ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 78 : ต้นที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม





ต้นที่ 12





เผลอพริบตาเดียว...

ค่ายวิศวะอาสาผ่านมาครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว
เหลืออีกเพียงแค่สามวันก็จะถือว่านายปลายฟ้า
ได้เสร็จสิ้นภารกิจในค่ายนี้อย่างสมบูรณ์


ส่วนของการก่อสร้างโรงเพาะเห็ดและซ่อมแซมห้องสมุด
เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ 
แต่ถึงอย่างนั้นชาวค่ายก็ยังคงพยายามเร่งให้ทันช่วงโค้งสุดท้าย
เพราะในวันพรุ่งนี้พวกเขาจะทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ
โดยเชิญชาวบ้านในหมู่บ้านมาร่วมยินดี
พร้อมกับมีกิจกรรมกีฬาสานสัมพันธ์กับพวกน้อง ๆ ในโรงเรียน


และด้วยเหตุนี้กลุ่มของนายปลายฟ้าจึงถูกโอนให้มาช่วยหน่วยก่อสร้างแทบจะถาวร
ทั้งใช้แรงงาน แบกของ ทาสีอาคาร ปีนหลังคา สารพัด
แต่พวกเขาไม่เคยปริปากบ่นใด ๆ เพราะเต็มใจกันช่วยอยู่แล้ว 
ทั้งยังเข้ากับเพื่อนร่วมงานใหม่ ๆ ได้อย่างไม่มีปัญหา
คงเป็นเพราะได้เคลียร์เรื่องกับเด็กคณะวิศวะไปก่อนหน้า
จึงทำให้อะไร ๆ เหมือนจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
คล้ายกับทุกคนร่วมแรงร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกันมากกว่าเคย


...ยกเว้นอยู่เรื่องหนึ่งที่คนในค่ายพยายามแยกให้เป็นเรื่องของใครของมัน




บอลล่ามีคนฝากจดหมายมาให้


ไอ้เกมส์ยื่นกระดาษพับเล็ก ๆ ส่งให้สุดสวยประจำกลุ่ม 
ระหว่างกำลังนั่งโต๊ะกินข้าวต้มมื้อเช้ากันอยู่


ไหนอะไรยะ เอามาสิ

 
มือบางคว้ากระดาษมาคลี่เปิดดู 
ก่อนส่งเสียงอ่านให้ทุกคนได้ยินกันโดยทั่ว


อยากเป็นตุ๊กตาหมีให้เธอกอด
อยากเป็นทามาก๊อตให้เธอเลี้ยง
อยากเป็นทูตสวรรค์ข้าง ๆ เตียง
อยากเป็นนกเอี้ยงคอยเลี้ยงเธอ

เทคแคร์นะคัฟ จุ๊บ ๆ  จาก บัดเดอร์สุดหล่อเองคัฟ




โห....เน่าสนิท!


ปลายฟ้ามองเพื่อนที่เหลือซึ่งทำหน้าอยากจะอ้วกข้าวต้มออกมา
ยกเว้นบุคคลเดียวที่ดูเหมือนจะถูกใจร้องกรี๊ดกร๊าดดีใจไม่ยอมหยุด


ว๊ายยย!! น่าร๊อกกอ่ะ!!! 
แต่เอ๊ะเดี๋ยวก่อน...ไอ้อยากเป็นนกเอี้ยงมาคอยเลี้ยงเนี่ย
มันหาว่าฉันเป็นควายไม่ใช่เหรอย่ะ
กรี๊ดดด!! บังอาจมาว่านางสาวไทยในอนาคตได้ยังไง
หึ แต่ฉันให้อภัยก็ได้ยะ เพราะเห็นว่ามันเขียนมาจากบัดเดอร์สุดหล่อหรอกนะ
ไม่งั้นแม่จะจับจูบปากให้ช้ำจนถึงไส้ติ่งเสียให้เข็ด!


บอลล่าสะบัดหางเสียงส่งท้ายอย่างงอน ๆ
หลังจากเพิ่งตระหนักชัดถึงความหมายที่แฝงนัยยะมา
จนตัวกวนประจำกลุ่มต้องตบบ่าเบา ๆ พลางพูดเอ่ยปลอบ


เอาน่าเจ๊... ได้แค่นี้ก็ยังดีกว่าเขาไม่ส่งอะไรมาให้
ว่าแต่บัดเดอร์เจ๊เก่งนะเนี่ยเลือกกลอนมาตรงกับตัวเจ๊เป๊ะ!


เงียบไปเลยนะยะ ไอ้เกมส์! 
ใช่ซี้...ก็แกได้ลูกอมตั้งห่อเบ่อเริ้มเลยพูดได้นี่
ของฉันอ่ะมีแค่กลอนส่งมาให้ทุกวันเอง
แหม...ไม่คิดจะลงทุนกันบ้างเลย


บอลล่าพูดประชดกัดตอบตามความจริง

เพราะเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
ไอ้เกมส์เป็นบุคคลหนึ่งเดียวที่ได้รับของฝากจากบัดเดอร์ออกนอกหน้านอกตา
แรก ๆ มันก็บ่นเหมือนกันว่าสงสัยพี่อ้อมจะลืมใส่ชื่อมันลงไป
เลยไม่มีใครคนไหนมาดูแลเทคแคร์กันบ้าง
แต่พอตอนหลัง อยู่ ๆ กลับมีขนมปริศนาห่อใหญ่
ทั้งมันฝรั่งเลย์ โคอาร่ามารช์ สาหร่ายเถ้าแก่น้อย ชาเขียวโออิชิ
ทยอยประเคนฝากคนนู้นคนนี้ส่งให้ต่อกันมาเป็นทอด ๆ 
โดยมีกระดาษโพสอิทสีเหลืองแปะข้อความไว้สั้น ๆ ว่า


‘GAME   

...With Love  

BUDDER’


สร้างความอิจฉาตาร้อนและความสงสัยแกผู้พบเห็น 
ด้วยไม่รู้ว่าบัดเดอร์แกไปขนขนมมาจากไหนมากมายทั้ง ๆ ที่อยู่บนป่าบนดอย
แต่สิ่งนี้หาได้ส่งผลต่อคนรับไม่ 
เพราะไอ้เกมส์ดันยิ้มหน้าบานพูดเดาอย่างมั่นใจว่า บัดเดอร์ตัวเองต้องเป็นผู้หญิงแน่ ๆ 
เพราะมีแต่นิสัยผู้หญิงเท่านั้นที่ชอบส่งขนมกระจุกกระจิกมาให้
ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานเลยทำให้มันยิ่งปลื้มใจเข้าไปใหญ่


แต่ถึงยังไงก็สู้พ่อเต่าน้อยไม่ได้หรอก มีบัดเดอร์ดูแลดีแถมยังหล่อแบบดิว 
โอยย... ฉันยังอิจฉาอยู่เลยอ่ะ  ไม่คิดจะแลกกันบ้างเหรอ
ส่งไม้ต่อมาให้เค้าแทนบ้างไรบ้างก็ได้นะ


บอลล่าเอ่ยแหย่จนคนที่นั่งเงียบมาตลอดถึงกับสะดุ้ง


...นึกว่าจะไม่เข้าตัวแล้วซะอีก
เพราะที่ผ่านมานายปลายฟ้าต้องปวดหัว
กับพฤติกรรมของบัดเดอร์ตัวเองที่โดนรุกหนักใส่ไม่ยั้ง
จนแทบเป็นการเฉลยออกมาโต้ง ๆ ให้ชาวบ้านเขารู้กันทั่วอยู่แล้ว


หึ...ใครจะไม่รู้ก็คงแปลกไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง
ดิวเล่นมาคอยดูแลปฏิบัติเทคแคร์ดีเวอร์ซะขนาดนี้
เหนื่อยก็หาน้ำมาให้ ร้อนก็มาช่วยพัด เดินมาส่งถึงหน้าเต้นท์
คอยถามเป็นห่วงเป็นใย แถมป้อนคำหวาน ๆ อย่างกับคนเป็นแฟนคบกันช่วงโปรโมชั่น 
ทำเอาเขาชักทำตัวไม่ถูกแปลก ๆ


...คือถ้าเป็นผู้หญิงมันก็ไม่ประหลาดเท่าไรหรอก 
คงยืดอกได้ปลื้มกว่าไอ้เกมส์ด้วยซ้ำ แต่นี่บัดเดอร์เขามันเป็นผู้ชายนะโว้ยย!!
แล้วนายปลายฟ้าเองก็เป็นผู้ชายแมน ๆ เหมือนกัน
ทำไมถึงไม่มีใครมองว่ามันประหลาดบ้างเลย
ซ้ำยังเอาไปล้อเลียนกันสนุกสนานไปทั้งค่าย
ยิ่งกับพวกกลุ่มพี่อ้อมพี่ฟ้าพอเห็นเขากับดิวเดินผ่านไปทีไร
เป็นต้องจับกลุ่มซุบซิบหัวเราะคิกคัก เชียร์ให้เขาจับคู่ชู้ชื้นถูกใจพวกพี่ ๆ ซะอย่างนั้น


...หว่าเว้ยย!! โลกนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดแล้ววะ!!



แต่เรื่องพวกนี้ยังนับว่าไม่ใช่ปัญหาทั้งหมด เพราะปัญหาที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ 



...นายปลายฟ้ายังไม่ได้เทคแคร์บัดดี้ของตัวเองเลยสักครั้งเดียว!!



ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่มีโอกาส แต่เขาไม่รู้ว่าจะเข้าไปช่วยเหลือคนมีน้ำใจแบบนั้นได้ยังไง
ทุก ๆ ครั้งที่คิดจะทำกลับถูกอีกฝ่ายชิงช่วยตัดหน้าก่อนเสียนี่
ถึงแม้มันไม่ได้มาทำอะไรให้โจ่งแจ้งแบบดิว
แต่ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องมากมายสำหรับเขาอยู่ดี

เขารู้อยู่แล้วว่าอีกคนไม่ได้คิดอะไรมาก 
เพราะมันเป็นนิสัยส่วนตัวที่มีจิตอาสาชอบทำแบบนั้น
แต่ถึงยังไงเขาก็ยังมีฐานะเป็นบัดเดอร์ มาปล่อยให้บัดดี้ดูแลตัวเองแทนแบบนี้


...คิดแล้วมันโคตรเสียศักดิ์ศรีฉิบหายเลยเว้ยย!!



ปลายฟ้าปวดหัวจี้ดอิ่มข้าวต้มรวมมิตรขึ้นมาดื้อ ๆ
จากอาการตกค้างของปัญหามากมายที่รุมเร้าในสมอง


มิหนำซ้ำไอ้ตัวปัญหาทั้งสองคน
มันยังเดินออกมาเป็นตัวเป็นตน ส่งเสียงทักทายที่ใกล้ ๆ โต๊ะเขาอีกด้วย


อ้าว ยังกินข้าวไม่เสร็จอีกเหรอครับ


หนุ่มหล่อสไตล์เกาหลีถามนำมาพร้อมรอยยิ้มหวานโปรยเสน่ห์
ตรงข้ามกับหนุ่มหน้าคมที่ยังคงตีหน้านิ่งเฉยแบบเดิม ๆ


แหม...นึกว่าเสียงหล่อ ๆ ของใคร ที่แท้ดิวกับคมนี่เอง 
เรากินกันอิ่มพุ่งกางหมดแล้วค่า แต่มัวเมาส์มอยเพลินไปหน่อย
งั้นเดี๋ยวเก็บจานเสร็จแล้ว จะรีบไปช่วยทำงานต่อนะคะ...ป่ะ! พวกเราลุก


คนฟังทั้งหมดเตรียมถือจานลุกขึ้นยืน ทว่าเสียงของผู้มาเยือนกลับร้องขัดไว้


อ่ะ! เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ครับ เราแค่มีธุระจะคุยด้วยหน่อย 


ทุกคนชะงักเมื่อได้ยินคำห้าม
ก่อนคนพูดจะหลีกทางให้ประธานค่ายเป็นฝ่ายต่อบทสนทนาเอง


คือเราอยากให้พวกนายช่วยแบ่งกลุ่มไปเยี่ยมคนในหมู่บ้านให้หน่อย
ไปถามผลตอบรับดูว่าพวกเขามีความเห็นยังไงเกี่ยวกับค่ายอาสา
เราจะได้เอาความเห็นมาประเมินทำสรุปผลไว้พัฒนาค่ายครั้งต่อไป
แล้วก็ถือโอกาสชวนพวกเขามางานเปิดโครงการวันพรุ่งนี้ด้วย
เดี๋ยวเราจะให้ไปกับพวกพี่อ้อม แบ่งกลุ่มย่อยสักห้ากลุ่ม
พวกพี่ ๆ เขาคงจัดการกันได้เอง แต่เราอยากให้มีผู้ชายไปด้วย 
เพราะมีแต่ผู้หญิงเกิดอะไรขึ้นมาจะลำบาก
ส่วนพวกนายจะให้ใครไปกับใครก็แบ่งกันเอาเองนะ 
เออ...งานนี้พอจะช่วยทำให้ได้มั้ย?”


ท้ายประโยคคมสันหันมาถามคู่สนทนาอย่างลังเล


...มันไม่ใช่เป็นการออกคำสั่ง
แต่ที่พูดเพราะต้องการถามความสมัครใจกันก่อน
เหมือนที่เคยได้รับบทเรียนเล็ก ๆ จากเรื่องที่เคยเกิดขึ้น
เลยไม่อยากให้เป็นความบาดหมางระหว่างคณะกันอีก


ทว่าเด็กเภสัชกลับไม่ได้คิดมากแบบนั้น
เพราะพวกเขาพร้อมใจกันตกลงง่าย ๆ  โดยมีเสียงสาวสวยนำมาก่อน


ได้สิค่า! ประธานออกปากมาขนาดนี้ไม่ให้ทำได้ยังไง 
พวกเราเต็มใจช่วยอยู่แล้วค่ะ 
เดี๋ยวจะชวนพี่ป้านาอามางานพรุ่งนี้กันให้หมดหมู่บ้านเลย
เชื่อมือบอลล่าเถอะค่ะ บอลล่าจัดให้!!


คนอื่นที่เหลือพยักหน้ากันหงึกหงัก เป็นอันเข้าใจงานที่ได้รับมอบหมาย
เพราะการสานสัมพันธ์กับชาวบ้าน นับว่าเป็นงานหลักที่สำคัญเหมือนกัน


งั้นก็ฝากด้วยนะครับ เดี๋ยวพวกผมต้องไปเก็บงานกันต่อ
เออ... ปลายฟ้า...


ดิวหันมาหาเจ้าของชื่อซึ่งมองกลับไปอย่างงง ๆ
ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างเมื่อได้ยินประโยคถัดมา



...ประโยคที่มาพร้อมรอยยิ้มหวานบาดใจจากคนพูด



“...ระวังตัวด้วยนะครับ ผมเป็นห่วง




ฮิ้ววววววว~~~!!


เสียงล้อเป่าปากฟิ้วฟ้าวจากบรรดาเพื่อน ๆ 
ทำเอาปลายฟ้ารู้สึกแก้มร้อนๆ ขึ้นมาบอกไม่ถูก


...บัดเดอร์ของบอลล่าว่าเน่าแล้ว 
เจอบัดเดอร์ของตัวเองเข้าไปเทียบกันไม่เห็นฝุ่น
ตกลงไอ้ที่เล่นบัดดี้กันนี่ เพื่อจะหาว่าใครมีมุกเสี่ยวสุดใช่มั้ยครับ
โดนเอามาพูดเหมือนโดนจีบซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ จะไม่ให้เขาอายได้ยังไงไหว


ปลายฟ้าพยักหน้ารับคำเขินเก้ ๆ กัง ๆ
ก่อนเผลอเบนหลบสายตาไปบังเอิญสบกับใครอีกคน
ที่คล้ายกับจะมองอยู่ก่อนแล้ว


นัยน์ตาของเขาประสานกับดวงตาคมตรง


...ไม่รู้ว่าคิดไปเองมั้ย


แต่เหมือนมีบางสิ่งส่งผ่านสายตานั้นมาให้


หากแต่แค่เพียงแวบเดียวร่างสูงก็ละออก
หันไปเรียกเพื่อนของตัวเองให้กลับไปทำงานต่อ
ก่อนหนุ่มวิศวะทั้งสองจะพากันเดินแยกหายไปตามทาง



เฮ้อ...อิจฉาจริง ๆ แต่งกันเมื่อไรก็บอกกันด้วยนะพ่อเต่าน้อย
ชั้นจะได้ไปช่วยกั้นประตูเงินประตูทองให้ตอนดิวเค้าแห่ขันหมากมาขอ


อือฮือ...ขอบคุณครับเจ๊ ซึ้งน้ำใจจริง ๆ

พวกมึงที่เหลือนี่ก็ไม่มีช่วยห้ามอะไรกันเลย
เออออเห็นดีเห็นงามเหมือนกันหมด ถามจริงเป็นเพื่อนกันรึเปล่าวะ!


คนโดนแซวทำหน้าละเหี่ยใจ กับคำล้อที่ยังคงตามมาอีกเป็นกระบุง
ก่อนไอ้เกมส์จะลุกขึ้นยืนตัดบท


ไปทำงานเหอะวะเดี๋ยวสาย มันต้องแบ่งเป็นห้ากลุ่มใช่มั้ย
งั้นพวกเราแยกย้ายกันไปห้าคน  ส่วนที่เป็นเศษเกิน... 
...ไอ้ปลาย มึงมากับกู
 

อ้าว...แล้วทำไมกูถึงเป็นเศษไปกับมึงล่ะ


คนที่ถูกทำให้เป็นส่วนเกินถามขึ้นอย่างงง ๆ 
ไหนบอกว่าให้มีผู้ชายช่วยกระจายกันไปดูแลทุกกลุ่มไง
ถ้างั้นให้บอลล่าไปแทนเขาไม่ดีกว่าเหรอ
ถึงร่างจะเป็นชายแต่ใจมันเป็นหญิงไปเรียบร้อยแล้ว
แล้วทำไมหวยมันถึงมาออกที่เขาได้วะ


เพื่อนที่เหลือหันมามองคนถามเป็นตาเดียว
ก่อนไอ้เกมส์จะเฉลยข้อสงสัยให้ได้ฟังกระจ่างชัด

ด้วยคำตอบสั้นง่ายได้ใจความ.... 



“...ก็เพราะมึงมันเป็น ไอ้เต่าปลายไง



ขอบคุณครับ  กูได้ข้อสรุปแล้ว


...ไอ้เวร พวกมึงแม่งไม่ใช่เพื่อนกู!!!



แม้ปลายฟ้าจะเจ็บช้ำเคืองโกรธมากแคไหน
แต่ท้ายที่สุดก็ต้องจำใจเดินตามพวกเพื่อน ๆ
มารวมตัวกันที่อาคารอเนกประสงค์
เพื่อมาฟังรายละเอียดโดยมีพี่อ้อมเป็นแกนนำในการจัดการ


และนี่เองที่ทำให้เขาได้รู้ว่าเหตุที่แยกกันเป็นกลุ่มเยอะ ๆ แบบนี้
เพราะหนทางไปแต่ละบ้านมันค่อนข้างห่างกันไกล
ถ้าอยู่ในเขตชุมชนก็ไม่ค่อยเท่าไร แต่ถ้าเลยขึ้นไปบนยอดดอย
มันจำเป็นต้องเดินเท้ากันหลายกิโล จึงต้องแบ่งกลุ่มเฉลี่ยประมาณสี่ห้าคน
ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและมีผู้ชายหนึ่งคนประกบตามไป


ยกเว้นกลุ่มของ พี่อ้อม ที่มี พี่ฟ้า ไอ้เกมส์ 
และปลายฟ้าเป็นหนึ่งติ่งแถมมาด้วย
ซึ่งจะทำการเดินไปตามบ้านไกลกว่ากลุ่มอื่น ๆ 


เมื่อแจกงานกันเรียบร้อยก็เข้าเวลาช่วงสาย ๆ พอดี
พวกเขาจึงทยอยแยกย้ายกันไปตามแต่ละทิศ
แน่นอนว่าทางที่จะไปเยี่ยมชาวบ้านในกลุ่มบ้านไกล ๆ 
เป็นถนนเดียวกันกับที่นายปลายฟ้าเดินมาก่อนหน้านี้


...ถนนที่เขาเดินไปส่งน้องกานดากลับบ้านกับใครบางคน





หนึ่งกิโลจากตัวค่าย.... 

บ้านหลังแรกที่พวกเขาหยุดคือบ้านของน้องแก้ม
เด็กผู้หญิงหน้ากลมยิ้มหวานออกมาต้อนรับพร้อมคุยยาย
ซึ่งพอเห็นปลายฟ้าก็ช่วยคุยชวนถามถึงเรื่องน้ำพริกที่เคยกิน
ไอ้เกมส์เลยรู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงเสียพนันสองร้อยให้มันไปวันนั้น
นั่งคุยเฮฮากับยายอย่างสนุกสนานเกือบครึ่งชั่วโมง
พวกเขาจึงค่อยขอตัวเดินไปบ้านหลังถัดไปซึ่งมีระยะห่างอีกห้าสิบเมตร 


....บ้านของเด็กหญิงกานดา




สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากค่ายวิศวะอาสา ขอรบกวนเวลาหน่อยค่ะ


พี่อ้อมส่งเสียงขออนุญาตตามธรรมเนียม
ผู้มาต้อนรับเป็นหญิงสาววัยเกือบสามสิบที่นายปลายฟ้าเคยพบก่อนหน้านี้แล้ว
แต่สิ่งที่เรียกความสนใจจากเขาคือร่างเล็กที่เกาะขาแอบอยู่ข้างหลังผู้เป็นแม่
และทันทีที่ดวงตากลมใสแจ๋วมองเห็นว่าใครเป็นคนมาเยี่ยม
เด็กขี้อายจึงรีบผละออกมาโผเข้าหาพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน
จนปลายฟ้าแทบจะล้มจากการอุ้มยกอีกฝ่ายมากอดไว้
กระนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดทักทายด้วยความคิดถึง


หวัดดีครับ น้องกานดาคนเก่ง เป็นไงบ้าง หืม ...ไม่ดื้อใช่มั้ยเรา
...แล้วคิดถึงพี่ปลายมั้ยครับ


แต่น้องกานดาก็ยังเป็นน้องกานดาคนเดิม ที่ยังคงเงียบไม่ยอมเปลี่ยน
มีเพียงแค่มือเล็กที่ดึงเสื้อเขาไว้ เหมือนไม่อยากให้จากไปไหนเป็นคำตอบเท่านั้น
จนคนออกมาต้อนรับต้องเอ่ยดุขึ้นมาเบา ๆ 


ดูสิ ลูกคนนี้ไม่ไหวเลยจริง ๆ ไปกวนพี่เขาได้ยังไง 
แหนะ...ว่าแล้วยังไม่ยอมปล่อยอีก


ไม่เป็นไรหรอกครับ วันนี้เรามารบกวนสอบถามอะไรนิดหน่อยด้วยครับ


เขาชี้แจงจุดประสงค์ซึ่งคนฟังก็พยักหน้าเข้าใจ


อ๋อ ถ้างั้นเชิญเข้ามาในบ้านก่อนได้เลยจ๊ะ


พวกเขาจึงยกขบวนพากันเข้าบ้านหลังน้อย
หลังจากนั้นพี่อ้อมจึงเริ่มเปิดฉากเข้าสู่ประเด็นเพื่อถามผลสำรวจ
โดยมีพี่ฟ้าจดรายงานใส่กระดาษไปด้วย


พวกเราอยากมาสอบถามความเห็นนะคะว่า
ค่ายวิศวะอาสาในมุมมองของคนในชุมชนเป็นยังไง 
บอกมาได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ 
พวกเราจะได้นำไปพัฒนาปรับปรุงในค่ายครั้งต่อไปได้ถูก


ก็ดีนะจ๊ะ น้าเห็นว่ามันเป็นกิจกรรมที่เข้ามาช่วยชุมชน
อย่างโรงเรียนมันก็ค่อนข้างเก่ามากแล้ว
พอได้พวกหนูมาช่วยกันทาสีซ่อมแซมมันเลยน่าอยู่ขึ้น
เด็ก ๆ ก็ดีใจ มีพี่ ๆ มาช่วยสอนช่วยเล่นกับพวกเขา
ดูอย่างลูกน้าสิ ยังไม่ยอมปล่อยมือมาหาแม่เลย


ประโยคสุดท้ายเรียกเสียงหัวเราะให้คนในวงสนทนา
พวกเราชาวค่ายพอได้ฟังผลตอบรับแบบนี้ก็ปลื้มใจครับ
เราลงทุน ลงแรง เหนื่อยกาย มากเท่าไร
แต่เมื่อเห็นว่ามันมีประโยชน์ต่อคนอื่นโดยไม่สูญเปล่า 


...เพียงเท่านี้ก็นับว่าคุ้มค่าพอแล้ว


พวกเขาอยู่ชวนเจ้าของบ้านคุยกันอีกเกือบสิบห้านาที
ก่อนจะขอตัวไปปฏิบัติภารกิจต่อยังบ้านอีกหลัง
แม้จะขลุกขลักเล็กน้อยเพราะน้องกานดางอแงไม่ยอมปล่อยมือจากพี่ชาย
กระทั้งท้ายที่สุดผู้เป็นแม่ต้องงัดไม้ตายใช้ขนมมาล่อ
จึงทำให้ร่างเล็กยอมถอนตัวออกมาแต่โดยดี


ทว่าเมื่อนายปลายฟ้ากำลังจะเดินออกไป กลับโดนคู่สนทนารั้งไว้เสียก่อน


เออ...เดี๋ยวก่อนนะ น้ามีอะไรจะให้


หญิงสาวหายเข้าไปในครัวครู่ใหญ่
ก่อนออกมาพร้อมถุงใส่ข้าวโพดต้มอัดแน่นเกือบสามสิบฝักแล้วยื่นส่งมาให้


นี่จ๊ะ...น้าฝากข้าวโพดต้มกลับไปให้เพื่อน ๆ ด้วย
บังเอิญต้มไว้หลายฟัก เอาไปแบ่ง ๆ กันนะ
แล้วอย่าลืมฝากไปให้เพื่อนหนูที่ตัวสูง ๆ ที่มาพร้อมกันวันนั้นด้วยนะจ๊ะ


แม้ปลายฟ้าจะเกรงใจ แต่จะให้ปฏิเสธน้ำใจเจ้าของบ้านที่อุตส่าห์นึกถึงก็ทำไม่ลง
เขาจึงรับถุงข้าวโพดมาพลางพยักหน้ารับคำ


ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเอาไปให้เขาเอง  ...ขอบคุณมากครับ


สุดท้ายกลุ่มของนายปลายฟ้าจึงต้องหิ้วถุงข้าวโพดต้มไปตระเวนเยี่ยมชาวบ้านด้วย

และกว่าจะเวียนไปได้ครบตามกำหนดการกลับถึงค่ายก็เกือบเที่ยงแล้ว
เป็นเวลาเดียวกับกลุ่มที่มาถึงก่อนล่วงหน้ากำลังเตรียมทำราดหน้ามื้อกลางวันอยู่พอดี



อุ๊ย พ่อเต่าน้อยกลับมาแล้วเหรอ อ้าวแล้วนั่นหิ้วอะไรมาเต็มเลยอ่ะ
ว๊ายยย! ข้าวโพดต้ม!! ของชอบเค้าเลย กินได้ป่ะ บอลล่าขอสองฝักนะตัวเอง


เจ๊ใหญ่เรียกทักมาไกล ๆ แต่พอเห็นของในมือ
จึงรีบปรี่มาดูพลางร้องวี๊ดว๊ายด้วยความดีใจ
ชวนให้คนอื่น ๆ ในค่ายมามุงดูเพิ่มด้วย
ข้าวโพดต้มจึงถูกทยอยแจกจ่ายไปคนละฝักสองฝัก


...สามฝัก    


...สี่ฝัก



...อ้าวนั่นเอาไปเจ็ดแล้ว



เฮ้ย!!  ไป ๆ  มา ๆ ทำไมมันลดลงเร็วขนาดนี้วะ 


...เดี๋ยวก็ไม่ทันเหลือถึงคนที่ฝากมาก่อนเข้าพอดี



ปลายฟ้าจึงรีบชิงดึงข้าวโพดต้มสองฝักสุดท้ายเอาไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิด
ก่อนจะถูกแบ่งไปให้ชาวค่ายจนหมด
ยังไงเขาก็ต้องทำตามที่คุณน้าคนฝากขอมาให้ได้
ว่าต้องเอาฝักหนึ่งไปฝากเพื่อนตัวสูง ๆ ที่มาด้วยกันวันนั้น


ดวงตากลมโตจึงสอดส่องหาเพื่อนที่ว่า
แต่มองหาเท่าไรกลับไม้พบแม้เงา
จนเขาต้องร้องถามคนที่ยืนแทะข้าวโพดต้มข้าง ๆ


ไอ้เกมส์ เห็นประธานค่ายบ้างป่ะ


จะรู้มั้ยวะก็กลับมาพร้อมกัน สงสัยคุมงานก่อสร้างยังไม่เสร็จมั้ง


อีกฝ่ายเดาตอบกลับมาส่ง ๆ ทำให้คนฟังเพิ่งจะนึกขึ้นได้


...ถ้าไม่อยู่ตรงนี้ เขาคงต้องเอาไปฝากไว้ที่อื่นก่อน



งั้นเดี๋ยวกูมานะ


เออ รีบไปรีบกลับล่ะ


ปลายฟ้าร้องบอกเพื่อนที่กินข้าวโพดเสร็จแล้ว
และเตรียมตัวไปยกจานชามทำหน้าที่สวัสดิการเหมือนเดิม
ซึ่งหัวหน้าหน่วยก็ไม่ลืมเตือนเพราะมีงานเร่งค้างอยู่


ร่างที่ถือถุงข้าวโพดต้มจึงต้องเร่งก้าวออกไปยังทิศทางของที่พัก
ตรงบรรดาเต้นท์นอนเรียงกันอยู่เป็นส่วน ๆ
 
เขามองหาเต้นท์หลังใหญ่ซึ่งจำได้ผ่าน ๆ ว่าใครบางคนนอนอยู่
ก่อนจะตัดสินใจแขวนถุงข้าวโพดต้มไว้ที่เสาหน้าเต้นท์
มั่นใจว่ายังไงตอนมันกลับมาก็คงเห็นเองเหมือนที่มีคนเคยทำให้เขา


แต่... เออ...แล้วแขวนไว้เฉย ๆ แบบนี้มันจะรู้มั้ยวะ
เกิดมีคนเข้าใจผิดแล้วหยิบไปกินขึ้นมาจะทำยังไง


คนนิสัยลังเลเริ่มคิดมาก 
มองถุงข้าวโพดต้มพลางตบกระเป๋ากางเกงเพื่อคว้านหาของบางสิ่ง
ก่อนเจอปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินที่ไว้ใช้เขียนแบบประเมินผล


เขาจึงหยิบมันขึ้นมากดเขียนข้อความไว้ตรงหน้าถุงพลาสติก



คมสัน



อืม...ระบุชื่อไว้แบบนี้จะได้รู้
รับรองว่าไม่มีใครกล้าแย้งของไอ้ประธานค่ายหน้าโหดนั่นแน่ ๆ
เว้นก็แต่มันจะเสือกมีน้ำใจแบ่งให้คนอื่นไปกิน


เอ๊ะ...แล้วถ้ามันเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ  ล่ะจะทำไง

เฮ้ย...ไม่ได้ ๆ 

คุณน้าเขาอุตส่าห์ตั้งใจต้มมาฝาก
ถ้าไม่กินเองเดี๋ยวจะถือว่าผิดคำสัญญาที่บอกไว้

หรือจะให้เขาเขียนอธิบายที่มาที่ไปทั้งหมดดี
แล้วมันจะไม่ยาวไปเหรอวะ เนื้อที่ถุงก็มีอยู่แค่เนี่ย


โอย...แม่งยุ่งยากโว้ยย!!


...งั้นแบบนี้เลยล่ะกัน!!



ปลายฟ้าจึงตัดสินใจจับปากกาขึ้นมาเขียนเติมคำสั้น ๆ 



‘Budder’



เขายืนมองผลงานของตัวเองที่สถิตอยู่ตรงด้านล่างของถุง


อืม...ค่อยเข้าท่าหน่อย
เขียนไว้แบบนี้มันจะได้รู้ว่าบัดเดอร์ส่งมาให้
และเป็นของที่ให้มันโดยเฉพาะเจาะจง
ไม่ต้องไปมีน้ำใจแบ่งคนอื่นอีก


เออ...แต่ว่ามันจะง่ายไปรึเปล่าวะ
อยู่ ๆ ก็ใส่ไปว่ามาจากบัดเดอร์
ทั้งๆ ที่ไม่เคยเทคแคร์อะไรมาก่อนเลย 
เดี๋ยวมันไม่เชื่อขึ้นมาอีกจะทำยังไง


ไหน ๆ ก็รับสมอ้างเป็นคนเอาข้าวโพดมาให้แล้วทั้งที
เขียนอะไรใส่ลงไปเพิ่มอีกหน่อยดีรึเปล่าวะ



ละ...แล้วจะให้เขียนว่ายังไง

ต้องเขียนอะไรถึงจะอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ

ต้องเขียนยาวแค่ไหนถึงจะสื่อถึงความรู้สึกของเขาได้



...ความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อคนคนนั้น



เขาทบทวนความคิดของตัวเองเงียบ ๆ
ปล่อยให้ทุกความรู้สึกแล่นตรงไปสู่มือ
ประทับรอยปากกาบนกลางถุงพลาสติก
ให้ปรากฏเป็นข้อความหนึ่งขึ้นมา



...ข้อความที่เขียนมาจากใจของนายปลายฟ้า





คิดถึงและเป็นห่วงนะ





ฮิ้วววววววว~~!! 


คนอ่านทวนรู้สึกหน้าร้อนวูบเขินตัวเองแปลก ๆ
เขียนเองแล้วดันเสือกอายเองอีก
สรุปว่าเขาย้ายเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาคมบัดเดอร์เสี่ยวแล้วใช่มั้ยเนี่ย!!


...แต่เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งเข้าใจผิด!!

เขาไม่ได้หมายความตามแบบนั้นนะเว้ย!


...คือไอ้ คิดถึงเนี่ยมันแปลว่า 
เขาไม่ค่อยมีโอกาสได้เทคแคร์เท่าไร
แต่ก็ยังคอยนึกถึงตลอดไม่ใช่ อยู่ ๆ จะหายหน้าลืมกันไปเลย


...แล้วที่เขียนว่า เป็นห่วงเพราะอยากมันให้รู้ว่า
อย่ามัวแต่คอยช่วยคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง
ทำงานหนักเหนื่อย ๆ มาก็ไปพักซะบ้าง
เดี๋ยวจะไม่สบายเอาเปล่า ๆ แล้วจะแย่


ทั้งหมดมันก็แค่นั้นเอง...ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลยจริ๊งงจริงงง!!



ทว่าต่อให้พลิกตะแคงซ้ายขวายังไง มันก็ดูออกมาเลี่ยน ๆ แปลก ๆ อยู่ดี
แต่จะให้เขียนอธิบายลงไปเพิ่มเติม พื้นที่บนถุงก็แทบไม่มีเหลือ


โอยยย!!  ช่างแม่งไม่สนแล้วโว้ยยย!!

ถือว่าให้แล้วก็จบกัน มันจะตีความยังไงก็เรื่องของมันล่ะกันเว้ย!! 



นายปลายฟ้าจึงปล่อยถุงข้าวโพดต้มสองฝักแขวนไว้ตรงหน้าเต้นท์แบบนั้น
ก่อนจะเดินกลับไปทำต่อหน้าที่สวัสดิการของตัวเองต่อไปอย่างรีบเร่ง
โดยไม่รู้เลยว่าคล้อยหลังไปเพียงสิบนาที
ใครบางคนที่ตัวเองนึกถึงจะเดินกลับมายังสถานที่แห่งนั้น



นายคมสันผู้ทำงานจนเหงื่อท่วมตัว 
เดินคู่มากับรองประธานค่ายเพื้อนซี้
ที่กะชวนกันมาเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำให้คลายร้อน
ก่อนจะไปกินข้าวเที่ยงแล้วเริ่มลุยงานกันต่อ

หากแต่เพียงแค่เดินมาถึงหน้าเต้นท์
หนุ่มหล่อกลับทักเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติเข้าเสียก่อน


ถุงอะไรแขวนอยู่ตรงนั้นวะ ไอ้คม


คนถูกถามที่เป็นฝ่ายเดินนำจึงหยิบถุงยกขึ้นมาสำรวจ
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิด ๆ เมื่อเห็นของข้างในก่อนบอกคำตอบ


ข้าวโพดต้ม


เออ...จริงด้วย เห็นคนในค่ายว่า
พวกที่ไปเยี่ยมชาวบ้านได้ข้าวโพดต้มมา สงสัยเอามาแบ่งให้มั้ง


ดิวสันนิษฐานขึ้นมาลอย ๆ ตามที่เห็นคนอื่นพูดกัน
แต่นายคมสันกลับไม่ได้ใส่ใจฟัง
เพราะดวงตาคมกำลังจดจ้องอยู่กับบางสิ่ง


...บางสิ่งที่ทำให้ลมหายใจเขาแทบหยุดชะงัก




คมสัน


คิดถึงและเป็นห่วงนะ


Budder’




ประโยคง่าย ๆ ถูกเขียนด้วยปากกาลูกลื่นธรรมดา
แต่มันไม่ธรรมดาเลยสำหรับคมสัน
เพราะข้อความนี้กลับเรียกความทรงจำบางอย่างขึ้นมา


...บัดเดอร์เหรอ


ทำไมบัดเดอร์ถึงให้ข้าวโพดต้มเขา


แล้วยังเป็นข้าวโพดที่ได้มาจากคนที่ไปเยี่ยมชาวบ้าน



หรือว่า...



หากแต่ยังไม่ทันนึก ความคิดทั้งหมดกลับสะดุดลง
เมื่อได้ยินเสียงพูดจากเพื่อนซึ่งเดินผ่านไปเปิดเต้นท์


เออ กูหิวพอดีเลย เอามาให้กินบ้างดิ


ไม่ได้!


คำบอกปฏิเสธอย่างรวดเร็วเด็ดขาด
ทำให้คนที่กำลังจะเข้าไปในเต้นท์ถึงกับหันมาร้องทวงถามอย่างสงสัย


ไรว่ะ มีสองฝักไม่ใช่เหรอ  ปกติมึงไม่ขี้หวงนี่หวา


ดิวขมวดคิ้วมองอย่างงง ๆ  
หากแต่คมสันกลับไม่มีท่าทีขยับ ซ้ำยังคงยืนยันคำเดิมหนักแน่น



อันนี้ไม่ได้....คนสำคัญกูให้มา



คำพูดที่ฟังมาพร้อมกับแววตาจริงจังแบบที่ไม่ค่อยได้เห็น
ทำให้ดิวเผลอหยุดพิจารณาด้วยความสงสัย
ก่อนจะไหวไหล่เหมือนปล่อยให้มันผ่านไป


เอาเถอะ..
เพื่อนไม่อยากให้เขาก็ไม่เซ้าซี้
ถึงหมู่นี้มันจะทำตัวแปลก ๆ ไปหน่อย
แต่ไว้มีอะไรค่อยไปสืบเองทีหลังก็ได้วะ



หนุ่มหล่อจึงจัดการเข้าเต้นท์ไปหยิบเสื้อผ้าต่อ


ปล่อยให้นายคมสันยืนมองถุงข้าวโพดในมืออยู่อย่างนั้น



....ทั้ง ๆ ที่ไม่มีสิ่งใดรับประกันว่าใครเป็นบัดเดอร์กันแน่

แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้นึกหน้าใครบางคนขึ้นมา



...ใครบางคนที่ชอบทำตัวให้อยากดูแล


...ใครบางคนที่ชอบเงียบเวลาถูกเขาถาม


...ใครบางคนที่เขาชอบมองรอยยิ้มสดใสเหมือนโลกทั้งใบกำลังยิ้มให้


...ใครบางคนที่เขาอยากฝากคำคำนั้นไว้เช่นเดียวกัน



นายคมสันหยิบข้าวโพดต้มขึ้นมาแกะซังออกแล้วจึงกัดลงไปหนึ่งคำ
แม้จะเย็นลงมากแล้ว แต่เนื้อข้าวโพดต้มก็ยังทั้งหอม ทั้งหวาน
จนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มบางขึ้นมาอย่างถูกใจในรสชาติ
ซึ่งซึมลึกเข้าไปถึงความรู้สึกเช่นเดียวกับข้อความนั้น


....ข้อความที่เขาอยากฝากความรู้สึกไปให้ถึงเหมือนกันว่า




คิดถึงและเป็นห่วงนะ




...ปลายฟ้า




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4742 baekbow (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 00:34
    กรี๊ดดดดด จะเดาแม่นไปละพ่อคุณ ปลายนี่ก็นะ เขียนข้อความซะหวานเชียว
    #4,742
    0
  2. #4473 bbbbbbbys (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:53
    แหนะะะะะ บัดดี้กะบัดเดอร์คู่นี้ยังงายยยยยยย
    #4,473
    0
  3. #4392 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 20:58
    อะไรคือ คิดถึงและเป็นห่วง คะ เราคิดไปไกลแล้วนะ น่ารักไปนะปลายฟ้า
    #4,392
    0
  4. #4243 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 23:58
    จะหวานกันไปถึงไหนนนน มันเขินนนน!!>///////<
    #4,243
    0
  5. #4082 dddd (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 22:06
    แค่ข้าวโพดต้ม ก็โรแมนติกแล้วล่ะ
    #4,082
    0
  6. #3998 Yuki Kuro (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 19:41
    ระวังติดคอนะ.. คำว่ารักอ่ะ แค่กๆๆๆๆ #โดนพี่ปลายเชือด
    #3,998
    0
  7. #3914 velaz (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 16:05
    ฮาหนูปลาย เขียนเองเขินเอง แต่แม่ยกตายกันเกลื่อนแล้ววรู้มั้ยย >.,<
    #3,914
    0
  8. #3812 mrin (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 19:58
    นั่นแน่ ฮื้วววว
    #3,812
    0
  9. #3658 Trin-Na-Pob (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:43
    อร๊ายยยยยย แต๋วแตกเรียบร้อย 555555 ปลายฟ้าบันซายยยยยย
    #3,658
    0
  10. #3300 ICEwaTEr ' (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 17:22
    คมต้องเป็นญาติกับริว จิตสัมผัสแน่ ๆ แค่มองก็รู้ว่าใครส่งมาให้ 5555555555555555
    คู่นี้น่ารักเว่อร์อ่า ชอบบบบบ
    #3,300
    0
  11. #3214 Redberrylips (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 03:22
    โอ้ยตายแล้ว เขินอ่ะ ทีหรือที่มาของยอดสะเดากับข้าวโพดต้ม โอ้ย ๆ ๆ ๆ ๆ
    #3,214
    0
  12. #3002 YoSChi (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 16:37
    คม จิตสัมผัส!!

    จากบัดเดอร์กลายเป็นปลายฟ้า
    #3,002
    0
  13. #2866 InLove (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 19:50
    อ้าวประธานรู้ได้ไงอะว่าเป็นปลาย มีญาณทิพย์ชัวร์//เริ่มเพ้อและ
    #2,866
    0
  14. #2843 HENS Singular (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 17:03
    -////- มุ้งมิ้งอ่ะ พี่ตมน้องปลาย น่ารักฝุดๆๆๆ
    #2,843
    0
  15. #2787 rorony (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 09:59
    จ้า จ้า ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลยจริงจริ๊งงงง ทำไมต้องขึ้นเสียงสูงด้วยล่ะน้องปลาย ฮุๆ

    เห็นด้วยกับ #17 ค่า ใจเราสื่อถึงกัน ฮิ้ววว//แปลงกายเป็นลูกคู่รับความเสี่ยว
    #2,787
    0
  16. #2285 de.fang (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 02:05
    เพราะใจเราสื่อถึงกันอ่ะ 5555
    #2,285
    0
  17. #2258 DazaDay (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 10:35
    ไอ่ปลายยย 6555555555 ไม่รอดอ่ะ พอเขียนไปตามหัวใจก็ออกมาหมด โอ๊ยเขิน -////////////-
    #2,258
    0
  18. #2144 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 21:27
    กรี๊ดดดดดดดดด น่ารักอ้าาาาาา
    แหม่ๆๆๆ ปลายฟ้าาาาเป็นห่วงเฮียคมก็อย่ามาซึนนนนน
    #2,144
    0
  19. #2072 MayKamon (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 15:57
    เฮียแสนรู้จริงๆ เค้ายังไม่ทันเฉลยเลย รู้ด้วยว่าบัดดี้เป็นใคร
    #2,072
    0
  20. #2061 #JB'z Fanc.# (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:45
    นั่นไง เราว่าแล้วเชียว! อิอิ น่ารักจริงๆคู่นี้
    #2,061
    0
  21. #1877 berry berry (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 01:34
    เซ้นต์ดีซะด้วยนะพี่คม
    #1,877
    0
  22. #1444 แกงส้ม (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 15:59
    ดีนะที่ยังไปซะเร็วอ่ะ ปลาย

    คมเกือบมาเจอแล้ว อิอิ
    #1,444
    0
  23. #1400 KizzllKizz (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 / 23:36
    เขินเว่อร์อะไรเว่อร์อ่ะ - / -
    #1,400
    0
  24. #1224 Jolokia (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 10:45
    โอ่ยยยยยยย อ่านแล้วเขินนนนนนนนนนนนนนน
    "คิดถึงและเป็นห่วงนะ" ..แหม่แหม่แหม่แหมมมมม
    ไม่ต้องมาแก้ตัวให้ยืดยาวววว เลยนะปลายฟ้า
    รู้น่ะว่าคิดถึงและเป็นห่วงจริงๆอ้ะ ><



    ตาคมนี่ก็อีกคน แหม่ ไ่ม่ยอมให้ใครกินเลยเน้ 5555555555555
    #1,224
    0
  25. #1116 Plankton J (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 21:50
    คิดถึงและเป็นห่วงนะ วรั่ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินจ้าเข้า ชงจ้าชงๆ 
    ทางพ่อคมสันก้ชงจ้าชง คนสำคัญ กิบกิ้ววววววววววววววว
    #1,116
    0