รามกร [LINHOON Au :THAI]

ตอนที่ 11 : หนูก็ว่าหนูชัดเจนอยู่นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62

รามกร

ตอนที่ 10 หนูก็ว่าหนูชัดเจนอยู่นะ






ในที่สุดยศกรก็ได้รถโฟล์กเต่าสมใจ เจ้าตัวแสบของรามถูกอกถูกใจมาก เพราะทั้งเครื่องยนต์ที่รามตรวจสอบจนเป็นที่น่าพอใจไม่มีปัญหาแล้ว สียังเป็นชมพูดพาสเทลอ่อน ๆ สะอาดสะอ้าน ราคาสมเหตุสมผล เจ้าของรถเป็นเจ้าของร้านขายขนมปัง ซึ่งกำลังจะปิดกิจการย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด เจ้ารถเต่าเป็นยานพาหนะที่ไม่ค่อยเหมาะสมกับบ้านหลังใหม่ที่ไปอยู่ จึงตัดสินใจประกาศขาย


รามเป็นได้ข้อมูลจากการบอกต่อของกลุ่มเพื่อนที่ชอบเรื่องเครื่องยนต์ เขาทิ้งข้อความในกลุ่มแชทเพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องหาซื้อรถเต่า เพิ่งได้อ่านข้อความ ก็รีบติดต่อ


ทุกอย่างไม่เสียเวลามากนัก เมื่อติดต่อพูดคุยกันพอเข้าใจ ก็นัดตอนเย็นของวันถัดไปเพื่อดูรถ ลองขับ ตกลงกันได้ อีกวันยศกรก็พาเจ้าของรถไปจัดการเรื่องการโอน


“เมื่อไหร่หนูจะได้พี่หวยมาขับอะ” รามถึงกับเลิกคิ้ว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็พอจะเดาความหมายทั้งหมดได้ไม่นานนัก


“พี่หวยนี่คือรถ?”


“ใช่สิ หนูอยากขับพี่หวยไปอวดผัวกับสามีจะแย่แล้ว” ถ้าอยู่กันต่อหน้ารามจะฟัดคนพูดให้ นึกออกเลยว่ายศกรต้องทำปากยื่นแก้มบวมส่ายหน้าไปมาด๊อกแด๊ก ๆ


“ไม่คิดจะให้พี่เป็นตุ๊กตาหน้ารถก่อนเหรอ น้อยใจดีไหม ตั้งใจแว้นไปดูรถตั้งไกล”


“ตัวก็โต๊โต หัวเหม่งนิดเดียวทำไมน้อยใจเก่ง มาให้หนูหอมหัวเหม่งหน่อยสิ”


คำพูดคำจา


“เดี๋ยวตอนเย็นไม่หอม พี่จะตีให้”


“ฮิฮิ” เสียงหัวเราะของยศกรทำให้รามรู้สึกอาหารย่อยดีเป็นพิเศษ เขายิ้มในขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ระหว่างเวลาที่เหลือในช่วงพักกลางวัน


“เรื่องพี่หวยของหนู คงต้องรอสักสองสามวันนะ ให้ช่างตรวจสภาพรถให้ละเอียด ต้องเพิ่มเติมอะไรนอกจากที่เจ้าของเดิมเขาบอกไว้จะได้ทำทีเดียวเลย เวลาหนูขับไปไหนจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเครื่องจะมีปัญหา”


“โอเค” ยศกรเป็นเด็กว่าง่ายมาก ถ้ามีเหตุผลบอกกล่าว จะเข้าใจและยอมรับแต่โดยดี แต่เวลาดื้อล่ะก็นะ... น่าตีที่สุดแล้วคนนี้


“ส่วนเรื่องสีรถ พี่ว่ารออีกสักพักค่อยทำดีกว่าไหม? พี่ว่าสีที่เจ้าของเดิมเขาทำก็น่ารักดี”


“หนูก็ว่าจะถามพี่รามเรื่องนี้ด้วย เพราะคิดว่าถ้าให้ช่างทำใหม่ทีเดียวจะถูกกว่ามาทำอย่างเดียวทีหลังไหม แต่ถ้าทำใหม่ หนูก็ว่าสีเดิมยังสวยอยู่เลย คุณนิลดูแลพี่หวยมาดีมาก”


นิล หรือนิลกาฬ ที่ยศกรพูดถึงคือเจ้าของรถคนเก่า เป็นชายหนุ่มหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย แต่ดูเหมือนคงมีปัญหาเรื่องการย้ายบ้านไม่น้อย วันที่ไปเจอจึงดูค่อนข้างเครียด แต่ก็ยังพูดคุย ต้อนรับพวกเขาเป็นอย่างดี


“มันก็แพงมานิดหน่อยเท่านั้นนะหนู พี่ว่าทำทีหลังน่าจะดีกว่า หนูจะเอาเงินไปปิดเรื่องบ้านด้วยไม่ใช่เหรอ”


“ใช่เลย หนูว่าจะเข้าไปที่ธนาคารประมาณวันจันทร์หน้า ส่วนเรื่องพี่หวยถ้าพี่ว่ารามว่าดีหนูก็ดี”


“ถ้าดีอย่างนี้ เย็นนี้ไปกินอะไรดีครับ” รามตีเนียน ทั้งที่จริง ๆ ก็ไม่ต้องเนียนชวนไปกินข้าว ถ่วงเวลาให้ค่ำมืดหน่อย แล้วก็หาเรื่องนอนกอดน้องที่บ้านได้


ก็ทำเนียนจนตอนนี้อยู่ด้วยกันทุกวันแล้วนะ


“ก็มานอนตากแอร์บ้านเค้าทุกวันเลยนา... ค่าไฟเดือนนี้จะมีคนหารไหมนะ”


“เอาค่าน้ำค่าอินเตอร์เน็ตมาด้วยเลยก็ได้นะ พี่จ่ายเต็มจำนวนเลยก็ได้” รามยิ้มกริ่ม เสียงขำคิกคักที่ลอดผ่านมาให้ได้ยิน ทำให้เขาอารมณ์ดี


“ฮู้ยยย สายเปย์ เปย์หนูมาก ๆ แบบนี้ จะเป็นเสี่ยเลี้ยงหนูเลยไหม”


“ได้ปะล่ะ”


“ไม่ได้ เพราะพี่รามไม่มีพุง”


รามอดกลั้นเสียงหัวเราะแทบไม่ได้กับเหตุผลของยศกร น้องมักมีตรรกะน่ารัก ๆ มาทำให้เขาเอ็นดูมากขึ้นทุกวันสินา


“สงสัยพี่ต้องเพิ่มพุงแล้ว”


“ว๋ายยยย พี่รามจะมีพุงแล้ว แต่หนูชอบลูบ ๆ ซิกแพคมากกว่านา ถ้าพี่รามมีพุง หนูไปซื้อเด็กหุ่นแซ่บ ๆ ดีไหมนะ”


“หนู... เดี๋ยวจะโดน”


รู้นั่นแหละว่าน้องพูดเล่นไปเรื่อย แต่ถ้ามีหลุดเรื่องคนอื่นมาทีไร รามเป็นต้องเผลอหลุดเสียงดุดันทุกที บอกเลยว่าเรื่องนี้รามไม่ยอมแน่ ๆ


“ก็พี่รามจะมีพุงนี่”


“ไม่มีหรอกน่า พี่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน”


“เอ๊ะ กระทบหนูจัง ๆ เลยอะ พี่รามว่าหนูอ้วนหรือเปล่า”


“เปล่าครับ หนูไม่อ้วนหรอก กำลังดี” เต็มไม้เต็มมือดีมากเลยล่ะ บอกตรง ๆ  แบบไม่กั๊กเลยนะ รามชอบหุ่นยศกรตอนนี้มาก มีน้ำมีนวล จับตรงไหน ขยำตรงไหนก็มันมือ ยิ่งสะโพกแน่นหนันนั่นอีก...


จังหวะที่น้องอยู่ข้างบน หรือคว่ำหน้า เขาทั้งจับ ทั้งบีบจนเป็นรอยแดง...


นึกแล้วอยากขย้ำให้จมอก


แล้วเขามาคิดถึงอะไรแบบนี้ตอนนี้กันเล่า


“จริงนะพี่ราม หนูก็คิดว่าหนูเหมือนจะอ้วนขึ้นเลยอะ กางเกงดูแน่น ๆ”


“ผ้ามันหด หนูไม่อ้วนหรอก เชื่อพี่สิ”


“พี่รามไม่ใช่เครื่องชั่งน้ำหนักสักหน่อย”


“แต่พี่แม่นกว่าตาชั่ง เมื่อคืนหนูอยู่ข้างบน พี่ไม่รู้สึกหนักเลย” ตอนนั้นมันรู้สึกอย่างอื่นมากกว่า


“เอ๊ะ! ทะลึ่งแล้ว”


“เปล่าครับ” ปฏิเสธไปก็รู้สึกเหมือนหน้าจะร้อน และขำตัวเองในที่สุด


เออว่ะ... รามทะลึ่งอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่


“ปากแข็งอีก” เสียงยศกรย้อนมา และก็ตามมาอีกอย่างเร็ว “ถ้าบอกว่าอย่างอื่นก็แข็ง หนูด่าจริง ๆ นะ”


“ทำไมรู้ทันพี่ล่ะ”


“แน่ล่ะ หนูเป็นใครล่ะ”


“อะ... หนูเป็นใครครับ”


“เป็นคนที่พี่รามเอาเมื่อคืน ชัดเจนไหม”


“ชัดครับ”


“แล้วคืนนี้พี่รามก็คงจะเอาหนูอีกแน่ ดูออก”


“ฮ่า ๆ หนู... พี่ไม่ได้หื่นขนาดนั้น”


“ไม่ต้องพูดเลย พี่รามไม่หื่นแล้วใครจะหื่น ขนาดเมื่อเช้าบอกว่าง่วง ๆ พี่รามยังกวนหนูอีกตั้งเป็นรอบ”


“เอ้า ความผิดพี่เหรอ” ก็รามตื่นมา แล้วยศกรมาเบียดมาซุก แถมยังนัวเนียคลอเคลียเขาไม่ห่าง ผู้ชายเวลาตื่นตอนเช้าก็ว่าอะไร ๆ มันตื่นตัวง่ายอยู่แล้ว มีเจ้าตัวนุ่มนิ่ม ฟูฟ่องมาฉอเลาะแนบชิดขนาดนั้น รามก็ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง น้ำอดน้ำทนจะมีสักกี่น้ำกัน


“ใช่ พี่รามผิด ดังนั้น เย็นนี้พี่รามเลี้ยงข้าวหนู”


โธ่...


“อยากให้พี่เลี้ยงข้าวหนูก็บอกดี ๆ ก็ได้ครับ เล่นพูดแบบนี้ พี่ขึ้นเลยนะ”


“ขอให้ลงไม่ได้ เชอะ”


“หนู...” รามอ่อนใจ ขำก็ขำ เอ็นดูก็เอ็นดู และมากพอ ๆ กับความรู้สึกก่อนหน้า ก็คือมันเขี้ยว


อยากฟัดจังโว้ย


“ไม่เอาละ ไม่คุยต่อ หนูไปห่อของต่อดีกว่า”


“โอเค ตอนเย็นเจอกันนะครับ เออ... หนูจะเอาอะไรแถวนี้ไหม พี่จะได้แวะซื้อไปให้”


“อืม... ไม่ดีกว่าครับ พี่รามรีบกลับบ้านก่อน ค่อยคิดว่าจะไปกินอะไร หนูมีสินค้าใหม่ด้วย อยากให้พี่รามมาเป็นแบบ”


“ค่าตัวพี่ล่ะ”


“เดี๋ยวจ่ายเป็นอะไร ๆ ที่พี่รามชอบ คิก ๆ”


เนี่ย.. รามหยุดแล้วนะแต่น้องไม่หยุด


“ถ้าพี่จะเอาจริง ๆ  มาร้องงอแงพี่ไม่ยอมนะ หนูรับปากแล้ว”


“หนูบอกว่าจะจ่ายเป็นอะไรที่พี่รามชอบ กาฟงกาแฟอะไรโน่น”


“ไหนสาบานสิ ว่าตอนหนูพูดเมื่อกี้ คิดอย่างนี้จริง ๆ ฟ้าผ่าน่ากลัวนะ”


“ฮือออ พี่รามอะ หนูหยอก” เรื่องนี้รามบอกเลยว่า ไม่ ใจ อ่อน


“หยอกมาหยอกกลับไม่โกง ถ้าคืนนี้พี่ไม่ได้ หนูโดนฟ้าผ่าแน่”


“ฮือออออออออออออออออ ไม่แกล้งหนู” รู้หรอกว่าร้องไม่จริง แสดงเก่ง


“ไม่ต้องงอแงเลยครับ พี่ต้องทำงานแล้ว หนูอย่าลืมหาข้าวกินด้วย”


“โอเคครับ เจอกันตอนเย็นนะ”


“ครับ คิดถึงนะ”


“อื้อ... รีบกลับ ๆ” รามยิ้ม


แม้จะไม่ได้ยินคำว่าคิดถึง และการบอกให้เขารีบกลับนั่นก็เป็นคำพูดที่ชัดเจนว่ายศกรอยากเจอและอยากให้เขากอดเหมือนทุก ๆ วันที่ถึงบ้าน


ความสุข... แม้จะมีจุดมืดดำเล็ก ๆ แต่มันก็เล็กมากจนรามไม่อยากสนใจมันอีกต่อไป


ตอนนี้กับยศกรคือดีมาก ไม่ใช่การพึงพอใจปลอม ๆ อะไรทั้งนั้น ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ในรูปแบบความสัมพันธ์เช่นนี้ปีกว่าแล้ว มันเกินคำว่าหลง เกินคำว่าช่วงโปรโมชั่นไปไกลมากแล้ว


รามเริ่มคิด... ไม่สิ จริง ๆ รามเรื่องวางแผนอนาคตของตัวเองกับยศกรแล้ว


โบรชัวร์โครงการบ้านจัดสรรวางอยู่บนโต๊ะทำงานของราม มันถูกหยิบจับขึ้นมาอ่านเป็นรอบที่สามแล้ว แม้ว่ายศกรจะมีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว รามก็ไม่ควรจะเป็นผู้ชายตัวเปล่าไหม


ความคิดแบบนี้ของราม ไม่มีในวันที่คบกับอดีตคนรัก


เชื่อเถิดว่าเขาจริงจังทุกครั้งที่คบหากับใคร...


กับยศกร... รามยิ่งกว่าจริงจัง



 


“วันนี้กินหรูนิดหนึ่งเนาะ” ยศกรจีบปากจีบคอพูดในตอนที่เดินเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง แม้จะไม่ได้อยู่ในห้างสรรพสินค้า แต่ถ้าเอ่ยชื่อร้านนี้ไป รับรองว่าไม่มีใครไม่รู้จัก นั่นเพราะ...


“ได้ยินว่า เจ้าของร้านหล่อมากกกกกกกกก”


“พี่ว่าเราไปกินร้านอื่นดีกว่า จะเอาแพง อร่อยกว่าร้านนี้ก็ได้”


“แหน่ะ” ยศกรทำเป็นช้อนตา ค้อนขวับ ๆ อย่างรู้ทัน ก็จะทำเป็นยิ้มแป้นแล้นเอาใจราม “ถ้าไม่ติดว่าอยู่นอกบ้าน หนูจะจุ๊บเหม่งปลอบใจนะ แต่ตอนนี้เก็บอาการกันนิดหนึ่ง”


“หนูชอบพูดอะไรแบบนี้ รู้อยู่ว่าพี่ไม่ค่อยชอบ” รามบอก แต่หย่อนก้นลงนั่ง ซึ่งยศกรนั่งเท้าคางยิ้มแต้รอแล้ว

อยากบีบปาก!


รามอยากจะบอกว่าเขาหึงแทบตาย เวลาน้องพูดถึงคนนั้นคนนี้ ยิ่งบุคคลที่สามเป็นผู้ชาย รามยิ่งรู้สึกตัวเองเหมือนจะหน้ามืด


“หนูรู้ว่าพี่รามไม่ค่อยชอบ แล้วพี่รามก็รู้ใช่มั้ย... ว่าหนูก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกัน”


รามนิ่งไป เขาไม่ได้มองสบตากับยศกร แต่เลี่ยงไปรับเมนูอาหารมาเปิดดู ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำเช่นเดียวกัน ทว่า สายตาจดจ่อที่รายการอาหารมากมาย มือทำเป็นพลิกหน้านั้นหน้านี้ แต่รามกลับไม่มีกะจิตกะใจจะสั่งอะไรเลยสักอย่าง


“หนูสั่งเผื่อพี่ด้วยนะ พี่ไม่แพ้อะไร กินได้ทุกอย่าง” รามบอก ซึ่งยศกรก็ยิ้มแย้มน่าเอ็นดู แต่ตอนนี้ใจรามมันแปลก...


จะบอกว่าเอ็นดูไม่ลงก็ไม่ใช่ แต่บอกได้เลยว่าทดไว้เอ็นดูครั้งหน้าก็แล้วกัน



 

“ฮัลโหล... สวัสดีครับคุณจันทร์” เสียงของยศกรทำให้รามหลุดจากภวังค์ ชื่อไม่คุ้นเข้ามาในหูของรามอีกแล้ว และเป็นเขาที่คิดมากไปเองหรือเปล่า ที่รู้สึกว่า น้องใช้น้ำเสียงพูดคุยกับคน ๆ คนนี้ต่างจากคนอื่น


“อ่อ... ได้สิ เป็นวันพฤหัสเนาะ”


“คุณจันทร์พยายามติดต่อคุณมะยมตั้งแต่วันเสาร์แล้วครับ แต่ติดต่อไม่ได้เลย”


“อ่อ.. มะยมไปล่องแพ ที่นั่นไม่มีสัญญาณมือถือ ค่อนข้างจะธรรมชาติครับ เสียดายฝนตกเลยไม่ได้ลงน้ำ”


“น่าเสียดายครับ บรรยากาศดีไหมครับ?”


“ดีมาก ถ้าฝนไม่ตกน่ะนะ คุณจันทร์จะไปไหม เดี๋ยวมะยมจะเอาชื่อที่พักให้ เรือนแพดีทีเดียว อาหารก็อร่อย”


“รบกวนคุณมะยมหรือเปล่า คุณจันทร์ก็ว่าอยากจะพาพระพายไปพักผ่อนเงียบ ๆ”


“งั้นแนะนำที่นี่เลย ติดต่อใครไม่ได้สักคน” พูดไปก็หัวเราะคิกคัก


รามมองภาพยศกรพูดคุยโทรศัพท์กับใครสักคนด้วยท่าทีทั้งอารมณ์ดี ลักษณะการพูดก็ต่างจากคนอื่น มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย


ไม่ชอบ... ไม่ชอบจนพาลหงุดหงิด และใกล้โมโหเต็มแก่


“คุณจันทร์มีเรื่องอยากรบกวนคุณมะยมอีกเรื่องครับ”


“รบกวนอะไรกัน บอกมะยมมาได้เลย ยินดีจัดการให้ทันทีเลยครับ”


“คุณจันทร์เกรงใจครับ พอดีว่าคุณแม่อยากจะได้ผ้าไหมสักพับ คุณจันทร์ทราบว่าทางบ้านของคุณมะยมทำธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไทย เลยอยากสอบถามรายละเอียดน่ะครับ”


“อ่อ... เรื่องนี้นี่เอง คุณป้าอยากได้ผ้าแบบไหนพอจะทราบไหมครับ?”


“เป็นผ้าไหมไทย ของโบราณสักหน่อยก็ดีครับ ท่านชอบลายทอมือแบบเรียบง่ายไม่หวือหวา”


“อืม... มะยมต้องไปดูของที่สุโขทัยน่ะสิ รีบไหมครับ”


“ไม่รีบครับ ท่านจะใช้ช่วงสิ้นปี”


“โอเค... ถ้าอย่างนั้นรอสักอาทิตย์นะครับ มะยมจะกลับสุโขทัยไปดูให้”


“รบกวนคุณมะยมมาก คุณจันทร์เกรงใจจริง ๆ ครับ”


“อย่าคิดอย่างนั้นสิ คุณจันทร์อยากได้อะไรเกี่ยวกับผ้าหรือเครื่องหอมขอให้บอกมะยมนะครับ ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมะยมจะรู้สึกน้อยใจนะครับ”


“ขอบคุณคุณมะยมมากนะครับ ถ้าอย่างนั้น ตกลงเป็นวันเสาร์ที่จะถึงนี้ คุณมะยมเข้ามาที่เรือนจันทร์ดาราฉายสักหน่อยนะครับ มาดูงานที่พระพายแกะสลักบนเทียนด้วย แล้วก็ถามรายละเอียดเรื่องผ้ากับคุณแม่เพิ่มเติมด้วยครับ”


“โอเค.. ได้เลย ตกลงวันเสาร์นี้มะยมไปหานะครับ”


“ครับ จริงสิ คุณจันทร์เชิญคุณกรองและคุณหญิงฉัตรมาด้วยนะครับ แล้วก็ทางคุณจันทร์จะจัดเมี่ยงคำกลีบบัวกับขนมเบื้องโบราณไว้ต้อนรับครับ”


“ฮืออออ คุณจันทร์ดีที่สุดเลย มะยมรอให้ถึงวันเสาร์ไม่ไหวแล้ว”


“อดทนหน่อยนะครับ คุณจันทร์ไม่รบกวนเวลาแล้วนะครับ ขอบคุณมากนะครับ”


“ครับผม... วันเสาร์เจอกันนะครับ คิดถึงมาก ๆ เลย”


“ครับ”


การสนทนากินเวลาไปครู่ใหญ่ ของว่างก่อนมื้อหลักถูกยกมาวางไว้แล้ว แต่รามไม่มีแก่ใจจะชิมมันเลย ตรงกันข้ามกับยศกรที่ฉกไปชิมอย่างเอร็ดอร่อย


“หนูจะกลับสุโขทัยเหรอ?” รามเอ่ยถามขึ้น ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่บอกไว้เลยว่าในใจกรุ่นเต็มที่ พร้อมจะลุกโหมแล้ว


“จริง ๆ ก็ว่าจะสิ้นเดือนครับ แต่พอดีว่ามีธุระเพิ่มเติม กลับเร็วหน่อยก็น่าจะดี”


“เรื่องที่คุยเมื่อกี้เหรอ?” รามไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเป็นที่แน่ชัด เพราะได้ยินแค่ฝั่งของยศกร แต่น่าจะเกี่ยวกับผ้าไหม ธุรกิจในบ้านของน้อง อันนี้เขาเองก็พอรู้อยู่บ้างจากความทรงจำวัยเด็ก


ยศกรไม่เคยเล่าเรื่องที่บ้านหรือเรื่องส่วนตัวอะไร นอกจากพิมรักษณ์และกรรัมภาแล้ว รามไม่รู้จักเพื่อนของน้องแม้แต่คนเดียว...


“ครับ” ยศกรตอบ ยิ้มให้กับพนักงานที่เริ่มทยอยเอาอาหารที่สั่งมาจัดวาง ทำให้ไม่ได้อธิบายอะไรกับรามเพิ่มอีก และนั่นทำให้รามไม่พอใจ


ทว่า.. ก็แค่รู้สึกไม่พอใจ ไม่ได้พูดอะไรออกไปนอกจากเอ่ยถามสั้น ๆ ว่า...


“หนูไม่คิดจะบอกพี่สักคำเหรอ”


“เรื่อง?” รามมองยศกรที่ช้อนตาขึ้นมองเขา โดยที่มือกำลังจับขอบถ้วยน้ำซุปเพื่อขยับไม่ให้เกะกะ

“ที่หนูจะกลับบ้าน”


“...”


เกิดความเงียบขึ้นบนโต๊ะอาหารทันที เป็นสถานการณ์ที่ไม่รู้จะต้องอธิบายอย่างไร แต่รามนั้นรู้สึกว่า เขาควรได้รับรู้ว่าน้องจะไปไหนมาไหน เพราะตอนนี้ทั้งคู่คือกินนอนด้วยกัน นอกจากเวลาที่รามไปทำงาน ทั้งสองคนก็ไม่ห่างกันเลย


แล้วการที่อยู่ ๆ ยศกรจะกลับบ้านที่สุโขทัย ไม่ใช่รามไม่อยากห่างน้อง เพียงแต่เขาอยากรับรู้... อยากเป็นคนที่น้องนึกถึง ไม่ว่าจะทำอะไร คิดอะไร ตัดสินใจอะไร


แต่เหมือนว่า... รามจะคาดหวังมากเกินไป


ยศกรไม่พูด ไม่ตอบอะไร แม้แต่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม สีหน้าไม่ได้ดูเสียอารมณ์ โกรธเกรียวอะไร เจ้าตัวก็แค่คีบกุ้งเทมปุระขึ้นมากัดไปหนึ่งคำ เคียวแล้วก็กลืน แล้วก็กินจนหมดตัว จากนั้นก็คีบกุ้งในจานเดิมไปวางไว้บนถ้วยข้าวหอมกรุ่นของราม ไม่มองสบตากับรามอีกเลย


“พี่ขอโทษ”


ไม่มีคำตอบอะไรจากปากของยศกร คราวนี้มันชัดเจนมาก ชัดเจนกว่าอะไรทั้งหมดว่ารามก้าวล้ำเส้นของยศกร เรื่องอื่น ๆ ที่ผ่านมายศกรไม่ว่า ไม่เคยห้ามอะไรราม เพราะเป็นสิ่งที่รามทำได้ ในความหมายของความสัมพันธ์ที่ยศกรพอใจ


ถ้าเรื่องไหนไม่ได้ น้องก็แค่เปลี่ยนเรื่อง หาสิ่งอื่นมาหลอกล่อราม... แต่คราวนี้ไม่ใช่


“กร...” รามเอ่ยเรียกคนที่นั่งตรงข้ามด้วยน้ำเสียงแหบโหยปนอ้อนวอน แต่แม้หางตาก็ไม่ได้รับคืนมาจากยศกร อีกฝ่ายยังคงสนใจกับอาหารญี่ปุ่นบนโต๊ะ จนอึดใจต่อมา


“พี่ราม”


“ครับ” รามเหมือนหมา


รามรู้ตัวว่าตัวเองเหมือนหมาโง่ ๆ ตัวหนึ่ง ยามที่เจ้าของรัก เอาใจ ก็คิดว่าตัวเองเป็นที่หนึ่ง ทำอะไรก็ตามแต่ เจ้าของก็พร้อมจะยิ้มหวาน ๆ ให้ แต่เมื่อทำผิดถึงได้รู้ว่า... ต่อให้เป็นที่หนึ่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นข้อยกเว้นใดใด


“อย่าทำอีก... ผมไม่ชอบ”


ยศกรชัดเจนในตัวของเขามาตลอดแล้ว...




...................................


 

พี่บอกแล้ว!! ว่าให้เตรียมก้านมะยมเอาไว้ เป็นไงเล่า

เมียเก่าอย่างคุณนายพริ้ม จะมีความน่าฟาดปั๊วะ ๆ อย่างอิหนูได้ยังไง

บอกเลยนะคะ...ว่าร้ายกว่าเมียเก่า ก็เมียที่ไม่มีสิทธิ์เรียกเค้าว่าเมีย 5555555555555

สู้หน่อยนะพี่ราม... เด็กมันมีปม


อีกอย่าง น้องพูดกับผู้ชายคนนั้นไม่เหมือนคนอื่นไม่แปลกหรอกนะพี่ราม เพื่อนน้องคนนั้นอะ... กราบไหว้บูชาแทนพระได้ น้องทำไปแล้ว เพราะน้องกลัวบาป... 5555555555555


ว่าแต่แม่ ๆ ทั้งหลาย ตกลงตัดสินใจได้ยัง ว่าจะเอาไหม พรีออเดอร์ก้านมะยมพร้อมฟาดปั๊วะ ๆ

 

เชื่อพี่... มือได้สั่นเป็นเจ้าเข้าแน่ อิหนูมันสุด...ในทุกทางของอิหนูจริง

 

 

/// ไปอ่านนิยายของคนเขียนคนอื่นมา เขาทอล์คกันเป็นเรื่องเป็นราว ดูมีสาระ มีความเป็นปัญญาชนมาก

ตัดภาพมาที่บันเทิงท้ายบทของพี่...

 

อืม... นอกจากความสวยอันเป็นสาระ(เลว) ใหญ่แล้ว พี่ก็พอจะมีสาระอยู่อีกนิดหน่อย...

 

สาระแน 5555555555555555555

 

ด่าตัวเองได้เป็นใหญ่เป็นโตมากเลย

โว้ยยยยยยย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #282 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:24
    เอาล่ะค่ะ ถึงเวลาเลือกทีมแล้วหรือยัง แน่นอนว่าต้องทีมพี่ราม เพราะไม่เข้าใจน้องไง ขอดูเหตุผลก่อนละกันอยากรู้เหมือนกันว่าเพราะอันใด รามดีมากนะแต่ถ้าน้องไม่เปิดใจให้แต่รามคิดไปถึงอนาคตไกลแล้วต่อให้อยู่กับน้องสบายใจและดีมากแค่ไหนมันก็เท่านั้นอ่ะ
    #282
    0
  2. #200 Ff_mino (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:35
    สงสารผัวพี่ราม พี่นี้มีแต่ให้ อิแม่จุกไปหมด ;_; น้องมะยมไม่คิดจะบอกอะไรพี่รามบ้างเลยหรอลูก หนูมีอะไรในใจ พี่อยากให้ลองเปิดใจคุยกับพี่รามนะ ค่อยๆปรับเข้าหากัน ค่อยๆให้พี่รามเป็นคนที่ทะลายกำแพงของหนูเข้าไป จะใช้เวลานานแค่ไหนก็ได้เพราะพี่เชื่อว่ายังไงพี่รามก็ยอม ตอนพี่รามดูโบว์ชัวร์บ้านจัดสรรนี่ พี่รามคิดไปถึงอนาคตแล้วว่าจะสร้างครอบครัวกับน้องมะยมแน่ๆ ในขณะที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดขนาดนั้น คนที่รู้สึกมากกว่าคือคนที่แพ้สินะ โอ้ยยยยยย กับลูกน้อยก็รัก กับพี่รามก็รัก แล้วชั้นเลือกอะไรได้บ๊างงงงงงงงงง เลือกที่จะเจ็บแทนเขาได้ไหมมมมมมมมม จากที่ยิ้มๆอยู่ เหมือนภาพตัด หุบยิ้มพรึบเลยค่ะ ไรท์เตอร์คนสวยคะ นุไม่เอาแบบนี้น้าาาาาาาา นุจะร้องไห้จริงๆด้วย T_______T
    #200
    0
  3. #167 ฮย. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 02:09

    ยังไงของเธอ ยศกร สงสารพี่ราม

    #167
    0
  4. #166 maylody* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:52
    สงสารพี่รามมมม กรคือไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาอา รอวันพี่รามทนไม่ไหว วันนั้นกรคือเจ็บหนัก
    #166
    0
  5. #165 YOONEYEGIGA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 06:33
    วงวานพี่ราม มารักกับหนูมา
    #165
    0
  6. #164 มุน หมุน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:13

    มะย๊มมมมม ฮื่อออ สงสารพี่ราม คือให้น้องไปแล้วทั้งใจ ยอมทุกอย่าง แต่น้องยังไม่เคยคิดจะเปิดใจให้เลย;-;

    #164
    0
  7. #163 fallingforyou. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 11:58
    ตอนนี้สงสารพี่รามสุด คนมันรักไปแล้วอะไรก็คงยอม เหมือนเรารู้เเต่มุมของรามอย่างเดียวเลยอะ อยากรู้ในมุมของน้องบ้างว่าอยากให้มันเป็นเเบบนี้ต่อไปจริงหรอ
    #163
    0
  8. #162 Narayar (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 09:03
    สงสารราม มีปมอะไรใหญ่แค่ไหนถึงใช้เรื่องปมชีวิตมาทำร้ายคนอื่นน้อ

    ถ้าเป็นเรา ให้สถานะเราเป็นหมาแบบนี้เราคงกู๊ดบายไปแล้ว
    แต่ก็นะ รามก็คงรักของราม
    สู้ๆก็แล้วกัน
    #162
    0
  9. #161 Graff Yanin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 00:15
    มะยมมีปมอะไรคะ พี่รามตกหลุมรักคนใจร้ายก้อเจ็บแบบนี้ มาหาน้องเถอะนะคะ น้องจะดูแลแทนยัยมะยมแทน /พรีออเดอร์ก้านมะยมหน่อยค่าาา
    #161
    0
  10. #160 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:26
    น้องมะย๊มมมมมมมมมมม หนูลูก ใกล้แล้วสินะ ตั้งหมอน้ำเดือดปุดๆแล้ว เตรียมจะใส่มาม่า
    #160
    0
  11. #158 ~ แพร ~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:00
    สงสารพี่รามอ่ะ อึดอัดแทนพูดอะไรก็ไม่ได้ เมื่อไหร่น้องกรจะยอมชัดเจนกับคสพนี้คะ ㅠㅠ
    #158
    0
  12. #157 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 18:09
    สงสารพระเอกมากๆ น้องมะยมร้ายอะ ตอนสุดท้ายจะซมซานหาพี่เค้ามั้ยเนี่ย
    #157
    0
  13. #156 Momomo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:59
    นุ้งกรรรรรร น่าเอาก้านมะยมมาตีปั๊วๆๆ
    #156
    0
  14. #155 ppthana60 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 14:14
    หนูอย่าใจร้ายกับพี่เค้านักเลยยนะ อ่านไปใจไม่ดีแบบเอาแล้วววว หนูจะรู้สึกตอนที่เค้าไม่อยู่แล้วนะลูกก ความสัมพันธ์มันก็นานแล้วนะหนูไม่รู้สึกว่ามันเพิ่มขึ้นหรืออยากมีเค้าจริงๆที่เป็นของเราจริงๆบ้างหรอ แงหนูก้าวผ่านมันไม่ได้หรอมันฝักลึกยังไง อยากรู้แล้วว่าปมหนูคืออะไร จับเข่าคุยกันมั้ยคะลูกกจะได้หาทางออก แงงอิน ทีมพี่ราม /หนูไม่เอาพี่รับไม้ต่อนะ
    #155
    0
  15. #154 Pangpp24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:54
    น้องงงงงงยัยหนูลูกอย่าทำแบบนี้ สงสารพี่ราม TT^TT โอ๋เอ๋ๆนะคะพี่ราม // ไรท์คะ พรีออร์เดอร์ก้านมะยมโปรยังไงคะ เหลามาะคะ อยากพรีสักสวนให้ยัยน้อง หึ้ยยยเด็ดแสบ
    #154
    0