวเนียนละเอียดของเด็กทั้งสองข้าง ลูบไล้มันอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่เคยไม่รักเจ้า..ข้ายังคงรักเจ้าเหมือนเดิม”

 

คล้ายกับคำสารภาพรักนะว่าไหม?

 

“เจ้าเป็นสิ่งมีค่าที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกใบนี้ของข้า เพราะงั้นห้ามบอกว่าข้าไม่รักเจ้าอีก เข้าใจไหม”

 

ตึก!ตึก!ตึก!

 

อัลเดย์เลื่อนมือขึ้นกุมหัวใจอย่างเหม่อลอย มันเต้นแรงอีกแล้ว ราวกับกำลังทะลุออกมา เพราะอะไรกัน? อัลเดย์ฉีกยิ้มกว้าง ครางตอบด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความพอใจ

 

“อือ...”

 

“คราวนี้เราไปกันได้รึยัง”

 

“อือ”

 

ดูเหมือนเด็กน้อยของเธอจะว่าง่ายขึ้นแหะ คาร์ลีอันจูงมืออีกฝ่ายอกไปนอกห้องที่มีพวกองครักษ์รออยู่หลายสิบคน จริงสิ วันนี้เธอต้องเป็นคนกล่าวเปิดงานปฐมนิเทศน์ 

“เราจะนั่งรถม้าไปกันเหรอ”อัลเดย์ถามขึ้นเมื่อเราไปถึงหน้าประตูปราสาท มีรถม้าเรียงรายกันอยู่หลายคัน เป็นครั้งแรกที่เด็กชายได้นั่งรถม้า ปกติคาร์ลีอันมักจะพาเทเรพอตไปมากกว่า

 

โดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่า ไม่อยากให้พวกชาวเมืองต้องวุ่นวาย

 

ดูท่าวันนี้งานคงจะยิ่งใหญ่พอตัว..

 

“ตื่นเต้นใช่ไหมละ”คาร์ลีอันยื่นมือให้อัลเดย์ที่กำลังก้าวขาขึ้นรถม้ามานั่งข้างเธอ นานๆทีใช้รถม้าบ้างก็ดี หากปล่อยไว้ไม่ใช้เลยเกรงว่ามันจะขึ้นราเอา

 

“อือ..”

 

รถม้าแล่นไปตามถนนกลางเมืองหลวงโรงเรียนเวทย์มนต์ตั้งอยู่ในทางตะวันตกของปราสาทห่างออกไปไกลพอสมควร ชาวเมืองค่อนข้างแปลกใจพอสมควรกับการเสด็จครั้งแรกนับแต่องค์ราชินีขึ้นครองราชย์ องค์ชายน้อยที่นานๆที่พวกเขาจะมีโอกาสได้เห็น ยื่นหน้าออกจากรถม้า โบกมือให้กับประชาชนอย่างไม่ถือตัว พร้อมกับส่งยิ้มน่ารัก

 

อย่าเอาตัวออกไปเยอะนักสิ”คาร์ลีอันใช้มือหนึ่งกอดตัวเด็กน้อยไว้หลวมๆกันอีกฝ่ายตกจากรถม้าที่เคลื่อนตัวไม่เร็วมาก

 

คาร่า...โตขึ้นอัลจะเป็นพระราชาที่ดีได้รึเปล่า”

 

คาร์ลีอันคลี่ยิ้มหวานอีกครั้ง ตอบออกมาอย่างไม่เสียเวลาคิด เด็กน้อยที่เธอเลี้ยงมากับมือ

 

“ต้องได้แน่นอน”

 

ชั่วขณะที่คาร์ลีอันโน้มตัวลงมา อัลเดย์หมุนตัวกลับก่อนจะเขย่งตัวจูบไปที่ริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว 

 

“อัลอยากเป็นเหมือน..เสด็จพ่อ”เป็นครั้งแรกที่เด็กชายจงใจหยิบชื่อบิดาขึ้นมาพูดต่อหน้าหญิงสาว ใบหน้าของคาร์ลีอันคล้ายจะแข็งค้างไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยมีเริ่มเลือนหาย

 

เชิญเสด็จพะย่ะค่ะฝ่าบาท”เสียงของราชองครักษ์ขัดขึ้นคาร์ลีอันค่อยก้าวขาลงจากรถม้าไปเหยียบตรงพรมแดงโดยไม่ลืมที่ยื่นมือไปพยุงเด็กชายให้ลงมา เหล่าคณะอาจารย์และขุนนางชั้นสูงต่างยืนรอต้นรับเธอกันเป็นคณะก่อนย่อตัวทำความเคารพพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

 

“ถวายพระพรองค์ราชินี”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1535 Babbitt_2b (@Babbitt_2b) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:24
    อัลกลายเป็นเด็กน่าสงสารไปเลยตอนนี้ 5555555555
    #1535
    0
  2. #1287 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:03
    น่าสงสานแหะ
    #1287
    0
  3. #197 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 02:07
    หนูอัลอยากมีเรื่องกับราชินีหรือคะ??? ขโมยจูบกันดื้อๆ...
    #197
    0
  4. #159 -iy- (@-iy-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:29
    หนูอัลลลล ชนะใจราชินีให้ได้นะลูกกกก
    #159
    0
  5. #156 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 21:08
    สะกิดแผลเก่าคุณป้าหนูรู้ตัวมั้ยคะอัลเดย์55
    #156
    0
  6. #153 Devilinlove. (@yurikun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 20:59
    ไป - ไม่
    คว - คง
    ด็ - ก็
    -----
    หนูอัลเล่นสงครามประสาทใช้มั้ยลูกกกกก ;w;
    #153
    1
    • #153-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 9)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:01
      จะรีบแก้ไขคำผิดให้นะคะ พอดีพิมในไอแพดไม่ค่อยถนัด ปล.ส่วนหนึ่งขก.ด้วยแหะๆ
      #153-1