การเลี้ยงตัวร้ายให้เป็นบอสที่ดีไม่ใช่เรื่องง่าย! [End ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 138,627 Views

  • 2,290 Comments

  • 4,921 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    151

    Overall
    138,627

ตอนที่ 1 : ตอนที่1 ที่มาของการเลี้ยงดูบอสตัวร้าย! (แก้ไขใหม่แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

ตอนที่1

 

หลายครั้งเธอไม่เคยเข้าใจว่าความรักที่มนุษย์อย่างเราใฝ่หาคือสิ่งใดกันแน่ บ้างบอกมันคือความสุข บ้างบอกมันคือสิ่งพิเศษสุดในชีวิต บ้างก็บอกมันคือความทุกข์ที่ค่อยกัดกินหัวใจหญิงสาวทุกคน แต่นั้นช่างมันเถอะ

สิ่งที่ไม่อาจหาคำตอบได้แม้จะอาศัยมาหลายๆโลกก็คือตัวเธอ คาร์ลีอัน เซเวน่า ทุกครั้งที่เกิดใหม่เธอมักได้ความทรงจำเดิมกลับมาด้วยจากชาติที่แล้ว ผ่านมาหลายร้อยชาติเธอก็ยังไม่อาจหาคำตอบได้ว่าตัวเธอนั้นคือสิ่งใดกันแน่

เกิดมาหลายร้อยชาติแต่หัวใจดวงนี้กลับไม่เคยมีความรู้สึกที่เรียกว่ารักเกิดขึ้นราวกับหัวใจของเธอมันด้านชาไปหมด ทุกกิริยาบถมักจะถูกแสดงออกมาอย่างเย่อยิ่งและเย็นชา ประหนึ่งหญิงไร้หัวใจ

ยินดีด้วยเจ้าค่ะคุณหนู!”เหล่าแม่บ้านพากันพูดยินดีอย่างพร้อมเพรียงเมื่อคุณหนูคนงามกลับมาถึงคฤหาสน์ เพราะมันสมองอันล้ำเลิศทำให้คุณหนูของพวกเธอสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนอีกครั้ง เหมือนหลายปีที่ผ่านมา 

“อืม”คาร์ลีอันในวัยสิบห้าเพียงแค่ครางตอบสั้นๆเดินผ่านไปด้วยความเย็นชาเช่นปกติ แค่สอบได้ที่หนึ่งมีสิ่งใดให้ดีใจกัน ข้อสอบง่ายๆพวกนั้นเธอทำซ้ำไปซ้ำมาตั้งหลายรอบจนจดจำมันได้อย่างขึ้นใจ 

ในชาตินี้เธอเกิดเป็นคุณหนูรองในตระกูลขุนนางระดับผู้ใหญ่ มีท่านปู่เป็นแม่ทัพที่คุมอำนาจทางการทหารไว้ในมือ ส่วนท่านพ่อเป็นที่ปรึกษาให้กับพระราชาองค์ปัจจุบัน ท่านแม่เป็นลูกสาวขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่หลงรักและแต่งงานกับท่านพ่อ ในชาตินี้เธอมีพี่สาวร่วมท้องหนึ่งคน ชื่อ มาเรีย เซเวน่า อายุมากกว่าเธอหนึ่งปี

มาเรียเป็นพี่สาวที่แตกต่างจากเธอ หล่อนมีเส้นผมสีแดงสดที่ได้มาจากท่านพ่อ ต่างจากเธอที่มีเส้นผมสีเงินยาวอันได้แบบมาจากท่านปู่ มาเรียเป็นคนใสซื่อแต่ฉลาดน้อย หากเอาเธอเป็นเกรณฑ์ บุคลิกของมาเรียแตกต่างจากเธอทุกอย่าง ราวกับว่ามาเรียคือแสงสว่างราวเธอคือเงามืด

ถึงจะเป็นอย่างนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเราก็อยู่ในขั้นดี ไม่ได้จงเกลียดจงชังกันเหมือนในนิยาย คาร์ลีอันวางกระเป๋าหนังสือลงบนเตียงในห้องนอนแสนกว้างของตน

ล้มตัวลงนอนราบกับเตียงเหยียดแขนทั้งสองอย่างเกียจคร้าน สลัดภาพลักษณ์คุณหนูเย่อหยิ่งออกไปจนหมดสิ้น สิบห้าปีแล้วที่อาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้ เธอไม่เคยรู้สึกอะไรเลยกับความร่ำรวยและสุขสบาย เธอรู้สึกเพียงความเบื่อหน่ายคาร์ลีอันเคยใช้ชีวิตมาหมดแล้วทุกรูปแบบ ทั้งโสเภนี อันธพาล หรือแม้แต่ ขอทาน เธอก็เคยทำมาหมด

เมื่อทำมาหมดแล้วทุกรูปแบบมันทำให้ชีวิตในแต่ละชาติภพเริ่มน่าเบื่อ ทุกๆวันแค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย รอวันตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง 

คุณหนูรองเจ้าคะ นายท่านเรียกพบท่านเจ้าค่ะ”เสียงของแม่บ้านสาวใช้เคาะประตูเรียก บอกกล่าวกับเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความเคารพ

อา ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”คาร์ลีอันลุกขึ้นจัดชุดนักเรียนให้เรียบร้อย หากให้เดาการที่ท่านปู่เรียกพบเธอคงไม่ใช่เรื่องอะไรนอกจากเรื่องผลการเรียนเหมือนเช่นทุกปีที่ผ่านมา

คาร์ลีอันเดินตามสาวใช้ไปยังตึกทางปีกซ้าย เพราะความร่ำรวยอันมากพอๆกับพระราชาของตระกูลเซเวน่าทำให้ทุกที่ทุกทางประดับตกแต่งไปด้วยของที่มีมูลค่านับล้าน ไม่เว้นแม้แต่พรมที่เดินเหยียบย่าง ยิ่งกับทางตึกด้านซ้ายอันเป็นที่พักผ่อนของท่านแม่ทัพหรือประมุขใหญ่ของเซเวน่า ที่มีศักดิ์เป็นปู่แท้ๆของเธอ มันจะถูกประดับด้วยของที่มากชิ้นแต่ดูไม่ขัดตายิ่งกว่าส่วนไหนๆของคฤหาสน์

ก็อกๆ

“ขออนุญาตค่ะท่านปู่”คาร์ลีอันเคาะประตูสามครั้งอย่างมีมารยาทก่อนจะเปิดเข้าไปเมื่อได้รัยคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง ท่านปู่เป็นชายชราที่มีอายุหกสิบกว่าแต่ยังแข็งแรงราวกับคนอายุพึ่งจะห้าสิบ ใบหน้าที่แม้จะมีรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลาแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขามที่ทำให้คนที่พบหน้าหวาดกลัวได้ง่าย

คาร์ลีอันหลานของข้า ปีนี้เจ้าอายุสิบห้าปีแล้วใช่หรือไม่”ท่านปู่ถามใบหน้าพิงกับโซฟาตัวยาวด้วยท่าทางสบายๆ คาร์ลีอันหย่อนตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้น เพราะรู้ดีว่าชายชราตรงหน้าชอบเด็กเรียบร้อยและว่าง่ายเป็นที่สุด

“เจ้าค่ะท่านปู่”เธอตอบเสียงเรียบแต่ปนไปด้วยความอ่อนน้อม

อืม..งั้นก็คงใกล้ละนะ”ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวเบิกตามองหลานสาวตัวเองเต็มตา  ผ่านไปสิบปี เจ้าคาร์ลีอันก็กลายเป็นสาวงามที่หาตัวจับได้ยาก ความงามที่ไม่เหมือนใคร ดูสูงส่งจนไม่มีใครกล้าอาจเอื้อมต่างจากคนพี่ที่รายนั้นดูงดงามเป็นธรรมชาติ เหมือนหญิงในวัยเดียวกันทั่วไป

หากดูจากภายนอกคงมีแต่เจ้าคาร์ลีอันที่เหมาะที่สุด...แต่มันก็แค่ภายนอก

หลานข้า ได้ข่าวว่าปีนี้เจ้าสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วใช่ไหม”

เจ้าค่ะ”

“อย่างนั้นช่วยคิดแผนการรบให้ตาแก่คนนี้หน่อย ข้านั่งคิดมาหลายวันแล้วก็ยังคิดไม่ตกเสียที”เขาเลื่อนกระดานแผนการรบจำลองไปข้างหน้าให้หลานสาวได้เห็นอย่างเต็มตา พรางหรี่ตาลงสังเกตอีกฝ่าย

ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งปนะหนึ่งสายน้ำลึก คาร์ลีอันแม้จะแปลกใจแต่ก็ไม่มากพอให้ถามกลับ เธอเพียงตอบกลับอย่างสุภาพว่า “หลานเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาไหนเลยจะกล้าช่วยท่านปู่วางแผนการรบอันสำคัญยิ่งต่ออาณาจักร”

ให้ถูกคือ เธอขี้เกียจคิด แผนการรบฆ่าฟันกันเธอคิดเรื่องแผนการพวกนี้จนเบื่อหน่าย มีชาติหนึ่งที่เกิดเป็นแม่ทัพ เพราะมัวแต่เค้นสมองคิดถึงแต่แผนการรบทำให้เส้นเลือดในสมองแตกตายเพราะความเครียด

การตายครั้งนั้นเธอยังจดจำมันได้ฝั่งใจ

ชายชราลอบกระตุกยิ้ม ปากบอกไม่กล้าแต่แววตาเจ้ากลับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย “ข้าแค่อยากให้เจ้าลองช่วยข้าคิดดู ดีหรือไม่ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง”

เธอถอนหายใจเมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของอีกฝ่าย ดูท่ายังไงซะวันนี้ตาแก่นี้คงต้องบีบให้เธอช่วยคิดให้ได้ ไม่งั้นคงไม่ปล่อยตัวเธอกลับแน่ 

“เช่นนั้นหลานจะลองพยายามดู แม้ว่ามันสมองของหลานั้นอาจช่วยท่านปู่ได้ไม่มากก็ตาม”

การถ่อมตัวเป็นสมบัติของผู้ดี 

แม่ทัพชราฉีกยิ้มสมใจกวักมือเรียกหลานสาวให้มาใกล้ๆเพื่อจะได้มองเห็นได้ชัดๆ “ทหารของอาณาจักรเรเนเซียนั้นสวมใส่ชุดเกาะที่แปลกยิ่งนัก ใช้หอกแทงก็ไม่เข้า แถมยังสามารถลอยน้ำได้เพราะมันมีน้ำหนักที่เบา ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกนั้นดีเยี่ยมจนทหารของปู่สู้พวกมันไม่ได้ เพราะมีชุดเกาะเหล็กมาถ่วงน้ำหนัก”

คาร์ลีอันมองตาม ก็สมควรที่จะสู้ไม่ได้ ในชัยภูมิที่ฝ่ายเราตกเป็นรองเพราะมีแม่น้ำและหุบเขาอันไม่คุ้นเคย แถมยังเรื่องชุดเกาะ การที่ทหารของชายแก่นี้ยังไม่พ่ายกลับเมืองหลวงก็ถือว่าใช้ได้

“กำลังพลของพวกมันมีมากกว่าหรือน้อยกว่าเราเจ้าคะ”

“น้อยกว่าถึง1ใน3”

มันสมองเริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ พื้นที่บริเวณนั้นเป็นแอ่งกระทะซะส่วนใหญ่ เกาะที่แทงไม่เข้าแถมยังลอยน้ำได้แบบนั้น ก็มีแต่สิ่งเดียวที่จะทำลายมันได้ คาร์ลีอันลากนิ้วลงบนแผนที่จำลอง กองพันฝ่ายเราตั้งอยู่ในเขตที่อุดมไปด้วยน้ำ หากพวกนั้นคิดใช้แผนตลบกลับโดยใช้น้ำในพื้นที่ที่เป็นแอ่งกระทะแบบนั้น

100%เราแพ้กลับเมืองหลวงแน่

“ท่านปู่ ไม่ทราบว่าในกองทัพมีระเบิดมากแค่ไหน”

“มากพอที่จะถล่มเมืองได้ทั้งเมือง”

เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็สมบูรณ์ คาร์ลีอันลากกากบาทเล็กลงบนจุดแอ่งกระทะที่อยู่ใจกลางระหว่างค่ายฝั่งนั้นกับค่ายฝั่งเรา

“เจ้าคิดแผนออกแล้วหรือหลานข้า”

“เจ้าค่ะ หลานคิดออกแล้ว”

“ไหนลองบอกให้ข้าฟังหน่อย”

ใบหน้าของโฉมงามสะท้อนกับเสียงที่เล็ดรอดเข้ามารอยยิ้มเหี้ยมที่ปรากฏทำให้ดูน่ากลัวราวกับมัจจุราช

“จุดไฟเผา..พวกในให้หมด”

เป็นคำตอบที่สั้นและได้ใจความแต่กลับสร้างความหวาดหวั่นให้กับท่านแม่ทัพใหญ่เป็นอย่างยิ่ง เด็กสาวเพียงอายุแค่สิบห้าปีเท่านั้น เหตุใดถึงกล้าเอ่ยเรื่องแบบนี้ด้วยแววตาและใบหน้าที่นิ่งสงบ ราวกับหัวใจนั้นชาชินและด้านตาย ขนาดตัวตาแก่ผู้นี้เองแม้จะคิดแผนนั้นได้เหมือนกันแต่ก็ยังไม่กล้าที่จะใช้มัน

เด็ดขาดและสูงส่ง..

คาร์ลีอันเจ้าเหมาะจริงๆนั้นแหละ

ฮะฮ่าๆๆๆๆๆ”ชายแก่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางคิ้วที่เลิกสูงด้วยความสงสัยของเธอ

เป็นบ้าอะไรขึ้นมา?

“หลานข้า เจ้าเหมาะสมยิ่ง”

เหมาะสม?อะไร

“แต่ความโหดเหี้ยมของเจ้า ในอนาคตมันอาจทำให้เจ้าเสียสติจนพลาดพลั้งทำบางสิ่งที่ไม่สมควรไปได้”เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้คาร์ลีอันนิ่งเงียบขบริมฝีปากอย่างเจ็บใจ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนจบเกม

เธอเผลอแสดงความโหดเหี้ยมให้คนอื่นดูไปแล้ว..

“แต่เอาเถอะ การจะอยู่ในตำแหน่งนั้นความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดเองก็จำเป็นเหมือนกัน”ท่านแม่ทัพลูบหัวเป็นเชิงปลอบใจเมื่อเห็นหลานสาวนิ่งเงียบไป อาอย่างน้อย หลานคนนี้ก็ยังน้อยใจตาแก่ผู้นี้เป็น

“ตำแหน่งอะไรเจ้าคะ”คาร์ลีอันถามด้วยความสงสัยยิ่งตาขวาเริ่มกระตุกสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง

พระชายา...”

         .

         .

         .

“ว่าที่พระชายาองค์ชายยังไงละ

 

 

ผ่านไปสามเดือน

หลังจากวันนั้นที่คาร์ลีอันเข้าไปหาท่านปู่ก็ผ่านมาเป็นเวลาสามเดือน เพียงอาทิตย์แรกหลังจากนั้นการหมั้นหมายระหว่างเธอ กับ องค์ชายรอง อัลเฟรดก็ถูกจัดขึ้นอย่างอลังการในพระราชวัง คาร์ลีอันไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้บอกเช่นกันว่ายินยอมกับการหมั้น

เธอคิดเพียงแค่ การได้เป็นพระชายาขององค์ชายก็เหมือนใบรับประกันชีวิตเมื่อเติบใหญ่แค่นั้น

แต่แล้ว...

ความคิดนั้นต้องพังทลายลงเมื่อเธอได้เห็นรอยยิ้มของคู่หมั้นตนเองในวันนั้น มันทั้งอ่อนโยนและสดใสจนดวงตาของเธอพล่ามัว หัวใจเธอเต้นระรัวราวกับปืนกล คาร์ลีอันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เธอกำลังตกหลุมรัก...รักแรก

โดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง

คาร์ลีอันทำการปฏิวัติตัวเองครั้งใหญ่เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความรัก เธอเขียนจดหมายหาอัลเฟรดทุกวันเช้าเย็นราวกับว่าหากไม่เขียนเธอต้องขาดใจตายไปแน่ๆ แถมยังเริ่มฝึกทำขนมที่เขาชอบ มาดความเย็นชามักจะน้อยลงกว่าครึ่งเมื่ออยู่กับเขา

และที่สำคัญเธอเริ่มที่จะยิ้ม..แม้เพียงนิดก็ตาม

คาร์ลีอันเปิดจดหมายที่อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างถนุถนอม ทุกครั้งที่เปิดอ่านทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นยังไง อัลเฟรดเป็นชายอ่อนโยนและชอบช่วยเหลือคนอื่น เขาไม่ชอบต่อสู้ แต่ชอบที่จะเรียนรู้ เขาเก่งเรื่องโคลงกลอนและเรื่องการเล่นดนตรี อัลเฟรดเป็นอัจฉริยะในด้านพวกนี้

ต่างจากคาร์ลีอัน อาไม่สิ เธอมันเก่งไปทุกด้าน 

อัตราการตอบกลับจดหมายของอัลเฟรดมากพอๆกับที่เธอส่งไปนั้นทำให้คาร์ลีอันยิ้มเล็กยิ้มน้อย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกมีความสุข

ความสุขที่มาจากใจจริงๆ..

 

สามปีผ่านไป

 

เวลาล่วงเลยเหมือนสายน้ำ มันรวดเร็วจนน่าใจหาย ตอนนี้คาร์ลีอันอายุสิบแปดปีเต็มแล้ว เธอใกล้จะเรียนจบแล้ว การแต่งงานระหว่างเธอกับอัลเฟรดจะจัดขึ้นทันทีที่เธอเรียนจบ อีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น เธอก็จะเป็นเจ้าสาวกับเขาบ้าง

คาร์ลีอันมองวันนี้ที่ในปฏิทินอย่างใจจดใจจ่อ

แม้ช่วงหลังอัตราการตอบจดหมายของอัลเฟรดจะลดน้อยลงไปแต่การที่เราได้พบหน้ากันบ่อยขึ้นก็เพียงพอให้มาทดแทนส่วนตรงนั้นได้

คาร์ลีอัน พึ่งกลับเหรอ”เสียงทักทายจากคุณหนูใหญ่ของบ้านหรือมาเรียพี่สาวแท้ของเธอถามด้วยท่าทางปกติ

“พึ่งกลับ เจ้ากลับมานานแล้วเหรอ”คาร์ลีอันถามกลับอย่างมีมารยาท เธอไม่เคยเรียกมาเรียว่าพี่สักครั้งเดียว 

“จ๊ะพึ่งกลับ”ชั่ววินาทีคาร์ลีอันเห็นดวงตาอีกฝ่ายที่มองมาที่เธอด้วยความรู้สึกผิด

อะไรกัน?

“ถ้าพี่ทำอะไรผิดไปคาร์ลีอันยกโทษให้พี่ได้ไหม”มืออีกฝ่ายกุมมือเธอเอาไว้

เรื่องนั้น ก็คงต้องดูก่อนกว่าเรื่องอะไร มีอะไรรึเปล่า”

มาเรียส่ายหน้าตอบเสียงอ่อยว่า “เปล่าจ๊ะ น้องไปพักเถอะกลับมาเหนื่อย

คาร์ลีอันพยักหน้าเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่ามาเรียกำลังมองแผ่นหลังของตนไม่วางตา ริมฝีปากของผู้เป็นพี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น

“ขอโทษนะ คาร์ลีอัน..”

หนึ่งเดือนต่อมาความฝันของคาร์ลีอันกำลังจะเป็นจริง แต่มันก็พังทลายลงด้วยน้ำมือของคนในครอบครัว

         .

         .

         .

 

“จะบอกว่าเขากับมาเรียรักกันเลยอยากให้หนูที่มาก่อน ถอยหลังให้กับคนที่มาที่หลัง เพียงเพราะความรักอันเหนี่ยวแน่นงั้นหรอ!”คาร์ลีอันกำชายกระโปรงแน่นมองทุกคนด้วยสายตาเครียดแค้นและเจ็บปวด มองหน้าของท่านปู่ที่เป็นคนจัดการหมั้นหมายให้เธอ ชายแก่ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เข้ามา เขาเพียงนั่งเงียบๆราวกับว่าตัวเองไม่มีส่วนร่วม

“คาร์ลีอัน ลูกมีเหตุผลหน่อย แม่แค่อยากให้ลูกถอยออกมาเท่านั้น ลูกก็รู้การที่อัลเฟรดต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก มันจะเป็นการสร้างความเจ็บปวดให้เขา อีกอย่างมาเรียก็เป็นพี่ของลูกนะ”มารดาแท้ๆของเธอยังคงกางปีกปกป้องมาเรีย ไม่มีใครเลยที่จะช่วยปกป้องเธอ ไม่มีใครเลยที่จะยืนหยัดเพื่อเธอ มือของคาร์ลีอันเริ่มจิกเข้าไปในเนื้อจนห่อเลือด

“เพราะเป็นพี่ไม่ใช่หรอ...ถึงไม่ควรที่จะมาแย่งคนรักของน้องสาวแบบนี้!!!”มันเป็นครั้งแรกที่เธอตะโกนอย่างเหลืออด มือชี้หน้ามาเรียด้วยความโกรธ ยัยลวงโลกที่แอบแทงข้างหลังเธอ..

ยกโทษให้งั้นหรอ? ฝันไปเถอะ!

“คนในครอบครัวเดียวกันมันสมควรทำกันแบบนี้เหรอไงหะ!”

“คาร์ลีอัน...”

หุบปาก ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า!”เธอตวาดใส่มารดาแท้ด้วยน้ำเสียงห่างเหิน มารดาที่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะกางปีกปกป้องเธอ เอาแต่ทุ่มเท่ความรักให้กับมาเรีย เมื่อก่อนเธออาจไม่สนใจ แต่ตอนนี้...เธอกำลังเจ็บปวดกับมัน

“คาร์ลีอันพ่อรู้ว่าลูกกำลังโมโหแต่ไม่ควรตวาดใส่แม่เขาแบบนี้นะ”บิดาที่เขามารับร่างมารดาไว้ทันก่อนจะล้มตึงกับพื้นดุเธอเสียงเรียบปนไม่พอใจ

หึ...ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยขออะไรจากพวกเจ้าเลยสักครั้งเดียว ต่ทำไม แค่ผู้ชายคนเดียว คนที่ข้าหลงรัก เจ้าถึงได้เข้ามาแย่ง! ทำไม”

“คาร์ลีอันนี้ลูกรักองค์ชายงั้นเหรอ”ไม่คาดคิดว่าคาร์ลีอันที่เย็นชามาตลอดจะหลงรักองค์ชายเช่นเดียวกัน 

“ใช่ ข้ารักเขาตั้งแต่แรกพบ”

“ฮึก..เพราะพี่เองก็รักเขา รักมากจนไม่อาจถอนตัวได้”มาเรียปิดปากร้องไห้อย่างไม่อาจอดกลั้นได้ 

ต่างจากคาร์ลีอันที่ยังยืนนิ่งไม่มีเสียงสะอื้นแต่ใครจะรู้ว่าหัวใจนั้นแตกสลายเป็นเสี่ยงจนไม่อสจกลับเป็นเหมือนเดิม ตลอดสามปีเธอมั่นทำทุกอย่างเพื่อตำแหน่งพระชายา เพื่อที่จะได้เป็นภรรยาที่คู่ควรกับเขา เธอลดมาดเย็นชาลง หัดยิ้ม หัดทำอาหาร ที่ทำไปทุกอย่างมันไม่ใช่เพื่อใครเลยนอกจากเขา

แต่มันกลับถูกแมวขโมยนางหน้าด้านนี้มาแย่งเขาไป!

เพราะรักงั้นหรอ? ถอนตัวไม่ขึ้นงั้นหรอ?

พวกนั้นมันก็แค่...

“เหตุผลขออ้างที่ปิดบังความเห็นแก่ตัวของเธอเท่านั้น!!”สายตาของทุกคนเริ่มโอนอ่อนไปที่มาเรียเว้นแต่ท่านปู่ที่ยังนิ่งไม่ขยับ จำเป็นด้วยหรอที่คนที่ร้องไห้ออกมาต้องน่าสงสารกว่าคนที่ไม่มีน้ำตา

“ฮึก..พะพี่....ฮึก”ท่านแม่เริ่มลุกขึ้นเข้าไปลูบหัวปลอบใจมาเรียด้วยความสงสารลูกจับหัวใจ ท่านตวัดตามองเธออย่างผิดหวัง

อะไรกัน แค่ไม่ร้องไห้คนผิดก็เป็นเธองั้นเหรอ?

นี้นะเหรอครอบครัว...เธอชิงชังมันที่สุด

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว ถ้าเจ้ามันอ่อนแอจริงจะกล้ามาแย่งคนรักของข้าเหรอ นางตอแหล”

“คาร์ลีอัน!!”คราวนี้เป็นท่านพ่อที่ตวาดกลับแทน

สุดท้ายแล้วบทนางร้ายก็ตกเป็นของเธอจนได้ เหมือนกับทุกที ความมืดไม่มีวันชนะแสงสว่างเมื่ออยู่ในที่โล่ง

คาร์ลีอันกระพริบตาถี่ๆไหลน้ำตาแห่งความสมเพช

“หรือสิ่งที่ข้าพูดไม่เป็นความจริง? ถ้ามาเรียอ่อนแอจริงจะกล้ามาแย่งคนรักลูกงั้นเหรอ ตอบสิ!”

“ไม่มีใครแย่งอะไรกันทั้งนั้นแหละคาร์ลีอัน”เสียงทุ้มอันคุ้นหูผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจของสองคุณหนูตระกูลใหญ่ปรากฎกลายขึ้นเดินเข้ามาในห้อง บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนรู้สึกผิด

“เพราะผมเป็นคนสมยอมเอง”

สมยอมเอง!สมยอมเอง!

“ฮะฮ่าๆๆๆๆ”เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ว่ากันว่าพระเอกมักปรากฏตัวตอนสุดท้ายเสมอเพื่อพลิกเกม

พวกเขาเห็นเธอเป็นตัวอะไร? คิดว่าเธอเป็นสิ่งของที่ไม่มีความรู้สึกหรือไง! รู้ไหมว่าหัวใจดวงนี้มันก็เจ็บเป็น...

เห็นข้าเป็นสิ่งของหรือไง..”น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาอย่างช้าๆ “เมื่ออยากจะได้ก็จะเอา แต่เมื่อไม่อยากก็ทิ้งขว้าง...”

พวกเจ้าทุกคนมีสิทธิ์อะไรมาเล่นตลกกับหัวใจของข้ากัน!!!”

“รู้ไหมว่าข้าเองก็เจ็บเป็น!! ข้านะก็มีหัวใจเหมือนกันนะ!!!”น้ำตาที่ไหลออกมาของคาร์ลีอัยสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ชายแก่ที่หางคิ้วกระตุกวูบ คาร์ลีอันยกมือขึ้นปิดปากกลั้นสะอื้นเธอรีบใช้เทเรพอตย้ายตัวเองไปที่อื่น

ต่อให้อยู่ต่อยังไงซะงานแต่งงานครั้งนี้ก็คงถูกยกเลิกอยู่ดีสู้หนีไปไม่ให้มครเห็นน้ำตาอันหน้าสมเพชนี้ไม่ดีกว่างั้นหรอ

“....”บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงไม่มีใครพูดอะไรทุกอย่างเต็มไปด้วยความอึดอัด

.

.

.

คาร์ลีอันทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินร้องไห้ออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลปานเขื่อนแตก ทุกอย่างที่ทำมาพังไปหมด มือจิกเข้ากันแน่น

ความฝันของเธอไม่เหลือแล้ว

ก่อนจะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “อ้ากกกกกกกกกก”

.

.

.

หนึ่งเดือนต่อมางานแต่งงานระหว่างองค์ชายรองกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซเวน่าถูกจัดขึ้นในโบสถ์กลางเมืองอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางความดีใจของเหล่าประชาราช ไม่มีใครสักคนเดียวที่จะเอ่ยถึงคู่หมั้นคนเดิมที่เป็นน้องสาวแท้ๆของว่าที่เจ้าสาว 

ใบหน้าของบ่าวสาวเปื้อนยิ้มเหมือนกับลืมไปแล้วว่าตนเองทำอะไรลงไปบ้างถึงได้ยืนอยู่ในจุดนี้ 

ประมุขของเซเวน่ามองประตูโบสถ์อย่างคาดหวังว่าลึกๆจะได้เห็นหลานสาวอีกคนของตนที่หนีออกจาบ้านไปแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้น

เสื้อผ้าของคาร์ลีอันหายไปจนหมดในเช้าวันต่อมา คาร์ลีอันไม่ได้เอาเงินติดตัวไปแม้แต่น้อย ราวกับว่าตนนั้นได้ตัดขาดกับตระกูลไปเรียบร้อย...

“ดูเหมือนจะไม่มา...”

นั้นสิใครจะบ้ามากัน สถาณที่ที่ยิ่งตรอกย้ำความเจ็บปวดของตัวเอง.......

     .

     .

     .

 

ผ่านไปสองปี 

พระราชาทรงยกบัลลังก์ให้กับองค์ชายรองขึ้นเป็นกษัตริย์สืบสันติวงศ์ต่อไป กษัตริย์องค์ใหม่ได้สถาปนาพระชายายอดรักขึ้นเป็นราชินี บ้านเมืองสงบสุขไร้พิษภัยเพราะความเมตตาธรรมของพระราชาและราชินีองค์ปัจจุบัน

คาร์ลีอันขย้ำหนังสือพิมพ์ทิ้งลงถังขยะ เหมือนว่าจะมีความสุขกันดีจริง...แต่มันก็แค่ตอนนี้

ความแค้นใจอดีตและความเจ็บปวดยังคงกัดกินเธออย่างไม่รู้จักจบแม้ว่าเธอจะพยายามเข้าโบสถ์มากเพียงใด ทุกวันเธอมักจะตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอน

เธอทรมานกับมันมากขึ้นมากขึ้นทุกปี

คาร์ลีอันเดินออกไปนอกตัวบ้านที่ทำตัวไม้สนอย่างดี ทอดสายตามองไปข้างหน้าที่เต็มไปด้วยป่าทึบ หลังจากตอนนั้นเธอก็หนีเข้ามาอยู่ในป่านอกตัวเมือง หาเงินและสร้างบ้านไว้หลังเล็กเพื่ออาศัยอยู่คนเดียวเงียบ ปิดตัวเองจากโลกภายนอกจนหมดสิ้น ไม่มีใครตามหาเธอเจอ..ไม่สิ พวกเขาอาจไม่มีใครตามหาเธอสักคนเลยก็ได้

ดวงตาสีแดงฉานดุจปีศาจร้ายในคราบเทพธิดามองพระราชวังที่ตั้งห่างออกมาแล้วกระตุกยิ้มเหี้ยม ในเมื่อเธอต้องทนทุกข์อยู่คนเดียวอย่างไม่ยุติธรรม ในเมื่อพวกมันมีความสุขบนความทุกข์เหลือคณาของเธอ

มือกำแน่นอย่างอดกลั้น “ข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกเอง...”

   .

   .

   .

ห้าปีผ่านไป

ตอนี้คาร์ลีอันอายุยี่สิบห้าปีเต็มแล้ว เช่นเดียวกับพวกมันที่ตอนนี้มาเรียกำลังตั้งครรภ์สร้างความดีใจให้กับเหล่าประชาราช ได้ข่าวคนของเซเวน่าถึงกับยินดีปรีดาอย่างออกนอกหน้า

แน่นอนว่าเธอก็ยินดีเหมือนกัน...ถึงเวลาชำระหนี้แค้นกันซะที

มือหยิบรูปชายผู้หนึ่งที่หน้าตาคล้ายคลึงพระราชาองค์ปัจจุบัน เขาคือองค์ชายใหญ่ที่ควรจะได้รับบัลลังก์ต่อจากพระราชาองค์ก่อน แต่เป็นเพราะอัลเฟรดแต่งงานกับมาเรียคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถือครองอำนาจทางการทหาร

เพื่อสมดุลย์ของราชสำนักทำให้ราชาองค์ก่อนยกบัลลังก์ให้อัลเฟรดแทน ลึกๆคาร์ลีอันรู้ว่าราชาองค์ก่อนต้องการให้ลูกที่เขารักจริงๆอย่างองค์ชายคนโตได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีอิสระ แทนการถูกขังอยู่ในวังเหมือนนกในกรง

แต่เหมือนลูกจะไม่เข้าใจคิดว่าไม่รักเลยได้คิดแค้นเตรียมก่อกบฏช่วงชิงบัลลังก์ คาร์ลีอันที่ล่วงรู้ถึงมันเข้าจึงคิดใช้อีกฝ่ายเป็นเครื่องมือ ด้วยแผนการอันแยบยลของเธอ แผนการก่อกบฏนี้

สำเร็จแน่

เด็กในครรภ์ของมาเรียก็จะไม่ได้เกิดมา แค่นี้เธอก็จะมีความสุข...

หนึ่งวันก่อนการเกิดกบฏคาร์ลีอันลอบส่งข่าวให้กับท่านปู่เพื่อให้ทันเวลากลับมาจัดการกลุ่มกบฎที่เธอต้องการให้สังหารมีแค่มาเรียคนเดียว

เพราะงั้นถ้าหากพวกมันทำอะไรเกิดเลย เธอก็คิดที่จะใช้ให้ท่านปู่จัดการพวกมันอีกที

จะบอกว่าเธอโหดเหี้ยมก็ได้...แต่ว่าหากพวกมันไม่ทำแบบนี้ก่อน

เรื่องคงไม่เกิด 

       .

       .

       .

กลิ่นคาวเลือดส่งกลิ่นฟุ้งซ่านไปทั่วห้องทันทีที่คาร์ลีอันย่างเท้าเดินเข้ามา ดวงตาสีแดงฉานมองซากศพที่ล้มตายแล้วเดินผ่านไปอย่างสงบ ไม่มีอาการตกใจ เพราะเธอคาดการมันเอาไว้แล้ว

จากข่าวลับที่ส่งมาเหมือนว่ามาเรียจะตกใจเลยคลอดลูกก่อนกำหนดต่อหน้าพลทหารอย่างน่าสมเพช โชคดีที่อัลเฟรดมีฝีมือต่อสู้พอเลยถ่วงเวลาให้มาเรียคลอดได้สำเร็จ แต่ไม่รู้เป็นเพราะสวรรค์ลงทัณฑ์หรืออะไร 

มาเรียสิ้นใจตายทันทีที่คลอดลูกเสร็จ

ตามด้วยอัลเฟรดที่ใจสลายใช้มีดแทงตัวเองตายข้างศพมาเรีย

หากไม่ใช่เพราะข่าวพวกนี้คาร์ลีอันคงไม่มีที่นี้ในเวลานี้ กองทัพกบฏขององค์ชายใหญ่ถูกตีแตกด้วยฝีมือท่านปู่ตามที่เธอคาดการณ์ไว้ อีกไม่กี่นาทีท่านปู่ก็คงมาถึงที่นี้

แปะ..

คาร์ลีอันยกมือขึ้นแตะดวงตาอะไรกัน เธอร้องไห้...ถึงจะเตรียมใจเอาไว้แล้วแต่เมื่อมาถึง เธอกลับอดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ เธอกำลังร้องไห้ กับการตายของใคร มาเรียหรืออัลเฟรด?

ดวงตากวาดมองไปรอบๆศพของมาเรียนอนอยู่บนเตียงข้างคือศพของอัลเฟรดชายที่เธอรัก ใบหน้าของเขาฉีกยิ้มมือของเขากอดตัวมาเรียไว้หลวมๆ แม้ตอนตายก็ยังนึกถึงแต่มาเรีย พี่สาวของเธอ

คาร์ลีอันไม่อาจบรรยายความรู้สึกตอนนี้ของเธอได้ 

เธอไม่มีได้มีความสุขเหมือนที่คาดเดาเอาไว้..ทำไมกัน

“แงง.”เสียงร้องของใคร

คาร์ลีอันเดินตามเสียงร้องไป เธอพบร่างของเด็กทารกพบทองถูกห่อด้วยผ้าชั้นดีนอนอยู่ตรงพื้นข้างเตียง

เด็กคนนี้คงเป็นลูกของพวกเขา

น้ำตาของเธอยังไม่ยอมหยุดไหล คาร์ลีอันโอบตัวเด็กขึ้น ดวงตาสีเขียวมิ้นของเด็กน้อยมองมาที่เธอใสแบ๋ว

บริสุทธิ์เหมือนแม่ไม่มีผิด..

“แอ-แอ้”ทารกน้อยส่งเสียงร้อง

พลันความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือความคาดหมายเกิดขึ้นในใจ คาร์ลีอันลูบหัวเด็กน้อยอย่างลืมตัว มือเล็กจิ๋วนั้นพยายามแตะที่ใบหน้าของเธอ มือพยายามเช็ดอะไรบางอย่าง..

กำลังช่วยเธอเช็ดน้ำตางั้นหรอ..

ราวกับว่านี้คือการปลอบโยนหัวใจที่เต็มไปด้วยความทุกข์ คาร์ลีอันเผลอฉีกยิ้มน้อยๆโดยไม่รู้ตัว ปากพลั้งพูดบางสิ่งที่เปรียบเสมือนเครื่องผูกมัดไปอย่างเหม่อลอย

“ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง..อัลเดย์”

“แอ้..”

“เจ้าเองก็ชอบมันใช่ไหม...อัลเดย์”

        .

        .

        .

องค์ชายอัลเดย์..ของข้า”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #2285 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 03:34
    เกลียดพี่สาวอ่ะเกลียด-องค์ชายด้วย​
    #2285
    0
  2. วันที่ 28 เมษายน 2561 / 16:29
    เราว่าองค์ชายชาติก่อนต้องเป็นเอลิออท มาเรียชาติก่อนต้องเป็นเอมมิเลีย
    #เดาถูกป่ะ?
    #2225
    2
    • #2225-1 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 1)
      8 พฤษภาคม 2561 / 02:25
      เป็นไปได้ๆ
      #2225-1
    • #2225-2 Poussry (@Poussry) (จากตอนที่ 1)
      6 เมษายน 2562 / 15:42
      เหันด้วยๆ
      #2225-2
  3. #2170 lady-zeara (@lady-fair) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:45
    ตกลงพี่สาวนี่ใสติงหรือเสแสร้ง
    #2170
    0
  4. #1908 New (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 17:16
    เหมือนอ่านนิยายจีนเลย
    #1908
    0
  5. #1744 mayomi09 (@mayom21) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:31
    มาม่าอะไรเช่นนี้ สงสารคาร่า 
    #1744
    0
  6. #1680 นึกอะไรไม่ออก (@ooheunjong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:59
    ขัดแย้ง อย่างกะมาลิฟิเซนต์
    #1680
    0
  7. #1608 จุด (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:24
    ทำไมต้องมาเลี้ยงลูกมันด้วย้ะ

    เป็นเราฆ่ามันนนนโหดป่ะ555
    #1608
    0
  8. #1529 Babbitt_2b (@Babbitt_2b) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:06
    คือเเค่ว่าเพื่อนเเย่งคนรักก็เจ็บเเล้วนะ เเต่นี่พี่สาวนะเห้ยยย พ่อเเม่ต้องไม่เห็นด้วยตั้งเเต่อยู่ด้วยกันเกินพอดีเเล้ว....นี่เเหละความรักลูกไม่เท่ากัน
    #1529
    0
  9. #1513 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 20:18
    เกลียดพี่สาวนางมาก อิองค์ขายก้ด้วย
    #1513
    0
  10. #1285 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:03
    อ่านปุบ มาม่า
    #1285
    0
  11. วันที่ 5 เมษายน 2560 / 19:34
    ยังไงเราก็เกลียดพี่สาวและพ่อกับแม่มาก ครอบครัวคืออะไร รักลูกไม่เท่ากัน แถมก่อนตายนังพี่สาวสารเลวและคู้หมั้นสารเลวยังมีความสุขกันมากี่ปี โอ้ยยย แค้นนนน แค้นมาก
    #1270
    0
  12. #1261 56140060 (@56140060) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 13:43
    พี่สาวกระหรี่ปั้ป คู่หมั้นแมงดา ได้กันคือ เ-้ยกับเ-้ย
    #1261
    0
  13. #1259 SP.palrer (@pernar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 12:39
    ทำไมนึกถึง มาลิฟิเซนต์
    #1259
    0
  14. #1144 Creamza_jub (@Creamza_jub) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 17:18
    เกลียดมาเรีย คนที่ดีๆเค้าไม่แย่งคู่หมั้นน้องสาวหรอก
    #1144
    0
  15. #1133 Christal?? I'm Christina! (@wawanami) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:45
    น้ำตาเล็ดเลย พี่สาวก็รู้ว่านี่คู่หมั้นน้องก็ยังจะเอาอีก อีผู้ชายไม่รักก็ควรหลอกให้นางรัก นางเชื่อใจมาตั้งนานเป็นปีสิวะ!
    #1133
    0
  16. #1097 MY-AOM (@MY-AOM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 13:04
    น้ำตาไหลเลยตอนอ่านช่วงที่นางโดนพี่สาวของนางแย่งผช.ไปแล้วคนในครอบครัวไม่มีใครปกป้องนางเลย
    #1097
    0
  17. #1095 _T_A_E_ (@_T_A_E_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 08:54
    น้ำตาปริ่มขอบตาอ่ะแบบเข้าใจความรู้สึกนางเลย โดนพี่สาวแย่งไปแถมคนนั้นก็สมยอมอีก เจ็บแบบคริติคอลคูณสองเลยอ่ะ;;-----;; //เหมือนโดนหักหลัง;;--;;
    #1095
    0
  18. #1089 0967738973 (@0967738973) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:14
    เป็นเรื่องเเรกเลยที่ทำหนูร้องไห้ T^T
    #1089
    0
  19. #1015 gina-gina (@gaina-gina) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:18
    แต่งได้อินมากง่าา ร้องตามเลยยT^T
    #1015
    0
  20. #1009 win5555 (@ailada1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:37
    ครอบครัวลำเอียงไปป่ะ ร้องไห้เลย
    #1009
    0
  21. #800 OpoRiIeS7 (@oporiies) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:41
    ในความรู้สึกเราไม่รู้สึกว่าพี่สาวนางเอกใสเลย ส่วนคู่หมั้นนางเอกก็..ดูไม่มีความจริงใจเลย ก็เหมาะสมกันดี ร้ายกับร้าย.. ครอบครัวนางเอกก็ดูลำเอียง ถึงยังไงคาร่าก็เป็นลูกสาวคนหนึ่งเหมือนกัน แต่ดูทำ == ตระกะความคิดแปลกเว่อ คิดได้ไงควรสละให้พี่ เฮ้อ #อินไป
    #800
    1
    • #800-1 Lด็nlxม่ (@uoupoptot) (จากตอนที่ 1)
      11 มีนาคม 2560 / 00:14
      ใช่! คิดเหมือนกันเลยคะ ถ้าพี่แกดีจริงไม่ไปกดดันใครต่อใครให้น้องตัวเองเลิกรักหรอก
      #800-1
  22. #623 RedroseRoon (@RedroseRoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 14:00
    ถ้าไม่รัก.......ก็บอกเขาไปตรงตรงสิ
    ทำไมต้องทำให้คาร่าเจ็บปวดด้วย
    #623
    0
  23. #605 Waiwit (@Waiwit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
    แล้วก็มานั่งเลี้ยงลูกมันแทนงั้นเหรอ ไหนว่าเกลียดไง

    #605
    0
  24. #457 Yukionna (@eriojung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:21
    นิยายเรื่องนี้ทำเราน้ำตาคลอเลย อินกับตัวละครแบบนี้เป็นพิเศษ สงสาร(T_T)
    #457
    0
  25. #363 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:29
    เกลียดตัวกินไข่
    #363
    0