รามกร [LINHOON Au :THAI]

ตอนที่ 12 : หยุดไม่ได้... ขาดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    6 มิ.ย. 62

รามกร

ตอนที่ 11 หยุดไม่ได้.... ขาดใจ



 





เรื่องบางเรื่อง ไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็ย้ำให้แจ้งแก่ใจอยู่ร่ำไป


รามจำใจยอมรับว่า ในวันนี้ที่เขาอยู่ในจุดนี้ นั่นเพราะส่วนหนึ่งตัวของเขา ใจของเขายอมรับและสมยอมเองตั้งแต่แรก  แต่จะให้เขาทำอย่างไร ในเมื่อภูมิคุ้มกันความรู้สึกของเขามันอ่อนแอและบางเบาเหลือเกินต่อคนตรงหน้านี้


ยศกร


ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าในวันนั้นจะเป็นมื้อเย็นที่รสชาติห่วยแตกเกือบที่สุดของราม แต่เขาทนรับไม่ได้ถ้าจะโยนความผิดไปให้ยศกร


ยศกรนั้นมีความชัดเจนมาโดยตลอด เป็นตัวเขาเองที่ทำเป็นมองไม่เห็นเอง


ถ้าจะเดินมาจนถึงจุดที่ห้ามใจไม่ได้แล้ว และยศกรไม่มีทางตอบสนองเขามากกว่านี้ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ไปไหน หรือไม่ได้เสือกไสเขาไป... รามก็ยินดีจะอยู่


แม้ลึก ๆ จะรู้สึกว่ามีแผลและมันเริ่มช้ำเลือดช้ำหนอง โดยไม่ได้รับการรักษาก็ช่างหัวมันแล้ว

 



วันนี้ยศกรจะเดินทางกลับสุโขทัย รามไม่กล้าแม้แต่จะถามว่าเพราะอะไร เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าสองอาทิตย์ ก็คือสองอาทิตย์  


รามขอให้ยศกรมาค้างกับเขาในวันที่เดินทาง น้องไม่ได้ขัดข้องอะไร เมื่อวานเย็นก็ขับพี่หวยมาที่ห้องพักของเขาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นักหนึ่งใบ


ยศกรฝากพี่หวยไว้กับรามในช่วงนี้ และจะเดินทางไปสนามบินโดยแท็กซี่ น่าเสียดายที่วันนี้รามไปส่งไม่ได้เพราะเที่ยวบินเป็นช่วงสาย ๆ ซึ่งเขายังคงทำงาน


เอาเถอะ... ใช่ว่ายศกรจะไม่กลับมาหาเขาเสียเมื่อไหร่

 



รามนอนตะแคงเท้าศีรษะด้วยฝ่ามือใหญ่ จ้องมองใบหน้ามนใสที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย


ตอนหลับสนิทแบบนี้น่ารักน่าเอ็นดู แต่ตอนตื่นก็ใช่ว่าจะน่าเอ็นดูน้อยเสียเมื่อไหร่ น่าฟัดอีกต่างหาก อะไรของยศกรที่ทำให้รามหลงใหลได้ขนาดนี้กัน ไม่ว่าจะตอนไหน ๆ เขาก็มองว่าดีว่าน่ารัก


รามเหมือนคนเป็นบ้ามากขึ้นทุกวัน


เพียงแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าคำตอบของความรักคืออะไร...


ให้เขาหยุด... เขาคงได้ขาดใจ


แม้จะรู้ว่าข้างหน้ามันมองไม่เห็นทางอะไร แต่เขาก็ยังไม่สามารถหยุดตัวเองได้


ปลายจมูกโด่งกดลงไปที่ข้างขมับ ไล่ลงมาที่ปรางแก้มเนียน คลอเคลียเหมือนเจ้าเหมียวตัวโตที่อ้อนเจ้าของขี้เซา ก่อนจะค่อย ๆ แตะจูบที่มุมริมฝีปาก และขยับแผ่วเบา


“พี่รักหนู”


รามรักยศกร...


ไม่รู้ว่าไอ้ความรักมากมายนี่มันโผล่มาจากไหน แต่รักมากเหลือเกิน

 



รามนอนมองหน้ายศกรอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะทำใจลุกจากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เขาไม่รู้ตัวเลยว่ายามที่แผ่นหลังของตัวเองหายลับไปหลังบานประตูห้องน้ำ เปลือกตาของคนที่นอนหลับสนิทก่อนหน้าได้ลืมขึ้น แววตาไร้ซึ่งแววของความง่วงงุน


ยศกรตื่นนานแล้ว รับรู้ทุกการกระทำที่แสนอ่อนโยน อ่อนหวานของราม


และได้ยินคำบอกรักนั้นชัดเจน...

 

 

 


 

“พี่รามคะ? พี่ราม...” น้ำเสียงหวานใสต้องเรียกชื่อของรามซ้ำถึงสองรอบ กว่าที่ตัวเจ้าของชื่อจะรู้ตัว แต่ยังคงสามารถควบคุมตัวเองได้อยู่บ้างจึงไม่ได้มีอาการสะดุ้ง แต่เขาแค่เลิกคิ้ว และหันไปมองรุ่นน้องในทีม


“ครับ?”


“แยมถามว่าพี่รามจะเอากาแฟไหมคะ แยมกำลังจะเดินไปชงจะได้ชงเผื่อ”


“อ่อ...” รามขานรับ แต่เขาส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “พี่เรียบร้อยมาแล้วครับ ขอบคุณมาก” เมื่อเอ่ยออกไปแล้ว ก็ไม่คิดชวนคุยอะไรอีก หญิงสาวหน้าแฉล้มขวัญใจหนุ่ม ๆ วิศวกรในแผนกเลยได้แต่ส่งยิ้มมาให้ รามก็แค่ยิ้มเนือย ๆ กลับไป


บอกตามตรง รามไม่มีอารมณ์มาสนใจความคิดความรู้สึกใครเท่าไหร่นัก ตอนนี้บางเรื่องมันเริ่มตึงมือของเขา


“เออ... พี่รามคะ เป็นอะไรหรือเปล่า”


“ครับ?” รามเลิกคิ้วอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ญารินถามนัก แต่ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์รำคาญออกไป


“หลายวันนี้พี่รามดูมีเรื่องให้คิดเยอะน่ะค่ะ มีอะไรที่แยมพอจะช่วยได้ไหมคะ?”


“อ่อ..” รามแค่ยิ้มเป็นมารยาทเท่านั้น


เขาพอจะดูออกว่ารุ่นน้องในแผนกสายงานที่ขึ้นตรงกับเขาคนนี้คิดอย่างไร เธอไม่ได้ปิดบังท่าทีหรือความรู้สึกอะไร ทั้งยังแสดงออกให้รับรู้ได้ว่ารู้สึกเช่นไรต่อราม


แต่รามต่อให้ไม่มียศกร เขาก็ไม่คิดจะสนใจคนในบริษัทเดียวกัน เพราะมันดูไม่ค่อยดีในมุมมองของเพื่อนร่วมงานด้วยกันนัก ทั้งเขายังเป็นหัวหน้าทีมวิศวกรด้วย


สมภารจะกินไก่วัดก็ช่างเถิด รามไม่ใช่สมภาร


“ไม่มีอะไรหรอกครับ” คำพูดของรามค่อนข้างเป็นการตัดจบและสรุปอยู่ในตัว ญารินเองก็พอจะรู้ได้ ไม่ว่าจะเรื่องนี้หรือเรื่องใจ แต่เมื่อรามยังดูแล้วไม่ได้มีใคร เธอก็คิดว่าอยากจะลองเดินหน้าเพื่อหัวใจตัวเองบ้าง


“งานส่วนของพี่ปัท ถ้าแยมพอจะช่วยได้ พี่รามเรียกได้เลยนะคะ” หญิงสาวออกตัว แต่งานในส่วนของปัทมาที่ลาคลอดนั้นไม่ได้เกินมือราม ทั้งคนที่สามารถจะรับไปสานต่อนั้นก็มีอยู่แล้ว รามก็แบ่งงานกันไปตามเหมาะสม


“ขอบคุณครับ แยมจะชงกาแฟใช่ไหมครับ? ตามสบายนะครับ พี่ไม่รบกวน” หญิงสาวไม่รู้จะชวนคุยอะไรแล้ว ไม่ใช่ว่ารามตัดจบไม่รักษาน้ำใจของเธอ ทว่าในคำพูดแสนสุภาพนั้น มันไม่มีอะไรอื่นใดแฝงอยู่เลย


เป็นความเรียบง่ายที่เย็นชา


เมื่อญารินแยกตัวไปแล้ว รามก็หลุบตามองแผนงานที่วางอยู่ตรงนั้น สลับกับกลอกตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

เขาเป็นอย่างนี้แทบจะทุก ๆ ห้านาที หากไม่มีงานเร่งด่วน หรือถ้ามีเวลาว่าง เขาจะจับโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความแชทเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ก็เข้าไปในอินสตาร์แกรม เพื่อดูความเคลื่อนไหวของแอคเคาท์ร้านเครื่องหอมของยศกร


ยศกรกลับไปเยี่ยมบ้านที่สุโขทัยได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ความถี่ในการติดต่อกับรามนั้น เฉลี่ยแล้วน้อยกว่าอยู่ด้วยกันจนรามไม่กล้าเทียบ เขาให้เหตุผลกับเรื่องนี้ว่าเพราะอีกฝ่ายอยากมีความเป็นส่วนตัวกับครอบครัว ไอ้การจะมาโทรคุยหรือส่งข้อความตอบโต้กับเขานั้นอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยสะดวก


แต่ใจของรามรู้ดี...

ยศกรดูแปลกไปจากเดิม


หรืออันที่จริงแล้ว... ยศกรเป็นแบบนี้ แค่รามไม่รู้ตัว

 

 





“หนู... ยุ่งอยู่เหรอ”


“เปล่าครับ แต่หนะ.. เอ่อ ผมทำธุระกับแม่ครับ” รามขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินสรรพนามแทนตัวของยศกร

ก่อนหน้านี้ถ้าไม่ใช่ตอนโกรธยศกรจะไม่แทนตัวด้วยคำว่าผมเท่าไหร่นัก ดูเหมือนเจ้าตัวจะติดคำว่าหนู ยิ่งคุยกับรามหนูอย่างนั้นหนูอย่างนี้ทั้งวัน พอได้ยินคำว่าผมทีไรก็เป็นอันต้องรู้สึกแปลกใจทุกที


“อยู่ข้างนอกเหรอ”


“ครับ ผมออกมากับแม่ แล้วก็จะกินข้าวเที่ยง” รามก้มดูเวลา ตอนนี้กำลังจะบ่าย เขาว่าเขาก็เลือกเวลาโทรหาดีแล้วนะ แต่ไม่คิดว่าทางยศกรจะมีเรื่องติดพัน ปลายสายมีเสียงของผู้หญิงที่ฟังแล้วน่าจะวัยกลางคนเล็ดลอดมา เป็นอันว่ายศกรคงออกมากับผู้เป็นแม่จริง ๆ และคงไม่สะดวกที่จะพูดจาเล่นหัวเหมือนทุกที  


“พี่...” คิดถึง


รามคิด แต่ไม่ได้พูด เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าสถานการณ์ตอนนี้เขาสามารถพูดอะไรออกไปได้บ้าง เขาแค่อยากได้ยินเสียง อยากรู้ความเป็นไป อยาก... อยากให้น้องคิดถึงเขา เหมือนกับที่เขาคิดถึง


“พี่รามครับ”


“ครับ?”


“แล้วคุยกันทีหลังนะครับ ผมกินข้าวก่อนครับ”


“...ครับ แล้วหนู... หนู... กร?” รามรีบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ก็ได้เห็นว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เขาได้แต่ถอนหายใจ


ทิ้งตัว เอนกายพิงพนักเก้าอี้ เหม่อมองเพดานที่ทำงาน....


คุยกันทีหลัง...


ตอนไหนหรือ


เขาคิดถึง...


รามคิดถึงจะตายอยู่แล้ว... ใจจะขาดแล้ว


หนูรู้บ้างไหม...





..............................................


ก็นะ... เตรียมใจกันไว้บ้างเนาะ บางเรื่องเรายังทำใจกันมาตั้งสี่ห้าปี เอาเข้าจริง ก็ยังทำใจไม่ได้เลย... ว่ามะ


หลากหลายความรู็สึกดีเหมือนกัน....


ยังอยากอ่านกันอยู่ไหม...ถามเท่านี้


ถ้ายังอยากอ่าน เราก็จะอยู่ตรงนี้แหละ



อ่านท้ายเรื่องละงง ไม่แปลกหรอกนะ วัน ๆ เดียว คนคนหนึ่งอาจจะเรื่องสิบเรื่องก็ได้


สวยแล้วเก่งก็งี้  เหน่ยจัยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #283 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:37
    ไม่เป็นไรเนาะลองไปให้สุดดูพี่ราม สุดท้ายถ้าผลมันจะออกมาไม่ดีก็ถือว่าได้พยายามถึงที่สุดแล้ว คนที่ไม่พยายามอะไรเลยต่างหากที่ต้องเสียใจ
    #283
    0
  2. #205 Sstephanypp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:44

    สงสารพี่ราม TT. ลุ้นมากว่าจะเป็นไงต่อ
    #205
    0
  3. #204 chnnm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:49
    นับถือพี่รามในเรื่องของความรักกับกรนะ แบบพี่ดีมากอ่ะ แต่ก็เผื่อใจอยู่ ฉันสงสารพี่ราม;-; สู้ๆนะพี่ //อยากอ่านต่อแล้วค่ะคุณไรท์;-;
    #204
    0
  4. #203 Ff_mino (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:41
    สิ่งนึงที่เรานับถือใจพี่รามเลยคือความซื่อสัตย์ เราอาจจะคิดไปเอง แต่เรารู้สึกได้ว่าเค้าไม่นอกลู่นอกทางแน่ แม้ว่าน้องมะยมจะทำให้เค้าเจ็บอ่ะนะ มันเป็นความสัมพันธ์ที่พี่รามเลือกเอง และยอมถลำลึกลงไปเอง จริงๆไม่มีใครถูกหรือใครผิดในความสัมพันธ์นี้หรอก มั้ง.. แฮะๆ ชีวิตคนเรามันก็ต้องมีช่วงที่ขรุขระบ้าง เห้อมมมมมมมม อิแม่ต้องทำใจขนาดไหนคะ ขอแบ่งเบาความเจ็บมาจากพี่รามได้ไหม แง้
    เรารักเรื่องนี้ เรารักพี่รามน้องมะยมมากๆ รักขนาดนี้ก็ต้องอยากอ่านต่อสิคะไรท์คนสวย!!!!!! อ่านนนนนนนน ไรท์อยู่ตรงไหนก็จะมีเราอยู่ตรงนั้นแน่นอนค่ะ! เราจะอยุ่เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอ ถ้าไรท์คิดว่าตรงนั้นไม่มีใคร ก็มองกลับมาที่เรานะคะ เราอยู่ตรงนี้!(ตรงใจพี่ราม 5555555555555)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มิถุนายน 2562 / 01:46
    #203
    0
  5. #202 Pitchayada Khethamma (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:53
    ติดฟิคของคุณไรท์ทุกเรื่องเลยนะคะ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆเลย สู้ๆนะคะ
    #202
    0
  6. #201 Mun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:45

    น้องกรมีอะไรในใจนะ สงสารพี่รามมม;-;

    #201
    0
  7. #197 bouiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 06:22
    น้องไม่ชอบคนผูกมัดนิ พี่รามคงแบบเริ่มเหมือนจะแสดงออกมากไป เดี๋ยวน้องก็รู้ใจตัวเอง
    #197
    0
  8. #187 Narayar (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 08:22
    ยังอยากอ่านอยู่ค่ะ เอาใจช่วยคุณรามอยู่เสมอ
    #187
    0
  9. #186 the_pim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:23
    น้องต้องมีอะไรในใจแน่เลย คุณรามสู้ๆ
    #186
    0
  10. #185 maylody* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:31
    พี่รามมมม
    #185
    0
  11. #184 jogod (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 14:17
    น้องคงกลัวความรักหรือปล่าวถึงจะเ ริ่มถอยห่าง

    สงสารพี่ราม
    #184
    0
  12. #183 jogod (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 13:36
    น้องคงกลัวความรักหรือปล่าวถึงจะเ ริ่มถอยห่าง
    #183
    0
  13. #182 Graff Yanin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:44
    หนู อย่าใจร้ายกับพี่นักเลย เส้ารอละน้า
    #182
    0
  14. #181 phasm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:23
    สงสารพี่รามมม พี่รู้สึกแล้วแน่นอนว่าน้องเปลี่ยนไป น้องอึดอัดกับพี่หรอ อยากรู้ปมน้องแล้ว พี่เค้าออกจะหลงหนูขนาดนี้ ฮื่อออ รอคุณไรท์เสมอเลบนะคะะะ💕💕💕
    #181
    0
  15. #180 kuanp_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 16:24
    ยังอยากอ่านฟิคคุณอยู่นะคะ เป็นเรื่องเดียวในเด็กดีที่ตอนนี้ติดมากๆ อยากรู้แล้วว่าน้องกรมีปมอะไร หรือจะเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวมั้ย รอคุณไรท์มาเฉลยนะคะ
    #180
    0
  16. #179 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 14:48
    อยากอ่านค่าาา อยากรู้ปมของยศกรเลย เพราะแบบนี้เราสงสารรามมากจริงๆ ทุ่มไปเกิน100แล้วมั้ง แอบรู้สึกด้วยว่าเห็นแก่ตัวไปหน่อยมั้ย ;-; สงสารพี่รามมม คือจริงๆมันมาถึงจุดนี้แล้ว อธิบายพี่รามเค้านิดนึงไม่ได้เลยหรอ ใช่ว่าตัวเองไม่ได้อะไรเลยจากพี่ราม ก็พี่รามทั้งนั้น (หรือเพราะไม่ได้ขอ แต่รามเสนอให้หว่า เราก็ไม่ทันคิด)
    #179
    0
  17. #178 fallingforyou. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 14:31
    น้องเตรียมจะตีตัวออกห่างเเล้วไหมเนี่ย สงสารพี่รามเลย คนมันรักไปแล้วนี่ ฮือ อยากรู้ว่าน้องมีปมอะไรในใจ รออ่านต่อค่า เป็นกำลังใจให้นะคะคนสวย
    #178
    0
  18. #177 mameeeeee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 13:14
    น้องมีปมอะไร แง้งงง
    #177
    0
  19. #174 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 12:13
    อดีตของกรท่าทางจะหนักหนาอยู่นะ เห้อ นี่ว่าหนูกรก็คงมีใจให้บ้างแหละ แต่ทิฐิมันสูงซะจนยอมรับไม่ได้
    #174
    0
  20. #173 LinnLynn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 12:09
    รอทุกเรื่องเลยจ้าาาาาา
    #173
    0
  21. #172 lalinsa_p (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:49
    ยังอยากอ่านอยู่ค้าาาาาา
    เเงงงงงงงงง
    สงสารพี่รามหน่วงไปหมดดดด
    #172
    0
  22. #171 Pangpp24 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:37
    นอกจากจะหน่วงจากสถานะการตอนนี้แล้วยังหน่วงแทนพี่รามไปอีกฉัน TT^TT แต่ก็อยากอ่านค่ะ รออ่านค่ะ ไรท์เขียนสนุกชอบทุกเรื่องเลย เหมือนน้องกรมีเรื่องของครอบครัวที่ให้รามรู้ไม่ได้เลย ใจเรานิห่วงทั้งลูกห่วงทั้งแฟนลูก เห้อออ
    #171
    0
  23. #170 ploythanaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:34
    อยากอยู่แล้วววค่าาาาา เห็นไรท์อัพก็คือรีบบบเข้าดูเลย ทุกเรื่องของไรท์เรารออ่านเสมออเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #170
    0
  24. #169 LettenK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:32
    เราอยากอ่านทุกเรื่องของคูมไรท์เลยนะสู้ๆนะค้าบเหนื่อยก็พักก่อนนะเป็นห่วงมากๆเลยเรารออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนนน
    #169
    0
  25. #168 Laimaprang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:31
    ยศกร พี่รามคิดถึงจนใจเสียแล้ว ที่บ้านมีปัญหามีปมอะไรอีกไหมน้ออออ
    #168
    0