[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 4 : ตอนที่3 : ง้อ (Re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

เรื่องราวในหนึ่งวันนั้นช่างยาวนาน เรย์เพิ่งจะส่งดาบใหญ่และง้าวที่เพิ่งได้มาออกไปรบหลังจากพามาทำความรู้จักกับคะชูที่ยังคงนอนคลุมโปงอยู่และทานอาหารเที่ยงเสร็จ

หญิงสาวมองไปที่ก้อนผ้าที่มีร่างของชายหนุ่มเจ้าสำอางอยู่
เขาไม่ได้ออกมาทานอาหารพร้อมกัน ดังนั้นหลังจากไปส่งศาสตราทั้งสองแล้วเธอจึงยกสำรับอาหารที่เหลือ1ชุดมาให้เขาแทน

"..."

เรย์ก้าวเดินช้าๆและไร้ซึ่งเสียงใดๆแสดงตัวตนของเธอจนกระทั่งสามารถมานั้งข้างก้อนผ้าห่มสีขาวนี้ได้

"คะชู...ข้าวเที่ยง(ที่เลทมาถึงบ่ายครึ่ง)"

เธอเอ่ยเบาๆ ดวงตาที่หลับอยู่จ้องมองไปที่ก้อนผ้าตรงตำแหน่งที่น่าจะเป็นหัวของเขา

"คะชู..."

เขายังคงเงียบ...

โกรธอะไรกันนะ???

หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนที่ความทรงจำหนึ่งเมื่อครั้งอยู่ที่'บ้าน'จะไหลเข้ามา...

[ย้อนความเล็กน้อย]

วันนั้นเป็นวันธรรมดาๆที่อากาศดี เธอไปเที่ยวที่บ้านของ'พี่ชาย'และพบว่ามันยังคงระเกะระกะไปด้วยกองหนังสือและอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด เธอเลยทำการปฏิรูปบ้านเสียใหม่ จัดการเก็บข้าวของให้เป็นที่ทางและทิ้งของที่ไม่มีประโยชน์

และเธอก็เผลอเอา'ตุ๊กตาผ้าเน่าๆที่ถูกเย็บลวกๆในห้องของ'พี่ชาย'ไปทิ้ง
พอพี่ชายรู้เขาก็โกรธเธอมากๆ ไม่คุยกับเธออีกเลย

พอไปปรึกษามิกิก็ได้ความว่า

"ก็'ง้อ'สิคะ 'มาสเตอร์ใหญ่'น่ะ ใจอ่อนกับมาสเตอร์จะตายไป"

พอถามวิธีการง้อมาได้เธอก็ทำตามที่เมดคนสนิทบอกทันที

และหลังจากนั้นมา'เขา'ก็ไม่ยอมมองหน้าเธอตรงๆอีกเลย เพราะเมื่อไหร่ที่'เขา'เห็นเธอ ก็จะหน้าแดงแบบไม่มีสาเหตุ แต่ก็ยอมพูดคุย และเหมือนจะติดเธอมากกว่าเดิมเสียด้วย...

แต่มันก็เป็น'อดีต'ไปแล้วล่ะนะ...

[จบการย้อนความ]

คงต้องใช้'วิธีนั้น'ล่ะนะ...

ทางด้านคะชูที่ยังคงถืออีโก้(?)ไม่ยอมออกมาพูดจากับนายท่านด้วยเหตุว่า'งอน'ที่เธอตัดชุดแสนสวย(?)ของเขาซะไม่เหลือชิ้นดี แม้ว่าเธอจะทำไปเพื่อช่วยเขาก็เถอะ...

คะชูเริ่มขยับตัวนิดหน่อยเพราะเริ่มอึดอัด อากาศวันนี้ก็ใช่ว่าจะหนาวจนนอนคลุมโปงได้ชั่วโมงกว่าแบบนี้ แต่ก็ไม่ร้อนมากจนทำให้เป็นลมได้
แต่มันก็อึดอัดอยู่ดี...

คะชูรู้สึกว่าหญิงสาวนั้นเงียบไปจนผิดปกติ

ออกไปแล้วหรอ??

ไม่แปลกที่เขาจะไม่มั่นใจในความคิดนี้นัก เพราะนายท่านคนนี้ฝีเท้าเบาราวขนนก จับสัมผัสตัวตนก็ยากราวกับภูติผี...

ชายหนุ่มทะเลาะกับความคิดของตัวเองเงียบๆก่อนจะตัดสินใจแง้มผ้าห่มดู แต่ก็ไม่พบร่างของคนที่คิดไว้จึงถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นนั่งดีๆหลังจากนอนท่าเดิมมานาน

"ท่านจะไม่ง้อข้าจริงๆหรือ..."

คะชูพองแก้มอย่างงอนๆ

บางทีนายท่านอาจจะไม่รู้ว่าเขางอนก็ได้นี่?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเขาคงจะรู้สึกผิดมากที่ทำตัวไม่น่ารักใส่นายท่านไปแบบนี้...

ขณะที่ชายร่างบางกำลังนั่งคิดอะไรคนเดียวจนไม่สังเกตุมุมหนึ่งที่อยู่เยื้องไปด้านหลัง
ร่างของใครบางคนที่แอบซ่อนอยู่เงียบๆก็ค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้จนกระทั่ง...

หมับ!

"เฮ้ย!!!?"

ร่างของใครบางคนโถมเข้าที่ด้านหลังจนคะชูเกือบหน้าทิ่มก่อนจะตามด้วยความรู้สึกเหมือนโลกหมุนกลับด้านและกว่าจะได้ทันตั้งตัว...

เขาก็โดนจับนอนหงายโดยมีนายท่านหน้าตายคร่อมอยู่ด้านบนพร้อมถูกยึดข้อมือทั้งสองไว้เสร็จสรรพ...

"น นายท่านนนน(0//[]//0)!!!!!!"

"ไม่โกรธ...นะ"

เรย์หรี่ตาขึ้นมองคนใต้ร่างเล็กน้อยก่อนจะทาบหน้าผากลงไปเหมือนจะวัดไข้ให้ศาสตราเล่มแรก

"ข ขะ ข้าไม่บังอาจโกรธนายท่านหรอกครับ(=//[]//=)!!!!"

"จริงหรอ?..."

"แน่นอนครับ!!!!!"

"ไม่เชื่อ...."

"เอ๋!!!?"

หญิงสาวผละออกไปแล้วฉุดข้อมือให้ชายร่างบางลุกขึ้นนั่งก่อนที่มือขาวซีดจะประคองใบหน้าเหวอๆนั้นไว้พร้อมกับขยับตัวเข้าคร่อมตักอีกฝ่ายและจ้องตาในระยะประชิด

คะชูหน้าแดงจนเกรงว่าเลือดจะไม่ไปเลี้ยงส่วนอื่นของร่างกาย
เขานั่งตัวเกรงจนตะคริวจะกินไปทั่วร่างอยู่แล้ว

กลิ่นกายหอมเย็นที่ไม่รู้จักของหญิงสาวทำให้เขาควบคุมสติแทบไม่อยู่จนมือทั้งสองกำฟูกจนยับยู่ยี่

"คะชู คิโยมิทสึ..."

"ค ครับ!!!"

"ต่อไปนี้ อย่าทำแบบนี้อีก...มีเรื่องอะไรก็บอกตรงๆ ฉันอ่านใจเธอไม่ได้..."

"ครับ..."

นี่คงเป็นประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่ที่มาเยือนที่นี่กระมัง
แม้ว่านํ้าเสียงจะราบเรียบเป็นโทนเดียวแต่คะชูก็รู้สึกถึงความห่วงใยและความตำหนิแม้จะเล็กน้อยในประโยคนั้น

"ขอโทษด้วยครับ นายท่าน"

"อื้อ..."

"ว่าแต่ นายท่านครับ"

"หือ?..."

"ช่วยลุกไปก่อนได้ไหมครับ ข้าว่า มันออกจะ...(=///=)"

"...อืม"

เรย์ถอยออกมาจากร่างที่นั่งหน้าแดงอยู่โดยไร้อาการเขินอายอย่างที่ควรเป็น

ท่านตายด้านเกินไปแล้วนะครับ(คะชูได้กล่าวไว้)

"คะชู ข้าวเที่ยง..."

"ครับ?"

เรย์ยกถาดอาหารที่วางหลบไว้ออกมาให้ ชายหนุ่มจึงทำหน้าเข้าใจในความหมายนั้นก่อนจะลงมือทานข้าวผัดที่ดูธรรมดาๆจนหมด และถูกสั่งให้นอนพักจนกว่าแผลจะหายดี









"กลับมาแล้ววว~"

"กลับมาแล้วขอรับ!!!"

"ยินดีต้องรับกลับขอรับ"

"..."

เรย์ที่ตอนนี้มีจิ้งจอกคอนโนะสุเกะพาดอยู่ที่บ่าออกมารอรับศาตราทั้งสองจากการลงสนามครั้งแรก

ทั้งสองมีแผลนิดหน่อยแต่โดยรวมถือว่าปกติดีไม่มีอันตราย

"นายท่านๆ ดูสิ เราได้ทันโทวมาตั้ง3เล่มแหน่ะ!!"

โฮตารุมารุยื่นมีดสั้นทั้งสามมาให้เธอก่อนที่ชายร่างสูงจะเข้ามาพร้อมแบก(?)ทรัพยากรที่หามาได้มาด้วย

"ส่วนนี่ก็ทรัพยากรที่เราหาได้ล่ะนะ! นายท่าน!!"

อิวะโทชิยิ้มอวดฟันฉลาม(?)จนตาหยี่

ซานิวะสาวเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะสะดุดที่จุดๆหนึ่งที่เธอไม่ได้สังเกตุในตอนแรก

"มีอะไรหรือนายท่าน??"

โฮตารุมารุเอียงคออย่างสงสัยที่เห็นนายสาวมองร่างสูงใหญ่ของง้าวเพียงหนึ่งเดียวแล้วชะงักไป

"...นั่น"

"ขอรับ???"

อิวะโทชิเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาใกล้เขา

หมับ!!!

"ทำอะไรน่ะขอรับ!!!!!"

มือเล็กขาวเอื้อมจับ'หงอน'สองเส้นบนหัวของเขาแล้วดึงให้ก้มลงจนสภาพตอนนี้คือ
อิวะโทชิกำลังคุกเข่าแบบเหยียดตัวขึ้นจนสูงถึงอกของซานิวะสาวในขณะที่เธอกำลังเล่น'หงอน'สองเส้นบนหัวเขาอย่างเมามันส์(ด้วยใบหน้านิ่งสนิท)

"อุ๊บส์! ฮ่าๆๆๆ!!! ท่านซานนิวะอย่างกะแมวเจอของเล่นเลยล่ะ!!!"

"หัวข้าไม่ใช่ของเล่นนะขอรับ!!!!"

"('-')~"

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงกันขอรับ!!!?"

อิวะโทชิอยากจะลุกขึ้นแต่ก็กลัวจะทำให้นายท่านไม่พอใจจึงได้แต่นั่งนิ่งๆให้เธอเล่นหัวและใช้ปากบ่นเอา
จนกระทั่งเกือบๆชั่วโมงทั้งหมดถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว
เรย์จึงเอาดาบกับง้าวไปซ่อมและมาทำแผลให้ทั้งคู่ในห้องที่คะชูนอนอยู่ก่อนจะผละตัวออกไปอัญเชิญทันโทวทั้ง3เล่ม

“ผมคือมิดาเระ โทชิโร่ เช่นเดียวกับพี่น้องของผม ผมเป็นมีดสั้นที่ถูกสร้างขึ้นโดยอะวะตะกุจิ โยชิมิทสึ ในบรรดาพี่น้อง ผมมีลักษณะต่างจากคนอื่นเพราะมีมิดาเระบะ ว่าไงครับ ผมดูต่างออกไปใช่ไหมล่ะ”

"ข้าชื่อยะเก็น โทชิโร่ ถึงจะชื่อ(โทชิโร่)เหมือนกันแต่ข้าเติบโตมาในสนามรบไม่เหมือนกับพี่น้องข้าหรอกนะ
ข้าไม่ค่อยถนัดเรื่องละเอียดอ่อนสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเรื่องในสนามรบละก็ไว้ใจได้เลย ยังไงก็มาสนิทกันไว้ล่ะ ท่านแม่ทัพ"

"ผมคือ...เอ่อ... โกโคไทครับ เป็นของกำนัลจากท่านเคนชินครับ ในตอนนั้นน่ะ.. จะพูดอย่างไรดีนะ มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับว่า ตัวผมน่ะเคยจัดการกับฝูงเสือด้วยล่ะแต่ว่า... ฮึก.. ผมน่ะก็เป็นแค่มีดสั้นเท่านั้นเองนะครับ...ฮือ....."

"..."

จะว่าไงดีล่ะ?

ตอนนี้ซานิวะสาวกำลังนิ่งถึงนิ่งที่สุด ทำให้ทันโทวทั้งสามที่เพิ่งถูกอัญเชิญมารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก...

"ท่านคือซานิวะของเรางั้นหรอ!?~"

ยกเว้นคนนึงล่ะนะ

มิดาเระยิ้มพราวก่อนจะเข้าไปจับมือถือแขนกับหญิงสาวจนยะเก็นแทบจะไปลากเขาออกมา

"เดี๋ยวเถอะมิดาเระ!!"

"อะไรเล่ายะเก็น ท่านซานิวะไม่เห็นว่าอะไรเลยนี่~"

"อ เออ..."

มิดาเระกับยะเก็นยังคงเถียงกันไปมา ส่วนโกโคไทนั้นยืนสั่นกอดน้องๆเสืออย่างทำอะไรไม่ถูก

หงับ!!

"อ๊ะ! ไม่ได้นะน้องเสือ!!"

เสือขาวตัวหนึ่งกัดเข้าที่ชายกระโปรงสีดำของซานิวะสาวทำให้เด็กน้อยนํ้าตารื่นขึ้นมา เพราะจะเข้าไปเอาตัวน้องเสือออกมาก็ไม่กล้าจึงทำได้แต่ยืนสั่งด้วยเสียงสั่นๆ

แควก!!!!

"..."

"เฮือก!!"

เสียงผ้าฉีกขาดทำให้กิจกรรมทุกอย่างหยุดลง เสือตัวน้อยที่มีเศษผ้าสีดำเป็นหลักฐานกระทำผิดคาปากก็วิ่งกลับมาหาเจ้าของที่ตอนนี้ยืนสั่นยิ่งกว่าเจ้าเข้า(?)

"ข ขออภัยขอรับ อึก! แงงงงง!!!!!"

"โกโคไท! ต ต้องขออภัยนายท่านด้วยขอรับ!! เขายังเด็กมาก ข้าจะพาเขาออกไปนะขอรับ!!!"

ยะเก็นรีบขอโทษขอโพยหญิงสาวที่ยังคงหน้านิ่งเสมอต้นเสมอปลาย และไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูสิ่งรอบข้างก่อนจะเข้าไปปลอบน้องชายที่ร้องไห้ออกมาโดยมีเสือทั้ง5คอยตะปบขาเล็กๆอย่างกับว่ากำลังจะปลอบใจ

เรย์ไม่ได้กล่าวอะไรแต่เดินไปใกล้ร่างของเด็กชายที่ผอมบางและดูอ่อนแอจนแทบจะแตกหักคามือก่อนจะยื่นมือไปหาเขา
โกโคไทที่กลัวจนไม่สามารถขยับกายหรือเอ่ยปากอะไรก็ได้แต่ก้ทหน้าหลับตาแน่นเตรียมรับบทลงโทษที่คิดไว้

ปุ...

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นนอกจากสัมผัสเบาบางของฝ่ามือเรียวเล็กที่วางบนหัวขาวๆเบาๆสองสามทีก่อนจะผละออกไป

"ฉันชื่อเรย์...มาสิ"

หญิงสาวกล่าวนิ่งๆแล้วเดินนำออกไปเมื่อเห็นว่าเด็กชายหยุดร้องแล้ว

ทันโทวทั้งสามมองหน้ากันอย่างงุนงงและแปลกใจ

นายท่านคนนี้อาจจะใจดีล่ะมั้ง

ทั้งสามเดินตามร่างบางของหญิงสาวไป
ตลอดทางมีเพียงความเงียบและเสียงฝีเท้าของเขาทั้งสามคน
และแน่นอนว่าตลอดทางไม่มีเสียงฝีเท้าของซานิวะที่เดินนำอยู่เลยแม้เพียงนิด จนทำให้ชายในชุดหญิง(?)อดที่จะคิดเรื่องน่ากลัวขึ้นมาไม่ได้...

"หรือว่า...ท่านซานิวะจะเป็นผีกัน!"

"ชู่! เสียมารยาทน่ามิดาเระ!!"

"ก็มันจริงนี่ ดูสิ นายได้ยินเสียงฝีเท้าของนายท่านสักก้าวไหมล่ะ ยะเก็น โกโคไท?"

"ก็...ไม่"

"ม ไม่เลย ขอรับ"

มิดาเระ ยะเก็น โกโคไทซุบซิบเสียงเบาในระยะที่หญิงสาวไม่น่าจะได้ยินก่อนจะมองไปที่แผ่นหลังเล็กๆนั่น

"แต่จะว่าไป นายท่านนี่หน้าตาคุ้นๆนะขอรับ"

มิดาเระเปิดประเด็นใหม่ ซึ่งพี่น้องอีกสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

"หมะ เหมือนท่านมิคาสึกินิดหน่อยนะขอรับ"

โกโคไทออกความเห็นเพราะเขาก็สังเกตุมานานแล้วแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก

"นั่นสิ แปลกจังแฮะ"

ยะเก็นลูบคางนิดหน่อยแล้วเสมองหญิงสาวที่ยังคงนำทางอยู่

กึก

"นินทาเจ้านาย มันไม่ดีนะ..."

"เฮือก!!!/อ่ะ!!/อึ๊ย!!!"

โกโคไท ยะเก็นและมิดาเระสะดุ้งไปตามๆกัน ใครจะนึกว่าทุกประโยคที่กล้าวมานั้นเธอได้ยินทุกคำ แต่เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร

หลังจากนั้นเรย์ก็พาทั้งสามไปรู้จักกับคะชู ฮตจัง(เจ้าตัวให้เรียกแบบนี้)และอิวะซัง(นี่ก็ด้วย) ก่อนจะพาไปที่ห้อง ซึ่งหลังจากได้ข้อมูลว่ามีพี่น้องโทชิโร่อยู่อีก10กว่าคน ดังนั้นเธอจึงยกห้องใหญ่ให้ไปเป็นห้องของพี่น้องอะวะตากุจิเสียเลย

"งั้น ราตรีสวัสดิ์ขอรับ"

เวลาสองทุ่มตรง ยะเก็นมาส่งนายสาวที่ห้องของเธอก่อนจะขอตัวกลับไปนอน

"ท่านซานิวะ นี่คือชุดของท่านนะขอรับ ท่านอินาริให้กระผมนำมามอบให้ขอรับ"

คอนโนสุเกะคาบห่อผ้ามาวางใกล้ๆเธอขณะที่เธอกำลังแกะผมด้านซ้ายที่มัดไว้ออกและหวีผมช้าๆ

"ขอบคุณ..."

"ขอรับ งั้นราตรีสวัสดิ์นะขอรับ"

จิ้งจอกหน้าขาวก้มหัวลงก่อนจะหายไปพร้อมกลุ่มหมอกสีขาวที่เข้ามาคลุมร่างของมัน

หญิงสาววางหวีสีนํ้าตาลไม้ลงเบาๆ

"วันนี้ ก็จบลงเสียที.."

นี่คือวันแรกแห่งการเป็นซานิวะ แล้ววันต่อๆไปเล่า?

อ่า ค่อยคิดละกัน...ราตรีสวัสดิ์



































"จะว่าไป มิดาเระเนี่ย...ผู้หญิงหรือผู้ชายนะ?..."

========================================================

รีไรท์ครั้งที่ 1 วันที่ 25/3/60






















.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #21 blacksong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:18
    อยากจะให้เรย์ยิ้มสักนิดก็ยังดีน่ะค่ะ. แบบยิ้มมุมปากอะไรแบบนี้น่ะค่ะ. จะได้ดูมีชิวิตชีวากว่านี้
    #21
    1
    • #21-1 Hikari Yuu(จากตอนที่ 4)
      27 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
      รอยยิ้มของเรย์จังเป็นสิ่งมหัศจรรย์เลยนะคะ(?) ของแรร์แบบนี้ต้องรอหน่อยน้า~~
      #21-1
  2. #20 blacksong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:17
    มาต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    #20
    0
  3. #19 pimchuda2548 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:10
    อย่าบอกนะนั้นน่ะ เรย์จางงงงงง
    #19
    0
  4. #18 p_ice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 18:04
    นายท่านนี้จะเรียกว่านิ่งไปหรือไงดีนะ แต่รู้สึกว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วอะ น่ารักดีนะ สู้ๆนะค่ะ สู้ๆทั้งเรื่องนิยายและทุกๆอย่างเลย สู้ๆ
    #18
    0
  5. #17 LighttigerWest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    เนื้อเรื่องดีค่ะ แต่อยากให้บรรยายหน้าตาความรู้สึกของตัวละครด้วยคำบรรยายตัวอักษรมากกว่าสัญลักษณ์(เรียกไม่ถูก)มากกว่านะคะ
    #17
    0
  6. #16 MIdnightKori (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 16:23
    รอตอนต่อไปอยู่ค่าา
    #16
    0