The throne of the king กับห้องปิดตายในตำนาน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,633 Views

  • 42 Comments

  • 84 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    125

    Overall
    1,633

ตอนที่ 5 : บทที่4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 ต.ค. 61

บทที่4

          "ค่ำคืนนี้มีแต่เรื่องน่ายินดี ฉันเรียสเป็นอาจารย์ใหญ่ของ และนั่นคือเอมิลี่อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์ ส่วนนั่นคือนาตาลีเป็นแพทย์ประจำห้องพยาบาลในโรงเรียนนี้ ฉันหวังว่าพวกเธอคงไม่ไปพบอาจารย์เขาบ่อยนัก" ว่าแล้วก็ขยิบตาด้วยความทะเล้น จนนักเรียนอดขำกันไม่ได้ สองอาจารย์ที่ถูกแนะนำให้รู้จักยังสาวและสวยมาก คงไม่แปลกถ้าจะมีนักเรียนอยากเข้าพบบ่อยๆ

           "พวกเราอาจารย์ที่นี่ทุกท่านขอต้อนรับนักเรียนใหม่ด้วยอาหารค่ำสุดพิเศษที่เตรียมมาเพื่อพวกเธอ และฉันในฐานะอาจารย์ใหญ่ของที่นี่ขอมอบของขวัญหนึ่งชิ้นให้พวกเธอทุกคน อย่าลืมเปิดกล่องของขวัญก่อนเข้านอนล่ะ" อาจารย์ใหญ่พูดด้วยรอยยิ้มขำขันแล้วดีดนิ้วดัง 'เป๊าะ' เสียงบรรเลงเพลงก็เริ่มขึ้น!

          ฝาครอบอาหารสีเงินถูกเปิดออกด้วยเวทย์มนตร์ประกายสีรุ้งทุกคนต่างร้อง 'ว้าว' กับภาพตรงหน้า แม้แต่ข้าเองก็ไม่เว้น ไก่งวงสีน้ำผึ้งเปล่งประกายตรงหน้าทำให้อดไม่ได้ที่จะใช้ส้อมตักมันเข้าปาก รสชาติช่างเหนือคำบรรยายจริงๆ
          ตกดึกรอบๆเต็มไปด้วยเสียงเพลงจากวงดนตรีของเซนต์ริงโก้ หลังจากนั้นก็เป็นจูบลาก่อนเข้านอนสำหรับเรา เพื่อไม่ให้เด็กเล็กที่กำลังร้องไห้โยเยหนีกลับบ้านกันก่อนน่ะนะ ข้ามองภาพมี่อยู่ตรงหน้าพวกเขาปลอบเด็กชายตัวเล็กผอมแห้งไปขำไปราวกับมันเป็นเรื่องสนุกและหยอกล้อราวกับมันเป็นเรื่องล้อเล่น
          "สวัสดีก่อนเข้านอนเด็กหญิง..." เรียสทักทายข้าจากด้านหลัง ข้าลุกขึ้นยืนและย่อกายทำความเคารพด้วยความเกรงเล็กน้อย
          "ราตรีสวัสค่ะ อาจารย์ใหญ่" ข้าฉีกยิ้มด้วยความดีใจ เขาลูบหัวข้าด้วยความเอ็นดู ก่อนจะแยกตัวออกไปพร้อมกับแก้วเหล้าสีอำพัน
          แม็กเวลและเลนนี่เข้ามาสวมกอดข้าพร่ำบอกว่ายินดีอย่างมากที่ข้าเข้าเรียนที่นี่ได้แม้จะอยู่คนละหอก็ตามที
          "ฝันดีเด็กเล็ก" สองแฝดพูดขึ้นแล้วขยี้หัวข้า เลนนี่น้ำตารื้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
          "นี่เพิ่งเริ่มเท่านั้นเจ้าเด็กสีแปลก อย่าเพิ่งโดนไล่ออกล่ะ!" เลนนี่พูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
          "โอ้! เจ้าไปก่อนเถอะ!" ข้าแอบมองค้อนและพวกเขาก็หัวเราะร่วน พวกเขาบอกเสมอว่าการมองค้อนของข้าเป็นเหมือนการหลิ่วตาดีๆนี่เอง
          "เจอกันใหม่พรุ่งนี้น้องสาว..."

          ข้ามองกล่องขนาดเล็กสีแดงห่อด้วยริบบิ้นสีเขียวประกาย มันสลักชื่อ 'จีอันน่า ดอน' เด็กหญิงร่วมห้องแกะกล่องของตัวเองด้วยความเร่งรีบและยินดีอย่างออกนอกหน้า
          "ว้าว! ดูสิ! ช่างงดงาม" เจียชูคริสตัลสีเหลืองหายากขนาดหนึ่งกะรัตขึ้นมา "ข้าว่ามันคือของจริงสหาย!!"
          ข้ายิ้มเมื่อเห็นเด็กสาวกระโดดโลดเต้นแล้วพุ่งเข้าใส่เตียงจากนั้นก็เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยอ่อน ข้าเบนสายตาไปมองกล่องของขวัญในมือเปิดมันออกมาอย่างเบามือที่สุด
          "หือ?" ข้าแปลกใจจนร้องออกมา จริงๆสมควรแหกปากให้ดังกว่านี้หากไม่เกรงใจเจียที่กำลังมีความสุขในฝันอยู่
          ของขวัญที่ข้าได้เป็นสร้อยลวดลายของดอกสโนดรอป ซึ่งดอกไม้ชนิดนี้เป็นดอกประจำตระกูล สร้อยเส้นนี้ข้าเคยเห็นในภาพถ่ายมันคือสร้อยที่ท่านย่ามักสวมใสออกงานเป็นประจำ
          สร้อยประจำตระกูลการ์เน็ท...
         ข้าเปิดล็อกเก็ตที่ถูกปิดตายด้วยใจลุ้นระทึก ข้างในมีกระดาษม้วนเล็กๆใส่ไว้อีกที มันเป็นข้อความสั้นๆที่ทำให้ข้ากลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่
          'แด่ จีอันน่า ดอน การ์เน็ท ที่รักยิ่ง...'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #10 darlingcutety (@darlingcutety) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:37
    ชอบตอนนี้มาก กลิ่นอายความเป็นนิยายเวทย์มนต์ฟุ้งไปหมด
    #10
    0