[Touken Ranbu] ข้ามมิติ : ชีวิตใหม่กับเหล่าหนุ่มดาบ

ตอนที่ 3 : ตอนที่2 : อ่า เค้าลางความวุ่นวายนี่คือ?... (Re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    26 มี.ค. 60

"นี่คือโรงตีดาบขอรับ"

จิ้งจอกน้อยหันมามองหญิงสาวแล้วเดินเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งที่เปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว

"นายช่างขอรับ! กระผมพาท่านซานิวะมาแล้วขอรับ!!"

คอนโนะสึเกะตะโกนเข้าไปพลางเดินไปรอบๆก่อนจะเดินลึกเข้าไปอีกเมื่อไม่มีเสียงใดๆตอบรับ ทิ้งให้สาวซานิวะมือใหม่ยืนเก้ออยู่ลำพัง

เรย์หันไปมาเพื่อมองสำรวจรอบด้านก็พบเพียงแค่อุปกรณ์ตีดาบและเตาหลอมเท่านั้น เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจเธอจึงเดินไปยืนพิงขอบประตูเหม่อมองวิวหน้าโรงตีดาบแทน

"ซานิวะใหม่งั้นหรือ?"

เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังทำให้หญิงสาวต้องหมุนตัวกลับมามองเจ้าของเสียงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
เธอกวาดสายตาที่หลับอยู่(?)ไปทั่วเรือนเพื่อหาต้นเสียงแต่กลับไม่พบใคร

"ตรงนี้ ข้างล่างนี่ ให้ตายเถอะซานิวะไม่ว่าหน้าไหนๆก็เสียมารยาทกับข้าตั้งแต่แรกพบกันทั้งนั้นเลยสินะ"

เรย์ก้มลงตาเสียงเรียกก่อนจะพบเด็กชาย? ที่สูงถึงสะโพกของเธอเท่านั้น...
(ไรท์สงสาร เลยเพิ่มส่วนสูงใ--//โดนนายช่างปาค้อนใส่)

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ ซานิวะ(- -*)"

เด็กชายหน้าดุเงยขึ้นมองเธอตาขวางอย่างไม่สบอารมณ์

"อ่า ท่านซานิวะขอรับ นี่คือท่านนายช่างที่จะคอยตีดาบและซ่อมดาบให้ท่านนะขอรับ"

คอนโนะสุเกะเอ่ยขึ้นขัดการจ้องตาฝ่ายเดียวของนายช่างร่างเล็กเพราะเกรงว่าหากไม่รีบขัด มันคงต้องโดนตัดเบี้ยเลี้ยงมาบูรณะโรงตีดาบแห่งนี้ใหม่แน่นอน...
(จิ้งจอกมีเบี้ยเลี้ยงด้วยอ่อ-0-?//ไรท์ : มีสิขอรับ!!!//คอนคุง)

"ยินดีที่ได้รู้จัก..."

"ชิ!...เช่นกัน"

นายช่างจิ๊ปากเดินอาดๆเข้ามาหาร่างที่สูงกว่าของหญิงสาวแล้วเดินวนรอบๆตัวเธอ

"อืม หน่วยก้านดี...พวกเสือซ่อนเล็บน่ารำคาญชะมัด..."

นายช่างพึมพัมเสียงเบา
ส่วนหญิงสาวเพียงเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อยก่อนจะหน้าตายเช่นเดิม...

นายช่างดูคนเก่งจังนะ...ชักจะเริ่มสนุกขึ้นมานิดๆแล้วสิ...

"งั้น บอกทรัพยากรที่ท่านจะให้ข้าตีดาบมาซะสิ"

เรย์เอียงคอนิดหน่อยแล้วตอบไปหลังจากที่คอนโนะสุเกะอธิบาย

"950All กับ550All..."

"โฮ่~ ท่านเป็นซานิวะคนแรกที่เปย์(?)ข้าขนาดนี้เลยนะเนี่ย~~ งั้นก็ 05:00:00 กับ 03:00:00 ละกันน้าา~~~"

นายช่างตัวเล็กเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปที่เตาหลอมที่ขึ้นเลข3กับ5ชั่วโมงขึ้นมา

"เออ ง งั้นเราไปกันต่อเถอะขอรับ"

คอนโนะสุเกะแอบซับเหงื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่มันเจอซานิวะสายเปย์(?)ที่ทำให้นายช่างอารมณ์ดีได้ขนาดนี้

"ระหว่างรอดาบกับท่านคะชูที่ออกไปรบ กระผมจะอธิบายการซ่อมกายเนื้อของดาบกับเรื่องยิบย่อยในฮงมารุไปพรางๆแล้วกันนะขอรับ"

เรย์ก้มลงมามองจิ้งจอกน้อยที่กลับมาทำหน้าที่แนะนำห้องและส่วนต่างๆในฮงมารุพร้อมวิธีรักษาร่างเนื้อของดาบไปพลางเพื่อรอเวลาดาบทั้งสองในเตาหลอมและคะชูที่ไปออกรบตั้งแต่สายๆยันเที่ยง

"หือ?..."

ไอร้อนยามเที่ยงวันแผ่เข้ามาจนรู้สึกได้ หญิงสาวจึงลุกขึ้นจากเบาะหน้าระเบียงที่เธอเอาออกมานั่งเล่นรับลมกับคอนโนะสุเกะจนจิ้งจอกหน้าขาวต้องผงกหัวขึ้นจากเบาะ

"มีอะไรหรือขอรับ??"

"ข้าวเที่ยง..."

"อ๋อ~ นี่ก็ตะวันตรงหัวแล้วนี่นะขอรับ...ว่าแต่ท่านทำอาหารเป็นหรือขอรับ??"

"..."

หญิงสาวไม่ตอบ แต่เดินไปทางห้องครัว ทิ้งให้จิ้งจอกน้อยต้องวิ่งตามเอาเอง

นัยน์ตาที่หลับอยู่เปิดขึ้นเพียงข้างเดียวพลางมองอุปกรณ์ในครัวก่อนจะเริ่มเอาวัตถุดิบออกมาเตรียม

แขนเสื้อยาวถูกถกขึ้นเหนือศอกเผยรอยสักรูปซากุระ4กลีบเหมือนที่อยู่บนใบหน้าซีดขวาของเธอ
ซากุระสีดำสี่กลีบสามดอกเรียงตัวเป็นแนวยาวที่ท้องแขนทั้งสองข้างและมีเส้นที่คล้ายเถาวัลลากผ่านทั้งสามดอกและพันไว้ที่ข้อมือ



คอนโนะสึเกะจ้องมองรอยนั้นนิ่งๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรไปนอกจากนั่งมองเธอเฉยๆเท่านั้น

สัญชาตญาณของมันบอกว่ามันไม่ควรถามเกี่ยวกับรอยใดๆบนร่างของเธอทั้งนั้น...

ผ่านไปสักพักอาหารก็ทำเสร็จ มันเป็นอาหารง่ายๆอย่างข้าวผัด ส่วนของหวานเป็นแตงโมที่ตอนนี้กำลังแช่นํ้าไว้รอผ่าทีเดียว

"ป่านนี้ท่านคะชูก็คงจะใกล้กลับมาแล้วล่ะขอรับ เราไปรอที่ลานกว้างดีกว่านะขอรับ"

เรย์พยักหน้าแล้วดึงแขนเสื้อลงจนปิดไปครึ่งฝ่ามือก่อนจะอุ้มจิ้งจอกตัวเล็กขึ้นมาและเดินไปที่ลานกว้างอันเป็นสถานที่เรียกประชุมและสถานที่ส่งดาบลงสนามรบ

เมื่อหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกมาถึงก็ประจวบเหมาะกับร่างบางของชายหนุ่มที่ออกมาจากกลุ่มแสงพอดิบพอดี

ร่างกายบอบบางของชายหนุ่มเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดที่ส่งกลิ่นคละคลุ้ง ด้วยชุดที่เป็นสีดำเป็นหลักจึงไม่อาจสังเกตุได้ถนัดนัก

เรย์มองเขาด้วยใบหน้านิ่งสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะวางจิ้งจอกในอ้อมแขนลงแล้วเข้าไปหาเขา

คะชูเอาดาบยันพื้นเพื่อทรงตัวไว้ เขาไม่อยากดูแย่ไปมากกว่านี้ต่อหน้าของนายหญิง แต่สภาพปางตายนี่ก็น่าอับอายและน่าสมเพชพอแล้ว

"น นายท่าน..."

คะชูเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ตรงเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้านิ่งเสียจนน่ากลัว...

เขาจะโดนเกลียดหรือโดนทิ้งกัน...

"มานี่..."

แต่สิ่งที่เขาคิดนั้นกลับสลายไปอย่างรวดเร็วเมื่อมือขาวราวกับกระดาษนั่นยื่นมาประคองเขาไว้แล้วลาก....

ยํ้า!!!! ลากเขาเข้าไปในเรือน!!!!!!

ก่อนจะแย่งดาบของเขาโยนให้จิ้งจอกหน้าขาวแล้วให้มันนำไปให้นายช่างซ่อม

นายท่าน...ช่วยปราณีข้าเถอะ ได้โปรด...

"ถอด..."

"ครับ...ครับ!!!?"

"เสื้อ...จะทำแผล..."

"อ่า ครับ..."

คะชูค่อยๆถอดเสื้อของตัวเองออก เพราะบาดแผลที่หลังและไหล่เลยทำให้ไม่สะดวกนัก
เขาพยายามถอดเสื้อไปเรื่อยๆก่อนจะเหลือบไปเห็นวัตถุสีเงินในมือขาว

"นายท่านเอากรรไกรมาทำไมหรอครับ??"

คะชูมองกรรไกรสีเงินขนาดพอดีมือที่หญิงสาวไปเอามาจากไหนไม่ทราบก่อนจะถามอย่างสงสัยในขณะที่พยายามถอดเสื้อเบาๆเพื่อไม่ให้กระทบแผล

"...ขนาดนั้น..."

"ครับ???"

"ถ้ามันลำบากขนาดนั้น..."

"???"

เรย์เงยหน้าที่เปิดตาทั้งสองข้างขึ้นเพียงส่วนเดียวมองไปที่ชายหนุ่มร่างบางที่เริ่มขยับถอยหลังไปแบบไม่รู้ตัว

"ก็ตัดมันซะสิ..."

"ม่ายยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!"


















"เอ่อ เกิดอะไรขึ้นขอรับ?"

คอนโนะสุเกะที่เอาดาบไปให้นายช่างรีบกลับมาเพราะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของหนุ่มดาบเล็บแดงที่ตอนนี้กำลังนอนคลุมโปงอยู่ในฟูกพร้อมแผ่บรรยากาศแปลกๆชวนหดหู่ออกมา

จิ้งจอกตัวน้อยกวาดสายตามองหาสาเหตุที่ทำให้ดาบหนุ่มเป็นเช่นนั้นก่อนจะสะดุดกับหญิงสาวที่นั่งเก็บอุปกรณ์ทำแผลอยู่...

พร้อมซากชิ้นส่วนผ้าสีดำแดงที่ดูไม่เป็นชิ้นเป็นอันกับกรรไกรสีเงินที่อยู่ข้างตัวของหญิงสาว...

มันว่ามันเข้าใจสาเหตุแล้วล่ะ...

"อ่า จริงสิท่านซานิวะ ดาบใกล้เสร็จแล้วจะไปรอไหมขอรับ??"

เรย์หันมาพยักหน้าแล้วเอาอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บแล้วออกจากห้องไปให้ชายร่างบางไปพักฟื้นทั้งแผลกายและแผลใจ(?)

"โฮ่ย ท่านซานิวะมารอดาบรึ?"

"อืม..."

"งั้นก็อีกสักเดี๋ยวก็ได้แล้วล่ะ"

หญิงสาวมองเตาหลอมที่เลขเหลือไม่มากเท่าไหร่ แต่มันก็ต่างกันเกินไป

5กับ3ชั่วโมง...

เธออยากพบดาบใหม่พร้อมกันเลยหันไปหาจิ้งจอกน้อยก่อนจะได้คำตอบว่าใช้ใบเร่งได้

ดังนั้นพอดาบ3ชั่วโมงใกล้จะเสร็จ เธอเลยใช้ใบเร่งกับดาบ5ชั่วโมงทันที

ทันทีที่ตัวเลขบนเตาหลอมเป็นเลขศูนย์ ควันสีขาวก็พวยพุ่งออกมาจางๆก่อนที่ร่างของนายช่างจะเข้าไปแล้วออกมาพร้อมกับดาบใหญ่และง้าวที่สูงกว่าตัวของนายช่างเกือบช่วงตัว

"เป็นง้าวกับดาบใหญ่ล่ะ ง้าวน่ะมีแค่คนเดียวคือ'อิวาโทชิ' แต่ดาบใหญ่มีให้ลุ้น3คนคือ'ทาโร่ทาจิ' 'จิโร่ทาจิ' และ 'โฮตารุมารุ' "

นายช่างบอกก่อนจะส่งดาบและง้าวมาให้หญิงสาวรับไว้
เรย์โค้งให้นายช่างเล็กน้อยก่อนจะมุ่งสู่ห้องอัญเชิญและปลุกจิตทั้งสองขึ้นทันที

"มีตำนานที่ว่าผมได้รับการซ่อมแซมโดยพวกหิ่งห้อยล่ะ เพราะงั้นก็เลยได้ชื่อว่าโฮตารุมารุไงล่ะ!!"

"พวกคนธรรมดาไม่มีทางกวัดแกว่งข้าได้อย่างแน่นอน!
นายท่านเอ๋ย เจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้ซักแค่ไหนกันนะ!?"

เป็นเด็กผมขาวที่แบกดาบใหญ่กับชายร่างสูงท่าทางบึกบึนและสมองกล้าม(?)ที่ยิ้มแสยะ(??)

"ท่านโฮตารุมารุกับท่านอิวะโทชิสินะขอรับ"

คอนโนะสุเกะมองทั้งคู่แล้วพึมพัมออกมา

"ข้าคือโฮตารุมารุ ยินดีที่ได้รู้จักนะท่านซานิวะ!~"

เด็กน้อยที่สูงเท่าเอวของเธอเดินเข้ามาจับไม้จับมือเธอเป็นการใหญ่ ตามด้วยชายอีกคนที่เข้ามาใกล้เสียแทบชิด

"ส่วนข้าคืออิวะโทชิ เป็นง้าวของเบ็งเคย์ล่ะ!!!(?)"

จ้ะ...

เรย์หรี่ตาซ้ายขึ้นมองความวุ่นวายย่อมๆในห้องอัญเชิญแห่งนี้แล้วถอนหาบใจเบาๆ

ดูท่า เธอคงต้องหาพารามาตุนไว้สักสิบคันรถ...อ่า สมัยนี้ต้องเกวียนสินะ อืม...

========================================================

รีไรท์ครั้งที่ 1 วันที่ 25/3/60

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #13 tenten0227 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 17:07
    2 คนนี้มาเนี่ยมันต้องสนุกแน่
    #13
    0
  2. #12 MIdnightKori (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 11:33
    รอตอนต่อไปอยู่ค๊า
    #12
    0
  3. #11 aisu manami (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 11:27
    รอจ้าา สู้ๆน้า
    #11
    0
  4. #10 p_ice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 06:38
    ok รอตอนต่อไปนะ แต่เธอช่างเป็นซานิวะที่อาจหาญ ตอนเราลองครั้งแรกนี้ all350 เอง 555t
    #10
    0
  5. #7 p_ice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 17:37
    รอมาต่อค่ะ!!!
    #7
    0