[Fic Jujutsu Kaisen ] She is my STUDENT | Gojo Satoru x OC

ตอนที่ 20 : บันทึกลับ [ ฟุชิงุโระ เมงุมิ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 297 ครั้ง
    3 เม.ย. 64

 

คำแนะนำในการอ่านและจี้แจงตอนพีเศษ

 

เนื้อหาในตอนนี้จะเป็นการบรรยาย

ในฝั่งของน้องเมคนน็อบแน็บของไรท์เองค่ะ

 

และจะเป็นการรวมเข้ากับเนื้อเรื่องในนิยายด้วย

 

 

เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน

ไรท์เลยใส่เพลงประกอบในตอนนี้

 

ถ้าจะให้ดีนั่งอ่านในที่โล่งมีลมพัดก็จะได้ฟิลคูณสอง

แต่ก็เอาตามที่รีดสะดวกแล้วกัน5555

 

 

พร้อมแล้วก็รับชมกันเลย

 

Dance to this - Troye Sivan ft.Ariana Grande

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

นี่เป็นเรื่องที่แปลกมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วทำไมถึงเป็นเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่สิ่งเดียวที่แน่ใจตอนนี้

 

คือ

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

ผมกำลังตกหลุมรัก

 

 

 

 

 

[ บันทึกลับของ ฟุชิงุโระ เมงุมิ ]

 

 

ตึง! ตึง! ตึง!

 

“อีกแล้วหรอ?”ผมขมวดคิ้วมองขึ้นไปบนเพดานห้องเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากด้านบนก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

ช่วยเลิกวิ่งเล่นเสียงดังกันจะได้มั้ย?

 

 

“ยัยพวกนี้นี่…”จนสุดท้ายผมที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่ก็ตัดสินใจลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อที่จะไปบอกให้ข้างบนเบาเสียงลง

 

 

กึก…

 

“ตื่นแล้วจริงด้วย รุ่นพี่มาคิเปลี่ยนแผนการซ้อมน่ะวันนี้นายเลยต้องมาซ้อมพร้อมเรา”ผมที่กระชากประตูให้เปิดออกชะงักกึกเมื่อเปิดมาเจอยูมะยืนอยู่หน้าห้อง

 

 

กะไว้ไม่มีผิด

 

ที่วิ่งเมื่อกี้เธอเองสินะ

 

“อืม เดี๋ยวตามไป”ผมตอบเสียงเรียบแล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องปิดประตูแต่เธอก็เอามือจับมันเอาไว้ก่อนจะอมยิ้มขึ้น

 

รอยยิ้มแบบนั้น…ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไปได้มาจากใคร

 

 

“ห้องนายเรียบร้อยดีนะเนี่ย ขอถ่ายเป็นห้องตัวอย่างได้มั้ย? โอ๊ะ?!เดี๋ยวก่อนสิเมงุมิถ่ายนิดเดียวเองง”

 

"ไม่ให้ถ่ายอะไรทั้งนั้นแหละ ออกไปได้แล้ว"ผมว่าขณะที่เอามือจับใบหน้าอีกฝ่ายที่ชะโงกเข้ามาออกไปแล้วปิดประตูจนเจ้าตัวร้องโอดครวญ

 

 

กรึก…
 

เหมือนกันเข้าไปทุกวันจริงๆ

 

“เฮ้อ…แค่คนเดียวก็จะแย่แล้วแท้ๆ”คว้าเสื้อคลุมมาใส่ได้ก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงเดินออกจากห้องรีบไปสมทบกับคนอื่นๆ

 

“มาแล้วหรอเร็วจัง”เสียงใสร้องทักขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินออกมาจากห้อง จนผมต้องขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายที่ยังคงอมยิ้มอยู่อย่างนั้น

 

“ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ? เลยเวลาซ้อมมาแล้วไม่ใช่หรือยังไง?”

 

จริงๆเลย

 

ทั้งที่ไปสายอาจจะโดนสั่งให้ไปวิ่งแท้ๆ

 

 

“อะไรกันแค่นี้ก็ดุหรอ?”เจ้าตัวบ่นงึมงำให้ผมที่ถามออกไปเสียงแข็ง แต่ก็ยังไม่เข็ดหลาบมาทำตัววอแวใกล้ๆ

 

“เฮ้อ ไปกันได้แล้ว”จนผมต้องดึงอีกฝ่ายให้เลิกทำเป็นเล่นแล้วเดินตามมา

 

อายุสิบห้าแล้วแต่ก็ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก

 

 

“ถ้าไปก่อนก็ไม่ได้เห็นความน็อบแน็บตอนเช้าของเมงุมิสิ~”เจ้าของเรือนผมสีพีชว่าขึ้นอย่างอารมณ์ดีผิดกับผมที่คิวกระตุกไปสองสามทีกับคำพูดแปลกๆของอีกฝ่าย

 

“น็อบแน็บอะไรของเธอ เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้ว”

 

ดุไปก็เท่านั้นเพราะสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงเสียงหัวเราะของเจ้าตัวที่ไม่ได้ทุกข์ร้อนกับผมเลยสักนิด

 

นี่ผมชอบคนแบบเธอได้ยังไงกันนะ

 

กับคนที่ไม่รู้จักโตแบบนี้

 

 

“ทำไมอะน่ารักดีออกงอนหรอ โอ๋ๆน้า~”คนที่โดนลากตัวอยู่ยกมือขึ้นพลิกไปพลิกมาตรงหน้าผมแล้วยิ้มบาง"ถ้านายงอนอีกฉันคงเหงาแย่"

 

เหงา?

 

หมายถึงอะไร?

 

“ก็คนที่แกล้งแล้วน่ารักมีแค่นายนี่นา”หลังจากที่ผมก้มลงไปมองหน้าเธอเจ้าตัวก็ตอบออกมาแล้วหัวเราะ

 

นี่เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรเนี่ย ห๊ะ? 

 

"แต่ต่อจากนี้จะระวังแล้วกัน"อยู่ดีๆน้ำเสียงขบขันก็แปลเปลี่ยนเมื่อคนด้านข้างพูดถึงเรื่องบนเนินเขา"เมื่อวานมันน่ากลัวมากจริงๆนะ"

 

อ่า…เผลอทำให้กลัวจนได้

 

“ฉันเองก็ตกใจที่ทำแบบนั้นเหมือนกัน…”ผมว่าขณะที่ยังคงพาอีกฝ่ายเดินลัดเลาะผ่านทางเดินริมลำธารไปยังสถานที่ซ้อม"ไม่คิดว่าฉันจะทำเธอร้องไห้"

 

บอกตามตรงตอนที่ตะคอกออกไปผมเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

 

เลยต้องหนีออกไปสงบสติอารมณ์

 

 

แต่พอมารู้ว่าเธอร้องไห้เพราะผม

 

มันก็รู้สึกเกลียดที่ตัวเองแสดงออกไปแบบนั้นขึ้นมา

 

 

“ไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะขี้แยร้องไห้เพราะโดนเพื่อนดุเหมือนกัน”เหมือนเธอจะชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของผมแล้วว่าสิ่งที่คิดออกมา

 

ทำเป็นเท่จริงๆ

 

“ทั้งที่ร้องไปแล้วเนี่ยนะ?”ผมหัวเราะเล็กๆก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนของเธอแล้วเดินนำออกมาจนอีกฝ่ายตะโกนเถียงไล่มาจากด้านหลัง

 

ถึงจะมีความสุุขที่ได้คุยกันแต่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังคิด…

 

ว่ามันผิดมั้ยที่ผมจะชอบคนที่มีใครในใจอยู่แล้ว

 

 

 

 

“ยูมะล่ะ?ใช้ให้ไปตามนายไม่ใช่หรอ? อ้าวนั่น…”รุ่นพี่มาคิทักขึ้นเมื่อเห็นผมเดินมาแค่คนเดียว แต่ก่อนที่จะได้คำตอบเสียงโวยวายของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นจนคนอื่นๆพากันหัวเราะกับท่าทางของเธอ

 

“เมงุมิ! อยู่ดีๆก็ปล่อยฉันลงพื้นเสื้อเลอะฝุ่นหมดแล้ว!”มือทั้งสองข้างปัดไปมาตามตัวไล่ฝุ่นกับเศษดินตามเสื้อผ้าให้ออกไป

 

เพราะว่าแกล้งสนุกก็เลยโดนคนอื่นรุมแกล้งบ่อยๆสินะ

 

“ฝืมือนายหรอ?”โนบาระที่ยังไม่หยุดหัวเราะสะกิดผมพร้อมกับชี้ไปทางคนที่กำลังพยายามสะบัดฝุ่นออกจากตัว"ดุ๊กดิกเหมือนกระต่ายเลยแฮะยัยนั่น…"

 

ก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าแกล้งเล่นแล้วมันสนุกแบบนี้

 

 

“แล้ววันนี้จะซ้อมยังไงหรอคะรุ่นพี่มาคิ”หลังจากที่จัดการตัวเองเรียบร้อยก็เดินไปหารุ่นพี่มาคิหลังโขดหินก่อนจะส่งสายตาคาดโทษมาให้ผม

 

คิดไปเองรึเปล่าว่าขนาดโกรธยังน่าแกล้ง?

 

"มาซ้อมในป่าแบบนี้แอบรู้สึกแปลกๆนะคะเนี่ย"

 

 

ก็ตามที่ได้ยินนั่นแหละ วันนี้เราเปลี่ยนแผนการซ้อมนิดหน่อยเลยต้องมาซ้อมกันในป่าบนภูเขา

 

ไม่ได้ซ้อมกันที่สนามซ้อมเหมือนอย่างทุกที

 

 

แต่ถ้าให้เดาก็คงจะซ้อมทีมเสมือนจริงเพื่อที่จะได้ชินกับสภาพแวดล้อมแบบจำกัดการเคลื่อนไหวก่อนลงสนาม

 

 

“ฮ่ะ ซ้อมทีมให้คุ้นกับสนามจริงไงล่ะ วันจริงไม่ได้เป็นที่โล่งๆให้พวกเธอวิ่งไปวิ่งมาแบบที่ซ้อมก่อนหน้านี้หรอกนะ”

 

รุ่นพี่มาคิยกยิ้มกว้างแล้วโยนกระบองยาวไปให้ยูมะก่อนจะเดินไปหยิบอีกอันด้านหลังรุ่นพี่แพนด้า

 

 

พรึบ!!

 

“ปีหนึ่งปะทะปีสอง พวกเธอเตรียมตัวโดนอัดได้เลย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่แยกกันไปปักธงและแบ่งกลุ่มซ้อมเสร็จ

 

เราก็เริ่มการฝึกโดยมีรุ่นพี่มาคิเป็นฝ่ายเปิดฉากเข้ามาอัดยูมะกระเด็นไป ต่อด้วยโนบาระที่กำลังหลบการโจมตี

 

 

เกร็ง!

 

“ยูมะ! เมงุมิ! มาช่วยทางนี้ทีสิโว้ย!!”เจ้าตัวตะโกนเรียกผมกับยูมะที่ถึงจะยกกระบองขึ้นมากันได้แต่ก็ปลิวไปไกลตามแรงปะทะ

 

ตัวเบาจนลอยไปได้ขนาดนั้นเลยหรอ?

 

“กำลังไป”ผมว่าหลังจากหันไปมองคนที่กำลังลุกขึ้น แล้ววิ่งตามเข้ามาช่วยโนบาระที่รับการโจมตีของรุ่นพี่มาคิ

 

 

“อ๊ากก! อย่าเพิ่งมารุมกันสิคะ!”เป็นยูมะที่ร้องออกมาเพราะรุ่นพี่แพนด้ากับรุ่นพี่โทเกะที่ว่างอยู่ดันไปกันเธอไว้ไม่ให้เข้ามาช่วยทางนี้

 

เวรละ! ทางไหนดี…

 

 

กรึก!!

 

ผมวิ่งเข้ามาถึงตัวโนบาระแล้วเอาดาบไม้กันการโจมตีก่อนจะจิ๊ปากไม่สบอารมณ์

 

เอาที่ใกล้ก่อนแล้วกัน

 

 

“คล่องตัวขึ้นรึเปล่าเนี่ยเมงุมิ จับดาบได้มั่นคงขึ้นด้วย”รุ่นพี่มาคิยกยิ้มพอใจ 

 

แต่สายตาของผมกลับมองผ่านไปด้านหลังโฟกัสคนที่กำลังควงกระบองรักษาระยะห่างกับอีกสองคน

 

 

ก็ยังดีที่วันนี้เป็นการประลองกำลังและความสามารถในการใช้อาวุธ เลยไม่ต้องเป็นห่วงมาก

 

ถ้าเกิดสู้จริงจังแบบใช้ไสยเวทย์ล่ะก็ พลังของยูมะไม่น่าจะฝืนวจีสาปของรุ่นพี่ได้จนต้องเข้าไปช่วยแน่

 

 

ควับ!

 

“มองไปไหนของนาย ฉันไม่ยั้งมือหรอนะถ้ามันจะฟาดโดนที่หัว”คนตรงหน้าแกว่งกระบองยาวผ่านหน้าผมไปก่อนโนบาระที่ตั้งหลักได้จะเข้ามาช่วย

 

“ได้แล้วหนีเร็ว!”คว้าธงที่ปักอยู่มาได้ก็ตะโกนเรียกผมพร้อมกับเขวี้ยงกิ่งไม้ไปทางรุ่นพี่มาคิเปิดช่องให้ผมถอยออกมา

 

 

 

 

ควับ!

 

“ยูมะหายไปไหน?”คิ้วของผมขมวดเข้าหากันเมื่อถอยออกมาแล้ววิ่งอ้อมไปทางที่อีกฝ่ายเคยยืนอยู่แต่พอแหวกพุ่มไม้ออกดูกลับไม่พบใคร

 

ตอนนี้เราสองคนว่างอยู่

 

รุ่นพี่มาคิก็ตามมาไม่ทัน…

 

 

“ถ้าเกินสามคนไปรุมยูมะไม่ได้ตายเอาหรอ…”โนบาระพูดขึ้นเมื่อพื้นที่ที่เคยมีคนอยู่ยามนี้มีเพียงความว่างเปล่า

 

“น่าจะมีคนแยกไปหาธงแล้วล่ะ ทางเราก็รีบไปหาบ้างเถอะ”

 

โดนรุมอยู่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้เนี่ย ยัยนั่น…

 

 

ติ๊ง!

 

ยังไม่ทันจะได้ออกตัววิ่งเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นทำให้ต้องล้วงมือเข้าไปหยิบมันออกมาดู

 

[ แก๊งหัวแครอท Yu'ma : เจอธงแล้วมารวมตัวที่ต้นไม้ใหญ่… ]

[ แก๊งหัวแครอท Yu'ma : send a photo ]

 

 

“ยูมะหรอ? ไม่ได้โดนอัดจนเละหรอกใช่มั้ย?”คนด้านข้างถามผมที่กำลังพิมพ์ข้อความตอบ

 

“ใช่ยูมะ”พิมพ์เสร็จก็เก็บมันใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม"เจอธงแล้วเรียกให้ไปหาน่ะ"

 

ยังดีที่รอดมาได้

 

“เจอแล้วหรอเร็วจัง”โนบาระร้องออกมาด้วยความแปลกใจก่อนจะวิ่งตามผมมา"แล้วยัยนั่นอยู่คนเดียวหรอ พวกรุ่นพี่ไปไหนล่ะ?"

 

“เรื่องนั้น…”ผมนึกขำในใจเมื่อโนบาระถามถึงคนที่ผมเพิ่งจะตอบข้อความไป

 

 

เร็วๆเข้าฉันกำลังแอบอยู่ด้านบน…

 

 

“ตลกอะไรน่ะ?”เมื่อเห็นว่าผมหลุดหัวเราะเล็กๆเจ้าตัวก็ถามขึ้นพร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

เพราะรูปที่ส่งมาในแชทกลุ่มดูจากมุมมองแล้วเจ้าตัวน่าจะกำลังแอบอยู่บนต้นไม้

 

โดยที่มีรุ่นพี่แพนด้าเดินหาเธออยู่ด้านล่าง

 

 

“ไปถึงเดี๋ยวก็เห็นเอง”ผมเร่งฝีเท้าก่อนเราจะวิ่งทะลุผืนป่าออกมาถึงทุ่งหญ้ากว้างที่มีต้นไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านล้อมกันอยู่สามต้น

 

“ยูมะอยู่แถวนี้จริงๆสินะ มาคิกับโทเกะไปหาธงแล้วล่ะ”รุ่นพี่แพนด้าว่าขึ้นทันทีที่เห็นเราสองคน

 

ดูจากที่รุ่นพี่ยังไม่ไปไหนมีความเป็นไปได้ที่ธงจะอยู่แถวนี้จริงๆ

 

แต่ไหนล่ะธงของเธอ?

 

 

“อีม”โนบาระพยักหน้ารับทันทีที่ผมหันหน้ากลับไปมองอีกฝ่ายส่งสัญญาณให้ไปกันท่าพวกรุ่นพี่ที่ตำแหน่งปักธง

 

พรึบ!

 

“กระต่ายหลบหนี!”ผ่ามือทั้งสองทำท่าจะประกบเข้าหากันอัญเชิญภูติทันทีที่เห็นว่ารุ่นพี่แพนด้ากำลังจะตามโนบาระไป

 

“เล่นมุขนี้เลยหรอเนี่ย”รุ่นพี่แพนด้าชะงักเมื่อได้ยินเสียงของผมเอ่ยเรียกภูติอัญเชิญแต่ไม่ได้ประกบมือเป็นรูป

 

ก็มันเป็นการประลองกำลังห้ามใช้ไสยเวทย์

 

เลยต้องใช้แผนล่อแทนล่ะนะ

 

“ขออนุญาตนะคะะ!”คนที่อยู่ด้านบนกระโดดลงมาเกาะหลังรุ่นพี่แพนด้าทันทีที่สบโอกาสแล้วดึงธงที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มขนนุ่มฟูบนตัวของเขาออกมา

 

อยู่ตรงนั้นหรอกหรอ?

 

“อ่า…เสียท่าซะแล้ว”รุ่นพี่แพนด้าเอามือลูบท้ายทอยเมื่อยูมะดึงธงออกมาได้แล้วชูมันขึ้นวิ่งไปรอบๆ

 

“ดีใจอะไรขนาดนั้น”จนผมที่มองอยู่บ่นออกมาให้กับท่าทีร่าเริงเกินเหตุของเจ้าตัว

 

ยังเหลืออีกอันแท้ๆดีใจอะไรของเธอ…

 

 

“ไอเรื่องธงน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ที่ดีใจมันเรื่องความนุ่มของขนฟูๆบนตัวรุ่นพี่แพนด้าต่างหากล่ะ นุ่มเหมือนตัวปุกปุยที่ห้อยโทรศัพท์ของโนบาระเลย~

 

คนที่กำลังวิ่งอยู่ล้มตัวลงนอนแล้วยกมือขึ้นกำแบกลางอากาศจินตนาการถึงตุ๊กตาปุกปุยสีดำที่โนบาระเพิ่งจะไปได้มาจากอาจารย์โกโจ

 

เหมือนจะชอบอะไรที่มันปุกปุยนุ่มนิ่มสินะ

 

 

“กระต่ายหลบหนี…”มือของผมผสานเข้าด้วยกันแล้วเอ่ยคำอัญเชิญทำให้กระต่ายสีขาวนับสิบตัววิ่งออกมาล้อมรอบคนที่กำลังนอนอยู่

 

“หวา มีของแบบนี้ก็ไม่บอกกันตั้งแต่แรกล่ะ”มือทั้งสองข้างโอบอุ้มเจ้าตัวเล็กสีขาวขึ้นแนบอกแล้วร้องออกมาทั้งรอยยิ้ม

 

จนทำให้ผมที่กำลังมองอยู่เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

“ เฮ้ยเมงุมิ…

 

 

 

 

 

 

 

นี่นายชอบยูมะหรอ?

 

 

?!!

 

ได้ยินเสียงโนบาระทักขึ้นก็ทำให้ผมละความสนใจจากยูมะหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ

 

เผลอไปแสดงออกหรอ?

 

“เห็นชัดขนาดนั้นเลย?”คิ้วของผมเลิกขึ้นมองคนที่กำลังกอดอกมองผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

“เอาจริงดิ? เมื่อกี้แค่แหย่เล่นเฉยๆไม่คิดว่าจะชอบจริงๆ”พอได้ยินแบบนั้นผมที่เผลอสารภาพก็เอามือกุมหัวอย่างหนักใจ

 

เวรแล้ว…

 

“อย่าไปบอกให้รู้เชียว”ผมว่าขณะสายตายังคงจับจ้องคนตรงหน้าที่กำลังเล่นสนุกก่อนเจ้าตัวจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรสักอย่าง

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”โนบาระทิ้งตัวลงนั่งข้างผมเมื่อเห็นว่าผมกำลังทำหน้าตาเป็นกังวล"ถ้านายบอกเร็วกว่านี้ฉันคงไม่บอกให้รุ่นพี่โทเกะทำแบบนั้นตอนเล่นเกมพระราชาหรอก"

 

“เรื่องผ่านมาแล้วก็ช่างมันเถอะน่า”ผมถอนหายใจเบาๆให้กับคนด้านข้างที่ลูบหลังปลอบใจ

 

ผมไม่ได้ชอบคิดเล็กคิดน้อยขนาดนันสักหน่อย

 

“เอาจริงถ้านายไม่บอกก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย คิดว่าจะรำคาญจนหงุดหงิดซะอีก”เมื่อละมือออกไปก็จับคางครุ่นคิด"ที่แท้ก็โวยวายกลบเกลื่อนนี่เอง"

 

กลบเกลื่อนบ้าบออะไรของยัยนี่เนี่ย?

 

“เลิกตีความมั่วซั่ว…”

 

“แล้วจะสารภาพเมื่อไหร่ล่ะ ชักช้าเกิดยูมะไปบอกชอบรุ่นพี่ขึ้นมาฉันก็ช่วยไม่ได้นะ”ยังไม่ทันที่ผมจะว่าจบอีกฝ่ายก็พูดขัดขึ้นจนผมต้องละสายตาหันมามอง

 

“ก็ไม่ได้คิดจะสารภาพ”ได้ยินผมว่าแบบนั้นโนบาระที่อึ้งไปไม่นานก็เริ่มจะโวยวายให้ผมแทน

 

ทำไมยัยนี่ถึงได้ดูเดือดร้อนกว่าผมอีกนะ…

 

 

“อย่ามาทำตัวป๊อดนะ!คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหรือยังไ…”มือของผมยกขึ้นปิดปากโนบาระที่กำลังโวยวายทันทีที่เห็นว่ายูมะกำลังวิ่งมาทางเรา

 

“เมงุมิอาจารย์ให้ไปส่งเอกสารกับนายอะ ทำไมชอบโยนงานแบบนี้มาให้ตลอดเลยนะ…”วิ่งมาถึงก็เริ่มบ่นให้อาจารย์โกโจพร้อมกับยื่นจอโทรศัพท์มาใส่หน้าผม

 

ทำภารกิจด้วยกันในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ?

 

สายตาของผมเลื่อนไปมองโนบาระที่กำลังยกยิ้มจนผมต้องหันไปห้ามไม่ให้อีกฝ่ายได้แซวไปมากกว่านี้

 

“ฉันบอกเขาว่าไปไม่ถูก แต่อาจารย์บอกว่านายเคยไปเลยต้องให้นายไปด้วยกันน่ะ”เธอว่าแล้วเก็บโทรศัพท์ลงไป

 

 

“งั้นวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน”รุ่นพี่มาคิว่าขึ้นในจังหวะที่เดินออกมาจากป่าด้านหลัง"ผลการแข่งขันคือพวกเธอแพ้"

 

“คราวหน้าไม่แพ้หรอกค่ะ”โนบาระตอบอย่างมั่นใจเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่โบกธงที่ไปเอามาได้ก่อนใส่เจ้าตัว"งั้นถ้าไม่มีซ้อมแล้วฉันไปข้างนอกนะคะ~"

 

ผมหรี่ตามองเจ้าตัวที่หัวเราคิกคักมองผมกับยูมะจนรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ

 

ข้างนอก…แน่หรอ?

 

 

“ไปเปลี่ยนชุดกัน”ยูมะตบลงที่แขนเรียกผมให้ตามไปก่อนผมจะหันไปมองโนบาระที่ทำสัญญาณว่ากำลังจับตามองอยู่แล้วปัดมือไล่เจ้าตัว

 

อย่าคิดจะทำอะไรพิเรนเชียว

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าเปลี่ยนเสร็จก่อนนายรอที่เดิมนะ”ยูมะวิ่งขึ้นไปด้านบนก่อนจะบอกผมที่เดินแยกออกมา

 

“พักนี้ได้ทำภารกิจด้วยกันบ่อยเกินไปแล้ว”ผมบ่นขึ้นขณะที่บิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปในห้อง

 

ถือว่าเป็นเรื่องดีมั้ยนะ…

 

 

 

กรึก!

 

กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดลงที่คอเสื้อก่อนผมจะหันหลังกลับมาเจอยูมะกำลังถือกล้องถ่ายผมอยู่

 

“อย่ามาเข้าห้องคนอื่นตามใจชอบสิ!”เมื่อเห็นผมโวยวายเจ้าตัวก็รีบเก็บกล้องแล้ววิ่งหนีผมออกไปทั้งที่ยังหัวเราะอยู่แบบนั้น

 

ที่บอกว่าคนความจำเสื่อมจะซึมซับนิสัยจากคนรอบตัวเป็นเรื่องจริงสินะ

 

“แต่ช่วยเอานิสัยคนอื่นที่ไม่ใช่อาจารย์โกโจมาไม่ได้รึไง?”ถึงจะบ่นแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรคนที่กำลังหัวเราะแล้วเปิดประตูเข้ามาในห้องผมอย่างถือวิสาสะแต่อย่างใด

 

ชอบใจอะไรขนาดนั้น…

 

“แบบนี้โรงเรียนเรากินขาดแน่~”ผมถอนหายใจออกมาให้อีกฝ่ายที่ย้อนเปิดวีดีโอดูอีกครั้ง"อย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นสิเวลานายยิ้มออกจะดูดีนี่นาไม่เห็นต้องเก๊กขรึมเลย"

 

“ไร้สาระน่า ไปกันได้แล้วรถไฟกำลังจะออกอีกครึ่งชั่วโมงไม่ใช่หรือไง?”ก่อนที่เธอจะพูดอะไรให้ชวนคิดไปมากกว่านี้ก็เป็นผมที่ตัดบทแล้วเดินนำเจ้าตัวออกมา

 

 

เวลานายยิ้มออกจะดูดีนี่นา…

 

 

“ต้องให้ฉัน…ตกลงไปในนั้นอีกกี่ครั้งถึงจะพอใจเธอกันนะ”มือของผมยกขึ้นปิดใบหน้าหวนนึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาโดยที่ไม่คิดอะไรแต่มันกลับ

 

ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมรักซ้ำไปซ้ำมา

 

โดยที่เธอไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด

 

“บ่นอะไรให้ฉันอีกล่ะเมงุ…ทำหน้าตาอะไรแบบนั้นน่ะ?”ผมสะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆยูมะก็โผล่หน้าเข้ามาถามผมที่เผลอพูดพึมพำอยู่คนเดียว

 

คงจะไม่ทันได้ยินใช่มั้ย?

 

“นี่ ตกใจจนช็อคเลยหรอ?”เธอหัวเราะเล็กๆพร้อมกับโบกมือไปมาผ่านหน้าผมเรียกสติ

 

“แค่กำลังนึกอยู่ว่าลงรถไฟแล้วไปทางไหนต่อ”ผมลอบถอนหายใจก่อนจะตอบเธอที่กำลังมองผมด้วยความสงสัย

 

ไม่ได้ยินสินะ โล่งไปที…

 

 

“นายจะพาฉันหลงมั้ยเนี่ย? โอ๊ะ!?”

 

“ถ้าหลงก็มีวิธีอยู่แหละน่า”ผมถือโอกาสที่เธอกำลังจะถามคำถามคว้ามืออีกฝ่ายให้รีบเดินไปยังป้ายรถเมล์"ถ้าไม่อยากหลงก็เลิกถามแล้วตามมาได้แล้ว"

 

เพราะถ้าเกิดถามอะไรไปมากกว่านี้

 

ผมอาจจะหลุดพิรุธอะไรออกไปอีกก็ได้

 

“รู้แล้วล่ะน่า ไม่หนีไปไหนให้นายบ่นผิดคนแบบครั้งนั้นหรอก”คนที่โดนลากแซวผมระหว่างที่กำลังเดินนำลงมาจนผมต้องหันกลับไปมอง

 

ยังจะรื้อฟื้นขึ้นมาอีกนะ

 

"ขอโทษค่ะๆหยุดแล้วๆ"มือข้างที่ว่างยกขึ้นยอมแพ้หลังจากที่ผมหันไปบอกเธอให้เลิกพูดถึงมันด้วยสายตา"อย่าดุกันนักสิตัวพรุนไปหมดแล้วเนี่ยย"

 

“ก็เธอเป็นคนเริ่มไม่ใช่หรือยังไง? ขึ้นไปก่อนเลย”ผมผายมือให้ยูมะเมื่อเราที่มาถึงป้ายรถเมล์ไม่ทันไรก็มีรถประจำทางมาจอดได้ตรงจังหวะแบบพอดิบพอดี

 

“มาพอดีแบบนี้น่าจะไปทันเที่ยวรถไฟนะเนี่ย”นัยน์ตาสีอำพันเลื่อนออกไปมองบรรยากาศด้านนอกแล้วว่าขึ้นอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่เราหาที่นั่งกันได้แล้ว

 

 

ฟิิ้ว…

 

เส้นผมสีแสดปลิวไสวตามแรงลมที่เกิดจากการเคลื่อนตัวด้วยความเร็วของรถผ่านทางช่องแคบที่หน้าต่างปะทะเข้ากับใบหน้าหวานของเธอ

 

จนทำให้ผมไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้แม้สักวินาที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“…งุมิ เมงุมิ! ฟังฉันอยู่รึเปล่า?”อีกฝ่ายเรียกผมให้เลิกเหม่อแล้วมองหน้าเธอดีๆ"เราต้องลงที่ป้ายไหนนะ?"

 

“อ้อโทษที อีกป้ายนึง”ตอบเสร็จก็เบือนใบหน้าหนีคนตรงหน้าแล้วกอดอกหลับตาลง

 

วันนี้เป็นอะไรของเรานักหนา?

 

เกือบทำให้ยูมะรู้สึกแปลกๆตั้งสองครั้ง

 

 

“เมื่อกี้หลับในสินะง่วงหรอ? ฉันไม่น่าลากนายออกมาเลย…”เมื่อเห็นผมทำท่าเหมือนจะงีบหลับเธอก็ว่าขึ้นเสียงเอื่อยๆราวกับว่ากลัวว่าผมจะดุเธออีกยังไงอย่างนั้น

 

ทำไมตอนมาแหย่ไม่เห็นกลัวให้ได้แบบนี้บ้างนะ…

 

“คิดมากน่าฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”ผมว่าออกไปทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้น"ถือว่าได้ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง"

 

“งั้นถือโอกาสนี้เลี้ยงกาแฟนายเลยแล้วกัน ลงๆๆถึงแล้ว”ยังไม่ทันที่ผมจะตอบรับอะไรมือบางก็เขย่าตัวผมแล้วดึงให้รีบลุกตามไปก่อนรถจะออกอีกครั้ง

 

 

 

เราสองคนเดินลัดเลาะมาจากป้ายรถเมล์ผ่านทางเดินเข้ามายังสถานีรถไฟ

 

และรีบวิ่งเข้ามาจองตั๋วได้ทันเวลาแบบหวุดหวิด

 

“พอมากระชั้นชิดแล้วค่าตั๋วแพงสุดยอดเลยแฮะ”ยูมะทิ้งตัวลงนั่งลงข้างผมแล้วบ่นออกมาหลังจากที่จ่ายค่าตั๋วรถไปในราคาที่แพงกว่าปกติพอสมควร

 

ก็เพราะมาแบบกระชั้นชิดล่ะนะ

 

“ไว้ค่อยไปไถเงินอาจารย์โกโจที่หลังแล้วกัน~”เธอยักไหล่หัวเราะให้กับค่าตั๋วก่อนจะวางโทรศัพท์กับตั๋วรถลงด้านข้างหลังจากที่ถ่ายมันส่งไปให้อาจารย์โกโจ

 

 

 

 

 

 

ครืด…

 

“แล้วเอกสารมีส่งแค่ที่เดียวใช่มั้ย?”เป็นผมที่ถามขึ้นหลังจากนั่งอ่านหนังสือมาได้สักพัก

 

เพราะคนที่ควรจะคุยแจ้วกลับนั่งเงียบๆเรียบร้อยผิดปกติจนทำให้ผมรู้สึกแปลกใจแล้วทักขึ้น

 

“ยูมะ?”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไม่ตอบก็เลื่อนหนังสือในมือลง แต่ยังไม่ทันจะได้ถามทวนก็ต้องหยุดไป

 

 

หลับไปแล้วนี่นา ในเวลาแบบนี้อะนะ?

 

“เฮ้ยยูมะ จะถึงแล้ว”มือของผมเอื้อมไปเขย่าตัวเธอเบาๆ"ไว้ค่อยไปนอนหลังส่งเอกสารเสร็จได้มั้ย…หืม?"

 

จะว่าไปแก้มยัยดื้อนี่…

 

ก็นิ่มดีเหมือนกันแฮะ

 

“อืม…ยังไม่หลับๆ”จากที่เขย่าตัวไม่ตื่นก็จับใบหน้าของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นดีๆ"จะถึงแล้วหรอ?"

 

“ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ…??!”ขณะที่กำลังลุกขึ้นหมุนตัวออกไปคิ้วของผมก็ขมวดชนกันแทบจะทันทีที่หันไปเจอโนบาระนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่แถวถัดไป

 

ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่!?

 

 

ติ้ง…

 

[ Kuki--(>3<) : แหมมม เนียนจับมือแล้วยังเนียน… ]

 

 

‘กลับไปเลยนะ!!’ ผมหันไปพูดไม่ออกเสียงให้โนบาระทันทีที่หยิบโทรมาเจอข้อความของเจ้าตัวปรากฏบนหน้าจอ

 

“ทำอะไรน่ะเมงุมิ?ไม่ลงกันหรอ?”ยูมะชะเง้อมองตามผมที่กำลังเถียงกับโนบาระแต่ก็ต้องรีบเอาตัวเองมาบังไว้ไม่ให้เจ้าตัวเห็นคนที่อยู่ด้านหลัง

 

ต้องรีบพาไปไกลๆจากตรงนี้แล้ว

 

“ลงสิ ไปได้รึยัง”เอาตัวบังได้ก็จับอีกฝ่ายแล้วดันให้เดินไปด้านหน้าก่อนจะหันกลับไปว่าให้โนบาระ'อย่าคิดจะทำอะไรแปลกๆเชียว'

 

‘ไม่รับปากนะยะ’เจ้าตัวยกมือขึ้นป้องปากยกยิ้มจนทำให้ผมรับรู้ถึงลางร้ายบางอย่างเป็นครั้งแรก

 

ต้องความลับแตกแน่วันนี้…

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณที่เอามาส่งให้นะคะ”หญิงวัยกลางคนรับเอกสารจากยูมะก่อนจะกล่าวขอบคุณออกมาในจังหวะที่คนด้านข้างผมโค้งตัวให้

 

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”เธอว่าพร้อมกับหมุนตัวกลับเดินตามผมมา"ไปร้านคาเฟ่ตรงหัวมุมที่เพิ่งเดินผ่านมาดีมั้ย จะได้เลี้ยงนายตามที่สัญญาสักที"

 

“ตามใจ”ผมเงียบคิดสักพักก่อนจะว่าขึ้นขณะที่เดินตามเจ้าตัวไปยังร้านที่ว่าตรงหัวมุม

 

เพราะต่อให้บอกว่าไม่ต้องเลี้ยงก็คงจะโดนเธอลากมาเลี้ยงจนได้อยู่ดี

 

 

 

 

 

 

กริ้ง…

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ”เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อบานประตูเปิดไปกระทบโดนมันเข้า ตามด้วยพนักงานที่เอ่ยต้อนรับเราแล้วพาไปยังโต๊ะที่ยังว่าง

 

“อ๊ะ ขอบคุณค่ะ”เมนูของทางร้านวางลงตรงหน้าเราก่อนจะทำการแนะนำเมนูประจำวัน

 

“ตอนนี้ทางร้านมีโปรโมชั่นคู่รักอยู่นะคะถ้าเกิดว่ามาเดท…”พนักงานของทางร้านได้ทำการอธิบายเงื่อนไขในการรับโปรโมชั่นลดราคาที่ว่าโดยมียูมะเลิ่กลักโบกมือไปมามองหน้าผม

 

กำลังกลัวว่าผมจะโกรธหรอ?

 

“เอ่อ…เราเป็นเพื่อนกันน่ะค่ะ ไม่ใช่อะไรแบบนั้น…”

 

 

ติ้ง…

 

[ Kuki--(>3<) : เมงุมิคุงเฟรนโซน… ]

 

 

ปึด!

 

คิ้วของผมกระตุกขึ้นทันทีที่มีเสียงข้อความดังจากโทรศัพท์บนโต๊ะปรากฏแชทของโนบาระที่ยังเอ่ยแซวไม่เลิก

 

ยังตามอยู่อีกหรอยัยนี่?!

 

 

“อ่า…เอากาแฟดำครับ”ผมสั่งเมนูที่มักจะสั่งเป็นประจำก่อนพนักงานจะจดรายการแล้วขอตัวออกไป

 

โนบาระนั่งอยู่ตรงไหนกัน มองเห็นเราแถมได้ยินที่พูดด้วย?

 

 

“เอ่อ…เมงุมิ”คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถูมือไปมาขณะที่ผมกำลังมองหาโนบาระ

 

“ว่า?”ยิ่งผมตอบออกไปสั้นกว่าปกติเธอที่กำลังกังวลก็มีท่าทีเกรงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

 

ไม่ใช่คิดว่าโกรธเรื่องเมื่อกี้จริงๆหรอกนะ

 

 

“ที่พนักงานพูดเมื่อกี้…”

 

“เขาก็แค่ทำตามหน้าที่นิมากันสองคนจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก ไม่ต้องคิดมากหรอก”เมื่อได้ยินผมว่าแบบนั้นจากที่มีท่าทีเกรงอยู่ในตอนแรกก็ผ่อนคลายลง

 

“ค่อยยังชั่ว”

 

กลัวว่าผมจะโกรธขนาดนั้นเลยหรอ?

 

ทำไมกัน…

 

“อย่างนายไม่น่าจะชอบใจที่มีคนบอกว่าเราเป็นอะไรแบบนั้นนี่นา”ยูมะพูดต่อเมื่อเห็นผมทำหน้าตาสงสัยใส่เธอก่อนเสียงการแจ้งเตือนโทรศัพท์จะดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

ติ้ง…

 

[ Kuki--(>3<) : โดนไปอีกหนึ่งดอก ]

 

 

พลิกมันขึ้นมาดูเสร็จผมก็ปิดการแจ้งเตือนไปชั่วคราวเพราะแต่ละประโยคที่อีกฝ่ายส่งมาไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเลยสักนิด

 

“คิดมากไปรึเปล่าเธอน่ะ เลิกคิดอะไรแบบนั้นแล้วรีบกินเข้าไปได้แล้ว”ผมดันจานของหวานที่เพิ่งจะมาเสริฟไปให้เจ้าตัวพร้อมกับยิ้มให้เธอ

 

“อ่าาเข้าใจแล้วๆ ไม่บอกก็จะกินอยู่แล้วล่ะน่า~

 

 

เราสองคนนั่งคุยกันอยู่ในร้านสักพักก็เดินออกมาจากร้านเพราะคนที่กำลังมองซ้ายมองขวาบอกว่าอยากไปสวนโคอิชิกาว่าโคระคุเอ็นที่อยู่ใกล้ๆ

 

“โนบาระบอกว่าสวนนั่นมันอยู่แถวนี้นี่นา ฉันไม่เห็นป้ายบอกทางไปเลยสักอัน”

 

เพราะโนบาระส่งรูปสวนที่ว่าไปล่อเจ้าตัวจนป้ายยาได้สำเร็จแล้วลากผมให้ไปด้วยเหตุผลที่บอกว่าไม่อยากไปคนเดียว

 

กะแล้วว่าจะต้องโดนเล่นเข้าแน่ๆ

 

 

[ Kuki--(>3<) : จากตรงนี้ก็จัดการเองดีๆล่ะฉันต้องไปซื้อของลดราคาแล้ว ]

 

 

นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ส่งมาทิ้งไว้ก่อนจะขอตัวไปซื้อของลดราคาวันสุดท้ายเพราะกลัวมันจะหมดเอาซะก่อน

 

“อ๊ะนั่น!!”ยูมะร้องขึ้นแล้วดึงแขนเสื้อผมให้เดินตามไปหลังจากหมุนไปหมุนมาหาทางไปอยู่ได้สักพัก"คนเยอะอยู่เหมือนกันนะเนี่ย"

 

ระหว่างทางเดินไปนั้นก็มีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสวนไปมาอย่างคึกคัก ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ต้นไม้ในสวนสาธารณะกำลังเปลี่ยนสี

 

ทำให้ผู้คนโดยทั่วไปอยากจะมาเก็บบรรยากาศนี้เอาไว้

 

 

“โห…เป็นสีส้มหมดแล้วนี่นา”จ่ายค่าเข้าชมเสร็จเราก็เดินลึกเข้ามาด้านในที่สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่พากันเปลี่ยนใบของมันให้กลายเป็นสีส้มโดยสมบูรณ์"คนเยอะสุดยอดเลยนะเนี่ย"

 

“งั้นจะเข้าไปนั่งตรงนั้นมั้ยล่ะ”ผมชี้ไปยังหินก้อนใหญ่ริมทะเลสาบที่ดูเงียบสงบทำให้คนที่กำลังรัวชัทเตอร์ละความสนใจมาที่ผม

 

“ไปสิๆ เริ่มจะเมื่อยขาขึ้นมานิดหน่อยแล้วด้วย”ว่าจบเจ้าตัวก็เดินตามผมมาทิ้งตัวลงนั่งก่อนจะทอดสายตามองไปยังทะเลสาบอย่างเหม่อลอย

 

พูดมากได้มาจากอาจารย์ก็จริง

 

แต่นิสัยชอบเหม่อนี่ไปได้มาจากใครกันนะ…

 

 

“นี่…เมงุมิ”ทิ้งระยะให้ความเงียบเข้าปกคลุมได้ไม่นานเธอก็เรียกผมขึ้นทำลายความอึดอัด"นายมีคนที่ชอบรึเปล่า?"

 

ผมที่กำลังมองหน้าเธออยู่เบิกตาขึ้นเล็กน้อยให้กับคำถามแปลกๆที่อยู่ดีๆอีกฝ่ายก็ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“ทำไมล่ะ? ฮ…เฮ้ยนี่”จากที่กำลังจะถามก็ร้องท้วงเมื่ออีกฝ่ายล้มตัวลงนอนด้านข้างผม

 

อยู่ดีๆมาทำอะไรตอนบรรยากาศกำลังบิ้วกันแบบนี้…

 

 

“ฉันแค่ไม่รู้ว่าการที่จะชอบใครสักคนนี่มันต้องเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่ ถึงจะเรียกว่าชอบแบบคนรัก…”

 

นัยน์ตาสีอำพันเจือนลงเล็กน้อยหลังจากถามมันออกมาแล้วซ่อนลูกแก้วใสนั้นลงใต้เปลือกตา

 

“ถ้าได้รู้จากคนที่กำลังมีความรักมันน่าจะพอช่วยให้ฉันเข้าใจอะไรได้บ้างไงล่ะ”

 

 

ถ้าถามผมในตอนนี้

 

“ก็คง…คิดถึงตลอดเวลาแล้วก็มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้กันละมั้งนะ”นิ่งคิดไปไม่นานผมก็เอ่ยคำตอบในใจออกไปให้คนที่กำลังนอนอยู่

 

 

“แบบนั้น…เองหรอ…”

 

บรรยากาศโดยรอบสงบนิ่งมีเพียงเสียงของใบไม้ที่ถูกพัดให้พลิ้วไหวตามสายลม

 

ฟิ้ว…

 

 

“ยูมะ?”ผมเรียกคนที่กำลังหลับตาพริ้มนอนอยู่บนตักทั้งที่เพิ่งจะยิงคำถามตอบยากใส่ผมไปหมาดๆ

 

 

พรึ่บ…

 

รู้ตัวอีกทีผมก็โน้มกายลงไปมองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายใกล้ๆพร้อมกับความคิดมากมายที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวยามสายตายังคงจับจ้องที่คนตรงหน้า

 

สงสัยจังว่านิ่มเหมือนกันมั้ย…

 

 

 

 

 

 

 

 

กึก!

 

“ฉันนี่มันจริงๆเลย”

 

ก่อนที่ริมฝีปากของผมจะแนบลงไปประกบก็ชะงักกายหยุดทุกอย่างให้นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น

 

อย่างผมจะไปกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แค่แสดงออกว่าชอบยังทำไม่ได้เลยแท้ๆ…

 


_____________________________

 

ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำอธิบาย

https://www.tiktok.com/@goldfish_186/video/6909237123925150977?sender_device=pc&sender_web_id=6909340005459166721&is_from_webapp=v2&is_copy_url=0

รูปหายเอาลิงก์ไปแทนแล้วกันนะฮะ

_______________________________

 

แอบปวดใจอยู่นิดหน่อยสำหรับน้องเม่คนน็อบแน็บแต่โมเม้นน้องคิดว่าคงไม่มีมากไปกว่านี้จริงๆ

เพราะว่าเป็นลูกชายเลยให้มีแค่นี้พอ5555

 

แล้วก็ตอนที่แล้วด้วยความรีบภาษาเลยไม่สมูทเท่าที่ควร เลยขอมาแก้ตัวในตอนนี้ให้แทนต้องขออภัยในความรีบร้อนของไรท์ด้วย

 

ปล.รูปประกอบเสร็จเมื่อกี้แบบเมื่อกี้จริงๆ55555//ปาดเหงื่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Happy Birthday ]

- Fushiguro Megumi -

 

รูปภาพ

 

 

เจอกันตอนต่อไปคับผม

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 297 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

673 ความคิดเห็น

  1. #492 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 08:17
    แงงงงง สงสารน้องติดเฟรนโซน;_;
    #492
    1
    • #492-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      23 มกราคม 2564 / 13:19
      อาจจะมีโมเม้นต์ในอนาคนเล็กๆน้อยๆนะคะ มีคนเรียกร้องมาพอสมควรเลยล่ะค่ะ
      #492-1
  2. #425 Sterben_Ch (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 01:58
    สงสารน้องเมจับใจแต่คนนี้ของอาจารย์เพราะฉะนั้นเลยต้องตัดใจ~
    #425
    1
    • #425-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      9 มกราคม 2564 / 08:50
      มีคนสงสารน้องเยอะเหมือนกันนะเนี่ย อาจจะมีให้นิสนุงนะคะ
      #425-1
  3. #420 icesupicha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 06:10

    โอโห เจ็บปวดมากค่ะ

    #420
    1
    • #420-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      5 มกราคม 2564 / 11:39
      โอ๋ๆนะคะ กอดๆ
      #420-1
  4. #382 Minisuga_r (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 20:56
    ชอบอาจารย์แต่ใจเจ็บกับเฟรนโซน งื้อๆ!ಥ‿ಥ
    #382
    1
    • #382-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      1 มกราคม 2564 / 23:19
      ไม่ร้องนะคะ โอ๋ๆ
      #382-1
  5. #379 maneeratkc101 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 19:40
    แงงงงง เมงุมิ เจ็บแทนมากๆๆ รอตอนต่อไปนะค้าบ!
    #379
    1
    • #379-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      28 ธันวาคม 2563 / 18:52
      ฝากด้วยเน้ออ
      #379-1
  6. #376 _GiN_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 13:03
    แงงงงง น้องน้อบแน้บติดอยู่ในเฟรนโซนนนน
    #376
    1
    • #376-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      27 ธันวาคม 2563 / 18:26
      คนเฟรนโซนไม่ถูกใจสิ่งนี้555555
      #376-1
  7. #367 Afradear (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 08:04
    แงงงงง น้อง
    #367
    1
    • #367-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      25 ธันวาคม 2563 / 19:53
      โอ๋ๆไม่ร้องนะคะ
      #367-1
  8. #366 GanliwSiri (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 18:32

    เมงุมิผู้หน้าสงสาร
    #366
    1
    • #366-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      25 ธันวาคม 2563 / 19:52
      น้องเมไรท์ขอโทษน้าา
      #366-1
  9. #365 SaitoShimaru (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 09:28

    น้องเม~~~ น่ารักที่สุดดดดด

    ไม่ร้องนะคนดี 555

    #365
    1
    • #365-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:41
      ต้าวคนน็อบแน็บ อยากจะหอมหัว555555
      #365-1
  10. #364 Pupe' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 07:53
    จะร้องไห้แล้วววว ทำไมถึงเป็นแบบนี้

    น้องหนูเมงุมิ๊
    #364
    2
    • #364-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:40
      ไม่ร้องน้าา มากอดๆ
      #364-1
    • #364-2 Pupe'(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 11:12
      น้ำตาคลอแล้ววว
      #364-2
  11. #363 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 21:06
    คนโดนโซนถูกใจสิ่งนี้
    อารมณ์เดียวกันเลยค่า555555
    ชอบมากแต่แสดงออกไม่ได้
    \(T_T)/
    #363
    1
    • #363-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:40
      โอ๋ๆนะคะ มากอดๆ
      #363-1
  12. #362 คนที่ผ่านไปและผ่านมา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 20:23
    เมงุมิ!!! เธอยังมีเราอยู่ไม่ต้องห่วงงงงง
    #362
    1
    • #362-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:40
      เมงุมิโอ๋ๆน้าา
      #362-1
  13. #361 lGiannA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 19:08
    ฮื่อออ มันเปรนุ้บนิ้บน้อบแน้บมากเลยค่ะไรท์ ;//-//; เขิงง
    #361
    1
    • #361-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:39
      พ่อคนน็อบแนร๊บบ อยากหอมหัว
      #361-1
  14. #360 pnc-cc (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 18:19
    สงสารคนติดเฟรนด์โซนจัง

    ปล.ไรท์บรรยายดีแล้วค่ะ อ่านไหลลื่นสุดๆ
    #360
    1
    • #360-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:38
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ฝากด้วยเน้อคับ
      #360-1
  15. #359 thu18aprl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 17:56
    ฮือออออออออออออออออ เมงุมิ ฮือออออออออออออ เพราะเคยเฟรนโซนเลยอินกว่าเดิม และชอบคนแบบเมงุมิอินขึ้นไปอีก มาหาเค้าาาาาาาาแทนไหมเมงุมิ
    #359
    1
    • #359-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:38
      โอ๋ๆไม่ร้องนะคะ แง
      #359-1
  16. #358 Ally Jang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 17:49

    เมงุมิของแม่https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #358
    1
    • #358-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:37
      อยากจะเอาน้องเมมาซบอก
      #358-1
  17. #357 เดี๋ยวต่อยเลย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 17:10
    ฮือออ เมงุลูกแม่ มาซบอกแม่มาาาาา~ ToT
    #357
    1
    • #357-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:36
      ต้องโอ๋ๆหน่อยแน้วว
      #357-1
  18. #356 แมวกำลังมอง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 17:01
    เหมือนจะเห็นรูปแฮปในกลุ่มเฟซ มาต่อไวๆนะคะ😍
    #356
    1
    • #356-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:36
      ขอบคุณงับ
      #356-1
  19. #355 ReynaReborn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 16:52

    โอ้ยยสงสาร นี้แหละเนาะไรท์เค้าเห็นเธอเป็นลูกชายนิ เมงุมิคงแบบใช่สิเรามันไม่ใช่อจ.โกโจกับสุคุนะนิ55

    อยู่ในโพลูกชายก็อย่างงี้แหละเมงุมิอย่าเศร้าไปเลย
    #355
    1
    • #355-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:36
      อ่าเม้นนี้แล้วไม่รู้จะขำหรือสงสารก่อนดี55555
      #355-1
  20. #354 91250 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 16:46
    สงสารรรรร
    #354
    1
    • #354-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2563 / 10:35
      น้องเม ไรท์ผิดไปแล้ววว
      #354-1
  21. #353 [M]iukiZaA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 16:41

    ดีงามมากค่ะ สงสารนิดหน่อยที่อยู่เฟรนโซน😂😂 ชอบรูปประกอบอีกแล้ว วาดสวยมากค่า
    #353
    1
    • #353-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 16:43
      ขอบคุณนะคะ แอบปวดใจนิดหน่อยเหมือนกันค่ะ
      #353-1
  22. #352 ผู้ไม่ยอมตื่นจากฝัน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 16:29
    ติดเฟรนโซนไม่ใช่เรื่องตลก55555(ในเลขห้ามีน้ำตาลซ่อนอยู่)
    #352
    1
    • #352-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 16:42
      โอ๋ๆไม่ร้องนะคะ //กอด
      #352-1
  23. #351 aliziaum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 15:46
    แงงงง ตอนนี้อินมากรู้สึกว่าภาษาและการอธิบายสมูทแล้วนะคะ~ ชอบมากเลยสู้ๆน้าคุณไรท์

    ปล.รู้สึกว่ายิ่งมีรูปประกอบแบบที่คุณไรท์ทำแล้วมันฟินม๊าก5555555ฟิคเรื่องไหนๆก็ให้ไม่ได้เท่ากับฟิคเรื่องเน้~
    #351
    1
    • #351-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 15:49
      แอแง ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ฝากด้วยนะงับ
      #351-1
  24. #350 minxxix (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 15:45
    อห เฟรนด์โซนสุดๆ
    #350
    1
    • #350-1 -BW-(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 15:49
      น้องเมไรท์ขอโทษษ
      #350-1
  25. #349 I'm prince . (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 15:38
    เมงุมิ ฮือออ ไม่เป็นไรเด้อถ้ายูมะไม่เอา มาหาเราก็ได้นะที่รัก//โดนตบ
    #349
    3
    • #349-2 I'm prince .(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 16:10
      เราคิดจริงนะ รู้สึกเสียวหลังแปลกๆ😂
      #349-2
    • #349-3 -BW-(จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2563 / 16:41
      ไม่ต้องห่วงค่ะไรท์จะปกป้องรีดเอง!
      #349-3