หลังม่าน l Behide the scenes

ตอนที่ 3 : ฉากสาม l Pran talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 646 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

l ฉากสาม l

Pran l talk

 

เออ กูก็ว่าจะพูดนานแล้ว

ผมเกริ่นขึ้นมานิ่งๆ ระหว่างกำลังคนโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปที่เพิ่งแกะจากซองเทน้ำร้อนใส่ชามให้ได้ที่ คนที่กำลังปอกไข่ต้มใส่ปากอยู่ก็เลิกคิ้วและหันมามอง

เรื่อง?” คำถามสั้นๆ ที่ไม่แม้แต่จะประกอบให้เป็นประโยคก็ยิ่งทำให้หัวคิ้วผมกระตุก

มึงจะเสนอหน้ามาห้องกูทำไมอีกแต่เช้า เมื่อคืนยังกวนกูไม่พอสินะ ไม่แน่ใจว่าเดือนนี้กูทำบุญน้อยหรือไงถึงได้ยังมีสัมภเวสีมาขอส่วนบุญติดๆ กันแบบนี้

สงสัยมึงจะทำบุญไม่ขึ้นนะ

กรรมหนักแบบนี้ให้ทำเท่าไหร่ถึงจะพอ ว่าแต่ห้องมึงไม่มีไรกินเลยหรือไงถึงได้มาไถของห้องกูตลอด

วันนี้ภามีส่งงานเช้าเลยต้องรีบออก มีขนมปังแถวแต่นมข้นหมด กูไม่ชอบกินแยม

นี่กูต้องรู้?”

เผื่อว่ามึงจะซื้อมาติดห้องไว้ไง

ไอ้หน้าด้านมันยังคงตอบรับด้วยท่าทางขบขัน มือก็ตักโจ๊กข้นๆ เข้าปาก ผมนิ่วหน้าเพราะเห็นในช้อนยังมีก้อนผงที่ยังไม่แตกตัวดีปะปนอยู่

นี่มึงห่วยขนาดอุ่นโจ๊กซองให้สุกทั่วกันไม่ได้เลยเหรอวะ

ฮั่นแน่ สังเกตกูอีกแล้ว สนใจกูมากเหรอ

กูเวทนา

งั้นก็รับกูไปเลี้ยงเลยสิ

คงไม่ไหว

แค่ไอ้ภัทรคนเดียวคุณหนูปราณเลี้ยงไหวอยู่แล้ว

มึงคนเดียวแต่แถมตัวในปากมาหลายตัว

เห็นภัทรยังคงยิ้มกว้างอย่างกวนประสาทแม้กระทั่งตอนที่ผมกำลังสาดคำด่าใส่แล้วก็เหนื่อยใจ จนได้แต่ละสายตาจากใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วก้มลงคนโจ๊กร้อนๆ ในชามของตัวเองก่อนตักเข้าปาก

กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าแดกเสร็จให้ล้างแม่ง ลุกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับมาก็ต้องหงุดหงิดแล้ว มึงเอาไปวางไว้ที่อ่างเฉยๆ น้ำก็ไม่เปิดแช่ไว้

ขี้บ่นรองจากน้องกูก็มึงเนี่ยแหละ

งั้นมึงมาล้างไอ้คราบโจ๊กที่แข็งตัวติดชามนี่เองเลยนะ

ภัทรยิ้มตาปิดแทนคำตอบรับ รอยยิ้มที่มองทีไรผมก็เผลอขมวดคิ้วแน่นทุกที สีหน้ากวนอารมณ์ที่พานแต่จะทำให้มือให้เท้ากระตุกเข้าหา ผมเลิกล้มความตั้งใจที่จะพูดกับคนไม่รู้ความและหันมาสนใจชามที่เกรอะกรังไปด้วยคราบอาหาร ไม่รู้แม่งเติบโตมายังไงถึงได้ซกมกขนาดนี้ ตอนอยู่บ้านกินข้าวเสร็จคงลุกพรึ่บจากโต๊ะทันทีที่อิ่ม และพออยู่หอก็คงไม่พ้นมีน้องมันดูแล

ผมเหล่ตามองคนที่ยังคงนั่งจ้องผมตาไม่กะพริบอย่างรำคาญใจ เห็นผมที่มัดรวบไว้แล้วก็ยิ่งหงุดหงิด ตัดๆ ให้จบไปจะตายหรือไง รกหูรกตาไม่ต่างกับตัวคน

ขมวดคิ้วบ่อยระวังหน้าแก่นะ

มึงต่างหากระวังไม่ได้แก่

จะชมว่ากูหน้าเด็กสินะ

ตายก่อนแก่น่ะรู้จักไหม

ปากคอเราะราย

กินเสร็จแล้วก็ไสหัวไป

กินกันเสร็จแล้วก็ไล่เลยเหรอ ใจร้าย

ณภัทรผมเรียกชื่อมันเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมตอนที่ไอ้ติดตลกข้างหลังมันเล่นไม่ยอมเลิก ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่แน่ใจที่มันชอบพูดจากำกวมแหย่ผมแบบนี้อยู่เรื่อยๆ และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าอารมณ์ผมเริ่มเสียแล้วถึงได้ยกมือขึ้นสองข้างบ่งบอกว่ายอมแพ้ รอยยิ้มปั่นประสาทนั่นยังติดอยู่ที่มุมปาก ไม่มีสักครั้งที่ผมมองหน้าภัทรแล้วจะไม่เห็นมันอมยิ้มชวนตีแบบนี้

แล้วนี่เรียนกี่โมง

เก้าครึ่ง เดี๋ยวจะออกแล้วผมว่า ลังเลนิดๆ ที่จะถามมันกลับ แต่ถ้าไม่ถามก็จะไล่ลำบาก แล้วมึงน่ะกี่โมง จะออกไปได้ยัง

สิบโมง อีกแป๊บค่อยไปก็ทัน

แต่กูจะออกแล้ว มึงกลับห้องไปเลย

กูขี้เกียจไขกุญแจแล้ว มึงเอากุญแจห้องมึงมาดิ เดี๋ยวล็อกให้ก่อนออก

เรื่องอะไรกูต้องไว้ใจคนขี้ไถอย่างมึงให้อยู่ในห้องกูตามลำพัง

ก๊อก ก๊อก

ภัทรชะงักคำที่กำลังจะหลุดโพล่งออกจากปาก แล้วเราทั้งคู่ก็หันไปมองทางประตูหลังจากได้ยินเสียงเคาะแทรกบทสนทนาขึ้นมาเมื่อครู่

ใครวะ

ชู่วผมห่อปากส่งเสียงปรามให้เงียบ อย่าส่งเสียงล่ะ

พูดแล้วก็เดินไปส่องตาแมวที่บานประตู เห็นไวยืนยิ้มล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ด้านนอกก็แทบยกมือกุมขมับ วันนี้มึงจะขึ้นมาทำไมเนี่ย

ไอ้ปราณ ตื่นยังวะ!ไม่เคาะเปล่ามีตะโกนเรียกด้วยไง

ผมเกาหัวแกรก ทิ้งช่วงไปนิดถึงเอ่ยปากตอบ เออ แต่งตัวจะเสร็จแล้ว มึงมาไมวะ

กูมาเตือนมึงให้เอาไฟล์งานไปด้วย ไลน์มาแล้วไม่อ่าน โทรหาก็ไม่รับ

ไอ้ฉิบหาย ชาร์จอยู่ตรงหัวเตียง

เออๆ รอแป๊บเดียวออกไปละ

มันครางรับมาจากด้านหลังบานประตู ผมเลยรีบหมุนตัวกลับเตรียมจะไปหยิบของออกไปเรียน พอหันมาเจอภัทรนั่งยิ้มแบมือขอกุญแจก็ต้องยกนิ้วชี้หน้าอย่างคาดโทษ

กูไม่ได้ทำไรเลยนะมันกระซิบ เพื่อนมึงมาเอง

ไม่ต้องพูดมาก เดี๋ยวพอกูไปแล้วไม่เกินสิบนาทีมึงก็ไสหัวไปด้วย

คร้าบๆ รู้แล้วครับ

รู้แล้วก็ทำตาม

ขอกุญแจด้วยครับ

ผมจิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อต้องส่งกุญแจให้มันจนได้ อีกฝ่ายรับไปหน้าระรื่น ค้อนขวับอีกครั้งก่อนจะต้องรีบวิ่งเข้าไปรวบม้วนกระดาษและแฟลชไดรฟ์บรรจุไฟล์งานกับกระเป๋าตังค์และโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าลวกๆ หยิบขึ้นสะพายพาดช่วงตัว ก้าวขาออกจากห้องนอน

ไปก่อนล่ะ อย่าลืมที่กูพูดเมื่อกี้

รู้แล้วครับ สิบนาทีออกไปครับ

ผมขยับปากด่ามันแบบไม่มีเสียง ไล่ไปยืนหลบให้พ้นมุมที่คนนอกห้องสามารถมองเข้ามาเห็นได้ สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างประหม่า ไม่นานก็เปิดบานประตูออกไปหาไอ้ไวที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่ในท่าเดิม

ช้าสบตากันปุ๊บไอ้ไวก็อ้าปากบ่นทันที

เออ กูแต่งตัวอยู่

เอาของมาหมดแล้วใช่ปะ

หมดแล้วๆ ไปกันเลยดีกว่า

มันพยักหน้าแล้วเดินนำไปที่ลิฟต์ ผมฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายหันหลังให้มองกลับเข้าไปในห้องเห็นตัวเจ้าปัญหายิ้มร่าโบกมือลาหย็อย ๆ อยู่หลังโซฟา ทำให้ต้องชี้นิ้วย้ำคำสั่งอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลงและก้าวเท้าตามเพื่อนตัวเองไปอย่างไม่ให้ผิดสังเกต

 

เป็นไงมึง

เก้เอ่ยปากทักผมทันทีที่พ้นประตูห้องพักอาจารย์มา ใช้เวลาคุยหัวข้อกันนานจนตอนนี้แทบจะเหลือแค่กลุ่มผมเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วที่อยู่บนตึก

ก็ดีมั้งผมไหวไหล่และกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะกระจกข้างๆ อีกฝ่าย อาจารย์เขาก็ไม่ได้ขัดอะไรกู บอกให้ลองหาข้อมูลลงลึกกว่านี้ได้แล้ว มึงอะ

“ ’จารย์ให้ไปวิเคราะห์ SWOT มาเพิ่มว่ะ

อ้าว ครั้งที่แล้วไม่ได้หามาเหรอวะ

ก็หามา แต่ป้าแกบอกวิเคราะห์ตื้นไปมันตอบแล้วก็ทำหน้าแหยง นั่งห่อไหล่ด้วยอาการเหนื่อยใจจนผมยิ้มขำ ยังไม่ทันได้บ่นอะไรต่อกอล์ฟก็เดินตามออกมา สีหน้าแม่งไม่ได้ต่างกันกับไอ้เก้เลย

ทำหน้าอะไรของมึงกอล์ฟ

กอล์ฟหันมายักคิ้วให้ผมครั้งนึง ทิ้งตัวพิงเก้าอี้ใกล้ๆ ครั้งที่แล้วอาจารย์แม่งยังบอกหัวข้อกูน่าสนใจอยู่เลย มาวันนี้มีอาการไม่ปลื้มแล้ว บันเทิงไหมล่ะ

จันทร์เพ็ญอะนะเก้ถาม

เออดิ หรรษาชิบหายที่ปรึกษากู ไบโพลาร์กำเริบทุกสามวัน

แล้วไง ล้มหัวข้อเหรอมึงอะถามไปก็คิดนะว่าตัวเองโชคดีสุดๆ แล้วที่ที่ปรึกษาอารมณ์คงที่ ไม่ปรี๊ดขึ้นปรี๊ดลงปุบปับอย่างไร้สาเหตุ การคุยกันไปรอบนึงว่าดี แล้วพอมาสรุปอีกทีกลับโดนล้มนี่แม่งไม่สนุกเลย

ไม่รู้ดิ กูถูกไล่มาหากรณีศึกษาก่อน มึงผ่านฉลุยแล้วสิไอ้ปราณ

จะบอกว่าไม่ใช่ก็คงจะเป็นการโกหก แต่จะยอมรับตรงๆ ก็คงดูมั่นหน้าไป อีกสองสามวันกูคงเริ่มสตั๊ดดี้โมเดลแล้ว

เชี่ย อิจฉามันสมองมึงจริงๆเสียงโอดครวญดังขึ้นจากเพื่อนข้างกาย ไอ้เก้แม่งเอนหลังพิงบอร์ดแล้วเงยหน้ามองเพดานด้วยแววตาหมดอาลัย เดี๋ยวปั๊ดผ่าก้อนสมองมึงมาแดกแม่งเลย

ผมหัวเราะ แล้วนี่ไอ้ไวเมื่อไหร่ออกมา

กอล์ฟถอนหายใจ คงอีกพักอะ จันทร์เพ็ญแม่งคุยคนนึงโคตรนาน มันต่อถัดจากกูไปคน

อีกนานเลยดิ

เออ มันกระซิบบอกกูว่าให้ชวนพวกมึงไปร้านเหล้าหลัง ม. วันนี้มันจะแดก

ดื่มย้อมใจอีกแล้วไอ้นี่

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่พวกผมก็ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์กันมาเกือบเดือนแล้ว เพราะพ้นช่วงปิดเทอมมาก็งานล้นหัว ต้องทำข้อมูลยื่นหัวข้ออาจารย์กันวุ่นไปหมด สถาปัตย์ภายในมหาลัยผมเรียนสี่ปีจบ ไวกว่าบางที่หนึ่งปีแต่งานหนักยิ่งกว่าอะไร เหมือนหลักสูตรบางอย่างถูกรวบให้ระยะเวลามันสั้นลง แต่อัดแน่นด้วยเนื้อหา ทำเอาในหัวมีอะไรยัดอยู่เต็มไปหมด บ้างได้ใช้บ้างไม่ได้ใช้ แต่ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็เป็นเกรดเป็นคะแนน มีผลต่อคะแนนรวมหน่วยกิตทั้งหมดอยู่ดี

ทำเอาตั้งแต่ขึ้นปีสี่พวกผมถอนหายใจบ่อยจนจมูกแทบจะปลิวหลุดลงพื้น มีเรื่องน่าปวดหัวไม่พ้นแต่ละวัน นอกจากการต่อยตีไม่จบสิ้นแล้วเห็นทีเรื่องธีสิสก็ไม่แพ้กัน คุยหัวข้อกับอาจารย์เสร็จแต่ละครั้งแทบจะทิ้งหัวดิ่งลงดินแล้วเอาเท้าก่ายหน้าผาก

เจ็บกว่าแผลที่ถูกตีก็โดนที่ปรึกษาล้มโปรเจ็กต์นี่แหละครับ...

 

เอ้าชน!

แกร๊ง!

ชนอะไรนักหนาวะไว

ชนให้กับความเส็งเคร็งของธีสิสกูไงไอ้สัด

ไวตอบกลับคำถามของกอล์ฟหลังจากที่ตะโกนลั่นร้านแล้วยกแก้วกระแทกกันเสียงดัง กลัวใจว่าแม่งจะแตกคามืออยู่หลายรอบ จนผมนึกรำคาญใจเลิกบ้าจี้ยกแก้วชนตามตั้งแต่ครั้งที่แล้ว

หงุดหงิดไรนักหนา กูก็ยังไม่ผ่านคนที่ปรึกษาเดียวกันบ่นอุบ กระดกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

กูขอเปลี่ยนที่ปรึกษาตอนนี้ทันปะวะ เชี่ยแม่งปวดหัวชิบหาย คุยกันแต่ละทีไม่เคยจะเหมือนเดิมตาไอ้คนพูดเริ่มแดงๆ ทั้งที่แม่งตามมาทีหลังสุด แต่ดันดวดเร็วเสียจนแอลกอฮอล์ในเลือดพุ่งนำเพื่อนในโต๊ะไปแล้วหลายวา อยากได้ที่ปรึกษามึงว่ะปราณ

ใครใช้ให้พวกมึงดวงซวยกันล่ะพูดถึงตอนจับฉลากที่ปรึกษาตอนต้นเทอมแล้วก็หลุดยิ้ม ตอนจับกลุ่มจารย์จันทร์เพ็ญแล้วมีรหัสของไอ้กอล์ฟไอ้ไวนี่แทบลงไปดิ้นที่พื้นกันทั้งสองตัว

ไม่ซวยบ้างให้รู้ไป อย่างน้อยอาจารย์เชี่ยเก้ก็ยังดี นี่แม่งพีคสุดเลย

แต่ตอนนี้กูว่ามีเรื่องพีคกว่านั้นอีกว่ะเก้พูดขึ้นเสียงนิ่ง พอหันไปมองก็เห็นมันขมวดคิ้วจ้องไปอีกฟาก ย้ายสายตาตามไปก็แทบจะลุกขึ้นยืน

แก๊งไอ้ภัทรเดินเข้ามาในร้านพอดีและบังเอิญสบตากันเข้าแล้วเสียด้วย ฝ่ายนั้นยกยิ้มมุมปากแล้วส่งจูบมาให้อย่างกวนอวัยวะเบื้องล่าง คิดถึงรอยยิ้มประจำตัวของไอ้คนที่ทำโจ๊กซองให้สุกไม่ได้เมื่อเช้าตรงนั้นแล้วก็กุมขมับ สรุปคือเรียนคณะนี้ต้องมีเชื้อสันดานเดียวกันหมดเลยหรือไงวะ

คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ เห็นหน้าไอ้พวกนั้นแล้วความดันจะขึ้นไวพึมพำในคอ มือยังวุ่นอยู่กับการผสมเหล้า

เออน่าผมครางเสียงปราม พวกมันก็แบบนั้นแหละ กินของเราไปอย่าไปสนใจมัน

ก็ถ้ามันไม่มายุ่งกับเราก่อนไวว่าเสียงขรม ท่าทางวันนี้จะอารมณ์เสียจริง ทำเอาหวั่นใจจนต้องเหล่มองไปทางภัทร ยังไงช่วยคุมเพื่อนๆ มึงอย่าเพิ่งให้สัตว์ในปากออกมาวิ่งพล่านตอนนี้เลย กูขี้เกียจทำแผลเพิ่มแล้ว

 

โอ๊ย เชี่ยแม่ง!

ผมสบถเสียงลั่นอย่างหงุดหงิดพลางขยับตัวนอนแผ่ลงที่โซฟา รู้สึกเจ็บแปลบบริเวณแผลใกล้มุมปาก

แม่งไม่ผิดจากที่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วก็ห้ามกันไม่ได้ พอมาเจอหน้ากัน มาอยู่ในอาณาเขตเดียวกันก็ไม่พ้นต้องตะลุมบอนทุกครั้ง ไอ้นิสัยปากเปราะที่เอาแต่จะแซวจะแขวะอยู่ตลอดนั่นยิ่งกว่าเชื้อเพลิงที่คอยสุมเข้ากองไฟ

กินเหล้ากันแค่นั้นไม่เหงาเหรอจ๊ะ

ให้พวกพี่ไปนั่งกินด้วยไหม

หรือถ้าเบื่อๆ ก็มารินเหล้าให้พี่ก็ได้นะน้อง

อยากรู้จริงๆ ว่านอกจากสาวถาปัตย์จะแจ่มแล้ว หนุ่มจะแจ๋วด้วยหรือเปล่า

หลายต่อหลายประโยคที่สำรอกออกมากระทบหูพวกผมไม่เว้นช่วง ยิ่งในเวลาที่ไวมันอารมณ์ไม่จอยขั้นสุดท้ายแบบนั้น พอโดนแซะเข้าเยอะหน่อยก็ขึ้นเร็วกว่าปกติ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ขวดเหล้าลอยไปกระแทกลงที่กลางโต๊ะของฝ่ายตรงข้ามนั่นแหละ

ก๊อก

ผมพรูลมหายใจออกจากจมูกเมื่อได้ยินเสียงเดาะลิ้นกับเพดานปากดังมาจากนอกห้อง เสียงเดิมๆ ที่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ ยิ่งต้องขมวดคิ้วหนักขึ้นตอนที่ขยับตัวลุกแล้วปวดจี๊ดที่ขมับ แรงหมัดบวกกับฤทธิ์เหล้าทำให้ผมลุกนั่งแทบไม่ไหว ไม่มีแรงจะมาต่อล้อต่อเถียงกับไอ้ปากเปราะหน้าห้องหรอก

ก๊อก

โอ๊ย! รำคาญ!

ปึง แกรก!

อะไรอีก

ถามไปทั้งที่ยังไม่ทันได้มองหน้า แต่พอประตูเปิดกว้างแล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นหัวหน้าแก๊งวิศวะปากหมาที่ร้านเหล้าเมื่อชั่วโมงก่อนหอบหมอนใบใหญ่กับตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ยืนอยู่

ต้องการอะไรจนต้องย้ำถามอีกครั้งด้วยความระแวง

ภาไม่ให้กูเข้าห้อง

แล้วไง?”

เพราะมึงทำกูมีแผลเพิ่ม

แล้วมึงไม่ได้ทำกูเลยหรือไง ใครเริ่มอย่าให้กูพูด

กูเปล่า กูไม่ได้เริ่มไรเลย

แล้วหมาที่ไหนเห่า

ไอ้กรณ์เริ่ม

ไปไกลๆ น้องไม่ให้เข้าห้องก็นอนหน้าประตูนั่นแหละ

มึงทำกู มึงต้องรับผิดชอบ

อะไรของมึง

ให้กูนอนด้วยเลย

ส้นตีนเหอะ

ผมขมวดคิ้วฉับ ด่าออกไปสั้นๆ แต่ใจความครบถ้วน คนตัวเท่าควายแต่ยืนหน่อมแน้มถือตุ๊กตายังคงนิ่งไม่ขยับ เห็นทีถ้าจะมีอะไรต้องกระดิกก่อนคงเป็นช่วงล่างผม

ลาล่ะ

ผมพูดพลางเอื้อมมือไปจับลูกบิดเตรียมดึงบานประตูปิด แต่แขนสีกร้านแดดก็อ้าขวางไว้อย่างรวดเร็วจนหมอนที่หนีบอยู่ข้างตัวเกือบหล่นลงพื้น ดีที่ใช้เข่ากั้นไว้ได้ก่อน

อะไรของมึงอีก

ข้างนอกยุงมันเยอะ

แดกยากันยุงแล้วหลับไป

ยากันยุงเดี๋ยวนี้มีแบบกินได้ด้วยเหรออีกฝ่ายแสร้งตีหน้าประหลาดใจ อาการที่ทำเอาผมแทบกลอกตาขึ้นลงเป็นเลขแปด

กูไม่มีอารมณ์มาเล่นลิ้นด้วย

ไหน ยังไม่ทันได้เล่นเลย

กวนตีน

มัวแต่ยืนด่ากูอยู่นั่นแหละจะมาไม้ไหนอีกล่ะวะถึงได้ทำตาแบบนี้ อยากให้เพื่อนมึงผ่านมาเห็นกูยืนถือหมอนอ้อนมึงเหมือนผัวถูกเมียห้ามไม่ให้เข้าห้องแบบนี้เหรอ

ไอ้...!

จุ๊ๆมันส่ายหน้าทำเสียงจุปากเมื่อผมเตรียมจะตะโกนด่า ดึกแล้ว เสียงดังเดี๋ยวคนก็เฮกันออกมาดูหรอก

แล้วมันก็ใช้จังหวะที่ผมกำลังยืนนิ่วหน้าฮึดฮัดอยู่แทรกตัวเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว หันไปมองอีกทีคนหน้าด้านนั่นก็ไปนั่งสบายอยู่ที่โซฟาแล้ว

อยากนอนก็นอนไป ผ้าห่มกูไม่มีให้หรอกนะ แต่มึงคงไม่หนาวตายหรอก หนังหนา

กูใช้ผืนเดียวกับมึงก็ได้

ฝันอยู่เหรอ

นอนเตียงเดียวกันได้กูไม่ถือ

แต่กูถือ

ก็วางซะสิ

กูจะปาใส่หน้ามึงแทน

ภัทรหัวเราะอารมณ์ดี เอื้อมมือไปหยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์โดยไม่ได้ขอ ทำตัวราวกับอยู่ห้องตัวเองจนอดสงสัยไม่ได้ว่าความหน้าด้านนี้มันได้ใครมา

ไปอาบน้ำสิ กูอยู่ได้ไม่ต้องห่วง

ผมกลอกตาอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้าคงไม่เหลือแล้วซึ่งสำนึกหรือความเกรงใจ

มองไอ้เด็กโข่งติดตุ๊กตาสกปรกที่คะเนในใจไว้ว่าคงไม่เคยโดนน้ำโดนผงซักฟอกตรงหน้านิ่งๆ ก็จำไม่ได้อีกนั่นแหละว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันเริ่มเข้ามาวอแวติดผมแทนที่จะหาเรื่องด่าพ่อได้ทุกครั้งที่เห็นกันในสายตา

ภัทรเป็นผู้ชายที่หากสลัดนิสัยทั้งหมดทิ้งไปก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคงจะกลายเป็นที่จับตามองของผู้หญิงไม่น้อย ท่าทางขี้เล่นใบหน้าเปื้อนยิ้มดูเข้ากับคนง่ายนั้นก็ไม่เลว แต่พอเอาความกวนตีน ซกมก ขี้เกียจ แถมยังพูดจาไม่รู้ความนั้นมาประกอบเข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผมไม่อยากแม้แต่จะเอาตีนเขี่ย

แม้จะเกลียดกันแต่ก็โตมาด้วยกัน ด่ากันแต่ก็ยังไม่เคยห่างกันไปไหน ต่อยตีกันแต่สุดท้ายมานั่งให้ผมทำแผลให้ หากจะบอกว่าผมกับมันเป็นคู่เวรคู่กรรมกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน...ก็คงไม่เกินจริงไปเลย

 



Tbc...



ฉากสามมาแล้วค่าาา วันนี้มาเร็วมากกก ยังไม่สี่โมงเลยยย อิ 
เพราะวันนี้คงกลับดึก ไปลงให้ไม่ทันเที่ยงคืนแน่เลยแอบลงที่ทำงานให้ก่อนนน

ผ่านมาสามตอนแล้ว พอจะเลือกข้างกันได้หรือยัง เตรียมป้ายไฟไว้ค่ะ #ทีมปราณ #หลังม่าน นะทุกคน ฮรี่~ 


ตอนหน้าโยนให้พี่เวสต์ค่า <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 646 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,314 ความคิดเห็น

  1. #1281 ttangmayy.yy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 22:28
    คนที่เป็น-ตูกันแถวบ้านช้านไม่เป็นแบบนี้นา
    #1,281
    0
  2. #1237 258011 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 21:38
    ภัทรคือดูออกเด้อ
    #1,237
    0
  3. #1228 blueeyes111 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 17:23
    ภัทรใจเราไม่เป็นของเราแล้วนะ
    #1,228
    0
  4. #1169 Kudatharn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 19:39
    น่ารักอ่ะ ดูซิปราณจะใจแข็งได้กี่น้ำ โดนแซะขอเข้าห้องตลอด😘
    #1,169
    0
  5. #1099 Biekps99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:14
    มันดูรุนแรงแต่แอบมีความมุ้งมิ้งอะ
    #1,099
    0
  6. #1085 sulasoh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 10:24
    เพิ่งเริ่มอ่านนิยายของไรท์ จะตามอ่านเรื่อยๆนะคะ นี่ตามมาจากโลกที่ไม่มีเรื่องบังเอิญ สนุกมากเลยค่ะ ภาษาสวยด้วย
    #1,085
    0
  7. #1036 AmyOh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 12:08
    ด่ากัน ตีกัน สุดท้ายก็ทำแผลให้กัน เพื่อ..??
    #1,036
    0
  8. #994 PARKSELOR (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 19:51

    โอยยย น่ารักกก
    #994
    0
  9. #878 heykiki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:54
    อย่าตีกันบ่อยเลย เจ็บแทน 5555555555555 ถ้าวันนึงต้องห่างกันคงจะขาดใจ
    #878
    0
  10. #865 ploy-p-ploy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:40
    ฮือ แง อย่าทำน้องเจ็บบ่อยได้มั้ยพี่ภัทร ชอบเขาต้องไม่หาเรื่องเขาเด้
    #865
    0
  11. #851 D-Sooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    ตีกันบ่อยๆลูกดกน้า 55
    #851
    0
  12. #729 ROS195 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:30
    คู่กรรม555
    #729
    0
  13. #699 hh_9094 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:31
    ทำไมน่ารัก
    #699
    0
  14. #646 Noey_CHP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:55
    น่ารักกก ภัทรติดตุ๊กตาด้วยอะ5555555
    #646
    0
  15. #604 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:04
    ฮือออออออออออ น่ารัก ฮือๆๆ
    #604
    0
  16. #559 Quiqoang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 14:54
    ปากสุนัขจริงเว้ย55555 คิดว่าจะไมามีเรื่องแล้วแน่ๆ อ้าว สรุปมีเฉย สมแล้วภัทร โดนภาไล่ออกมา สั่งสอนพี่เขาเลยลู้ก
    #559
    0
  17. #529 LittleSwallow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 10:45
    ปราณดูบ่นแต่ก็อ่อนให้ภัทรตลอดอ่ะ น่ารักกก~ ภัทรนี่ความมุ้งมิ้งมาเต็ม ติดตุ๊กตาด้วย 5555
    #529
    0
  18. #522 Au2524 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:22
    น่ารักนะปราณ ภัทร
    #522
    0
  19. #489 knarins (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:48
    ความตื้อ ความวอแว~~~ ชอบบบบบบบบบ
    #489
    0
  20. #384 bo1360 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 22:36
    แงงง น่ารักอะ ชอบๆๆๆ
    #384
    0
  21. #185 justattempt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 10:45
    ภัทรน่ารักอ่ะค่ะ ชอบความวอแวนี้ ถูกใจจจจจ <3
    #185
    0
  22. #170 -Shawty- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 04:32
    แหม่ะ เห็นภัทรปากแบบนี้ ชักอยากจะให้เป็นฝ่ายถูกปราณกินซะนี่ เต๊าะเขาดีนัก เดี๋ยวปั๊ดโดนจับกดเองซะเลยนิ
    #170
    0
  23. #128 Thedrm. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 17:17
    หูยยยย ภัทรปราณ น่ารักกกก
    #128
    0
  24. #105 Purplenose (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 18:19
    ภัทรเป็นบุคคลที่มุ้งมิ้งไปละ555555555 แต่ก็ยังเมะอยู่นะโว้ย กวน-ีนแต่ละทีอินี่แทบกรี๊ด ชอบบบบ โอ้ยยยย ปราณก็น่ารักกก รายนี้น่ารักแบบไม่รู้ตัว ชอบตอนนางฟึดฟัด 55มุ้งมิ้ง ถ้าเพื่อนจับได้นี่มีเฮอ่ะ
    #105
    0
  25. #65 ไฉไลใสๆค่ะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:19
    ภัทรน่ารักไปอีก อยากให้เพื่อนๆจับได้จังเลย คงจะบันเทิงไม่น้อย55555555
    #65
    0