ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 110 : กุหลาบนางไม้ (ตอนพิเศษ 38)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 544 ครั้ง
    17 ก.ย. 62

110.กุหลาบนางไม้

 

                ธารธาราได้แต่ยิ้มให้สไนเปอร์อย่างเอ็นดูในความน่ารักและความสวยเกินเด็ก เด็กคนนี้สวย น่ารักและมีเสน่ห์มากเธอดูออก แต่การจะบอกว่าสไนเปอร์คือนางไม้นั้นมันก็ยังไงๆ อยู่ ก็หนูน้อยมีผู้พันกรันณ์เป็นพ่อ มีแพทย์หญิงราชาวดีเป็นแม่แล้วแบบนี้จะเป็นนางไม้ได้ยังไงกัน ดูสิ นอกจากพวกเขาจะว่าสไนเปอร์เป็นนางไม้แล้วก็ยังสอนให้เด็กอย่างสไนเปอร์ยิงปืนอีก ถึงแม้ว่าสาวน้อยคนนี้จะยิงปืนแม่นก็เถอะ ผู้พันกรันณ์โหดอันนี้เธอเคยได้ยินมา แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะถึงขั้นจับเอาลูกๆ หลานๆ ที่ตัวเล็กนิดเดียวขนาดนี้มาสอนยิงปืนผาหน้าไม้ นี่มันอาวุธสงครามนะ เป็นเด็กก็ควรเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตา เล่นรถบังคับ เล่นหุ่นยนต์ ไม่ใช่มายิงปืน HK33 แบบนี้

                “อ๋อ น้องสวยมากก็เลยทึกทักเอาว่าเป็นนางไม้ใช่มั้ยคะผู้กอง” เธอหันมายิ้มถามผู้กองนที แต่คำตอบที่ได้ก็คือ

                “เปล่า นางไม้จริงๆ”

                “ห๋า” แล้วผู้พันกรันณ์กับผู้กองคณินก็พากันหัวเราะออกมาให้กับความช่างแกล้งช่างอำของผู้กองนที ก็เล่นไปอำสาวแบบนี้ไงล่ะสิเขาถึงยังไม่รับรักน่ะ

                “ผู้กองนทีแค่อำเล่นน่ะครับผู้หมวด ลูกของผมก็เป็นแค่เด็กธรรมดาๆ นี่แหละ” ผู้พันกรันณ์ยอมบอกความจริง ภูมิใจในความสวยของลูกสาว สวยจนใครๆ ก็คิดว่าเป็นนางไม้จริงๆ

                “เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักกันดีกว่า ผู้กองคณินเขาอยากอวดลูกสาวจะแย่แล้ว” แล้วผู้พันกรันณ์ก็อุ้มลูกจูงหลานออกไปจากสนามฝึกซ้อมยิงปืน ผู้กองคณินเลยเอาปืน HK33 ที่ผู้พันกรันณ์เอามาสอนเด็กๆ ยิงไปเก็บ ดีนะที่นาวิกกับมารีนยังเป็นทารกน้อยกันอยู่ ไม่งั้นคงไม่แคล้วถูกคุณอาคุณลุงลากมาสอนยิงปืนด้วยแน่ๆ

                “สรุปยังไงคะ นางไม้น่ะมีจริงรึเปล่า” เมื่อมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังธารธาราก็หันมาเท้าเสะเอวถามคนช่างอำทันที ผู้กองนทีก็เลยได้แต่หัวเราะเก้อๆ ตอบ

                “จะว่ามีจริงก็ว่าได้ครับ แต่จะว่าไม่มีจริงก็ว่าได้เหมือนกัน”

                “แล้วมันยังไงล่ะคะ”

                “ก็...เมื่อก่อนที่ฐานทหารพรานที่นี่น่ะไม่มีผู้หญิงมาก่อนเลย จนกระทั่งคุณหมอแก้มมาที่นี่แล้วผู้พันไปเจอคุณหมอแก้มอยู่ที่น้ำตกอาถรรพ์พอดี เพราะที่ฐานไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อนผู้พันแกก็เลยเข้าใจว่าคุณหมอแก้มเป็นนางไม้ แต่พอมารู้ภายหลังว่าเป็นคนแกก็เลยจีบจนได้แต่งงานกันมีลูกแบบทุกวันนี้นี่แหละครับ แล้วที่พวกเราบอกว่าคุณหมอแก้มเป็นนางไม้น่ะก็แค่แซวกันเล่นๆ ในกลุ่มเพราะผู้พันแกชอบเรียกเมียแกว่าน้องนางไม้”

                “แล้วพรนางไม้ที่พูดถึงล่ะคะ” แค่ผู้พันกรันณ์หลงเมียทุกคนก็พากันพูดว่าคุณหมอแก้มเป็นนางไม้เลยหรอ

                “อันนี้เป็นความเชื่อส่วนตัวของพวกผมเองครับ คุณหมอแก้มเธอเป็นคนดีมาก ไม่เคยทำร้ายหรือคิดร้ายกับใคร ทุกครั้งเวลาที่คุณหมอขอพรกับเจ้าป่าเจ้าเขา ไม่มีพรไหนของคุณหมอเลยที่จะไม่เป็นจริง ที่ฐานแห่งนี้มีเหตุการณ์แปลกๆ เกินกว่าจะอธิบายได้หลายอย่างเกิดขึ้นกับคุณหมอ เหมือนคุณหมอมีเจ้าป่าเจ้าเขาคุ้มครองอยู่เราก็เลยเชื่อกันเองแบบนั้น ยิ่งผู้กองคณินเคยขอพรความรักจากนางไม้แล้วสมหวังเราก็ยิ่งเชื่อกัน”

                “ผู้กองก็เลยขอบ้างหรอคะ”

                “ครับ แต่ผมไม่ได้ขอกับคุณหมอแก้ม ผมขอกับลูกของนางไม้”

                “สไนเปอร์”

                “ครับ”

                “แล้วพรที่นางไม้น้อยให้ศักดิสิทธิ์มั้ยคะ”

                “ไม่รู้สิครับ ก็คงจะศักดิ์สิทธิ์มั้งเพราะทันทีที่ผมขอพรจากนางไม้ตัวน้อยแล้วผมก็ได้มาเจอกับผู้หมวด” เขาก้มลงมายิ้มหวานให้เธอ ธารธาราจึงมองเขาอย่างขำๆ โถผู้กอง คงอยากมีเมียเหมือนเพื่อนๆ มากสินะถึงได้มาขอพรความรักจากเด็กแบบนี้

                “แล้วผู้หมวดล่ะครับ...เชื่อเรื่องพรนางไม้รึเปล่า”

                “อืม...ไม่รู้สิคะ ก็ฉันยังไม่เคยเห็นอิทธิฤทธิ์ของนางไม้เลยนี่นา”

                “แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานผู้หมวดก็น่าจะได้รู้”

                “ได้รู้ว่าพรนางไม้มีจริงหรอคะ”

                “ได้รู้ว่าผมรักแล้วก็จริงใจกับผู้หมวดมากยังไงล่ะครับ ไม่งั้นผมคงไม่ไปฉุดผู้หมวดมาจาก บขส. เล่นละครดราม่าใหญ่โตเพื่อพาผู้หมวดมาที่นี่หรอก ผมไม่ได้พาผู้หมวดมาที่นี่เพราะแค่อยากให้มาเที่ยวด้วยกันนะครับ แต่ที่ผมพาผู้หมวดมาที่นี่ก็เพราะผมอยากพาผู้หมวดมาเจอกับเพื่อนๆ เจ้านาย ลูกน้องแล้วก็ครอบครัวของผม อยากให้ผู้หมวดคุ้นเคยกับทุกคนเพื่อที่ว่าต่อไปในอนาคตผู้หมวดก็จะมาเป็นสมาชิกคนหนึ่งในแก๊งของพวกผม อยู่ในกลุ่มแม่บ้านทหารพราน”

                “ยังจีบไม่ติดเลยนะคะ คิดไปไกลขนาดนั้นแล้วหรอ”

                “พรนางไม้ว่าศักด์สิทธิ์แล้ว แต่หัวใจรักที่แน่วแน่ของผมศักดิ์สิทธิ์กว่านั้นอีกนะครับ” มือแกร่งไล้มาที่แก้มนวลเบาๆ ขณะสบตากับเธอ ธารธาราสบตากับเขาได้ไม่นานก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะเธอไม่อาจทนต่อสายตาเว้าวอนของเขาได้ พ่อหนุ่มนักรักคนนี้คงยากที่จะสิ้นลายแล้วจริงๆ

                “เออ...ก็ไม่ได้อยากขัดหรอกนะ แต่ว่าจู๋จี๋กันเสร็จแล้วยังอยากอวดลูกจะแย่แล้วเนี่ย” ธารธาราต้องเขินจัดอีกรอบเมื่อเธอเบือนหน้าหลบสายตาจากผู้กองนทีแล้วดันหันมาเห็นผู้กองคณินยืนมองยิ้มๆ อยู่ นี่เขาจะได้ยินที่เธอพูดกับเพื่อนของเขารึเปล่าล่ะเนี่ย ตาพ่อหนุ่มนักรักนี่ก็ช่างปากหวานเสียจริง ยิ่งเธอหลงมาอยู่ในถิ่นของพวกเขาแบบนี้เธอจะรอดมั้ยนะ

 

                เพราะบ้านพักหลังเดิมของผู้กองนทีตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ทหารพรานคนใหม่มาอยู่แล้วผู้พันคีรินทร์จึงชวนเขากับธารธารามาพักที่บ้านด้วย โดยให้พักที่ห้องนอนที่เคยเป็นของราชาวดี ซึ่งราชาวดีย้ายออกไปตั้งนานแล้ว นับว่าเป็นโอกาสดีที่ผู้พันคีรินทร์พาลูกเมียมาที่ฐานด้วยเพื่อตรวจเยื่ยมฐานและอีกส่วนก็เพื่อพาเด็กๆ มาอยู่ด้วยกัน ทุกคนก็เลยได้มารวมตัวกันอีกครั้ง ธารธาราได้รับการต้องรับเป็นอย่างดีเพราะทุกคนต่างก็ลุ้นให้ผู้กองนทีมีรักใหม่ และเมื่อรู้ว่าเขากำลังตามจีบผู้หมวดคนสวยอยู่ทุกคนต่างก็พากันเอาใจช่วย ทั้งอวยทั้งชงผู้กองนทีให้เธอกันอย่างสุดๆ

                “อ้าว นี่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกหรอ” ผู้พันคีรินทร์ว่าขึ้นขณะนั่งพูดคุยอยู่กับผู้กองนทีที่ระเบียงบ้าน ในอ้อมแขนก็กำลังอุ้มนาวิกวัยหกเดือนเอาไว้ด้วย เขาเคยรู้จักธารธารามาก่อน แม้จะไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันดีแต่เขาก็ดูคนออก ธารธาราเป็นทหารพรานและพยาบาลที่ดี ซื่อสัตย์ในหน้าที่ อ่อนโยน ห่วงใยมีเมตตากับคนอื่นตามนิสัยของพยาบาล แต่ในฐานะของทหารเธอก็มีฝีมือทางการรบไม่ได้ด้อยอะไรเลย หากผู้กองนทีรักเธอเขาเองก็เห็นดีด้วย ถ้าลงเอยกันได้คงเป็นคู่รักที่น่ารักมากอีกคู่

                “ก็กำลังจีบๆ อยู่แหละครับท่านรอง ผู้หมวดเขาให้โอกาสผมจีบเขาดู ยอมใส่แหวนญาติของผมด้วย ผมเชื่อว่าอีกไม่นานผู้หมวดเขาก็คงจะเห็นใจในความรักที่ผมมีให้”

                “ผู้กองคณินเขาก็มีลูกไปแล้ว ผู้กองไกรจักรก็กำลังจะได้คนที่สอง ผู้กองคงต้องรีบเร่งหน่อยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะตามเพื่อนไม่ทัน”

                “นั่นสิครับ นี่ผมก็กะจะมาขอพรจากนางไม้อีกซักรอบเหมือนกัน”

                “นางไม้คนแม่หรือคนลูกล่ะ”

                “เป็นไปได้ก็คงจะขอทั้งสองเลยแหละครับ” พอเขาบอกแบบนี้ผู้พันคีรินทร์ก็หัวเราะออกมาทันที นี่ทุกคนคิดว่าน้องสาวกับหลานสาวของเขาเป็นนางไม้จริงๆ หรอเนี่ย ยัยหมอติดผัวกับยัยเด็กโหดช่างอ้อนนั่นน่ะนะ

                “เดี๋ยวคืนนี้ผมจะผูกเปลนอนที่ระเบียงหน้าบ้านนะครับ ให้ผู้หมวดนอนในบ้านไปละกัน”

                “ไม่ร่วมห้องกันหรอ”

                “โธ่ท่านรองครับ ผมยังจีบเขาไม่ติด ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลยนะ”

                “อายุปูนนี้แล้วอย่าดูใจกันนานนักเลยผู้กอง ถ้ารักถ้าชอบก็รีบๆ ลงเอยกันซะ เดี๋ยวได้ลูกไม่ทันใช้กันพอดี นี่ก็โตเป็นผู้ใหญ่มีความรับผิดชอบกันมากพออยู่แล้ว หน้าที่การงานก็เสี่ยงตายกันอยู่ทุกวัน มัวชักช้าระวังทุกอย่างมันจะสายเกินไปนะ”

                “ครับ ผมเองก็อยากมีความครัวเต็มแก่แล้ว” ผู้กองนทีเปรยออกมาแล้วหันไปมองทางธารธาราที่กำลังเดินกลับมาที่บ้านพักพร้อมกับหมอเอื้อย ซึ่งหมอเอื้อยพาเธอไปอาบน้ำที่ลำธารมาด้วยกัน

                “อ้าว นี่ทางบ้านผู้พันกับบ้านผู้กองยังไม่มากันอีกหรอคะ” หมอเอื้อยถามถึงครอบครัวของผู้พันกรันณ์กับผู้กองคณิน เห็นบอกว่าอาบน้ำอาบท่าให้ลูกๆ แล้วจะตามมากินมื้อเย็นด้วยกันที่นี่

                “เดี๋ยวก็คงมา รีคอนก็อยู่กับเจ้าแฝดเหมือนกัน เดี๋ยวแก้มคงช่วยดูแลให้” ผู้พันคีรินทร์ตอบ หมอเอื้อยจึงเข้ามารับเอานาวิกไปอุ้มเอาไว้แล้วจึงหันมาชวนธารธาราเข้าบ้าน ซึ่งพอคล้อยหลังคนทั้งสองไปผู้กองคณินก็อุ้มลูกสาวตัวน้อยกับจูงมือเมียเด็กของตนมาที่นี่ ผู้กองนทีจึงได้หันมาสนใจกับหลานสาวตัวน้อยที่เพิ่งจะได้เจอกันเป็นครั้งแรก

                “น้องมารีน มาแล้วหรอลูกลุงรอตั้งนาน” ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะเล่นกับนาวิกไป ตอนนี้เขาก็กำลังจะได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยอีกแล้ว

                “สวัสดีค่ะพี่ผู้กองนที” ขวัญตาที่เดินจูงมือกับสามีมายกมือขึ้นไหว้เขาด้วยรอยยิ้มแสนสดใส นี่ขนาดเป็นแม่คนแล้วแต่แววตาของเธอก็ยังดูเป็นยัยเด็กแสนทะเล้นอยู่

                “ไงยัยตัวแสบ แต่งงานแล้วขอถามหน่อย เพื่อนพี่มันเด็ดถูกใจมั้ย” พอเขาถามแบบนี้ ผู้กองคณินที่กำลังจะส่งลูกสาวให้เขาอุ้มก็เลยชักสีหน้าใส่

                “ปากมาก งั้นไม่ต้องอุ้มหลาน”

                “เฮ้ยๆๆ ฉันแค่แซวเล่นๆ” ผู้กองนทีว่าแล้วรีบรับเอาหลานสาววันสี่เดือนมาอุ้ม น้องมารีนเลยได้แต่มองหน้าคุณลุงอย่างสงสัยเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

                “นี่คุณลุงนทีนะลูก เป็นเพื่อนของพ่อเอง” ผู้กองคณินบอกลูกสาวตัวน้อยของตัวเอง สาวน้อยที่แต่งชุดกระโปรงรูปแตงโมสีแดงแสนน่ารักก็เลยมองคุณพ่อที คุณลุงทีราวกับเข้าใจรู้เรื่อง

                “เป็นไงๆ ลูกสาวฉันน่ารักมั้ย”

                “น่ารักสิ น่ารักกว่าในรูปถ่ายที่ส่งไปให้อีก น่ารักจน...อยากจะมีเป็นของตัวเองบ้างแล้ว” เขาตอบพลางโอ๋หลานสาวตัวน้อยอย่างเอ็นดู ผู้กองคณินกับขวัญตาเลยได้แต่มองหน้ากันอย่างเห็นใจคนอยากมีลูกเมียบ้าง

                “ก็ได้มาแล้วนี่ว่าที่แม่ของลูก งั้นคืนนี้ก็จัดเลยสิ ยาดองที่แกเคยให้ฉันกินนั่นไงสรรพคุณเยอะไม่ใช่หรอ” ผู้กองคณินตบไหล่เขาอย่างให้กำลังใจ ตอนนี้เลิกงานออกเวรแล้วก็เลยไม่ต้องเรียกกันด้วยยศตำแหน่งอีก

                “จัดยังไม่ได้ ยังไม่ได้แต่ง”

                “ถ้ารอแต่งก่อนแล้วชาตินี้จะได้มั้ยลูก” ผู้พันคีรินทร์พูดแทรกขึ้นมาแล้วเข้ามารับเอามารีนไปอุ้มบ้างตามประสาคนชอบเด็กผู้หญิง

                “วันนี้แต่งตัวเป็นแตงโม น่ากินจังเลยลูก” ว่าแล้วก็ทำท่าจะงับแตงโม น้องมารีนก็เลยหัวเราะออกมาลั่นเมื่อถูกคุณลุงภูแกล้งหยอก เรื่องหยอกหลานๆ นี่ยกให้เขาเลย “ถ้าลุงไม่มีลูกสาว งั้นเอาไว้โตขึ้นลุงจะให้พี่รีคอนหรือไม่ก็พี่นาวิกไปจีบละกันนะลูก”

                “หืม...” ขวัญตาหันควับมามองหน้าผู้พันคีรินทร์ทันที “ไม่เอานะพี่ผู้พัน น้องมารีนของขวัญ ขวัญหวงขวัญไม่ยกให้ใครหรอก ตัวเองอยากได้ลูกสาวก็ไปทำเอาเองสิเรื่องอะไรจะมาแย่งเอาน้องมารีนของขวัญไป เอาลูกขวัญคืนมาเลยนะ”

                “ไม่” ว่าแล้วเขาก็แกล้งอุ้มมารีนเดินหนีทำให้ขวัญตาต้องตามไปแย่งเอาลูกคืน ผู้กองคณินก็เลยเดินนำผู้กองนทีไปนั่งที่โต๊ะบนระเบียงบ้าน ตั้งแต่ลูกสาวเขาคลอดนี่ผู้พันคีรินทร์พูดไม่หยุดเลยว่าจะให้ลูกชายมาจีบ พูดบ่อยจนขวัญตาหวงลูกหนักแล้ว

                “ผู้พัน ไปแกล้งยัยขวัญอีกล่ะ” หมอเอื้อยที่เดินอุ้มลูกออกมาจากบ้านพักว่า ธารธาราก็เลยเดินตามออกมาก่อนที่เธอจะถูกผู้กองนทีดึงไปนั่งข้างๆ แล้วดูผู้พันคีรินทร์อุ้มทั้งน้องมารีนกับนาวิกเอาไว้พร้อมๆ กันแล้วก็สอนให้นาวิกจีบสาวน้อยคนสวยจนขวัญตาต้องรีบเข้ามาฟ้องผู้กองคณินให้เขาไปแย่งเอาลูกสาวคืนให้

                “ท่านรองแค่แกล้งเล่น ไม่มีอะไรหรอก” เขาบอกขวัญตาก่อนจะเอื้อมแขนดึงเอาเธอเข้ามานั่งกอด ขวัญตาจึงยอมละสายตาจากลูกสาวมาทางธารธาราบ้าง จำได้ว่าเอกพลโทรมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าผู้หมวดคนนี้คือหวานใจคนใหม่ของผู้กองนที

                “สวัสดีค่ะพี่ผู้หมวดธารา ได้เจอตัวจริงซักที เจ๊เอกี้ชอบโทรมาเล่าเรื่องของพี่ให้ขวัญฟังทุกวันเลย” ขวัญตาเป็นฝ่ายทักธารธาราขึ้นมาก่อน คนนี้ท่าทางพี่ผู้กองนทีของเธอจะรักจริง ดูสิ มองผู้หมวดคนสวยซะตาหวานเยิ้มเลย

                “ไอ้เอกี้มันมานินทาอะไรให้ฟัง” ผู้กองนทีหันมาถามเธอ ขวัญตาก็เลยยักไหล่ใส่

                “เยอะแยะ โดยเฉพาะเรื่องที่พี่ตามจีบพี่ผู้หมวดธารา ว่าแต่...จะมีข่าวดีกันเมื่อไหร่คะขวัญอยากไปงานแต่ง”

                พอขวัญตาถามแบบนี้ธารธาราก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ยังไม่ทันจะได้เป็นแฟนกันก็มาถามเรื่องแต่งงานเสียแล้ว ผู้กองนทีเห็นสีหน้าอึดอัดของเธอก็เลยเป็นคนหันมาตอบขวัญตาเอง

                “ยังก่อน พี่เพิ่งจีบผู้หมวดเขาได้ไม่นาน เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลา”

                “โหย ทีพี่รันกับพี่หมอแก้มคบกันได้แค่ไม่กี่เดือนก็ยังแต่งงานกันแล้วเลย ขวัญว่านะ ถ้าพวกพี่สองคนรักกันก็รีบๆ แต่งกันเถอะค่ะ ทำงานอยู่ที่เดียวกันนิสัยใจคอของอีกฝ่ายก็น่าจะรู้แล้ว พวกพี่สองคนน่ะทำงานในพื้นที่เสี่ยงนะ ถ้ารู้ใจตัวเองว่ารักกันชอบกันแล้วจะถ่วงเวลาไปทำไม หรือจะต้องรอให้อีกฝ่ายถูกระเบิดถูกยิงตายไปก่อนถึงจะอยากแต่ง”

                “ขวัญ ไม่เอา” ผู้กองคณินส่ายหน้าห้ามไม่ให้เธอพูดต่อเมื่อเห็นธารธาราดูจะยิ้มไม่ค่อยออกแล้ว

                “ก็หนูพูดจริงนี่พี่จ๋า” เธอหันมาบอกสามี “หนูเป็นหมอนะ สำหรับหมอแล้วทุกวินาทีมันมีค่าเสมอ ยิ่งหนูเป็นทหาร เป็นเมียทหารด้วยทุกๆ วินาทีของชีวิตหนูมันเลยยิ่งมีค่า หนูรักพี่จ๋าหนูก็อยากจะใช้ชีวิตกับพี่จ๋า กับลูกให้คุ้มค่าที่สุด หนูอยากบอกรักให้พี่จ๋ากับลูกได้ยินทุกวัน หนูมีความสุขที่ได้บอกรักพี่จ๋ากับลูกต่อหน้าแบบนี้ อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่หนูต้องไปเคาะโลงศพบอกรักไม่ใช่หรอ ในเมื่อคนที่เรารักก็นั่งอยู่ข้างกายเรานี่แล้วทำไมเราถึงไม่บอกรักให้เขาได้ยินล่ะ ถ้าต้องรอไปเคาะโลงศพบอกรัก จะมั่นใจได้ยังไงว่าเขาจะได้ยิน”

                ทุกคนรู้ดีว่าสิ่งที่ขวัญตาพูดออกมานั้นมันถูกต้องทุกอย่างโดยเฉพาะผู้กองนที เพราะสิ่งที่เธอพูดมันทำให้เขานึกถึงตอนที่เขาไปนั่งพูดคุยกับอัฐิของตันหยงอยู่ที่กำแพงโบสถ์ เขามีเรื่องไปเล่าไปพูดคุยกับเธอตั้งเยอะแยะมากมาย พูดกับอัฐิของเธออยู่ตั้งนานสองนานแต่เขาก็ได้แต่พูดอยู่คนเดียว ตันหยงพูดตอบโต้เขาไม่ได้แล้ว จะได้ยินในสิ่งที่เขาพูดด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้ ในขณะที่ธารธาราถึงกับไม่กล้ามองหน้าขวัญตาเลย ผู้กองนทีบอกรักเธอมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แสดงออกมาชัดเจนจนรู้กันไปทั่วว่าเขารักเธอ แต่มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่เคยตอบรับไมตรีใดๆ จากเขานอกจากการบอกให้โอกาสเขาจีบเธอได้และสวมแหวนญาติของเขา

                “นี่ไอ้รันกับแก้มยังไม่มากันอีกหรอเนี่ย คนอื่นเขามากันครบแล้วนะ” ผู้พันคีรินทร์ทำลายความเงียบขึ้นพร้อมๆ กับส่งน้องมารีนคืนให้ขวัญตา แต่ทันทีที่เขาว่าจบเขาก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายสามคนกำลังวิ่งตรงมาที่บ้าน โดยมีผู้พันกรันณ์กับราชาวดีอุ้มสไนเปอร์เดินตามมา

                “ตายยากจริง บ่นถึงปุ๊บ มาปั๊บ” หมอเอื้อยว่าแล้วนั่งลงกับพื้นเมื่อรีคอนวิ่งเข้ามากอด เธอจึงก้มลงมาหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ ปกติรีคอนจะติดพ่อ แต่ถ้าได้เจอพี่ชายฝาแฝดเมื่อไหร่ จากแฝดสองก็จะกลายเป็นแฝดสามตัวติดกันทุกที

                “กว่าจะมากันได้นะ ทุกคนเขารอกันอยู่” ผู้พันคีรินทร์ว่าน้องสาวที่กำลังยกมือขึ้นไหว้ผู้กองนที ก่อนจะหันมาทางน้องเขยอีกคน

                “โหพี่ อาบน้ำแต่งตัวให้เด็กตั้งสี่คนนะครับ แล้วแต่ละคนก็ซนอย่างกับลิง ไม่ต่างอะไรกับจับปูใส่กระด้งเลย” ผู้พันกรันณ์ว่าก่อนจะวางสไนเปอร์ลงแล้วพาราชาวดีไปนั่งที่โต๊ะกับทุกคน

                “แก้ม นี่ผู้หมวดธารธารา คนรักของผู้กองนทีที่พี่บอกน่ะ” ผู้พันกรันณ์บอก ราชาวดีจึงหันมารับไหว้ธารธาราเพราะอีกฝ่ายอายุน้อยกว่า

                “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะผู้หมวด” ธารธารามองเห็นถึงความจริงใจที่ราชาวดีมีให้ผ่านรอยยิ้มแสนหวานนี้ ถึงว่าสิใครๆ ต่างก็บอกว่าเธอคือนางไม้ ลูกสาวว่าสวยแล้ว คนแม่ยิ่งสวยมากกว่า สวยจนไร้ที่ติ ทั้งรูปร่างหน้าตาหรือแม้แต่กิริยาท่าทาง ทั้งดูสวยแล้วก็ดูแพงมากๆ หน้าตาก็อ่อนกว่าอาย ถ้าได้มาเจอในป่าเธอเองก็คงคิดว่าราชาวดีเป็นนางไม้เหมือนกัน

                “มองจนอึ้งแบบนี้ น้องนางไม้ของผมสวยมากเลยใช่มั้ยล่ะครับ” ผู้พันกรันณ์ถามธารธาราแล้วหันมาจุ๊บหน้าผากน้องนางไม้ของเขาอย่างภูมิใจ ใครๆ ต่างก็พากันอิจฉาเขาทั้งนั้นที่เขาได้เมียสวยแบบนี้ เมียสวยไม่พอลูกสาวยังมาสวยตามอีก เพราะแบบนี้ไงเลยต้องสอนให้สองแฝดกับรีคอนหวงน้องสาวให้มากๆ

                “ความหลงเมียนี่ไม่มีใครเกินแกเลยนะ ไง จะเอาอีกซักคนมั้ยลูกน่ะ” ผู้พันคีรินทร์ประชด ดูซิ เพื่อนฝูงอยู่กันมากมาย ไหนจะลูกๆ หลานๆ อีกมันยังกล้ามาทำหวานใส่เมียแบบไม่เกรงใจทุกคน ผู้กองคณินเองก็หลงเมียเด็กของตัวเองพอๆ กัน ไอ้สองคนนี้ช่างสมกับที่เป็นเจ้านายลูกน้องที่อพยบตามกันมาตั้งแต่อยู่นราธิวาสจริงๆ

                “ถ้าจะมีลูกอีกผมเกรงว่าคราวนี้จะได้ฝาแฝดนางไม้น้อย เดี๋ยวจะเกินหน้าเกินตาคนอยากได้ลูกสาวแล้วไม่ได้ ไม่เป็นไรครับพี่ภู แค่ผมมีเจ้าแฝดกับนางไม้น้อยสามคนแค่นี้ผมก็พอใจแล้ว อีกอย่างก็ไม่อยากให้น้องนางไม้ต้องเหนื่อยเพราะอุ้มท้องด้วย”

                “กัดกันไป กัดกันมานะน้องเขยกับพี่เมียคู่นี้” หมอเอื้อยว่าขึ้น ทุกคนก็เลยหัวเราะออกมาตาม

                “กลุ่มแก๊งของผมก็เป็นแบบนี้แหละ น่าเสียดายที่ผู้กองไกรจักรกับคุณฟ้ามุ่ยไม่ได้อยู่ด้วย ไม่งั้นคงได้ครึกครื้นยิ่งกว่านี้” ผู้กองนทีหันมาบอกกับธารธารา เขาดูออกว่าเธอชอบความสัมพันธ์อันดี ความเป็นพี่เป็นน้องกันของพวกเขา ไหนจะความน่ารักของลูกๆ หลานๆ อีก เขาอยากให้เธอได้มาพบเห็นเพื่อให้เธอรู้สึกอยากเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มพวกเขา

                “ผู้กองไกรจักรเขาไม่มาหรอก คุณฟ้ามุ่ยกำลังจะมีลูกสาวให้เขาเลยทั้งเห่อ ทั้งหวงลูกสาว ผิดกับใครบางคน...ไม่มีลูกสาวเหมือนกันกับคนอื่น”

                “พี่รัน ไม่เอา” ราชาวดีรีบตีต้นแขนสามีเมื่อเขายังว่าเหน็บพี่ชายเธอไม่เลิกจนผู้พันคีรินทร์เริ่มจะฉุนแล้ว

                “ไนเปอร์ขา” ผู้พันคีรินทร์หันมาทางหลานสาวที่กำลังเล่นอยู่กับน้องมารีน ซึ่งพอเขาเรียกสไนเปอร์ก็รีบเดินเข้าไปหาก่อนที่จะถูกเขาอุ้มขึ้นไปนั่งบนตัก

                “ไนเปอร์รักพ่อภูมั้ยคะ”

                “รักค่ะ” สไนเปอร์ตอบซื่อๆ ตามประสาเด็ก แขนเล็กๆ กอดรอบคอพ่อภูของตัวเองเอาไว้

                “รักมากแค่ไหนคะ”

                “รักเท่าฟ้าเลยค่ะ” แขนเล็กๆ กางออกเพื่อบอกว่าตนรักพ่อภูมากแค่ไหน ผู้พันคีรินทร์ก็เลยหันไปยักคิ้วเย้ยน้องเขย

                “แล้วพ่อภูกับพ่อรัน ไนเปอร์รักใครมากกว่ากันคะ”

                คำถามนี้ตอบยากแฮะ ตอบยากจนสไนเปอร์ขมวดคิ้วมุ่ยหน้าตายู่ยี่จนพ่อแม่ ลุงป้าน้าอาพากันขำตามอย่างเอ็นดู

                “ไปถามอะไรแบบนั้นผู้พัน ดูซิทำหลานเครียดเลย” หมอเอื้อยว่าสามีของตนเข้าให้ หลานของเธอเล่นอยู่ดีๆ แท้ๆ มาหาเรื่องให้เครียดอยู่ได้

                “อืม...รักเท่ากันค่ะ” สไนเปอร์ตอบ ซึ่งพอได้ยินแบบนี้ผู้พันคีรินทร์ก็หยิบตุ๊กตารูปน้องหมาแสนน่ารักมาล่อจนสาวน้อยทำตาโตด้วยความอยากได้ตุ๊กตา

                “ตอบใหม่ได้นะลูก รักพ่อรันหรือพ่อภูมากกว่า...”

                “ไนเปอร์รักพ่อภูมากกว่าค่ะ” สไนเปอร์รีบพูดขึ้นในทันทีตามประสาเด็กอยากได้ของเล่น แล้วคำตอบนี้ก็ทำให้ผู้พันคีรินทร์หันไปยิ้มเยาะเย้ยน้องเขยอีกรอบ

                “ให้มันรู้ซะบ้างว่าลูกใคร สไนเปอร์เป็นลูกกู แค่ไปอาศัยท้องยัยแก้มเกิดก็เท่านั้น” ว่าแล้วก็ส่งตุ๊กตาให้หลานสาวพร้อมกับกอดหลานเอาไว้แน่น ยิ่งเห็นผู้พันกรันณ์ทำหน้าเจ็บใจผู้พันคีรินทร์ก็ยิ่งสะใจ

                “ไนเปอร์ มาหาพ่อค่ะ” ผู้พันกรันณ์รีบเรียกลูกสาวคืน แต่สไนเปอร์ก็ยังคงกอดพ่อภูเอาไว้แน่นอย่างประจบประแจงที่พ่อภูให้ของเล่นเป็นตุ๊กตาแสนน่ารักถูกใจ

                “ไนเปอร์”

                “วันนี้ไนเปอร์เป็นลูกสาวพ่อภูค่ะ ไนเปอร์รักพ่อภู รักป้าหมอเอื้อย รักพี่รีคอน รักน้องนาวิก”

                “อ้าว” ผู้พันกรันณ์ว่าแล้วก็ทำหน้าน้อยใจลูกสาวอย่างสุดๆ จนราชาวดีที่กอดสองแฝดเอาไว้อยู่ต้องรีบหันมาโอ๋ปลอบใจสามีแทน ยิ่งเห็นลูกสาวกอดผู้พันคีรินทร์แน่นผู้พันกรันณ์ก็ยิ่งอิจฉา ลูกหรอลูก รักลุงมากกว่าพ่อเพราะตุ๊กตาแค่ตัวเดียว

                “พี่ภู พี่รัน เลิกแกล้งกันไปมาได้แล้วค่ะ ทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ไปได้อายแขกบ้างสิคะ” ราชาวดีว่าขึ้นแล้วพยักหน้ามาทางธารธารา ซึ่งธารธาราเองก็เพิ่งจะได้รู้นี่แหละว่านักรบแถวหน้าของกองทัพมีเบื้องหลังเป็นแบบนี้ ชอบแข่งกันเรียกร้องความสนใจจากลูกๆ หลานๆ

                “นั่นสิ จะลูกสาวหรือลูกชายแล้วยังไง มีปัญหานักหรอ หรือไม่พอใจที่ได้ลูกชายสองคน เหอะ! ถ้าอยากได้ลูกสาวนักงั้นไว้รีคอนกับนาวิกโตเป็นหนุ่มก่อนฉันจะให้เงินลูกไปทำนมแปลงเพศเอง จะได้เป็นลูกสาวสมใจพ่อ แก้ม แกรอผ่าตัดให้หลานได้เลยนะ”

                “ได้” ราชาวดีรับปากแล้วหันไปมามองทางหลานชายทั้งสองจนผู้เป็นพี่ชายต้องส่งสายตาดุๆ มาให้ ยัยหมอสองคนนี่ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยตลอด เรื่องอะไรจะมาจับลูกชายแมนๆ ของเขาแปลงเพศ ถึงเขาจะอยากได้ลูกสาวแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รักลูกชายทั้งสองคนนี่ ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาวเขาก็รักหมดแหละ แล้วถึงเขาจะไม่มีลูกสาวแต่เขาก็มีสไนเปอร์เป็นลูกอีกคนอยู่แล้วนี่

                “สองบ้านนี้แลดูวุ่นวายจังเลยนะพี่จ๋า ไม่เหมือนบ้านเรา ลูกสาวหรือลูกชายก็ได้เพราะพี่จ๋าของหนูน่ารัก หนูก็น่ารัก ลูกของเราทุกคนก็เลยน่ารักตาม จริงมั้ยจ๊ะลูกจ๋าของแม่จ๋า” ขวัญตาว่าขึ้นแล้วหันมาฟัดแก้มป่องๆ ของลูกสาวที่ผู้กองคณินกำลังอุ้มอยู่ เห็นภาพของสามครอบครัวพูดคุยแต่เรื่องลูกๆ หลานๆ กันอยู่ผู้กองนทีก็ต้องแอบถอนหายใจออกมา ไม่เคยรู้สึกเหงาแบบนี้มาก่อน เมื่อก่อนเวลามาอยู่กับเพื่อนฝูงและเล่นกับหลานๆ เขาก็ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย แต่พอมาคราวนี้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแบบนี้กัน เห็นทุกคนมีลูก เรียกร้องความสนใจจากลูก มีเรื่องของลูกๆ ให้ได้พูดคุยกันแต่เขากลับพูดด้วยไม่ได้เพราะเขาไม่มี อย่าว่าแต่ลูกเลย แม้แต่เมียก็ไม่มี

                สีหน้าหงอยๆ ของผู้กองนทีอยู่ในสายตาของธารธาราตลอด เธอรู้ว่าที่เขาดูหงอยๆ แบบนี้นั้นเป็นเพราะอะไร เห็นเพื่อนๆ มีลูก มีครอบครัวกันหมดแล้วเขาเองก็คงอยากจะมีบ้าง อายุเขาก็ไม่ใช่น้อยๆ วัยอย่างเขามันคือวัยที่ควรจะมีครอบครัวแล้ว แต่เพราะเขาเคยผิดหวังในความรักและปิดกั้นหัวใจของตัวเองมาโดยตลอดเขาก็เลยยังอ้างว้างอยู่แบบนี้ เธอเห็นแล้วก็อดสงสารเขาไม่ได้

                เพราะไม่อยากคิดมากและฟุ้งซ่านกับเรื่องพวกนี้ผู้กองนทีก็เลยลุกออกจากโต๊ะไปหยิบขนมและของเล่นที่ตั้งใจจะเอามาฝากหลานออกมา ซึ่งพอเห็นคุณอานทีเอาขนมกับของเล่นมาฝากมากมายเด็กๆ ก็ดีใจกันใหญ่เกาะติดคุณอาไม่ยอมห่าง มีเพียงแค่สไนเปอร์เท่านั้นที่ไม่กล้าเข้าไปหาคุณอา ใบหน้าเล็กๆ สวยหวานเกินเด็กเลยได้แต่แอบมองคุณอานทีส่งของเล่นให้พี่ชายทั้งสามและน้องนาวิกกับน้องมารีนอย่างสนใจ และอยากรู้ว่าคุณอาจะมีของเล่นมาฝากตนบ้างมั้ย

                “สไนเปอร์ มาหาอาสิลูก” ผู้กองนทีที่รู้ว่าหลานสาวกำลังแอบมองอยู่เลยหันมายิ้มให้ แต่พอเขาเรียกปุ๊บ สาวน้อยก็รีบมุดตัวหลบอยู่ในอ้อมแขนของพ่อภูจนผู้ใหญ่ทุกคนได้แต่มองตามอย่างเอ็นดู

                “อะไรกัน ลืมคุณอานทีแล้วหรอคะ เมื่อก่อนยังเห็นเล่นกับคุณอานทีอยู่เลย” ผู้กองคณินหันมาพูดกับหลานสาวแต่สไนเปอร์ก็ยิ่งซุกตัวอยู่แต่กับพ่อภูอย่างเขินๆ ตามประสาเด็กที่ไม่ได้เจอคุณอานานจนเกือบจะกลายเป็นคนแปลกหน้ากันแล้ว

                “ตั้งแต่มาอายังไม่ได้อุ้มไนเปอร์เลยนะ ขออาอุ้มหน่อยสิคะ” เมื่อเห็นว่าหลานไม่ยอมไปหาผู้กองนทีก็เลยจะเดินเข้าไปหาหลานสาวเสียเอง ซึ่งพอเขาเดินเข้าไปหาจนใกล้สไนเปอร์ก็รีบลุกออกจากตักพ่อภูแล้วเข้าไปกอดแม่แก้มเอาไว้แทน ราชาวดีจึงอุ้มเอาลูกมากอดเอาไว้

                “ไม่ต้องกลัวนะคะ คุณอานทีใจดี คุณอาแค่อยากเล่นด้วย” ราชาวดีบอก สไนเปอร์ก็เลยซุกหน้าเอาไว้กับอกแม่แก้มแล้วกอดแม่แก้มเอาไว้แน่น แต่ผู้กองนทีก็ยังไม่ละความพยายามเขาก็เลยหยิบดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ออกมาเพราะจำได้ว่าสไนเปอร์ชอบดอกกุหลาบสีขาวมากจนพ่อภูต้องซื้อให้บ่อยๆ ตามที่เคยสัญญากันเอาไว้ และพ่อรันของสาวน้อยก็ปลูกดอกกุหลาบสีขาวเอาไว้จนทั่วสวนของบ้านที่กรุงเทพฯ อย่างเอาใจลูกสาวด้วย

                “คุณอามีดอกกุหลาบสีขาวมาให้ด้วยนะคะ ไนเปอร์ชอบไม่ใช่หรอลูก” และได้ผล ทันทีที่ได้ยินว่ามีดอกกุหลาบสีขาวด้วยสไนเปอร์ก็รีบหันมามองตามทันที ดอกกุหลาบสีขาวที่เห็นนี้ช่อใหญ่กว่าที่พ่อภูเคยซื้อให้ซะอีก แล้วแต่ละดอกก็สวยมากๆ ด้วย

                “นี่ ถ้าจะชอบดอกกุหลาบสีขาวมากจนทำตาลุกวาวขนาดนี้พ่อก็ไม่ว่าหรอกนะเพราะคนที่ให้เป็นคุณอา แต่ถ้าโตเป็นสาวแล้วมีหนุ่มเอาดอกกุหลาบสีขาวมาให้ พ่อขอบอกเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยนะว่าพ่อไม่ปลื้ม” ผู้พันกรันณ์ว่า ก่อนหน้านี้ก็เมินพ่อเพราะอยากได้ตุ๊กตาของพ่อภู มาตอนนี้ยังจะมาทำตาโตเพราะดอกกุหลาบของคุณอาอีก

                “อยากได้มั้ยคะ ถ้าอยากได้ก็ขอคุณอาอุ้มหน่อยสิ” แล้วพอผู้กองนทีจะยื่นมือเข้ามาหาอีก สไนเปอร์ก็ยิ่งกอดแม่แก้มแน่นไม่ยอมให้คุณอาอุ้มง่ายๆ

                “อ้าว ไม่อยากได้ดอกกุหลาบแล้วหรอคะ ให้คุณอาอุ้มหน่อยสิลูกคุณอาไม่ได้เจอไนเปอร์ตั้งนาน คุณอาคงคิดถึงแย่แล้ว” ราชาวดีช่วยพูดกับลูกสาวอีกคน แต่สไนเปอร์ก็ยังส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ยอมให้ผู้กองนทีอุ้ม หากแต่มือน้อยๆ กลับชี้ไปทางคุณอาธารธาราแทน

                “ไนเปอร์จะให้คุณอาผู้หญิงอุ้ม”

                “หืม...” ทุกคนหันไปมองทางธารธาราเป็นตาเดียว สงสัยกันว่าทำไมสไนเปอร์ถึงไม่ยอมให้คุณอานทีอุ้ม ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาก็เคยอุ้มสาวน้อยอยู่บ่อยๆ ทั้งเคยอุ้มเคยเล่นด้วยกัน พอมาคราวนี้สไนเปอร์กลับอยากให้คุณอาธารธาราที่เพิ่งจะได้เจอกันอุ้ม

                “ไนเปอร์จะให้คุณอาธารธาราอุ้มหรอคะ” ราชาวดีถามลูกสาวอีกครั้ง สไนเปอร์ก็เลยพยักหน้ารับแล้วก็มองแต่ธารธาราจนธารธาราต้องขยับเข้ามาหา

                “งั้นก็มาให้คุณอาอุ้มนะคะ” พอธารธารายื่นมือมาหา สไนเปอร์ก็คลายกอดจากแม่แก้มแล้วชูมือหาให้คุณอาธารธาราอุ้มอย่างว่าง่ายและยอมนั่งบนตักคุณอาธารธาราอีกด้วย

                “ไปรู้จักหรือสนิทกับคุณอาธาราเขาตอนไหนกันถึงได้ยอมให้คุณอาอุ้ม” หมอเอื้อยที่นั่งอยู่ใกล้ธารธาราที่สุดถาม ดูซิ ทีกับคุณอานทีกลับไม่ยอมให้อุ้ม

                “เมื่อก่อนคุณอานทีไม่มีคุณอาผู้หญิงมาด้วยค่ะ แต่พอไนเปอร์ให้ช่อดอกไม้เจ้าสาวกับคุณอาไปตอนนั้น พอคุณอากลับมาหาไนเปอร์อีกทีก็มีคุณอาผู้หญิงมาด้วย คุณอานทีมีคุณอาผู้หญิงก็เพราะได้ดอกไม้ของไนเปอร์ค่ะ เพราะงั้นไนเปอร์เลยจะให้คุณอาผู้หญิงอุ้ม”

                “อ๋อ” ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน เพราะจำกันได้ว่าตอนงานแต่งงานของผู้กองคณินกับขวัญตา สไนเปอร์เป็นคนรับช่อดอกไม้เจ้าสาวได้ก่อนจะให้ช่อดอกไม้นั้นกับคุณอานที เพื่อที่คุณอานทีจะได้แต่งงานมีคุณอาผู้หญิงบ้าง

                “ไอ้ที่เห็นอายๆ เขินๆ คุณอาเขาเนี่ย พ่อภูก็นึกว่าไนเปอร์จะจำคุณอานทีไม่ได้แล้วซะอีก นี่ยังจำได้อยู่หรอว่าเคยให้ดอกไม้คุณอาเขาไป” พอผู้พันคีรินทร์ถามอีก สไนเปอร์ก็ก้มหน้างุดอย่างเขินๆ

                “ไนเปอร์จำได้ค่ะ” เสียงใสๆ ตอบแบบอ้อมแอ้มอย่างเขินไม่หายก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวมากอดรอบคอคุณอาธารธาราเอาไว้แล้วเอียงคอมองหน้าคุณอาผู้หญิงอย่างน่ารักน่าเอ็นดูจนธารธาราอดยิ้มตามไม่ได้ นางไม้น้อยทั้งสวยแล้วก็น่ารักเหลือเกิน น่ารักจนอยากได้เป็นลูก มิน่าล่ะผู้พันคีรินทร์ถึงได้ทำท่าจะแย่งเอาหลานมาเป็นลูก

                “คุณอาผู้หญิงแต่งงานกับคุณอานทีแล้วใช่มั้ยคะ ก็คุณอานทีได้ช่อดอกไม้เจ้าสาวไปแล้ว”

                “ช่อดอกไม้เจ้าสาวหรอคะ” ธารธาราสงสัย ผู้กองนทีก็เลยเล่าเรื่องที่สไนเปอร์ให้ช่อดอกไม้เจ้าสาวกับเขาเพื่อให้เขาได้แต่งงานเป็นรายต่อไป

                “อายังไม่ได้แต่งงานกับคุณอานทีของไนเปอร์ค่ะ” ธารธารายิ้มตอบ สไนเปอร์ก็ยิ่งเอียงคอมองเธอพลางขมวดคิ้วทำหน้าเครียดหากแต่กลับดูน่ารักอย่างไม่ได้ตั้งใจ

                “ทำไมล่ะคะ”

                “ก็...”

                “ไม่ได้รักกันแบบพ่อรันกับแม่แก้มหรอคะ”

                “ก็...”

                “ทำไมถึงไม่รักคุณอานทีคะ คุณอานทีไม่มีคุณอาผู้หญิง คุณอานทีเหงา ไนเปอร์สงสารคุณอานที”

                “เอาแล้ว นางไม้น้อยเริ่มร่ายมนต์แล้ว” ผู้กองคณินพูดขึ้นมาเบาๆ จนผู้พันกรันณ์หัวเราะออกมาตาม ผู้กองนทีที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นข้างเก้าอี้ของธารธาราได้ยินหลานสาวพูดแบบนี้เขาก็รีบขยับเข้าไปหาธารธาราอีกจนใกล้แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของหลานสาว

                “ไนเปอร์ขา อารักคุณอาธารธารามากเลยนะ ไนเปอร์เคยอวยพรขอให้อาได้แต่งงานนี่ลูก ไนเปอร์ช่วยอวยพรขอให้อาได้แต่งงานอีกครั้งได้มั้ยคะ ให้ได้แต่งกับคุณอาธารธาราคนนี้” ผู้กองนทีขอพรจากนางไม้น้อยอีกครั้ง ธารธาราก็เลยหันมามองหน้าเขา โธ่คนบ้า เขาไม่คิดว่าเธอจะอายรึไง เล่นมาบอกรักแล้วก็บอกอยากจะแต่งงานกับเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้

                “ค่ะ คุณอาทั้งสองคนจะได้แต่งงานกัน คุณอาผู้หญิงสวย ไนเปอร์ชอบ” ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอวดฟันน้ำนมซี่เล็กๆ เช่นเดียวกับที่ผู้กองนทีฉีกยิ้มตามเพราะนางไม้น้อยพูดออกมาแล้วว่าเขากับเธอจะได้แต่งงานกัน

                “คุณอารักคุณอานทีมากเลยใช่มั้ยคะ”

                “เอ๋” ธารธาราหันมามองหน้าสไนเปอร์อีกครั้ง ทำไมสไนเปอร์ถึงรู้ ทำไมถึงได้รู้เรื่องความรักของผู้ใหญ่ดีเกินเด็กอายุแค่ไม่กี่ขวบแบบนี้

                “คุณอามองคุณอานทีเหมือนเวลาที่แม่แก้มมองพ่อรันเลยค่ะ อาขวัญก็มองคุณอาคณินแบบนี้ ป้าหมอเอื้อยก็มองพ่อภูแบบนี้เหมือนกันด้วย แม่แก้มเคยบอกว่าที่แม่แก้มมองพ่อรันแบบนี้ก็เพราะว่าแม่แก้มรักพ่อรันของไนเปอร์มาก ไนเปอร์ชอบให้แม่แก้มกับพ่อรันรักกันค่ะ” ได้ยินลูกสาวตัวน้อยพูดแบบนี้ผู้พันกรันณ์ก็ขยับเข้ามากอดราชาวดีจากด้านหลังเอาไว้ ความรักที่เขามีต่อราชาวดีและที่ราชาวดีมีต่อเขามันทำให้ลูกๆ พลอยมีความสุขไปด้วย

                ผู้กองนทีมองหน้าสบตากับธารธารา หัวใจกระชุ่มกระชวยขึ้นมาตั้งแต่ที่หลานสาวบอกว่าธารธารารักเขา สไนเปอร์เป็นแค่เด็กน้อยไร้เดียงสา เป็นผ้าขาวที่ยังไม่ได้รับการแต่งแต้มสีสัน ดังนั้นสิ่งที่สไนเปอร์พูดออกมาก็เลยมาจากใจและความรู้สึกจริงๆ ล้วนๆ ทุกๆ สิ่งที่หลานสาวพูดเขาเชื่อทั้งหมด

                “คุณอาธาราเขารักอาหรอคะ” ผู้กองนทีถามหลาน สไนเปอร์ก็เลยยื่นมือน้อยๆ ทั้งสองข้างมาจับแก้มคุณอาธารธาราเอาไว้แล้วมองอย่างสำรวจ ธารธาราก็เลยมองสบตาและยิ้มให้กับความน่ารักของสาวน้อย แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อพอมองเข้าไปในดวงตาคู่กลมโตแสนแบ๊วของสไนเปอร์แล้วเธอกลับรู้สึกเหมือนกับเห็นแววตาของใครบางคนมองซ้อนอยู่ เธอจำแววตานี้ได้ดีตอนมองภาพถ่ายของ...ตันหยง

                “คุณอาขา พูดสิคะว่ารักคุณอานที คุณครูที่โรงเรียนบอกว่าเป็นเด็กดีต้องไม่โกหก คุณอาเป็นเด็กดีไม่โกหกใช่มั้ยคะ”

                ผู้หมวด...นี่ผู้หมวดอยากให้ฉันรับรักเขาหรอคะ ธารธาราได้แต่นึกถึงตันหยงขณะมองหน้าสไนเปอร์ แต่ครั้นพอเธอกระพริบตาถี่ๆ แล้วมองสไนเปอร์ใหม่อีกทีแววตาของตันหยงที่ซ้อนอยู่ก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว ตอนนี้ตรงหน้าของเธอก็คือสไนเปอร์ สาวน้อยขี้อ้อนช่างพูด นางไม้น้อยของทุกๆ คน

                “ขอให้คุณอาธาราเขารักอาเร็วๆ หน่อยสิคะไนเปอร์” ผู้กองนทีขออีก สไนเปอร์ก็เลยหันมาทำหน้ายุ่งๆ ใส่เขา

                “คุณอาผู้หญิงก็รักคุณอานทีแล้วนี่คะ รักแล้วแต่ทำไมไม่พูดไนเปอร์ไม่เข้าใจเลย” ว่าแล้วก็ลงจากตักของธารธารากลับมากอดแม่แก้มของตนเอาไว้อีกครั้ง ผู้กองนทีที่มองตามหลานเลยยื่นช่อดอกกุหลาบที่เขาตั้งใจเอามาให้ให้กับสไนเปอร์อีกครั้ง และคราวนี้สไนเปอร์ก็ยอมรับเอาช่อดอกไม้มา จากสีหน้ายุ่งๆ เมื่อครู่นี้ก็เปลี่ยนเป็นมายิ้มแย้มสดใสเหมือนเดิม

                “ขอบคุณค่ะ” พอยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณแล้วมือน้อยๆ ก็ยื่นไปรับช่อดอกกุหลาบมา แต่เพราะดอกกุหลาบนั้นช่อใหญ่มากแม่แก้มก็เลยต้องถือช่วย

                “สวยจังเลย” เด็กหญิงตัวน้อยกอดช่อดอกกุหลาบสีขาวอย่างถูกใจยิ่งกว่าตอนได้ตุ๊กตาจากพ่อภูเสียอีก และรอยยิ้มแสนสดใสนี้ก็ทำให้พ่อรันเอ็นดูนักจนต้องก้มลงมาหอมแก้มเบาๆ ช่อดอกไม้สวยๆ ยิ่งมาอยู่ในมือของนางไม้แสนสวยทั้งสองคนก็ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ สไนเปอร์ยิ้มอย่างเขินๆ ให้พ่อรันกับแม่แก้มก่อนจะค่อยๆ ดึงดอกกุหลาบดอกหนึ่งออกมาจากช่อเมื่อนึกอะไรได้ แล้วพอดึงออกมาแล้วก็หันไปยื่นให้คุณอานทีทันที

                “อ้าว ให้อาหรอคะ” ผู้กองนทีมองดอกกุหลาบสีขาวในมือน้อยๆ

                “ค่ะ” สไนเปอร์พยักหน้าตอบ “ไนเปอร์ให้คุณอนที แล้วให้คุณอานทีเอาไปให้คุณอาผู้หญิงต่อ”

                “ทำไมให้น้อยจัง ไนเปอร์มีดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มากเลยนะตอนนี้” ขวัญตาถามหลานบ้าง สไนเปอร์ก็เลยหันมามองทางพ่อรันกับแม่แก้มก่อนตอบ

                “พ่อรันชอบเอาดอกกุหลาบสีขาวมาให้แม่แก้มทีละหนึ่งดอกค่ะ พ่อรันบอกว่าดอกกุหลาบสีขาวหมายถึงรักแท้ แล้วดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอกก็หมายถึงรักแท้ชั่วนิรันดร์ คุณอาเอาดอกกุหลาบไปให้คุณอาผู้หญิงสิคะ คุณอาทั้งสองคนจะได้รักกันมากๆ แบบพ่อรันกับแม่แก้มของไนเปอร์ไงคะ”

                “โถ แม่คุณของอา” ผู้กองนทียื่นมือมาลูบศีรษะเล็กๆ ของหลานสาวอีกครั้ง น่ารักช่างพูดอะไรแบบนี้ ผู้พันกรันณ์กับคุณหมอแก้มรักกันมากแค่ไหนเขารู้ดี ทั้งสองคนรักกันมากจนลูกๆ รับรู้และซึมซับเอาความรักของพ่อกับแม่มา สไนเปอร์ก็เลยเป็นเด็กที่เข้าใจความรักเป็นอย่างดี คงจะเห็นพ่อกับแม่จีบกันบ่อยๆ ล่ะสิท่าถึงได้จำมา แม่นางไม้ตัวน้อยแสนสวย

                ผู้กองนทีรับดอกกุหลาบมาจากหลานสาวก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งข้างธารธาราอีกครั้ง ผู้พันคีรินทร์เห็นแล้วก็เลยชวนทุกคนลุกขึ้น ปล่อยให้ผู้กองนทีกับธารธาราได้พูดคุยกัน

                “นางไม้น้อยก็ให้พรไปแล้วนะ ที่เหลือก็จัดการเอาเอง ปะ ไปเถอะทุกคน ไปเตรียมมื้อเย็นกันผมหิวข้าวแล้ว ส่วนมึงไอ้รัน ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ด้วย” ว่าแล้วก็ส่งนาวิกมาให้น้องเขยอุ้ม ผู้กองคณินก็เลยส่งน้องมารีนมาให้คุณลุงรันอุ้มด้วยอีกคนก่อนที่ทุกๆ คนจะไปเตรียมตั้งโต๊ะอาหารที่หน้าบ้านเพื่อร่วมทานอาหารด้วยกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน

 

                ธารธารามองดอกกุหลาบสีขาวที่ผู้กองนทีถืออยู่ในมือด้วยความรู้สึกเขินๆ สไนเปอร์หนอสไนเปอร์ ช่างเข้าใจช่วยคุณอานทีจีบเธอเสียเหลือเกิน คงเพราะอยากจะมีคุณอาผู้หญิงมากสินะเพราะที่ผ่านมาคงเห็นคุณอานทีอยู่ดนเดียวมาโดยตลอด

                “หลานของผมน่ารักมั้ยครับ” ผู้กองนทีถาม รู้สึกเขินๆ ไม่ต่างกัน แต่วินาทีนี้จะมาเขินกันไปก็เท่านั้น ขืนยังเขินไม่เลิกแล้วเมื่อไหร่จะมีลูกมีเมียกับเขาเสียที

                “ค่ะ น่ารักทุกคนเลย โดยเฉพาะสไนเปอร์ ช่างพูดช่างจา”

                “ผมคงจะเป็นพ่อหนุ่มนักรักที่สิ้นชื่อแล้วล่ะครับ จะจีบสาวทั้งทีก็ต้องให้เด็กช่วย”

                “เด็กธรรมดาที่ไหนกันล่ะคะ คนที่ช่วยน่ะเป็นถึงนางไม้เลยไม่ใช่หรอ” ธารธาราหันมายิ้มให้เขา ก่อนที่คนทั้งคู่จะหัวเราะกันออกมาเบาๆ แล้วมองไปทางสไนเปอร์ที่ตอนนี้กำลังนั่งชื่นชมดอกกุหลาบช่อสวยอยู่กับน้องนาวิกและน้องมารีนของตน

                “นั่นสิครับ แล้วนางไม้น้อยก็ให้พรผมมาอีกแล้ว ผมก็ได้แต่หวังว่าพรของนางไม้น้อยครั้งนี้จะสำแดงเดชเร็วๆ นะครับ”

                “...ไหนผู้กองบอกว่าพรนางไม้หรือจะสู้หัวใจรักของผู้กองได้ยังไงคะ”

                “แหม มันก็ต้องมีที่พึ่งหวังทางใจกันบ้างแหละครับ” เขายอมรับยิ้มๆ ก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีขาวให้กับธารธารา และไม่ใช่เพียงแค่ยื่นให้เฉยๆ เพราะเมื่อเธอยื่นมือมารับดอกไม้จากเขาแล้วเขาก็กุมมือข้างนั้นของเธอเอาไว้ สายตาคมจับจ้องมองเธออย่างสื่อความหมายว่าเขารักเธอมากเหลือเกินและหวังว่าเธอจะเห็นใจในความรักของเขาเร็วๆ

                “ถ้าผู้หมวดยังไม่พร้อมที่จะรักผม ผมก็จะไม่เร่งรัดอะไรผู้หมวดหรอกนะครับ ถ้าเพื่อนๆ ของผมเขาพูดกดดันผู้หมวดไปผู้หมวดก็อย่าถือสาเลย ทุกคนคงจะเห็นผมเป็นโสดมานานก็เลยอยากจะให้ผมมีคู่กับเขาสักที...ผมรอผู้หมวดได้นะครับ ผู้หมวดให้โอกาสผมจีบผู้หมวดแล้ว ต่อมาผู้หมวดก็ยอมสวมแหวนญาติของผม แล้วอีกไม่นานผมก็หวังว่าผู้หมวดจะรับรักผมเสียที เห็นเพื่อนๆ มีลูกเมียพร้อมหน้ากันทุกคนแบบนี้ ขอยอมรับเลยครับว่าอิจฉาพวกเขามาก หวังว่าผู้หมวดจะเห็นใจผมเร็วๆ นะครับ หวังว่าผู้หมวดจะไม่ปล่อยให้ผมต้องรอเก้อ” ธารธาราเห็นว่ามือของเขาที่กุมมือเธอเอาไว้กำลังสั่นเทา จนเธอต้องกุมมือเขาเอาไว้อีกที นี่เธอทำเกินไปหรือเปล่านะ เธอทรมานหัวใจของเขาอย่างไม่รู้รึเปล่า เขารักเธอ ตามตื้อตามจีบเธอมาโดยตลอด พยายามอย่างมากที่จะให้เธอรับรักจนถึงกับต้องฉุดพาเธอมาที่นี่ พาเธอมาขอพรกับนางไม้ของเขา ทุกๆ สิ่งที่เขาทำเขาเพียงแค่อยากจะได้ความรักจากเธอ เขาอยากมีครอบครัวเหมือนกับเพื่อนๆ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดกับเธออีกเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอกดดัน เขาบอกว่าเขาจะรอทั้งๆ ที่ทุกวินาทีที่เขารอ เขาคงจะรอเธอด้วยความวาดหวังและความเจ็บปวด หัวใจของผู้ชายคนนี้มีแต่ความเจ็บปวดซุกซ่อนเอาไว้แต่เขาก็ทำเป็นเข้มแข็ง ทำเป็นร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองมาโดยตลอด เธอไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้เลย

                “ผู้กองคะ...ฉันมีของบางอย่างจะให้ผู้กองค่ะ ถือว่าเป็นของแลกกับดอกกุหลาบดอกนี้ละกันนะคะ” เธอบอกเขาก่อนจะดึงเอาสร้อยคอออกมา ซึ่งสร้อยคอเส้นเล็กๆ ของเธอมีแหวนวงหนึ่งร้อยเอาไว้อยู่ ผู้กองนทีได้แต่มองเธอถอดแหวนออกมาจากสร้อยด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ตื่นเต้นจนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขารู้ดีว่าแหวนวงนี้คือแหวนอะไร แหวนทองประดับพลอยไดออฟไซต์ พลอยใสสีเขียวแก่ของเหล่าแพทย์ พยาบาลและศัลยแพทย์...

                “แหวนญาติของฉันค่ะ ฉันให้ผู้กองนะคะ” ธารธารายื่นแหวนญาติของตัวเองให้กับเขา “ไม่รู้ว่าผู้กองจะสวมได้รึเปล่านะคะเพราะตอนที่ฉันเลือกขนาดของแหวนฉันเลือกตามขนาดนิ้วของพ่อค่ะ ถ้าผู้กองสวมได้ก็แปลว่าผู้กองกับพ่อของฉันสวมแหวนไซส์เดียวกัน”

                “งั้นก็ลองสวมให้ผมดูสิครับ” เขาบอก รีบยื่นมือไปให้เธอด้วยความดีใจ แหวนญาติมันไม่ใช่แหวนที่จะมอบให้กับใครง่ายๆ หากว่าไม่มั่นใจในตัวของอีกฝ่ายแล้ว เขามองเธอค่อยๆ สวมแหวนญาติให้กับเขาด้วยหัวใจที่พองโต ตื่นเต้นไม่ต่างอะไรกับวัยรุ่นที่เพิ่งมีรักแรกเลย

                “เห็นทีพ่อตากับลูกเขยจะใส่แหวนไซส์เดียวกันแล้วล่ะครับ” เพราะแหวนญาติที่เธอสวมให้เขานั้นมันพอดิบพอดีกับนิ้วของเขาราวกับว่าถูกทำมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเลย “ให้แหวนญาติกับผมแล้ว...ให้ใจกับผมด้วยรึเปล่าครับ”

                “แล้วผู้กองคิดว่ายังไงล่ะคะ” ธารธาราเงยหน้าขึ้นจะสบตากับเขา แต่แล้วเธอก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อสายตาที่เขากำลังมองเธออยู่ในตอนนี้มันทั้งเว้าวอน ออดอ้อนและหวานล้ำเหลือเกิน หวานจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะมอง

                “แต่งงานกันนะครับ”

                “ยังไม่ทันจะได้รับรักเลยนะคะ”

                “แล้วรับรึเปล่าล่ะครับ”

                “อืม...นี่แทนคำตอบของฉันได้มั้ยคะ” ธารธาราว่าก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีขาวไปให้เขา ผู้กองนทีก็เลยดึงเอามือข้างที่ถือดอกกุหลาบของเธอมาจูบเบาๆ แล้ววางเอาไว้แนบกับอกข้างซ้ายของเขา

                “รักแท้ชั่วนิรันดร์...ยิ่งกว่าแทนได้อีกครับ” เขาบอกก่อนจะดึงเอาธารธาราเข้ามากอด หุบยิ้มไม่ลงแล้วตอนนี้ พรนางไม้ช่างเห็นผลเร็วอะไรแบบนี้นะ เพราะพรของนางไม้หรือเพราะหัวใจของเขาและเธอกันแน่ แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามแต่เถอะ แค่เขาได้รู้ว่าตอนนี้เธอก็รักเขาเขาก็มีความสุขนักแล้ว

                “ผมรักผู้หมวดนะครับ”

                “...ฉันก็รักผู้กองค่ะ” ธารธาราบอกเสียงแผ่วอย่างเขินๆ แต่ถึงแม้จะบอกเสียงแผ่วแค่ไหนแต่คำบอกรักของเธอมันก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหัวใจของผู้กองนทีแล้วตอนนี้ เขาก้มลงมาจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธออีกก่อนจะเชยคางของเธอขึ้นมาหาเพื่อประทับจุมพิต จูบแรกของเขาและเธอ...

                ตึงๆๆๆ แล้วในวินาทีที่เขาจะก้มลงมาจูบเธอนั้นเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กผู้ชายสามคนก็ดังขึ้นเมื่อทั้งซีล เรนเจอร์แล้วก็รีคอนถือปืนของเด็กเล่นอันใหม่ที่คุณอานทีซื้อมาฝากวิ่งขึ้นมาบนระเบียงบ้าน เรนเจอร์ที่รับบทเป็นนายทหารรูปหล่อก็เลยยกปืนขึ้นแล้วกราดยิงซีลกับรีคอนอย่างไม่มียั้ง

                ปังๆๆๆๆๆๆ เสียงปืนของเด็กเล่นดังลั่นบ้านก่อนที่ซีลกับรีคอนจะล้มลงไปนอนตายอยู่ที่ระเบียงบ้านอย่างสมจริงสมจังให้เรนเจอร์แบกปืนยืนเต๊ะท่าเท่อยู่เหนือศพของผู้ร้ายทั้งสอง

                “หึๆๆ โจรหรอจะมาสู้ทหารรูปหล่ออย่างเรนเจอร์ได้ ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นพระเอก” เด็กชายพูดขึ้นก่อนที่จะเบนสายตามาทางคุณอานทีกับคุณอาธารธาราที่กำลังจะจู๋จี๋กัน

                “อ้อ! เจ้าโจรใจโฉด ยังเหลืออยู่อีกคนงั้นหรอ งั้นก็ตายซะเถอะ”

                ปังๆๆๆ ทันทีที่สิ้นเสียงปืนผู้กองนทีก็แกล้งทำเป็นถูกยิงจนชักดิ้นชักงอไปอีกคนและขาดใจตายซบอกธารธาราอย่างมีความสุขจนหญิงสาวหลุดหัวเราะออกมากับการเล่นกันของคุณอากับหลานๆ ส่วนเรนเจอร์เองก็ยังคงยืนเต๊ะท่าหล่อต่ออย่างลำพองใจ รีคอนที่นอนตายอยู่ก็เลยลุกขึ้นมาว่า

                “พี่เรนเจอร์เล่นเป็นทหารมาสองรอบแล้ว คราวนี้ให้รีคอนเป็นทหารบ้างสิครับ รีคอนก็อยากเป็นพระเอกเหมือนกันนะ”

                “เดี๋ยวๆๆ เรายังเล่นรอบนี้กันไม่เสร็จเลยนะ” ซีลว่าขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยกปืนของตัวเองขึ้นเล็งใส่เรนเจอร์ “หึ! รอบนี้พระเอกไม่ใช่ทหาร แต่เป็นโจรรูปหล่อต่างหากเฟ้ย”

                ปังๆๆๆๆ พอซีลลั่นไกปืนใส่คราวนี้เรนเจอร์ก็ล้มตึงขาดใจตายไปในทันทีก่อนจะถูกซีลกับรีคอนลากศพลงจากบ้านไปแล้วเริ่มเล่นทหารไล่ยิงผู้ร้ายต่ออีกรอบ ธารธาราเลยหันมามองอีกศพที่ถูกเรนเจอร์ยิงตายไปเมื่อครู่

                “ผู้กองคะ เลิกเล่นได้แล้วค่ะ ฟื้นได้แล้ว”

                “โห ฟื้นได้ไงถูกยิงรัวซะขนาดนั้น” คนตายที่ซบอกเธออยู่ว่า “เป็นพยาบาลไม่ใช่หรอครับ รักษาผมหน่อยสิ”

                “อย่ามาเนียนค่ะ เด็กๆ เขาเริ่มวิ่งเล่นกันใหม่แล้ว”

                “แต่ผมก็ยังตายอยู่นะตอนนี้”

                “ฟื้นได้แล้วค่ะ”

                “ไม่ ผมตายแล้ว”

                “งั้นฉันไม่เก็บศพนะคะ” ว่าแล้วธารธาราก็ลุกขึ้นเดินลงจากบ้านไปหาทุกคน สวนทางกับแก๊งโจรที่วิ่งหนีทหารซึ่งตอนนี้รับบทโดยรีคอนขึ้นมาบนบ้านอีกรอบ ศพที่ยังนอนตายอยู่ก็เลยได้แต่ชักสีหน้าหงุดหงิดใส่หลานๆ ไอ้เด็กลิงพวกนี้ คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแท้ๆ ลานหน้าบ้านออกตั้งกว้างไม่ยอมไปวิ่งเล่น วิ่งเล่นกันอย่างเดียวไม่พอยังมายิงเขาตายด้วยอีก นางไม้น้อยอุตส่าห์ให้พรความรักมา แต่รุกขเทวดาทั้งสองกลับทำมันพังหมดเลย พ่อกำลังจะได้จูบอยู่แล้วแท้ๆ โอ๊ย! แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะมีลูกกันล่ะวะเนี่ย!!!

***********************************************************************************

กว่าจะรักกันได้น้อ ไรท์ก็ลุ้นแล้วลุ้นอีก เฮ้อ!
แล้วด่านพ่อตาล่ะจะว่ายังไง เดี๋ยวตามไปลุ้นกันต่อ 

**********************************************
เมื่อคืนนี้ไรท์กำลังจะลงนิยายตอนนี้แล้วล่ะค่ะ 
แต่ในระหว่างที่อ่านทวนอยู่นั้นก็มีเรื่อง (ส่วนตัว) ทำให้สภาพจิตใจและอารมณ์ในขณะนั้นไม่สามารถเรียบเรียงนิยายที่เป็นนิยายรักได้จริงๆ ค่ะ ไรท์เลยไม่ได้ลง ต้องขออภัยที่ทำให้รอเก้อนะคะ (กราบขออภัยงามๆ ค่ะ)

****************************************
เรื่องเครียดๆ ของนางไม้

และขอความกรุณาด้วยนะคะสำหรับไรท์ท่านอื่นที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่อง ป้องรักห่มใจ ไรท์รู้สึกดีใจและเป็นเกียรติค่ะที่มีไรท์ท่านอื่นเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ด้วย แต่...ไรท์รู้สึกไม่เห็นด้วยค่ะกับการที่จะมาเอาชื่อตัวละครในนิยายของไรท์ ไปใส่ในนิยายของท่าน ชื่อตัวละครของไรท์กว่าจะคิดได้แต่ละชื่อก็เปิดพจนานุกรม เปิดเว็บตั้งชื่ออยู่นานมากค่ะกว่าจะได้มา ไรท์เข้าใจนะคะว่านิยายหลายๆ เรื่องชื่อของตัวละครอาจซ้ำกันได้ 
แต่ถ้าจะซ้ำ 4-5 ชื่อ ซ้ำแม้กระทั่งชื่อจริงและชื่อเล่น อันนี้มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว 
ที่ผ่านมาแล้วก็ให้แล้วกันไปนะคะ แต่ขอความกรุณาอย่าทำแบบนี้อีกเลยค่ะ นิยายของท่านไรท์ได้อ่านทุกตอน ขอยอมรับค่ะว่าเป็นนิยายที่สนุกมาก เนื้อหาก็น่าติดตาม แต่จะดีกว่านี้นะคะถ้าชื่อของตัวละครจะไม่บังเอิญซ้ำกันอีก ไรท์ไม่กล้าไปเขียนขอความกรุณาไว้ที่คอมเม้นนิยายของท่านค่ะด้วยว่าเป็นนักเขียนเหมือนกัน ไม่อยากทำให้ท่านเสียชื่อเสียง ไรท์คิดว่าท่านน่าจะได้อ่านนิยายของไรท์ในตอนนี้ก็เลยต้องขอความกรุณากันผ่านช่องทางนิยายของไรท์เอง (ต้องขออภัยรีดท่านอื่นด้วยนะคะ) 
เรื่องที่อยากจะขอความกรุณาก็มีเพียงแค่นี้ และไรท์ก็จะติดตามนิยายของท่านต่อไปค่ะ

*************************
ปากกานางไม้ (ดอกเอื้องเมืองเหนือ)

*************************************************

แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ สู้ๆๆๆๆๆ (บอกตัวเอง)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 544 ครั้ง

2,198 ความคิดเห็น

  1. #1486 ดอกไม้ ช่อม่วง (@081170778) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 16:03

    สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ แถมยังแต่งนิยายสนุกและฟินๆอีก

    #1486
    1
  2. #1441 Ungsumarin2531 (@Ungsumarin2531) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 05:59
    เป็นกำลังใจให้ค่ะสนุกมากค่ะชอบด้วย
    #1441
    0
  3. #1437 lunlapaitua (@toxicjing) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 01:55
    สู้ๆนะคะ
    #1437
    0
  4. #1436 porntawan (@porntawan) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:41
    สนุกมากค่ะ
    สู้ๆ ค่ะไรท์
    #1436
    0
  5. #1435 rphimmat942 (@rphimmat942) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:17
    ขอให้ไร้ท์สู้ๆๆเป็นกำ ลังใจให้รอผนงานของไร้ท์ต่อไป
    #1435
    1
  6. #1434 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 17:51
    น่ารักจริงๆเลย
    #1434
    0
  7. #1432 CYJae333 (@armybro) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 14:57
    ไม่รู้จะเป็นการรบกวนคุณนักเขียนไหม แต่อยากอ่านเรื่องของน้องไนเปอร์ตอนโตจังเลยค่ะ คุณนักเขียนทำให้เราอ่านนิยายแบบนี้ของคนอื่นไม่ได้แล้ว พอเจอเรื่องที่เป็นทหารคืออ่านไม่ได้เลยค่ะ รู้สึกว่าเขียนดีไม่เท่าเรื่องนี้ งื้ออ นี้ไม่ได้อวยนะคะ พูดเรื่องจริงเลย รอเสียตังกับอีบุ๊คเรื่องนี้อยู่นะค่าา สู้ๆนะคะ คุณนักเขียน
    #1432
    1
    • 21 สิงหาคม 2562 / 20:51
      ขอบคุณที่ชื่นชอบในผลงานนะคะ ส่วนการเขียนเรื่องของไนเปอร์ ไรท์ยังไม่คอนเฟิร์มค่ะว่าจะเขียนมั้ยเพราะถ้าจบเรื่องนี้จะเขียนเรื่องของผู้กองคเชนทร์ต่อค่ะ
      #1432-1
  8. #1430 รักเรื่องนี้ (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 13:37

    สนุกมากกกก แต่แอบสงสัย ไนเปอร์กี่ขวบแล้วคะ ทำไมพูดจาเป็นเรื่องเป็นราว รู้เรื่องมากๆๆ (ตัวเราไม่ค่อยได้อยู่กับเด็ก เลยไม่ค่อยแน่ใจพัฒนาการของเด็กค่ะ)

    #1430
    1
  9. #1429 arisa01447 (@arisa01447) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 13:21

    สนุกมากๆค่ะ

    #1429
    0
  10. #1427 เฆมสีฟ้า (@Cielblue) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 10:08
    ฟินแลนด์เลยตอนนี้ คุณอานทีสมหวังแล้วววว
    #1427
    3
  11. #1426 tui12345 (@tui12345) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 08:02

    ฟินน สนุก ติดวอมแงม

    #1426
    0
  12. #1425 MayKanokwarn (@MayKanokwarn) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 07:43

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1425
    0
  13. #1424 onpapa_na (@onpapa) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 07:05
    นางฟ้าน้อยน่ารักสุดๆ
    #1424
    0
  14. #1423 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 02:00

    แล้วมันจะต้องดีขึ้นและผ่านพ้นไปได้ค่ะไรท์..กำลังใจเล็กๆ จากรีด
    #1423
    0
  15. #1422 Foamphirada (@Foamfoam2) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 01:39
    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #1422
    0
  16. #1421 lynny1978 (@lynny1978) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:55
    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #1421
    0
  17. #1420 Nu_ORN (@1461100042533) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:04
    ทำไมทำกับคุณอาแบบน๊านๆๆ 5555 ฟินสุดๆ
    #1420
    1
    • #1420-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 110)
      21 สิงหาคม 2562 / 00:30
      ถูกหลานยิงตายซะงั้น
      #1420-1
  18. #1419 k_kanni (@ksangkla) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:03
    สู้ๆนะค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    #1419
    1
    • #1419-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 110)
      21 สิงหาคม 2562 / 00:30
      ขอบคุณค่ะ
      #1419-1
  19. #1418 eve (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:56

    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ .. นิยายของของไรท์อ่านแล้วได้อรรถรส เหมือนตัวละครทุกตัวมีอยู่จริง มีความสุขที่ได้อ่าน .. และรีดก็เป็นอีกคนที่ไม่ชอบการลอกนิยายคนอื่นมาเขียน สู้ๆค่ะไรท์

    #1418
    1
    • #1418-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 110)
      21 สิงหาคม 2562 / 00:30
      เขาเอาไปแค่ชื่อตัวละครค่ะ แต่เนื้อหาของเรื่องไม่เหมือนกัน
      #1418-1
  20. #1417 ping_ppping (@ping_ppping) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:51
    เอาใจช่วยไรท์นะคะ อ่านเเล้วยิ้มตามเลยค่า คืนนี้คงฝันดีเเน่ๆ
    #1417
    0
  21. #1416 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:45
    กอดเป็นกำลังให้นะคะไรท์
    #1416
    1
    • #1416-1 (@-palmmy-) (จากตอนที่ 110)
      21 สิงหาคม 2562 / 00:29
      มาๆๆ กอดกันๆ
      #1416-1
  22. #1415 Chaiyanonth (@Chaiyanonth) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:43
    สู้ สู้ค่ะไรท์ ตอนหน้าแต่งเลยค่ะ
    #1415
    0
  23. #1414 au2515 (@au2515) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:40
    ขอฉากหวานๆให้ผู้กองนที แบบจัดเต็มเน้นๆด้วยคะ
    #1414
    0
  24. #1413 เรย์ (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:26

    แต่งก่อนเดี๋ยวก็มีลูกค่า ผู้กอง

    #1413
    0
  25. #1412 โอริฮิเมะ (@2451995) (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:14

    ขอบคุณนะคะ
    #1412
    0