ตอนที่ 2 : ตอนที่2 การทะเลาะกันระหว่างเจ้านายทั้งสอง ผู้รับกรรมคือข้ารับใช้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    10 ก.ค. 59




ดวงตาสีแดงฉานแหงนมองไปบนท้องนภาที่ไร้หมู่เมฆ ข้ายกยิ้มน้อยๆให้ตัวเอง ผ่านมา3ปีแล้ว....อาณาจักรแห่งนี้ถูกฟื้นฟูจนไม่เหลือคาบของการก่อกบฏครั้งใหญ่ไว้เป็นหลักฐาน ข้าวางช่อดอกลิลลี่สีขาวลง ป้ายหลุมศพของผู้สูงศักดิ์ทั้งสองยังคงใหม่เอี่ยมอ่อง มันก็ไม่แปลกอะไรในเมื่อที่นี่คือสุสานของของเหล่าเชื้อพระวงศ์ 



"ฝ่าบาท ได้เวลาแล้วเพคะ"ข้ารับใช้คนสนิทหรือ ยูเรีย ควอต้า ก้าวออกมาข้างหน้า เจ้าหล่อนมีเส้นผมสีเขียวสดดั่งใบไม้ในป่าลึก ดวงตาสีฟ้าของเจ้าหล่อนสดใสเหมือนท้องนภาในหน้าร้อนก็ไม่ปาน โดยรวมแล้วยูเรียจัดว่าเป็นคนที่ดูสดใสน่ารักคนหนึ่ง



ข้าพยักหน้า แล้วหันไปมองหลุมศพเป็นครั้งสุดท้าย อดีตผ่านไปแล้ว สิ่งสำคัญคือปัจจุบัน ข้าราชบริพานมากมายต่างรายล้อมตัวข้าไว้ ในตอนนี้ข้าคือ ผู้สำเร็จราชการแทนองค์ชายอัลเดย์ที่ยังเด็ก หรืออีกนามก็คือ องค์ราชินีคาร์ลีอัน



"องค์ชายเป็นอย่างไรบ้าง"ข้าถามเสียงเรียบ ด้วยตาคู่ระหงส์มองตรงไปยังทางลาดยาวข้างหน้า 



"ทูลฝ่าบาท องค์ชายไม่ยอมอาบน้ำอีกแล้วเพคะ"ยูเรียเอ่ยเสียงอ่อยปนไปทางหนักใจ ไม่ใช่แค่ยูเรียคนเดียวข้าเองก็หนักใจ



"เราจะไปดูองค์ชายเสียหน่อย"ข้าอดที่จะลอบถอนหายใจไม่ได้เมื่อนึกถึงนิสัยเสียของอัลเดย์ นิสัยไม่ชอบอาบน้ำ แม้ว่าข้าจะพยายามยังไง ก็ไม่อาจแก้ไข้นิสัยเสียนี่ของอัลเดย์ได้เลย เพียงแค่เห็นน้ำอัลเดย์ก็ร้องจ้าแล้ว 



เพียงไม่นานข้าก็เดินมาถึงหน้าห้องนอนขององค์ชายน้อย จะเรียกว่าเดินก็ไม่ถูกนักในเมื่อข้าใช้เวทย์มนต์เทเรพอต มาหน้าห้องอัลเดย์ ในโลกนี่มีสิ่งที่เรียกกันว่าเวทมนต์ โดยผู้ที่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้คือ พวกชนชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์



เวทย์มนต์ถูกแบ่งออกเป็นหกธาตุหลักและธาตุพิเศษอีก1 นั้นคือ ดิน น้ำ ลม ไฟ แสงสว่าง ความมืด และสุดท้ายธาตุพิเศษที่หาได้ยากมาก นั้นคือ สายฟ้า ตัวข้านั้นคือครองเพียงธาตุเดียวนั้นคือ สายฟ้า โดยปกติแล้วชนชั้นสูงจะถือครองกันคือ 2 ธาตุ แต่ของข้ามีเพียงธาตุเดียว แต่เนื่องจากธาตุที่ข้าถือครองเป็นธาตุพิเศษทำให้ไม่มีใครกล้าดูแคลนข้าแต่อย่างใด



ส่วนอัลเดย์ของข้านั้น คือครองถึง 5 ธาตุ ข้าเองยังตกใจตอนที่รู้ครั้งแรกว่าเด็กคนนี้ถือครองธาตุถึง 5 ธาตุ ตามประวัติศาสตร์มากที่สุดคือ 4 ธาตุ และผู้ถือครองไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์. ธาตุที่อัลเดย์ถือครอง คือ น้ำ ลม ไฟ แสงสว่างและความมืด ด้วยความสามารถของเขาทำให้ข้าไม่ต้องห่วงแต่อย่างใดว่าอัลเดย์จะถูกชิงบัลลังก์



"ฮึก คาร่า~ "



ร่างเล็กของเด็กชายผมทองกระโจนเข้าหาข้าด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า ดวงตาสีฟ้าสดใสสบกับดวงตาสีแดงฉานของข้า มือเล็กทั้งสอง กอดขาข้าเอาไว้แน่น ข้าย่อตัวลงอุ้มเด็กชายขึ้นแล้วลูบหัว พร้อมกับกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า



"เป็นอะไรเจ้าตัวป่วน...ไม่ยอมอาบน้ำอีกแล้วใช่ไหม"



"อัลเดย์ไม่ชอบน้ำ ฮึก"แม้ว่าอัลเดย์จะเป็นอัจฉริยะในด้านเวทย์มนต์แต่เพราะความขี้แยและโรคกลัวน้ำทำให้ความน่ากลัวของอัลเดย์ลดฮวบลงจนเเทบไม่เหลือ อัลเดย์ซุกหน้ากับซอกคอข้าจมูกสันโด่งน้อยๆนั้นสูดดมกลิ่นหอมจากตัวข้า ข้ายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้พวกข้ารับใช้ออกไป หนึ่งสิ่งที่ใครไม่มีวันรู้เกี่ยวกับอัลเดย์คือนิสัย ขี้แกล้ง



"เลิกร้องได้แล้วเจ้าตัวป่วน"อย่างไรก็ตามข้าคือผู้เลี้ยงดูเด็กนี่มากับมือ ทำไมจะดูไม่ออกว่าอันไหนแกล้งอันไหนของจริง ข้าแค่ไม่อยากฉีกหน้าอัลเดย์ต่อหน้าข้ารับใช้ ยังไงซะเจ้านี่ก็เป็นถึงองค์ชาย 



"อัลเดย์ไม่ได้แกล้งนะ~"เด็กชายเลิกซุกหน้ากับซอกคอ แล้วหันมาแบปากยื่นใส่ข้า 



โป้ก



ข้าดีดหน้าผากเด็กชายด้วยนิ้วเรียวๆ แล้วกล่าวเสียงดุว่า"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดโกหกแล้วหรอฮึ"



"โอ้ย~เจ็บนะ"อัลเดย์ยกมือขึ้นกุมหน้าผากถึงปากจะบอกว่าเจ็บแต่แววตาของเด็กน้อยกลับเต็มไปด้วยความสนุก สนุกที่ได้ปั่นหัวองค์ราชินีสาว



ข้าวางเด็กขี้แกล้งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะยกมือกอดอกมองหน้าองค์ชายน้อยอย่างเหนื่อยใจ อัลเดย์ในสภาพกึ่งเปื่อยคลานเข้ามาจับกระโปรงสีดำของข้า นัยต์ตาสีฟ้ามองมาอย่างออดอ้อน



"คาร่า~"เด็กชายเรียกข้าเสียงอ่อน



คาร่าคือชื่อที่อัลเดย์ใช้เรียกข้า แทนคำว่า คาร์ลีอัน ที่ออกเสียงยากเกินกว่าเด็กอายุ3ขวบจะออกเสียงได้ ข้ายังคำได้ดีครั้งที่ให้อัลเดย์ลองเรียดข้าว่าคาร์ลีอันผลมันเป็นยังไง น้ำลายของอัลเดย์พุ่งใส่หน้าข้าจนเปอะเปื้อนไปหมด หากไม่ติดที่ว่าต้นเหตุคืออัลเดย์แล้วละก็ข้าคงสั่งลงทัณฑ์คนผู้นั้นไปนานละ



"ไปอาบน้ำได้หรือยัง"



"ฮึกไม่~"



ข้าเลิกสนใจเรียกร้องขี้แยขององค์ชายตัวน้อย ราชินีสาวจับตัวเด็กชายขึ้นปลดเปลืองเสื้อผ้าออกให้หมด ด้วยเหตุที่ทำให้อัลเดย์อยู่ในสภาพรอนจ่อนๆ ข้ากอดตัวเด็กน้อยเอาไว้ก่อนจะพาเข้าไปในห้องอาบน้ำ ขืนข้าไม่อาบให้ อย่าหวังเลยว่าเด็กนี่จะยอมอาบ



ข้าใช้มือเตะลงไปในอ่างน้ำ เมื่อพบว่าน้ำอุ่นกำลังดี ข้าจึงค่อยปล่อยตัวเด็กน้อยลงไป ทว่าอัลเดย์กับคว้าชายกระโปรงข้าเอาไว้แน่น พร้อมกับส่ายหน้าประมาณว่าไม่อยากอาบน้ำแบบสุดขีด



"อัลเดย์ปล่อยมือเดียวนี้"ข้ากดเสียงต่ำเพื่อบอกให้รู้ว่าข้าไม่พอใจแค่ไหน



"ฮึก ไม่เอา ไม่ปล่อย"อัลเดย์ยังคงเป็นอัลเดย์มันร้องไห้และยึดชายกระโปรงข้าแน่นยิ่งขึ้น



"...."



ข้าเคยสงสัยนะว่าข้าเลี้ยงมันผิดพลาดประการใด ทำไมพอโตขึ้นมันถึงได้ขี้แยและการเป็นพวกกลัวน้ำขนาดนี้ หรืออาจเป็นเพราะครั้งหนึ่งข้าเคยโยนมันลงจากหอคอย เพื่อฝึกเวทย์มนต์ธาตุน้ำของมันกัน



"เห้ออ"ข้าถอนหายใจยาวเหยียด "จะอาบดีๆหรือต้องให้คาร่าบังคับขั้นรุ่นแรง"



"ฮืออออ"อัลเดย์ร้องไห้อย่างหนักทันที



ดูเหมือนข้าจะได้คำตอบแล้ว ข้าลูบหัวทุ้ยๆของมัน จากนั้น มันเงยหน้ามองข้าอย่างมีความหวัง ตาสีฟ้าสดใสของมันประกายวิงวับ



หมับ!



ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องของเด็กชาย ข้ากดหัวมันลงใต้น้ำอย่างเลือดเย็น แม้ว่าอัลเดย์จะพยายามดิ้นพร่ามเพียงใด   แต่ทว่ามีหรือที่แรงของเด็กจะสู้แรงของผู้ใหญ่ได้ คาร์ลีอันไม่กลัวสักนิดว่าเด็กในการดูแลจะจมน้ำตาย เพราะอัลเดย์มีเวทย์มนต์ธาตุน้ำ มันไม่มีทางตายด้วยการจมน้ำอย่างแน่นอน อย่างมาแค่สำลัก



ข้าใช้มืออีกข้างกดสบู่เหลวแล้วถูไปตามตัวของอัลเดย์ ข้าชาชินเสียแล้วกับการต้องอาบน้ำให้อัลเดย์แบบนี้ทุกวันมาตลอดหลายปี อีกอย่างข้าไม่สนด้วยว่าอัลเดย์จะรู้สึกยังไง เพราะนี้คือการลงโทษของเด็กดื้อ 



ถูไปได้สักพักข้าก็หยุดมือ ข้ายกตัวอัลเดย์ขึ้นจากน้ำในสภาพที่ทั้งตัวเลอะไปด้วยฟองสบู่ 



"ฮือออออ-"



เสียงร้องน่ารำคาญหายไปทันทีที่ข้าจับมันกดน้ำในอีกอ่าง กดขึ้นกดลงสักสองสามรอบก็สะอาดแล้วแหละ



"กรี๊ดดด! ฝ่าบาทเพคะ"ยูเรียที่พึ่งเข้ามาเพื่อเอาขนหนูให้กับองค์ชายถึงกับกรีดร้องเมื่อเห็นวิธีอาบน้ำอันพิศดารของเจ้านายสาว หล่อนรีบวิ่งตัวโยดไปหาอัลเดย์ เจ้าหล่อนจับอัลเดย์ขึ้นแล้วรีบห่อตัวเด็กด้วยผ้าขุนหนูแสนนุ่ม 



"ยูเรียปล่อยอัลเดย์ลง เรายังอาบน้ำให้อัลเดย์ไม่เสร็จ"ข้าเอ่ยเสียงเรียบ หากเป็นคนอื่นคงถูกข้าทำโทษขอหาล่วงเกินราชินีและองค์ชายไปแล้ว แต่นี่คือยูเรียที่เป็นข้ารับใช้คนสนิท นางติดตามข้าตั้งแต่ข้าเกิดได้ไม่กี่วัน



"ฝ่าบาทเพคะ การอาบน้ำให้องค์ชายแบบนี้มันผิดวิธีนะเพคะ"ยูเรียรีบเถียง อัลเดย์รีบบีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสารจากยูเรีย และมันได้ผลยูเรียจ้องมององค์ชายในอ้อมกอดด้วยความสงสารจับใจ



จะไม่ให้สงสารได้ไง ในเมื่อตลอดหลายปีมานี้องค์ชายอัลเดย์ถูกองค์ราชินีจับอาบน้ำแบบนี้ทุกวัน พระองค์ทรงเลี้ยงองค์ชายด้วยวิธีผิดแปลกจากคนอื่นๆ เพราะตอนการให้องค์ชายกลายเป็นยอดคน เริ่มแรกตอนองค์ชาย อายุได้6 เดือน พระองค์จับองค์ชายโยนลงจากหอคอย โดยให้เหตุผลว่าต้องการให้องค์ชายฝึกฝนเวทย์หมดธาตุน้ำให้เก่งตั้งแต่ตอนเล็กๆ เรื่องนั้นนางไม่เถียง เพราะใต้หอคอยมีทะเลสาบรองรับร่างขององค์ชายอยู่จริงๆ



แต่นางแค่สงสัยว่ามันเร็วเกินไม่ไหมที่จำให้เด็ก6เดือนฝึกเวทย์มนต์ แถมยังฝึกด้วยวิธีพิศดารผิดมนุษย์มนาอีก ส่วนผลของการฝึกครั้งนั้นไม่ต้องถามเลย...องค์ชายอัลเดย์กลายเป็นโรคกลัวน้ำตั้งแต่ตอนนั้นเห็นต้นมา



นี่ยังไม่รวมวีรกรรมต่างๆที่พระองค์ทรงทำอีกหลายวีรกรรม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำองค์ชายอัลเดย์ถึงได้กลายเป็นเด็กแบบนี้ เห้อ...นางรู้ว่าที่พระองค์ทำทุกอย่างล้วนแต่หวังดีกับองค์ชาย เพียงแค่พระองค์ไม่รู้จักใช้วิธีที่ถูกต้องผลมันเลยไม่เป็นไปตามที่พระองค์คาดหวัง



"ผิดยังไง เราใช้วิธีนี่อาบน้ำให้อัลเดย์มาตลอด อัลเดย์ไม่เห็นจะพูดอะไรเลย"



...นั้นเพราะองค์ชายพูดไม่ได้...



"ส่งอัลเดย์มาให้เราได้รึยัง"น้ำเสียงของราชินีเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นเย็นเหยียบยิ่งขึ้น



"แต่ฝ่าบาท..."



"หุบปากของเจ้าซะยูเรีย...ส่งอัลเดย์มาให้เรา"แม้จะสงสารองค์ชายน้อยแค่ไหนแต่สิ่งที่ข้ารับใช้อย่างนางต้องทำคือส่งองค์ชายให้ราชินีอย่างไม่มีทางเลือก ทว่ามือเล็กขององค์ชายเกาะเสื้อนอกของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย



"อัลเดย์ปล่อยเสื้อยูเรียเดี๋ยวนี้"



"ฮึก~ไม่เอานะ อัลเดย์จะให้ยูเรียอาบน้ำให้!"เด็กชายอัลเดย์ร้องบอกด้วยน้ำเสียงดังมือน้อยๆนั้นเกาะเกี่ยวเสื้อยูเรียไว้แน่นกว่าเดิม



"...."ไร้คำพูดใดๆออกจากปากคาร์ลีอัน ข้าชักมือที่ค้างอยู่กลางอากาศกลับอย่างแนบเนียน ในเมื่ออัลเดย์บอกแบบนั้นข้าก็ควรที่จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของยูเรีย



"ตามที่เจ้าต้องการ"



ข้าหมุนตัวกลับก่อนจะเดินออกไปอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีทับทิบปรากฎร่องลอยความสั่นไหว ไม่เคยที่เด็กนั้นจะขอให้คนอื่นอาบน้ำให้แทนข้า...ไม่เคยเลย หรือเป็นเพราะเด็กนั่นเบื่อขี้หน้าข้าแล้ว หรือว่า ข้ายังเรียนรู้วิธีเลี้ยงเด็กได้ไม่ดีพอ



มันต้องเป็นเพราะข้าเรียนรู้วิธีเลี้ยงเด็กได้ไม่ดีพอแน่นอน...



ไม่หรอกเด็กนั้นเบื่อข้าแล้วแน่ๆหรือไม่ก็สนใจยูเรียมากกว่าข้า



ยูเรียมองตามหลังนายสาวไปจนลับสายตา ดูก็รู้ว่าองค์ราชินีรู้สึกยังไง องค์ชายอัลเดย์คือจุดศุนย์กลางของโลกใบเล็กของพระองค์ การที่องค์ชายพูดแบบนั้น เป็นธรรมดาที่องค์ราชินีต้องน้อยใจเป็นแน่



ยูเรียมององคายในอ้อมกอด ทำไงได้ ในเมื่อพระองค์ทำให้องค์ชายกลัวเอง





ด้วยเหตุนี้ข้าจึงจัดการผลักความผิดไปลงที่ยูเรีย แต่ว่าอย่างไรก็ตามข้าไม่อาจเอาเหตุผลบ้าๆเช่นว่าอัลเดย์สนใจยูเรียมากกว่ามาเป็นการลงโทษยูเรียได้ ดังนั้นข้าจึงเรียกยูเรียมาแล้วยืนจ้องนางเป็นเวลาหลายชั่วโมงด้วยกัน



3วันผ่านไป



ข้ารับใช้สาวผู้โชคร้ายได้แต่ค่ำครวญกับตัวเองในใจอย่างน่าสงสาร สามวันแล้วที่นางถูกเรียกมาที่ห้องทรงอักษร แล้วถูกจ้องมองด้วยสายตาทิ่มแทงขององค์ราชินี ไม่ว่านางจะถามอะไรออกไปสิ่งที่ได้มีเพียงความเงียบและเงียบ...



"....."











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1910 Jip (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 17:44
    ใช้คำว่ามันดูไม่เหมาะ
    #1910
    0
  2. #1909 Hio (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 17:38
    ยูเรียแผลว่าฉี่ปะ
    #1909
    1
    • #1909-1 Deffgun (@Freiler) (จากตอนที่ 2)
      5 สิงหาคม 2561 / 23:38
      นั่นมันยูริก ผ่าม
      #1909-1
  3. #1544 นิ้ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 16:35
    พอถึงตอนอาบนำ้แล้วขำกร้ากเลย ตอนที่ตัดสินใจอ่านไม่ได้ไม่ได้หวังอะไรมากเพราะplotแปลกๆไม่เคยเห็น แต่ตอนนี้ความแปลกนี่แหละคือstrengthของเรื่องนี้ เขียนเก่งดีค่ะ สู้ๆนะ
    #1544
    0
  4. #1530 Babbitt_2b (@Babbitt_2b) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:19
    เป็นการอาบน้ำที่ฮาร์ดคอร์ที่สุดอะ 5555555
    #1530
    0
  5. #1425 CrowsFaTE (@sketchbook203) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:02
    วิธีอาบน้ำนี้อารม แบบอืม ประมาณว่าล้างจานตอนเข้าค่ายลูกเสือ จุ่ม ถู จุ่ม จุ่ม จุ่ม และก็ตาก แบบนี้เลย
    #1425
    0
  6. #919 Ayaaaaaa (@Ayaaaaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 11:01
    จะหัวเราะรึสงสารดีเนี่ย5555
    #919
    0
  7. #666 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:46
    ไปเอาการเลี้ยงผิดๆนี้มาจากไหนน
    #666
    0
  8. #606 Waiwit (@Waiwit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:05
    สรุปมานั่งเลี้ยงหลาน ตัวเองขึ้นคานว่างั้น หึหึ ตลกดี
    #606
    0
  9. #182 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:03
    วิธีเลี้ยยงของแกนั่นแหละผิดพลาด!!! โตมาเป็นคนได้ก็นับว่าเก่งแล้ว!!!
    #182
    0
  10. #77 กอหญ้า5ฤดู (@Grammii123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 18:59
    คาร่าาา~ 5555 สงสารองคืชายน้อยจริงๆ
    #77
    0
  11. #10 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 21:09
    สนุกๆ ชอบมาก มาอัพอีกเร็วๆน้า!
    อัพช้าจะมาปาแมวใส่หน้าบ้านรัวๆ!!
    #10
    0
  12. วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 23:00
    ในที่สุดก็มาอัพแล้ววว ดีใจมากก
    #7
    0
  13. #6 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:11
    555. น่ารักมากเรื่องนี้เราชอบ
    #6
    0
  14. #5 Lollipop _sweet (@jungkook_pim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 15:08
    งอนละสิสมน้ำหน้า5555
    #5
    0