การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,624 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,919 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    148

    Overall
    138,624

ตอนที่ 7 : ตอนที่7เพราะความรีบร้อนทำให้ราชินีเผลอทำบางอย่างหลุดมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59

ตอนที่7 เพราะความรีบทำให้ราชินีเผลอทำบางสิ่งหลุดมือ..

 

จากโปรแกรมที่คิดว่าจะไปพัฒนาศึกษาดูงานย่านที่แย่ที่สุดถูกเปลี่ยนเป็นหนีตายจากหทารนับพัน คาร์ลีอันคว้าตัวอัลเดย์มากอดไว้แน่น มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

จากรายงานล่าสุดที่องครักษ์เงาส่งมาอย่างลับๆว่า ‘ดยุคเซเวน่านำกองกำลังออกมาโดยผละกาลเพื่อตามอารักขาองค์ราชินี’

ตามอารักขา?บ้านแกสิ

ตามอารักขาบ้าอะไรจะเอาทหารนับพันมาล้อมเมืองหลวงเอาไว้ แบบนี้เขาเรียกกบฏไม่ก็จับหนูมากกว่ามั้ง!

“คาร่า อัลพึ่งกินเค้กได้ชิ้นเดียวเองนะ ไหนบอกจะให้กินสองชิ้น”อัลเดย์โผล่หน้ามาจากอ้อมแขน ทักทวงสัญญาเพื่อความเป็นธรรม

รอไม่ได้?”เธอเลิกคิ้วถาม ที่ลงทุนหนีตายมาแบบนี้เพราะใครเป็นต้นเหตุกัน

“ดะได้!”อัลเดย์ฉลาดพอที่จะสัมผัสได้ถึงกระแสความไม่พอใจที่วิ่งผ่านทางสายตา เด็กชายหุบปากทำตัวสงบเสงี่ยม

ดี..”คาร์ลีอันกล่าวอย่างไม่สนใจนัก สายตายังกวาดมองหาทางรอด แปดทิศถูกดักไว้หมดด้วยตาข่ายเวทมนต์เพื่อไม่ให้เธอเทเรพอตตัวออกนอกเขตแดนไปได้ ถ้าเกิดวิ่งออกไปโด่งๆด้วยสภาพนี้คงถูกจับได้กันพอดี

ยิ่งกับผมทองเด่นเจิดจรัสตาของเจ้าเด็กนี่ ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่รอดแน่

พลันสายตาก้มลงมองหน้าอกของตนเอง เอิ่ม..ไม่ได้ใหญ่มากเท่าไหร่คงพอจะยัดลงไปได้

“คาร่า...”

“ชู่...อย่าส่งเสียง เรากำลังหลบพวกปีศาจกันอยู่”

“เอะ?”มือกำคอเสื้อของเธอแน่น ดวงตาเงยขึ้นมองเธออย่างหวาดกลัว พร้อมกับน้ำตาที่ใกล้จะไหลริน

คะคาร่าจะไม่ควักหัวใจของอัลกินใช่ไหม”

หะ?อะไรคือการควักหัวใจ

คาร์ลีอันเลิกคิ้วสูงนับวันเจ้าตัวเด็กนี่ยิ่งแปลกขึ้นทุกวัน “ไร้สาระ ข้าจะกินหัวใจเจ้าไปทำไมกัน”

“กะก็ ในนิทานที่เคยฟัง มีปีศาจยายแก่ชอบจับหัวใจเด็กน่ารักกินด้วย..”อัลเดย์ก้มหน้าริมฝีปากขบกันเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ “อัลก็เลยกลัว”

ชั่วขณะคาร์ลีอันรู้สึกโง่ ก่อนจะเริ่มเข้าใจ ปีศาจยายแก่จับกินหัวใจเด็ก..บ้าเอ๊ย ไอ้เด็กนี้มันหลอกด่าเธอว่าแก่อีกแล้ว!

“อัลเดยยยยยยยยยย์!”ด้วยความลืมตัวหรืออะไรก็ช่างคาร์ลีอันเผลอตะโกนด้วยความหงุดหงิดเสียงดัง น้ำเสียงของเธอเปรียบเสมือนคลื่นกระจายเสียงที่เป็นตัวเรียกพวกทหารมาชั้นดี

อัลเดย์ที่คาดการณ์ไว้แล้วยกมือปิดหูได้ทัน เปิดปากพูดเสียงแกมดุอย่างน่าชังว่า “ชนชั้นสูงไม่ตะโกนเสียงดัง คาร่าบอกอัลเองไม่ใช่หรอ”

จะบอกว่าเธอทำทำไมใช่ไหม?

“เงียบน่า!”คาร์ลีอันเหมือนว่าสติได้หลุดลอยไปเรียบร้อยเธอขยี้ผมอย่างหัวเสีย รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง ในอากาศที่ร้อนอบอ้าวช่วงเที่ยง บวกกับการถูกไล่ล่าประหนึ่งทำผิด อา...เธอควบคุมอารมณ์ไม่ให้หงุดหงิดไม่ได้เลยจริงๆ

อัลเดย์ขบริมฝีปากกลั้นขำจนตัวแข็ง สายตาเริ่มกวาดมอง ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วเด็กชายรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมอง จากสายตานับสิบคู่ แต่พวกเขาแค่ดูไม่ได้ทำอะไรให้เดาคงเป็นพวกองครักษ์เงาที่ตามมาคุ้มกัน

อย่าถามว่ารู้ได้ยังไง เพราะตอนที่คาร์ลีอันสั่งปิดตาเขาไม่ได้ผิดมันจริงๆเพียงแค่ใช้มือปิดแล้วแง้มดูทุกช็อตเด็ด ไม่ว่าจะเป็นฉากการฆ่าอันน่าสะอิดสะเอียนไปหรือฉากสั่งการอันเด็ดขาด น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกกลัวอีกฝ่าย 

“อยู่นั้นไง!”เสียงฝีเท้าที่ไกลเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกแหวก คาร์ลีอันเทเรพตอตัวเองและอัลเดย์หายไปในฝูงชนก่อนจะออกตัววิ่งด้วยความเร็ว ตามด้วยทหารอีกหลายสิบคนที่วิ่งไล่ตามประหนึ่งกำลังวิ่งเล่นไล่จับกันในสวนหลังบ้าน..

หน่วยบีเรียกกำลังเสริม ตอนนี้พวกเราพบเป้าหมายแล้วรวมตัวที่จุดซีด่วน!!”

บัดซบ!ที่ไล่ตามนี้ยังไม่พออีกหรอคาร์ลีอันกัดฟันสู้กับอาการเหนื่อยที่เริ่มคืบคลานเข้ามา เธอไม่ใช่มนุษย์เหล็กนะที่จะวิ่งโดนไม่มีอาการเหนื่อย วันนี้ยังใช้พลังเวทย์ไปตั้งเยอะ ในการเทเรพอตแต่ละนี้ อาคืนนี้กลับไปเธอสลบคาเตียงแน่

“คาร่ามันมาแล้ว!!”

เสียงอัลเดย์ตะโกนบอกคาร์ลีอันล้มตัวลงกลิ้งตลบราบกับไปพื้นใต้รถม้า แม้แต่บนหลังคาก็ไม่เว้น พลันสายตาเธอมองเห็นชายแก่ผู้หนึ่งที่วิ่งมาดักหน้าพร้อมกับกองกำลัง ซ้ายขวาหน้าหลังถูกดักไว้หมด

ในระหว่างที่คาร์ลีอันกำลังคิดหาทาง อัลเดย์ก็เริ่มมองหาอาวุธใช้ต่อสู้ พลันสายตาของมันไปหยุดที่ร้านขายข้าวสาร

คาร่าไปที่ร้านนั้น อัลรู้วิธีจัดการกับพวกปีศาจแล้ว!”

“หะ?”

“เร็วสิ!”เมื่อถูกเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงจริงจังเข้ามากๆคาร์ลีอันเลยทำตามด้วยการสไลน์ตัวไปยังอีกฟากฝั่งของถนน เสี่ยงกับการโดนจับเป็นที่สุด อัลเดย์มองหน้าแม่ค้าที่ตื่นตกใจแล้วส่งยิ้มน้อยๆ

“ขอยืมหน่อยนะครับ”

มือเล็กกำข้าวสารไว้ในมือเก็บมันลงตามกระเป๋าหรือส่วนที่ยัดได้ให้มากที่สุด แต่เมื่อเต็มแล้วก็ยังรู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ

“คาร่าน่าอก..”

“อะไร?”

ดึงเสื้อออกอัลจะยัดข้าวสารลงไปในน่าอก”อัลเดย์อธิบายขยายความเพิ่มให้อีกฝ่ายเข้าใจ

“หะ”

“เร็วสิ พวกปีศาจมานู้นแล้วนะ”อัลเดย์ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบจัดการยัดข้าวสารลงไปทันที โชคดีที่สิ่งที่ควรจะมีของคาร์ลีอันไม่ใหญ่มากที่เห็นใหญ่นั้นเพราะนั้นฟองน้ำ ทำให้มันมีพื้นที่ในการยัด 

“.....”คาร์ลีอันอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก หัวสมองยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่อีกฝ่ายจะทำเลยด้วยซ้ำ เธอเพียงยอมทำตามเพราะอยากมองพัฒนาการทางด้านสมองของอัลเดย์

ดูเหมือน...อัลเดย์ผู้น่ารัก..จะเริ่มไม่ใสซื่อ

“โชคดีจริงๆที่คาร่าน่าอกเล็ก”ปากเริ่มขยับพูดเป็นรอยยิ้มชื่นชมจากใจ

“อัลเดย์ จะเอามืออกจากน่าอกข้าได้ยัง”

อาย?”

“เปล่า”เธอส่ายหน้า จะอายทำไมในเมื่อตอนอัลเดย์อายุได้ไม่กี่เดือนมันก็ชอบจับอยู่ทุกคืนจนเธอขี้เกียจจะห้าม เอาเถอะอยากจับก็จับยังไงซะ มันก็มีอยู่แค่นี้

อะหนีขึ้นหลังคาเร็ว!”คาร์ลีอันเทเรพอตตัวเองอีกครั้ง คราวนี้พวกทหารยกโขยงโดดขึ้นหลังคากันเป็นฝูงล้อมหน้าหลังพวกเธอเอาไว้

“ยอมแพ้เถอะพะยะค่ะ พระองค์หนีพวกเราไม่พ้นแล้ว”ท่านปู่ผู้นำทัพใหญ่กล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า

แปะ..แปะ..แปะ

ข้าวสารในมือหนูน้อยอัลเดย์ถูกขว้างใส่หน้าท่านปู่สุดที่รักของเธอ เพราะไม่ทันขาดคิดท่านปู่เลยได้รับมันไปเต็ม

“ปีศาจร้ายจงออกไป!ออกไป!”

“ทำอะไรนะอัลเดย์”

“ไล่ปีศาจเหมือนในนิทานไง”ว่าแล้วก็สาดใส่เข้าไปอีกรอบ “คาร่าเองก็มาช่วยกันสิ”

“....”คาร์ลีอันไม่อาจบรรยายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ได้ ดูเหมือนว่าหนูน้อยอัลเดย์ที่รักยิ่งของเธอจะ...เกินบรรยาย

และดูเหมือนท่านปูของเธอเองก็จะสติหลุดไปเหมือนกัน ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่องค์ชายอัลเดย์ที่ปาข้าวสารใส่ทหารที่นิ่งเป็นหุ่นไม่ขยับ

“อะ..หมดแล้ว”อัลเดย์แสดงสีหน้าตกใจเมื่อพบว่าข้าวสารในตัวหมดแล้ว “ทำไมพวกคุณปีศาจถึงยังไม่ตายอีก”

ฮึก ต้องเป็นเพราะคาร่าน่าอกเล็กแน่ๆ”

“...”มันเกี่ยวอะไรกับน่าอกของข้า

สีหน้าของพวกบุรุษเริ่มนิ่งลงแดงก่ำเมื่อหูดันได้ยินถึงเรื่องน่าอกขององค์ราชินี ความลับที่ไม่สมควรจะเปิดเผยให้ใครรู้

“ใช้จังหวะนี้หนี้เลยคาร่า”อัลเดย์กระซิบเสียงแผ่ว คาร์ลีอันถอดรองเท้าส้นสูงออกก่อนจะออกตัววิ่งใช้มือฝ่าดงทหารออกไปอย่างง่ายได้เพราะทุกคนกำลังแข็งค้างกันเรื่องน่าอกของเธออยู่

น่าเสียดายที่กำลังวิ่งของเธอน้อยลงกว่าเดิมทำให้พวกเขาที่ได้สติเริ่มวิ่งตามกันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง และทุกครั้งที่เกือบตามทันอัลเดย์ก็จะตะโกนขึ้นมาว่า

“น่าอกคาร่าเล็กเหมือนไข่ดาว!!”

หรือ

“ราชินีน่าอกเล็ก!”

ไม่ก็

น่าอกคาร่าเล็กที่สุดเลย!”

และทุกครั้งที่ตะโกนขึ้นพวกทหารที่มีจิตสำนึกของสุภาพบุรุษเต็มที่ก็ยังหยุดชะงักกันประหนึ่งโดนดับสวิต

ราวเหตุนี้ชาวเมืองทุกคนจึงได้มีโอกาสพบเห็นปรากฎแปลกประหลาดที่หนึ่งฝูงทหารไล่ตามสตรีและเด็กที่หยุดชะงักเป็นรอบๆไป

ส่วนคาร์ลีอันที่ถูกแฉเรื่องหน้าอกต่อหน้าประชาชีเกิดอาการอายขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เอาเข้าจริงๆราชินีผู้นี้ก็ยังเหลือสิ่งที่เรียกว่ายางอายอยู่บ้าง

พลันคาร์ลีอันรู้สึกประหนึ่งทำอะไรหายไปแต่เพราะตกอยู่ในภวังค์เธอจึงไม่ได้สนใจมัน เดาได้เลยว่าเรื่องยอดฮิตติดตลาดเรื่องต่อไปคงเป็นเรื่องของเธอ ราชินีน่าอกเล็ก

เรื่องนี้ได้กลายเป็นที่ขบขันในราชสำนักไปหลายวันแน่

คาร์ลีอันรู้สึกอยากจับเด็กน้อยถกกางเกงตีก้นชั่วขณะ

“กลับไปต้องโดนคงโทษเข้าใจไหมอัลเดย์”ราชินีผู้นี้จะจับเจ้าไปอบรมให้เข็ดราบเลยค่อยดู

“....”คาร์ลีอันเริ่มก้มมองอ้อมกอดตัวเองเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ หญิงงามหยุดชะงักปลายเท้าอย่างรวดเร็วจนหัวแทบจะล้มทิ่ม เบิกกว้างมองมือที่ว่างเปล่า 

“ฝ่าบาททททททท”โอ้ช่างวิ่งเร็วอะไรเช่นนี้ ไปแข่งขันวิ่งกรีฑาคงชนะเลิศ

ตาแก่แม่ทัพยืนเหนื่อยหอบในที่สุดก็ตามทันซะที ดีมากเจ้าหลานรักที่เจ้าเลิกวิ่ง รู้ไหมว่าผู้สูงวัยกำลังจะเป็นลม

“แล้วองค์ชายละพะยะค่ะ”เมื่อไม่เห็นจึงเอ่ยปากถามเจอแต่หลานสาวตัวดีแต่ไม่เจอเหลนที่รักมันจะมีความหมายอะไรกัน

“ไม่รู้..”

“อะไรนะเกล้ากระหม่อม”เมื่อครู่ชายแก่ผู้นี้อาจได้ยินมันผิดเพี้ยนไป..

คาร์ลีอันก้มหน้าลงราวกับกำลังสำนึกผิด กล่าวออกมาเสียงอ่อยว่า “เราไม่รู้ ดูเหมือนว่าเราทำองค์ชายหายไปแล้ว”

“อ่อ..หายไปแล้ว”

“หะ!!หายย!!องค์ชายยยหายยยย”

ดูเหมือนว่าเพราะความรีบร้อน ราชินีผู้นี้ได้ทำองค์ชายตัวน้อยหลุดมือไปไหนก็ไม่รู้แล้วสิ....

.

.

.

.

อัลเดย์กระพริบตาถี่ๆ ดวงตาสีมิ้นกวาดมองไปรอบห้องที่คุ้นเคย ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เด็กชายมองซ้ายมองขวาเพื่อหาอีกร่างที่น่าจะอยู่ด้วยกัน

แต่กลับไม่พบ

คาร์ลีอัน..ไปไหน?

องค์ชายเสด็จกลับตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ”สาวใช้นางหนึ่งที่เปิดประตูมาเตรียมทำความสะอาดห้องนอนองค์ชายอัลเดย์ แต่สายตาดันมองเห็นเจ้าของห้องยืนอยู่ตรงกลางด้วยสภาพมอมแมม แต่ก็ยังคงเหลือเค้าโครงให้จำได้

พึ่งกลับมาได้ไม่นาน ว่าแต่คุณเมดเห็นองค์ราชินีไหม”แม้จะมีศักดิ์เป็นถึงองค์ชายรัชทายาทแต่หนูน้อยอัลเดย์ที่ถูกปลูกฝั่งมาในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่นับเรื่องวิธีการเลี้ยง จึงไม่ได้มีนิสัยเสียเหมือนองค์ชายเอาแต่ใจอย่างในนิทาน

“ไม่เพคะ ท่านคาร์ลีอันไม่ได้เสด็จกลับพร้อมองค์ชายหรอเพคะ”

อัลเดย์ไม่ตอบเพียงยิ้มเล็กน้อยไปให้ ก้าวขาเดินออกจาห้องนอนตัวเองไปยังห้องของคาร์ลีอัน ปล่อยให้คุณเมดยืนงงไม่เข้าใจต่อไป

แท้จริงอัลเดย์ไม่ใช่เด็กโง่ เขาออกจะฉลาด...มากเกินไปด้วยซ้ำ หากคาร่าไม่ได้กลับมาพร้อมเด็กชาย ก็คงเป็นเพราะเขาอาจถูกคาร่าเทเรพอตกลับมาที่ปราสาทก่อน ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง

“หึหึ~ในเมื่อมีเวลาว่าง อัลก็ไม่ควรปล่อยมันไปอย่างไร้ค่า~”อัลเดย์ผลักบานประตูดวงตากวาดมองห้องนอนที่เรียบร้อยราวกับไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน ย่างเท้าเข้าไปอย่างแผ่วเบา ทำตัวเหมือนโจรที่กำลังแอบย่องเข้าห้องโฉมงาม..

เดินตรงเข้าไปยังห้องแต่งตัว แล้วลากเก้าอี้จากมุมห้องไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง อัลเดย์ปืนขึ้นเหยียบบนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง กวาดสายตามองบรรดาเครื่องสำอางค์บนโต๊ะด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 

สีไหน...ถึงจะดีที่สุดกันนะ~”

.

.

.

.

 

เจ้าเทเรพอตองค์ชายไปไว้ที่ไหน”ชายแก่เอ่ยปากถามหลานสาวคนงามทันทีที่อยู่ด้วยกันแค่สองคน หลังจากออกตามหามากว่าสามชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาขององค์ชาย แค่ในพื้นที่เมืองหลวง ด้วยกำลังทหารของเขามันควรจะตามเจอตั้งแต่ห้านาทีแรก 

แล้วท่านคิดว่าที่ไหนละ ข้าเผลอทำหลุดมือไปซะด้วย”คาร์ลีอันสลัดมาดราชินีทิ้ง ไม่เหลือความเย่อหยิ่งในฐานะราชินีไว้แม้แต่นิดเดียว ร่างบอบบางเอนตัวพิงหอนาฬิกาใหญ่กลางเมืองทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

“นานแล้วที่ข้าไม่ได้มองพระอาทิตย์ตกดิน มันยังสวยเหมือนตอนนั้นไม่เปลี่ยน”

ท่านแม่ทัพชราหัวเราะเบาๆก่อนจะทรุดตัวนั่งลง สายลมเย็นสบายยามฤดูใบไม้ผลิ ทำให้จิตใจที่เคยว้าวุ่นสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ “คงเอาไปไว้ในที่ปลอดภัย ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่สบายใจถึงเพียงนี้”

ก็นะ..”คาร์ลีอันไหวไหล่ “แสงแดดตอนกลางวันมันรุนแรงกับผิวบอบบางของเด็ก”

อีกอย่างวันหยุดทั้งที...ถ้าไม่ใช้มันให้คุ้มค่า มันก็น่าเสียดายแย่”คาร์ลีอันยกมือขึ้นแสงที่ชักจะเริ่มมากเกินไปจนแสบตา มืออีกข้างยกขึ้นทัดผมที่ปลิวอย่างใจเย็น ท่วงท่ายังเต็มไปด้วยความสง่างามแม้จะอยู่ในสภาพเสื้อผ้าขาดยับเยินหัวฟูเหมือนยัยเพิ้ง

ริมฝีปากฉีกยิ้มน้อยๆอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาของชายชราอ่อนลงยามเมื่อเห็นรอยยิ้มอันเป็นธรรมชาติของหลานสาว เขาค่อนข้างตกตะลึงยามเห็นรอยยิ้มนั้น นานมากเกือบสิบปีได้ที่เขาไม่เคยเห็นมัน

“ท่านควรมองดวงอาทิตย์อัสดงอันงดงาม ไม่ใช่ใบหน้าข้า”คาร์ลีอันตำหนิเสียงเรียบ แผนการที่เตรียมมาดูด็อปลงไปเลยเมื่อเป้าหมายไม่เป็นไปตามคาด

“มันจะดีกว่านี้ถ้าพลทหารของข้าได้เห็นมันด้วย..ไม่ใช่ยังวิ่งตามหาองค์ชายจนหน้าดำหน้าแดง”เมื่อมองไปข้างล่างก็อดขำไม่ได้ พลทหารหลายร้อยนายยังคงวิ่งตามหากันจ้าระหวั่น โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้คนที่ตามหากันนั้นคงนอนหลับสบายอยู่ที่ปราสาท

“ท่านก็ส่งสัญญาณบอกพวกเขาซะสิ”

“ไม่ละ...เจ้าจงใจพักงานข้า แถมยังจัดการเอางานที่ค้างอยู่ไปจัดการให้อีก เจ้าใจดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”ถึงตอนแรกดูเหมือนจะทำเพราะต้องการหนีเขา แต่เมื่อคิดดูอีกที แผนการครั้งนี้ดูจะมากเกินไปหน่อย จากนิสัยของคาร์ลีอันแล้ว มันต้องมีอะไรแอบแฝง..

ฉลาดสมเป็นท่าน แต่ครั้งนี้ดูท่านจะคิดมากเกินไปหน่อย”คาร์ลีอันหัวเราะ ท้องเริ่มส่งเสียงร้องประท้วง อาตั้งแต่กินเค้กไปเมื่อตอนกลางวัน เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย

ข้าเพียงแค่ อยากคุยอะไรกับท่านนิดหน่อย”

“เรื่องสำคัญ?”ขนาดต้องกันคนนอกออกไปเพื่อสลัดมาดราชินีกับขุนนาง 

ก็ไม่..แต่อย่างคุยตามประสาคนในครอบครัว ไม่ใช่ในฐานะองค์ราชินีกับขุนนาง”

ชายชราถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจ หลานสาวของข้ามีมุมน่ารักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “เจ้าเปลี่ยนไป”

“ตรงไหน?”

เจ้ายิ้มบ่อยขึ้นหลานข้า”

“ปกติข้าก็ยิ้มออกจะบ่อย ไม่เห็นเหรอทุกเช้าในท้องพระโรง”การเล่นสงครามประสาทของเธอกับขุนนาง รอยยิ้มถือเป็นอาวุธติดกายยามออกรบ

“นั้นไม่นับ รอยยิ้มแสร้งที่น่าความจริงใจไม่ได้แบบนั้น เป็นเจ้าเจ้านับเป็นรอยยิ้มด้วยเหรอ”

“คงไม่..”

“ก็เหมือนกัน ข้านับเพียงรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ..เจ้ายิ้มบ่อยขึ้นมาก”ตั้งแต่เจ้าหลานตัวดีนำองค์ชายไปเลี้ยง ทุกครั้งที่เขามายังวังชั้นในเมื่อรายงานสถานการณ์ทางการรบ ชายชรามักจะเห็นรอยยิ้มน้อยที่มุมปากยามอยู่กับองค์ชายของคาร์ลีอันอยู่รำไป

แล้วเรื่องที่จะคุย ถ้าไม่รีบเดี๋ยวข้าก็ไม่ว่างฟังเสียหรอก”

“คนแก่ใจร้อนไม่ดีนะ ข้ายังปราถนาให้ท่านมีชีวิตอยู่รับใช้แผ่นดินไปอีกนานท่านดยุค”อย่างน้อยๆก็ตอนช่วงที่อัลเดย์จะไม่ได้ขึ้นครองราชย์ หากไม่มีตาแก่นี้อยู่บัลลังก์คงไม่มั่นคงขึ้นมาทันที

หึ..”

“ท่านชอบหรือไม่ ดวงอาทิตย์อัสดงยามเย็น”

“หากเทียบกับดวงอาทิตย์สีแดงในสนามรบ ข้าชอบมันมากกว่าหลายเท่านัก”สีแดงที่ย้อมด้วยเลือดของศัตรูนับพันนับหมื่น มือหยาบกรานของชายชาตินักรบวางลงเอนตัวพิงเสาหิน 

“ท่านชอบก็ดี..สุขสันต์วันเกิดท่านปู่คาร์ลีอันฉีกยิ้มหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ริมฝีปากเอ่ยเป็นคำพูดที่พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ใบหน้าเหี่ยวย่นคล้ายดีใจอยู่ชั่วขณะ ชายชราหัวเราะอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังก้อง เขาลืมไปได้อย่างไรว่าวันนี้คือวันเกิด นี้คือเหตุผลที่แท้จริงของแผนการอันมากเรื่อง มิน่าเล่าวันนี้ถึงได้มีมีเครื่องบินหรืออะไรเลยที่บินผ่านมาบดบังทิวทัศน์อันสวยงามยามเย็น 

“สุขสันต์วันเกิดขอรับท่านแม่ทัพ!!!”เสียงตะโกนที่ดังมาจากข้างล่างเรียกสายตาของตาแก่ให้เหลือบมอง เหล่าพลทหารต่างร่วมตัวกันพูดด้วยเสียงดังก้องว่าสุขสันต์วันเกิด ใบหน้าแต่ละคนแม้จะเหนื่อยแต่กลับฉีกยิ้มกว้างแข่งกัน เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน พวกเขาได้ข้อความลับจากองค์ราชินี ให้มาร่วมตัวกันที่หน้าหอนาฬิกา ตอนแรกยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อนึกได้ว่าวันนี้คือวันเกิดของท่านแม่ทัพ..

เพราะมัวแต่วิ่งไล่จับกันเลยลืมมันไปเสียซะนิดวันสำคัญแบบนี้

ชายแก่อดจะฉีกยิ้มกว้างกลับไปไม่ได้ ถ้าจะให้ของขวัญเป็นพวกทองหรือเพชร ตระกูลเซเวน่าล้วนมีหมด หากเป็นอาวุธ แม่ทัพอย่างเขาก็มีอีกเหมือนกัน เพราะอย่างนั้น เจ้าถึงเลือกหาอะไรที่แปลกใหม่และไม่เสียเงินในท้องพระคลังสักเซนต์เดียว

“ชะ-”

คำพูดขอบคุณเป็นต้องกลืนลงไปเมื่อหันไปพบว่าเจ้าของความคิดนั้นหายตัวไปเสียแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงข้อความสั้นๆว่า

ตอบแทน

จะบอกว่านี้ถือเป็นการตอบแทนสำหรับผลงานความดีที่ข้าทำมาตลอดทั้งปีงั้นหรอ แค่พระอาทิตย์ยามเย็นกับคำสุสันต์วันเกิดไม่กี่คำ 

ช่างไม่คุ้มกันซะเลย แต่ทำไงได้ในเมื่อรับมาแล้ว

“เจ้าหลานเจ้าเล่ห์...”

 

 

ทางด้านปราสาท

 

คาร์ลีอันเทเรพอตตัวเองกลับมายังห้องของอัลเดย์ เพราะคิดว่าเด็กชายน่าจะนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเช่นทุกวัน คิ้วของโฉมงามขมวดขึ้นเป็นปมเมื่อไม่เห็นร่างเล็กอันคุ้นตา พลันหญิงสาวรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน คาร์ลีอันรีบใช้มือยันตัวกับกำแพงเอาไว้ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น

“ให้ตายเถอะ..”คงเพราะใช้เทเรพอตมากเกินขีดจำกัด ร่างกายเลยเหมือนจะไม่มีแรงเหลือ คาร์ลีอันกัดฟันแน่นพยุงตัวเองไปนั่งบนเตียงสูญลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อเรียกสติ

จนกว่าจะแน่ใจว่าอัลเดย์ยังอยู่ดี เธอจะเป็นลมไม่ได้เด็ดขาด!

ห้านาทีผ่านไป

คาร์ลีอันพยุงตัวขึ้นยืนตรงอยู่ครู่นึงก่อนจะเริ่มก้าวเท้าเมื่อแน่ใจว่าตัวเองจะไม่ล้ม เธอเริ่มเดินตามหาอัลเดย์ทีละห้อง

“ท่านคาร์ลีอัน ตามหาองค์ชายอยู่หรอเพคะ”สาวใช้นางหนึ่งที่เห็นท่าทีแปลกๆขององค์ราชินีเข้าพอดีเอ่ยปากถาม 

“ใช่ เธอเห็นองค์ชายบ้างไหม”

“หม่อมฉันเห็นองค์ชายเดินเข้าไปในห้องบรรทมของพระองค์”

คาร์ลีอันพยักหน้ารีบเดินไปยังห้องนอนของตน อัลเดย์ไปทำอะไรในห้องนอนของเธอกัน? ถ้าจะนอนควรไปนอนห้องของตัวเองไม่ใช่เหรอ..คิดจะเล่นซนอะไรอีก

ราชินีสาวส่ายหัวอย่างระอา ผลักบานประตูออกก้าวย่างสุขุมเดินเข้าไปข้างไหนเตรียมจะดุเด็กน้อย หากคิดจะเล่นซนอะไรแปลกๆ

ในห้องเงียบสงบราวกับไม่มีคนอยู่ คาร์ลีอันเปิดไฟห้อง สายตาสาดส่องหาร่างเล็กอันคุ้นชิน “อัลเดย์ อยู่ในนี้รึเปล่า?”

คาร์ลีอันเริ่มค้นจากห้องนอน ก่อนจะไปห้องหนังสือ ห้องน้ำ และห้องแต่งตัวไล่ไปตามลำดับ คิ้วของเธอเริ่มขมวดเป็นปมมากขึ้นเมื่อยังไม่พบ พลันหางตาเหลือบไปเห็นรอยยับอันไม่เป็นธรรมชาติบนพรมข้างตู้เสื้อผ้า คาร์ลีอันไม่รอให้ความสงสัยเข้าคืบครานเธอรีบสาวเท้าเดินตรงไปทันที

เมื่อจับบานประตูตู้ก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า “อ-อัลเดย์!”

“แบร่!!!”ผ้าห่มสีขาวกระโจนเข้าหาเธอก่อนจะส่งเสียงแบร่อันคุ้นหู โชคดีที่เจ้าผ้าห่มเพียงแค่กระโจนมานิดหน่อยทำให้เธอไม่ต้องล้มพับไปกับพื้น

“ทำอะไรนะ...อัลเดย์”คาร์ลีอันถามอย่างสงสัยน้ำเสียงกดลงต่ำ เจ้าผ้าห่มสีขาวนี้ก็คือเด็กน้อยอัลเดย์ที่เอาผ้าห่มมาคุมตัวไว้ 

“แบร่!แบร่!แบร่!”อัลเดย์ส่งเสียงสามครั้งติด แต่ยังดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มีอาการตกใจแม้แต่น้อย เด็กชายรวมรวบความมั่นใจอีกครั้งก่อนจะลงเสียงแบร่ทร่ดังกว่าปกติ

“แบร่รรรรรรรรรร!!!”

คล้ายกับว่าคาร์ลีอันได้ยินเสียงแพะร้อง เธอถอนหายใจ เด็กนี่กำลังทำอะไร? คิดจะหลอกผีให้เธอกลัวหรอ...

ไม่มีทาง..เด็กน้อยเอ๋ย 

“เลิกเล่นได้รึยังอัลเดย์”ดวงตาตวัดมองแฝงด้วยความไม่พอใจปนเหนื่อยใจ คาร์ลีอันย่อตัวลงให้เสมอร่างเล็กมือเตรียมดึงผ้าห่มสีขาวที่ปิดหน้าปิดตาออก ปากเตรียมเปิดดุประหนึ่งเตรียมพร้อมพ่นลูกกระสุน

“อ---!”

สัญญาณตอบรับขาดหายไปชั่วขณะ คาร์ลีอันแข็งค้างดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับสภาพเด็กในการปกครอง ใบหน้านั้นมันอะไรกันหะ! ทาปากด้วยสีแดงจัดราวกับจะไปแข่งประกวด แถมยังแต่งหน้าแต่งตาสีจัดประหนึ่งหญิงโคมเขียว แล้วไอลิปสติกที่ทาข้างแก้มเป็นวงๆสีแดงนั้นคืออะไร อัลเดย์จะไปเป็นนกแก้ว?

“หึหึ...อัลสวยไหมล่ะ~”อัลเดย์พูดเสียงต่ำเชิงหลอนริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างเห็นฟัง ดวงตากระพริบส่งสัญญาณปิ๊งๆ

ฉับพลันคำพูดอะไรบางอย่างแวบเข้ามาในหัวคาร์ลีอัน

~อัลจะเป็นโฉมงาม

หรือว่า!!??

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”คาร์ลีอันกรีดร้องสุดเสียงก่อนจะสลบเหมือดไปอย่างไร้สติ สิ่งสุดท้ายที่เธอรับรู้คือเสียงเรียก ‘คาร่า’ ดังกึกก้องจากอีกฝ่าย คาร์ลีอันฝืนสติสุดท้ายพูดบางสิ่งอย่างแผ่วเบา

“จะเป็นตุ๊ด.......ไม่ได้นะ....”



######



สภาพอัลเดย์คล้ายอายูมิจังในรูป###จงมโน55

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #2188 otakuyaoi2 (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 09:52
    5555555
    #2188
    0
  2. #1515 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 23:30
    โอ้ยยยฮาาาา 5555555+
    #1515
    0
  3. #195 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:30
    ไม่ได้รู้สีกไปเองใช่ไหมว่าอัลพยายามจะทำให้คาร่าหลุดบ่อยๆเพราะอยากเห็นคาร่าในหลายๆด้าน โดยเฉพาะเรื่องอายเนี่ย...รู้สึกอยากเห็นสุดๆ เรื่องนี้หนูน้อยต้องไปเคลียกับท่านพ่อเอาเองนะ555
    #195
    0
  4. #113 I_To_Se (@mistfox) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 17:50
    องค์ชายคะ องค์ชายจะเป็นตุ๊ดก็ไม่มีใครว่านะคะ(มั้ง)แต่ช่วยแต่งหน้าดีๆหน่อยเถอะค่ะ โถ่ ราชินีนี่รั่วจริงๆ
    #113
    0
  5. #111 ๐Estrallas๐ (@Sei_cherl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 01:19
    5555
    ขำมากค่ะ
    อ่าารวดเดียวจบเลยย รอต่อนะคะ
    #111
    0
  6. #110 ispoposa (@ispoposa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:51
    5555เราขำนางเอกอ่ะตรงประโยคสุดท้ายอ่ะสนุกมากค่าาาาต่อเร็วๆน่ะ
    #110
    0
  7. #109 NATIKKA★ (@babubee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:38
    อห. กลั้นขำหนักมาก นี่แม่นอนอยู่ข้างๆ ขำอ่ะ ขำมาก 555555555555555 จริงๆก็ยิ้มมาทั้งตอนนะ แล้วน้ำลายก็เกือบพุ่งจอนประโยคสุดท้ายนี่แหละ 55555555555555555555 โอ้ย..ขำ
    #109
    0
  8. วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:38
    ม่ายยยยยยยยยยย
    #108
    0
  9. #107 TaleStory (@kavisara097) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 21:38
    โฮ~~~ อัลเดยยยยย์
    #107
    0
  10. #106 Aya ^ ^ (@siri298) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 20:03
    โอโมะ อัลแสบจริ๊งงง
    #106
    0
  11. #105 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 19:11
    omg เจองี้เข้าไปอัลตัวแสบ
    #105
    0
  12. #104 SeeTheRain (@SeeTheRain) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 19:03
    จะเป็นตุ๊ดไม่ได้นะ อัลลลลลลล
    #104
    0
  13. #103 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 18:45
    นี่เราคงไม่คิดมากว่าคาร่าจะล้มป่วยใช่มะ นอนก็ไม่ค่อยได้นอนฟืนร่างกายตัวเองอีก เห็นเมื่อกี้จะเป็นลมด้วย อาาา อัลก็ขยันแสบใช่เล่น ดื้ออีกต่างหาก คาร่านี่สมเป็นหญิงแกร่งเลย55555
    #103
    0
  14. #102 bassjeedjad (@bassjeedjad) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 18:39
    อัลโคตรจี้ เด็กเจ้าเล่ห์
    #102
    0
  15. #101 เงารางเลือน (@toey1405) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:56
    น่าอก > หน้าอกจ้า ชอบอัล ตลกดี55555
    #101
    1
    • #101-1 Ta.ti.sa (@0831352513) (จากตอนที่ 7)
      5 ธันวาคม 2559 / 19:06
      ขอบคุณค่ะ กำลังสับสนเขียนยังไงกันแน่ 55
      #101-1
  16. วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 16:10
    ห่ะ หายยย 5555 ราชินีรั่วมากอ่ะ 5555
    #100
    0
  17. #99 GamemerCh (@GamemerCh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 02:15
    ชอบมากอะ ต่อนะๆๆ
    #99
    0
  18. #97 Aya ^ ^ (@siri298) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 17:50
    ชอบอ่ะไรท์ มาต่อเร็วๆนะ อยากให้องค์ชายโตเร็วๆจัง อั๊ยยย
    #97
    0
  19. #94 Rie44 (@Rie44) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 23:44
    ชอบ>< #ไรท์สู้ๆ
    #94
    0
  20. #88 -VaLenTiNE- (@parnsax1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:25
    เลว...
    #88
    0
  21. #87 SweetMafiaJ (@sweetmafia) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:19
    ราชวงศ์อลเวง 555
    #87
    0
  22. #86 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:16
    อัล....แกเผลอ(ตั้งใจ)พูดสิ่งต้องห้ามนะ... ถ้าไม่ใช่คาร่าป่านนี้โดนจับกด(?)ลงโทษหมดล่ะ 5555
    #86
    0