ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 75 : ต้นที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 มี.ค. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ยอดสะเดา กับ ข้าวโพดต้ม





ต้นที่ 9





...หลับไปแล้วครับ


เด็กหญิงกานดาวัยห้าขวบนอนหลับสนิทคาตัก
โดยหมอนเป็นตักอุ่น ๆ ของนายปลายฟ้า


...ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไรนัก 

เพราะน้องคงจะเหนื่อยเพลียมาทั้งวัน หลังจากเที่ยวไล่ตามเขาเหมือนคู่ปาท่องโก๋
ความจริงเขาไม่อยากจะไปรบกวนการนอนฝันหวานของน้องหรอกนะครับ
แต่นี่มันสี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว เด็กคนอื่น ๆ เริ่มทยอยออกจากชั้นเรียนเพื่อมุ่งตรงกลับบ้าน  
น้องกานดาเองก็ต้องกลับเหมือนกัน  แต่เล่นมานอนหลับปุ๋ยอยู่อย่างนี้


...แล้วจะให้เขาทำยังไงดีวะเนี่ย?




คงต้องอุ้มไปส่งแล้วมั้ง ไอ้ปลาย


เกมส์เสนอแนะเมื่อเห็นสภาพของเด็กหญิงตัวน้อยนอนนิ่งหลับสบาย
ซึ่งปลายฟ้าก็พยักหน้าเห็นด้วย   


...คงต้องเป็นอย่างนั้น หลับสนิทขนาดนี้มองแล้วไม่อยากปลุก
ไหน ๆ อยู่ด้วยกันมาทั้งวัน จะให้เขาอุ้มไปส่งก็ได้ไม่ลำบากเย็นอะไร


คนที่ตัดสินใจได้แบบนั้นจึงหันไปถาม น้องแก้ม
เด็กนักเรียนหญิงป.ห้า ผมสั้น ใบหน้ากลมบ็อก
ผู้ระบุตัวว่าอยู่ข้างบ้านร่างเล็กบนตัก
ซึ่งมาเตรียมแสตนบายรอไว้อยู่แล้วเพื่อนำทางเหมือนที่เคยบอกไว้



น้องแก้มบ้านอยู่ไหนครับเดี๋ยวพี่พาน้องกานดาไปส่งให้


เด็กหญิงแก้มตอบเสียงเจื้อยแจ้วกลับมา
หากแต่เป็นคำตอบที่ทำให้คนฟังถึงกับสะดุ้ง


อ๋อ ไม่ไกลหรอกคะ แค่กิโลเดียวเอง




ห่ะ? 


ดะ...เดี๋ยวก่อน 


พี่ฟังผิดรึเปล่า? 


...แค่กิโลเดียว



...เฮ้ย! มันไม่ใช่ แค่นะครับน้อง



ไอ้เกมส์เหมือนจะสงสัยเช่นเดียวกับเขา จึงหันไปถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ



ห่างจากนี้หนึ่งกิโลจริงๆ  เหรอ แล้วน้องมาโรงเรียนยังไง


แก้มเดินมาค่ะ เพราะบ้านแก้มยังไม่มีจักรยาน 



ประโยคที่ได้ยินทำเอาเขากับเกมส์ถึงกับมองหน้ากันเงียบ ๆ


...สำหรับเด็ก ๆ บนดอยคงเห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา 
ในการเดินทางไปกลับหนึ่งกิโลเมตรทุกวันจากบ้านมาโรงเรียน
แต่ถ้าเทียบกับคนในเมืองที่มีทั้งมอเตอร์ไซต์ รถยนต์ หรือแม้แต่ BTS ช่วยย่นระยะทาง
มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงความสะดวกสบายที่ได้รับมาอย่างง่ายดาย
จนบางครั้งลืมไปว่ายังมีผู้คนอีกมากมายซึ่งไม่ได้รับโอกาสเหล่านี้


และที่สำคัญ...สิ่งที่ทำให้เขานึกทึ้งไปมากกว่านั้น
คือน้องแก้มเพิ่งจะอายุแค่สิบเอ็ดขวบเอง


ไม่สิ...ไอ้ตัวเล็กที่นอนอยู่บนตักเขาเพิ่งจะอายุห้าขวบด้วยซ้ำ
แต่กลับสามารถเดินเท้ามาได้เป็นระยะทางขนาดนี้!



...แม้รู้ทั้งรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ก็ยังอดรู้สึกหน่วงใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้


ปลายฟ้าจึงลุกขึ้นยืนโดยอุ้มร่างเล็กที่หลับให้ศีรษะเอนสบกับไหล่
แล้วหันไปพูดกับน้องแก้มที่รออยู่



งั้นวันนี้ให้พี่เดินไปส่งน้องแก้มที่บ้านนะ
...ส่วนงานที่เหลือกูคงต้องฝากมึงแล้วล่ะไอ้เกมส์


ท้ายประโยคเขาหันไปบอกเพื่อนซี้ซึ่งตกปากรับ
แต่ก็ยังไม่วายแอบถามด้วยความเป็นห่วง


เออ ๆ ไปคนเดียวได้แน่นะ ให้ใครไปเป็นเพื่อนมึงมั้ย


ได้ดิ เดี๋ยวก็กลับแล้ว


งั้น อ่ะ... กูให้นี่... 


ถุงผ้าใบหนึ่งถูกยื่นส่งมาให้ตรงหน้า ปลายฟ้ารับมาถือไว้อย่างงง ๆ 
ก่อนจะเปิดดูข้างในเห็นเป็นพวกขนมสองสามถุงกับนมกล่อง



...อะไรวะ เอามาให้ทำไม?


ยังไม่ทันจะอ้าปากถามให้คลายความสงสัย
คู่สนทนากลับสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
และเป็นคำตอบที่ชวนให้เตะปากมากที่สุด


เต่าอย่างมึงกว่าจะคลานมาถึงค่ายคงสองทุ่มพอดี
กูเลยให้เสบียงเอาไปกินระหว่างทาง


น่าน...ถ้าไม่กวนก็คงไม่ใช่มึงสินะไอ้เกมส์

คนโดนแหย่เลยรีบร้องโวยวายดังลั่น



มึงอย่าดูถูกสิวะ!  สองทุ่มที่ไหน อีกสิบห้านาทีก็กลับมาแล้ว 
ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวมึงคอยดู



ปลายฟ้าฮึดฮัดพูดโต้อย่างหงุดหงิด แต่ไอ้เกมส์กลับหัวเราะยิ้มร่า
พยายามยัดเหยียดถุงขนมโดยให้เหตุผลว่า


เอาไปนั้นแหละ กูอยากฝากให้น้องเขาด้วย
รีบไปได้แล้วมึง เดี๋ยวกูจะจับเวลา
เอาสิบห้านาทีเป๊ะๆ ห้ามเลทนะโว้ย
ถ้ามึงแพ้ต้องจ่ายกูมาสองร้อย โอเคป่ะ?”


ไม่รู้ว่าอยู่ ๆ ประเด็นนี้กลายเป็นการพนันขันต่อกันเมื่อไร
แต่ลูกผู้ชายอย่างปลายฟ้าฆ่าได้หยามไม่ได้ ศักดิ์ศรียังมีครับ
คราวนี้จะพิสูจน์ให้เห็นเลยว่าตัวเองไม่ได้ช้าเป็นเต่าเหมือนที่ใคร ๆ เรียก


เขาเลยรับข้อเสนอโดยท้าว่า ถ้าเขากลับมาทัน 
ไอ้เกมส์ก็ต้องจ่ายมาให้สองร้อยเหมือนกัน
แต่เหมือนคู่พนันไม่สะทกสะท้านใด ๆ 
คล้ายมั่นใจว่าจะชนะเต็มประดาซะอย่างนั้น


หึ มึงไม่เคยได้ยินรึไงวะว่าตอนวิ่งแข่งกัน เต่ามันยังชนะ กระต่ายได้เลย



....‘ไอ้เต่าปลายคนนี้ก็ทำได้ไม่แพ้ใครเหมือนกันล่ะโว้ยย!!




คนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นในการแข่งขัน
จึงรีบตั้งใจเดินให้ถึงเป้าหมายโดยมีน้องแก้มเป็นผู้นำทาง
หากแต่ยังไม่ทันจะพ้นจากที่ตั้งค่ายกลับมีเสียงหนึ่งเรียกทักเสียก่อน


อ้าว ปลายจะไปไหนครับ


ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหนุ่มหล่อวิศวะคนคุ้นเคย
ซึ่งเหมือนจะเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี


อ๋อ เดินไปส่งน้องกานดาที่บ้านน่ะ 


ดิวคล้ายจะเข้าใจโดยอัตโนมัติ 
เมื่อเหลือบมองเห็นร่างเล็กที่หลับอยู่ซบไหล่ของอีกฝ่าย 
แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะซักถามซ้ำ


แล้วบ้านน้องอยู่ไหนล่ะครับ


ห่างจากโรงเรียนแค่กิโลเดียวเองค่ะ


ไม่ใช่เสียงของปลายฟ้า
แต่เป็นของน้องแก้มซึ่งอยู่ข้างตัวตอบขึ้นมาแทน
และเป็นคำตอบที่ทำให้คนฟังต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ


โห....ไกลจัง งั้นผมเดินไปส่งด้วยดีกว่านะ


ร่างสูงเสนอตัวทันทีที่ได้ยิน แต่ปลายฟ้ากลับลังเลเพราะไม่อยากจะรบกวน


เออ ไม่เป็นไร เราเกรงใจ  แล้วงานดิวเสร็จหมดแล้วเหรอ


“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก 
ผมแค่อยากเดินไปเป็นเพื่อนปลาย


ทั้งแววตาและน้ำเสียงของคู่สนทนาบ่งบอกถึงความจริงใจ จนปลายฟ้าชักจะเขว


....เอาจริง ๆ ดิวก็เป็นบัดเดอร์เขาด้วย
คงเป็นเรื่องปกติที่อยากจะดูแลเทคแคร์
ถ้าปฏิเสธไปเดี๋ยวจะเสียน้ำใจกันเปล่า ๆ 
อีกอย่างขืนยักยักมาก ๆ ได้เกินเวลาสิบห้านาทีที่พนันไว้แน่ ๆ 


คนมีชนักติดหลังจึงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต


งั้นก็ได้ครับ


หนุ่มหล่อยิ้มกว้างส่งผลให้ใบหน้ามีเสน่ห์ชวนมองมากกว่าเดิม
แล้วจึงพาร่างของตัวเองขยับมาเดินข้าง ๆ ปลายฟ้า
ทว่ายังไม่ทันจะก้าวไปไหน เสียงปริศนาจากด้านหลังกลับดังขึ้นขัดจังหวะอีกรอบ



เฮ้ย! ไอ้ดิว จะไปไหนวะ!!


ทั้งเขาและเจ้าของชื่อหยุดชะงักหันไปมองผู้มาเยือนซึ่งเดินตรงมา


ไม่ต้องเดา...

คนที่สามารถใช้น้ำเสียงเรียกรองประธานค่ายได้อย่างสนิทสนมขนาดนี้
คงมีเพียงคนเดียว...


...ไอ้ประธานค่าย นายคมสัน 




กำลังจะเดินไปส่งน้อง  บ้านเขาอยู่ห่างจากนี้ตั้งกิโล 
เลยกะไปเป็นเพื่อนปลายสักหน่อย ทำไม..มีอะไรหรอ?”


คำตอบถูกเปลี่ยนเป็นคำถามขึ้นมาแทน
คมสันหยุดชะงัก ดวงตาคมกวาดมองเลยมายังคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง
แล้วจึงเบนกลับมาที่คนต้นเรื่องพร้อมกับอธิบายถึงสาเหตุ


ไอ้บีมมันให้มาถามว่าโทรไปสั่งท่อน้ำพีวีซีที่ร้านวัสดุรึยัง


เออว่ะ! ...ใช่  ๆ เกือบลืมเลย  อ่ะ...งั้นมึงเอาเบอร์ไป 
แล้ววานโทรสั่งให้ทีแล้วกันนะ กูจะได้เดินไปส่งน้องกับปลายต่อ 


ดิวทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์
หากแต่คนตรงข้ามกลับร้องขัดขึ้นเสียงเข้ม


ไม่ได้!


คนถูกห้ามหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองคนออกคำสั่ง
พลางขมวดคิ้วถามกลับอย่างงง ๆ


ทำไม?”


มึงเป็นคนวางแปลนท่อน้ำไม่ใช่เหรอ  กูไม่รู้ว่าต้องใช้อะไรเท่าไร


คมสันตอบเสียงเรียบ แต่ดูเหมือนเหตุผลยังไม่มีน้ำหนักมากพอ
จนทำให้คู่สนทนาพูดแย้งโต้กลับอย่างไม่คลายความสงสัย


มึงก็อ่านแบบออกนี่หว่า โทรสั่งเอาสิ 


ไม่ได้! มึงก็รู้ว่าข้อต่อท่อพีวีซีมันเยอะ  ถ้าสั่งขาดไปแล้วมันจะลำบาก 
มึงอย่าลืมสิว่าร้านวัสดุก่อสร้างมันอยู่ข้างล่างนู้น
จะให้เขาขึ้นมาส่งสองสามเที่ยว มันเสียเวลา
แล้วอีกอย่างกูต้องไปเก็บงานต่อด้วย ไม่ว่างสั่งให้
มึงไปคุยกับไอ้บีมเอาเอง แล้วรีบ ๆ โทรสั่งเร็ว ๆ เข้าล่ะ
ใกล้ห้าโมงแล้วเดี๋ยวร้านมันจะปิดซะก่อน


คำอธิบายยาวเหยียดที่ยกมาอ้างทำให้คนฟังถึงกับจนมุม
เล่นบอกมาขนาดนี้แม้แต่ปลายฟ้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังเผลอสยอง
กับความเฮี้ยบและโหดของท่านประธาน ขนาดเพื่อนตัวเองแท้ ๆ ยังไม่เว้นเลย

...คนอะไรวะน่ากลัวจริง ๆ 



ดิวไปทำงานเถอะ เราไปเองคนเดียวได้ไม่เป็นไร


เขาพูดเสนอด้วยกลัวว่าขืนพ่อรองประธานยังไม่ไป
เดี๋ยวบัดเดอร์ตัวเองจะเป็นฝ่ายโดนบัดดี้ของตัวเอง
จับเชือดคอจนไม่เหลือใครอยู่ให้คอยเทคแคร์


หนุ่มหล่อมีทีท่าไม่อยากทำตามคำสั่งสักเท่าไร
แต่อย่างไรงานก็ต้องเป็นงาน
ดิวถอนหายใจเบา ๆ  ก่อนหันมาเอ่ยบอกกับอีกคนทิ้งท้าย


งั้นปลายรีบไปรีบกลับมานะครับ ผมเป็นห่วง


ปลายฟ้าพยักหน้ารับคำ 
ดิวจึงขอตัวเดินหลบไปยังทิศทางของอาคารอเนกประสงค์
ทิ้งเขาไว้กับใครบางคนซึ่งยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเดินไปไหน
กระทั่งเขาแปลกใจจนต้องหันไปสบดวงตาคม 
อีกฝ่ายทำท่าคล้ายจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง ทว่ากลับลังเลหยุดไปดื้อ   
แล้วจึงหมุนตัวเดินแยกห่างออกไปอีกทางเงียบ ๆ 


อะไรของมันวะ...


คนสงสัยขมวดคิ้วไม่เข้าใจการกระทำแปลก ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น



...พูดถึงอะไรแปลกๆ ก็นึกขึ้นมาได้อีกเรื่องว่า


ทำไมถึงมีคนชอบเป็นห่วงเขาอยู่เรื่อย?
แค่เดินไปส่งน้องที่บ้านนะเว้ยไม่ได้ไปรบสักหน่อย ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ 
ดิวก็คนหนึ่ง.... ไหนจะไอ้เกมส์อีก 
แต่ไอ้เพื่อนเขาคงเห็นเป็นเรื่องสนุกมากกว่า เลยตั้งเงื่อนไขพนันไปซะอย่างนั้น


อ้าว...แล้วนี่มันกี่โมงแล้ววะ  เสียเวลาคุยไปตั้งขนาดนี้ 

ไหนดูดิ...



ปลายฟ้าล้วงมือถือของตัวเองขึ้นมากดดูเวลา
แล้วก็แทบจะตาเหลือกเมื่อเห็นตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ



เฮ้ย! ฉิบหาย...ผ่านไปห้านาทีแล้วกูยังไม่ได้ออกจากค่ายเลย


....แม่งซวยแล้ว!!



คนผู้เห็นภาพเงินสองร้อยบาทใกล้จะปลิวหายในกระเป๋าสตางค์ลาง ๆ 
จึงรีบจูงมือเด็กหญิงแก้มก้าวพรวด ๆ ออกจากค่ายไปตามทางดินสายเล็ก
มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของน้อง ๆ ซึ่งมีระยะห่างจากที่นี่หนึ่งกิโลทันที




พอพ้นตัวค่ายไปหน่อยจะเป็นวัดเล็ก ๆ ที่พวกเด็กวิศวะมาขออาบน้ำ
ถัดไปเป็นบ้านปลูกติด ๆ กันห้าหกหลัง
แต่เมื่อเลยละแวกนั้นมาได้ไม่ไกลก็จะกลายเป็นทุ่งสลับกับต้นไม้น้อยใหญ่
คล้ายกับพื้นที่ทำการเกษตรซึ่งเป็นหนึ่งในอาชีพหลักของชาวบ้าน
แม้จะอยู่บนดอยหากแต่ยังมีพื้นที่ทำไร่นาปลูกผักต่าง ๆ  ให้ชาวบ้านเลี้ยงตัวได้พออยู่พอกิน
จึงทำให้มีแปลงสีเขียวปรากฏมากมายท่ามกลางภูเขาสูงโอบล้อม


ปลายฟ้าสูดอากาศบริสุทธิ์บนดอยเข้าไปเต็ม ๆ ปอด
ชีวิตที่เกิดมาอยู่แต่ในเมืองกรุงแบบเขา เคยชินกับปัญหารถติด มลพิษ ความแออัด 
ได้มาอยู่ใกล้ชิดธรรมชาติแบบนี้ 
ก็คล้ายกับจะเป็นการปลดปล่อยความเหนื่อยล้าไปได้อีกทางหนึ่งเหมือนกัน

ถ้าเขากลับไปที่หอแล้วน่าจะลองปลูกต้นไม้ดูสักต้นสองต้นดีมั้ยนะ
มีต้นไม้สีเขียว ๆ แต่งห้องบ้างน่าจะทำให้สดชื้นขึ้น



...แล้วเอาเป็นต้นอะไรล่ะ?


...กุหลาบดีมั้ยเอ๊ะ..เขาว่าปลูกยากไม่ใช่เหรอ
ต้องเอาใจใส่มันให้มาก ๆ  ถ้าให้สวยต้องปลูกกันหลายๆ  ดอกด้วย
สงสัยระเบียงหอเขาคงมีพื้นที่ไม่พอ


...กระบอกเพชรล่ะเลี้ยงง่ายดีด้วย ไม่ต้องคอยให้น้ำให้ปุ๋ยมาก
เออ...แต่มันไม่มีดอกนะ  อยากได้ต้นที่มีดอกมากกว่า ยิ่งหลาย ๆ สีดูแล้วเพลินตา


...งั้นกล้วยไม้ไปซื้อที่เขาปลูกจนมีดอกแล้วค่อยเอามาเลี้ยงอีกทีไง 
แต่ อืม...แบบนั้นมันดูเหมือนไม่ค่อยภูมิใจเลยแฮะ
สู้ค่อย ๆ เลี้ยงมันจากต้นเล็ก ๆ ดีกว่ามั้ย



ถ้างั้นเอาเป็น...



ความคิดลังเลสะดุดลงทันที เมื่อปลายฟ้าถูกมือเล็กของคนข้างตัวดึงชายเสื้อเอาไว้
คล้ายจะสะกิดเรียกให้หยุดเดิน จนเขาต้องหันมองเด็กหญิงแก้ม
ซึ่งทำปากบุ้ยใบ้ไปด้านหลังก่อนจะเอ่ยคำพูด


มีใครก็ไม่รู้ตามมาค่ะ


ดวงตากลมรีบเหลียวกลับไปมองทันที
จึงเห็นร่าง ๆ หนึ่งเดินอยู่ด้านหลังห่างกันเกือบสิบห้าเมตร
ลักษณะท่าทางสูงใหญ่ชวนให้คุ้นตาอย่างประหลาด
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นความชัดเจนของใบหน้าคม
ประกอบกับรัศมีโหดที่แผ่กระจายออกมาเหมือนมาเฟีย



เฮ้ย! ชัดแล้ว...ไอ้ประธานค่ายนี่หว่า



เออ....ละ...แล้วมันมาได้ไงวะ?



อีกฝ่ายคล้ายจะเห็นว่าเขารู้ตัว
จึงเร่งก้าวตามมาให้ทันตรงที่เขาหยุดเดิน
แต่ยังไม่ทันที่จะอ้าปากถามใด ๆ 
คนตรงหน้ากลับเป็นฝ่ายตอบขึ้นมาเสียก่อน


พอดีเก็บงานเสร็จเร็วเลยตามมาช่วย


เหตุผลสั้น ๆ แต่ได้ใจความถูกบอกด้วยน้ำเสียงเรียบปนหอบเล็ก ๆ 
ราวกับเพิ่งรีบเร่งไล่ตามมาเป็นระยะทางไกล
ปลายฟ้ามองผู้มาเยือนนิ่งเหมือนคนจับต้นชนปลายไม่ถูก



...ห่ะ...มันบอกว่าจะมาช่วยเนี่ยนะ  แล้วจะมาช่วยเรื่องอะไร?



แต่ข้อสงสัยในใจกลับได้รับการเฉลยทันที
เมื่อร่างสูงยื่นมือใหญ่มาตรงหน้า


เมื่อยรึยัง ส่งน้องเขามาสิ


คมสันพูดแค่นั้น ก่อนดึงร่างเล็กซึ่งหลับพาดไหล่ของอีกคนไปอุ้มแทน
โดยที่ปลายฟ้ายื่นส่งเด็กน้อยให้โดยไม่ทันปริปากอะไร
พอน้องกานดาพ้นไปจากตัวจึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า
ไหล่ของตัวเองปวดระบบจนยกแทบไม่ขึ้นมากแค่ไหน


แน่ล่ะ...อุ้มน้องมาเกือบทั้งวันเลยนี่
ไหนจะต้องหิ้วถุงผ้าใส่ขนมที่ไอ้เกมส์มันฝากมาอีก
....จะไม่ให้ล้าก็คงแปลก


แต่ที่น่าแปลกกว่าคือการที่อยู่ ๆ ใครบางคนดันโผล่มาเนี่ยแหละ



ไปกันยัง


คมสันหันมาถามสั้น ๆ  
แล้วจึงเดินนำหน้าไปโดยไม่รอคำตอบใด ๆ ตามประสาคนชอบทำอะไรรีบ ๆ 
ปลายฟ้าจึงได้แต่ขยับก้าวเดินตามไปทั้ง ๆ ที่ในหัวสมองยังคงมึนงง



...ตกลงนี่ใครต่อใครเห็นว่าเขาไว้ใจไม่ได้ขนาดนั้นเลยรึไง
แค่เดินมาส่งน้องกลับบ้านถึงขนาดต้องมีคนตามมาช่วย



ที่สำคัญคือ ไอ้คนคนนี้มันดันเป็นบัดดี้เขาด้วย!
แล้วบัดเดอร์ภาษาอะไรกันต้องให้บัดดี้เป็นฝ่ายดูแลแทน
รู้ถึงไหนอายถึงนั้นเข้าพอดี


โธ่เว้ย! ไอ้ปลายฟ้า...จับได้ใครไม่ได้
ทำไมต้องมาจับได้ไอ้คนชอบช่วยชาวบ้านแบบนี้ด้วยวะ
แล้วอย่างนี้เขาจะหาโอกาสตอบแทนมันได้ยังไง

 
...เวรกรรมแท้ ๆ เลยกู



ปลายฟ้าคิดอย่างปลงตกสับสนในสถานะของตัวเอง
ขณะที่เดินจูงมือเด็กหญิงแก้ม เคียงคู่ไปกับนายคมสันซึ่งอุ้มเด็กหญิงกานดาเอาไว้
แล้วจึงพากันเดินข้าง ๆ  แบบนี้โดยไม่มีใครพูดอะไรไป


....ตลอดทาง




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------




TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4739 baekbow (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 22:33
    ครอบครัวสุขสันต์ 555
    #4,739
    0
  2. #4532 imemymine15 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 19:14
    หุหุ
    #4,532
    0
  3. #4389 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 16:46
    เหมือนพ่อแม่ลูกเลยอ่ะ
    #4,389
    0
  4. #4226 DarkTalL (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 09:13
    งืออออออ ความพ่อแม่ลูกนี้>////////<
    #4,226
    0
  5. #3995 Yuki Kuro (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 18:06
    เด็กทั้งสองคนนี่เป็นลูกของเรานะ พี่คม! (เพ้อ #ข้ามไปอย่าใส่ใจ) 555555555
    #3,995
    0
  6. #3809 mrin (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 19:21
    คิดภาพตามจะได้แบบ พ่อ แม่ ลูก เลยเว้ย
    #3,809
    0
  7. #3589 sosozee (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 18:48
    เสียสองร้อยแน่ๆๆ ปลายเต่าน้อย
    #3,589
    0
  8. #3267 Marshmallow KinG (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 18:44
    เหมือนจะเลยเวลาแล้ว? (หัวเราะ)
    #3,267
    0
  9. #3211 Redberrylips (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 03:08
    แหม อยากไปส่งเองล่ะสิ ชิชะ
    #3,211
    0
  10. #2999 YoSChi (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 16:16
    อยากไปเองเลยห้ามนู้นห้ามนี่ดิวใหญ่เลยยยย!!
    #2,999
    0
  11. #2828 HENS Singular (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 17:11
    ไม่อึดอัดกับบ้างเหรอพ่คู๊ณณณณ พูดกันบ้างอะไรบ้างเถ๊อะ
    #2,828
    0
  12. #2784 rorony (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 09:24
    อืม ถ้าเฮียดิวเนียนเป็นบัดเดอร์ปลาย แล้วที่จริงใครเป็นบัดเดอร์เฮียกันนะ?
    เพราะบัดเดอร์ปลายคือเฮียคมแน่ๆ > <
    #2,784
    0
  13. #2378 sunmile (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 22:01
    อยากไปกับเขาก้บอกกกกกก
    #2,378
    0
  14. #2281 de.fang (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 01:29
    ชักแม่น้ำทั้งห้ามากๆอ่ะเฮีย 555
    พี่ดิวอ่ะ อย่าออกตัวแรงนักสิ
    #2,281
    0
  15. #2255 DazaDay (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 09:54
    เกมส์รอรับตังค์สองร้อยได้เลย 555555555555555555
    ความจริงแล้วบัดเดอร์ปลายไม่ใช่ดิวแต่เป็นพี่คมใช่ม้ายยยย บอกมา!!!!!!
    #2,255
    0
  16. #2140 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 20:55
    เฮียคมเจ๋งงงงงง อย่าให้ดิวทำแต้มได้นะ!!
    #2,140
    0
  17. #2069 MayKamon (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 12:21
    ดิวค่ะ พลาดแล้วค่ะ ให้พระเอกออกตัวแบบนี้ น้องต้องทำใจแล้วแหละ 555
    #2,069
    0
  18. #1872 berry berry (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 00:59
    พี่คมปิดโอกาสทำคะแนนของดิวอ่ะดิ 555
    #1,872
    0
  19. #1441 แกงส้ม (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 15:41
    คม หึงอ่ะดิ อิอิ
    #1,441
    0
  20. #1311  '키' (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 14:26
    ทำไมนายปลายฟ้ามันคิดช้างี้เนี้ย
    อ่านๆไปเองยังหงุดหงิด lol เปนเพื่อนกันไม่ได้แน่
    เราก้เลือกเหมือนกันนะ แต่เราคิดเร้ว อันนี้แมร่งเล่นคิดก้คิดแมร่งอย่างเดียว

    เฮ้อ. เหมือนเพื่อนกูเลย เซงเป้ด =_=
    #1,311
    0
  21. #1221 Jolokia (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 07:25
    หวานนนน หวานกันเกินไปแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด >///<
    #1,221
    0
  22. #1113 Plankton J (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 21:10
    พ่อแม่ลูกชัดๆเลยนะคะหลา่น 555555555555
    #1,113
    0
  23. #596 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 13:12
    ทำเวลาด้วยนะคะ พี่ปลายด้วยสองร้อยปลิว 555
    #596
    0
  24. #582 run*-* (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 23:59
    O_O น่ารัก มากเลยค่ะ
    อ่านแล้วอุ่นหัวใจจังเลย
    เพิ่มเข้าใจอารมณ์อย่างนี้
    คิดถึงบ้านจัง
    เราก็เคยเดิน
    ตั้งหลายกิโล 55555555


    #582
    0
  25. #570 มังกรอินดี้ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 19:49
    น่ารักอ่ะ นึกภาพตามแล้วเหมือนครอบครัวสุขสันต์ 55 :)
    #570
    0