The Ruined World

ตอนที่ 2 : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

"อะ เอาจริงดิ...นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?..."

ไฮน์ได้แต่เอ่ยพึมพำอย่างเหม่อลอยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

 

ปัง! ปัง!

เสียงบางอย่างกระแทกประตูดังขึ้น ทำให้ไฮน์สะดุ้งรีบหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

 

ตู้ที่ถูกดันไปติดประตูเริ่มสั่นจากแรงกระแทกที่มาจากอีกด้าน ไฮน์รีบวิ่งไปคว้าโคมไฟมาถือไว้

 

ตูม!!

ตู้ไม้ที่โดนกระแทกในที่สุดก็ล้มลงไปกับพื้นเสียงดังลั่นและเผยให้เห็นประตูไม้ที่หักเป็นรูจากแรงกระแทก พร้อมกับเงาร่างสีดำที่พุ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

 

สัตว์ประหลาดสี่เท้ารูปร่างคล้ายเสือสีดำบนแผ่นหลังเผยให้เห็นกระดูกคล้ายหนามที่โผล่ขึ้นมาเรียงเป็นสองแถว ใบหน้ามีลักษณะคล้ายหมาป่าผสมหมี

 

ทันทีที่สัตว์ประหลาดหันมาเห็นเธอมันก็โจนเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ไฮน์ผินตัวหลบไปด้านข้างก่อนใช้โคมไฟในมือเหวี่ยงเข้าใส่หัวสัตว์ประหลาดเต็มแรงจนโคมไฟหักครึ่ง

 

ไฮน์อาศัยจังหวะที่สัตว์ประหลาดส่ายหัวด้วยความมึนงงเหลือบมองรอบข้างอย่างรวดเร็วหาอะไรที่พอใช้เป็นอาวุธมาถือไว้ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับกรรไกรคมกริบที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

 

ไฮน์รีบโผไปคว้ากรรไกรมาไว้ในมือเป็นจังหวะเดียวกับที่สัตว์ประหลาดตัวนี้กระโจนเข้าใส่อีกรอบ ไฮน์รีบพลิกตัวหลบแล้วใช้กรรไกรแทงไปที่ใต้ลำคอของสัตว์ประหลาดอย่างรวดเร็ว

 

หลังแทงเสร็จไฮน์ดึงกรรไกรออกมา เลือดสีแดงดำไหลออกมาจากบาดแผล ไฮน์รีบก้าวถอยไปทางประตูแต่ก่อนที่จะได้ลอดออกไปทางช่องประตูกลับต้องรีบเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บไปข้างๆทำให้เสียหลักล้มลง

 

ทว่าก่อนที่ไฮน์จะทันได้ลุกขึ้นสัตว์ประหลาดก็เหวี่ยงกรงเล็บเข้าใส่เธอทำให้เธอต้องรีบกลิ้งตัวหลบกรงเล็บที่พุ่งเข้ามาอย่างหวุดหวิด

 

ไฮน์เหลือบมองเตียงที่อยู่ข้างๆก่อนเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาโยนคลุมสัตว์ประหลาดไว้แล้วรีบลุกขึ้นวิ่งข้ามเตียงไปอยู่อีกฟากของห้องให้ไกลจากสัตว์ประหลาด

 

หลังกวาดสายตาไปรอบห้องก็ยังไม่พบอาวุธที่จะช่วยเธอจัดการกับสัตว์ประหลาดตรงหน้าได้เลย ไฮน์ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างวิตกกังวลก่อนตัดสินใจวิ่งออกไปเปิดประตูแล้วพุ่งออกไปที่ระเบียง

 

ไฮน์ก้มหน้าลงมองพื้นด้านล่าง พลางคิดว่าเธอคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกระโดดลงไป และหากเธอกระโดดลงไปก็คงไม่เจ็บมากนักเพราะห้องของเธออยู่บนชั้นสองทำให้ระยะห่างจากพื้นไม่มากนักนอกจากนี้ด้านล่างยังมีพุ่มไม้ที่ช่วยรองรับแรงกระแทกหากกระโดดลงไปได้ในระดับหนึ่ง

 

เพล้ง!

เสียงประตูกระจกด้านหลังแตกทำให้ไฮน์รีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็วก็พบกับสัตว์ประหลาดตัวนั้นที่หลุดออกมาจากผ้าห่มแล้วพุ่งตัวพังประตูกระจกเข้ามาหาเธอพร้อมกับอ้าปากกว้างหมายจะขย้ำเธอให้ตาย

 

ด้วยความตกใจไฮน์กำมือแน่นพลันสัมผัสได้ถึงกรรไกรที่อยู่ในมือจึงรีบยกกรรไกรขึ้นมาตั้งรับคมเขี้ยวของสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามา แม้จะสามารถป้องกันไม่ให้สัตว์ประหลาดกัดเธอได้แต่แรงกดกระแทกจากสัตว์ประหลาดก็ทำให้มือเธอชาจนเกือบทำกรรไกรหลุดมือ

 

แม้จะป้องกันเขี้ยวอันแหลมคมของสัตว์ประหลาดได้แต่ก็ไม่อาจป้องกันกรงเล็บในอุ้งมือทั้งสองที่แหลมคมไม่แพ้กันได้ ทำให้แขนข้างขวาของเธอถูกข่วนเป็นทางยาวรวมถึงไหล่ซ้ายที่โดนกรงเล็บของสัตว์ประหลาดแทงเข้าไปเต็มๆ และแรงกระแทกจากแผ่นหลังของเธอที่ไปชนเข้ากับราวระเบียงจนรู้สึกปวดร้าว

 

ไฮน์กลั้นใจใช้แรงทั้งหมดที่เธอมีพลิกตัวเหวี่ยงร่างของสัตว์ประหลาดให้ตกลงไปจากระเบียงแล้ววิ่งเข้าไปในห้องพลางหายใจหอบ

 

สองเท้ารีบวิ่งไปทางประตูอย่างรวดเร็ว ไฮน์ก้มตัวลงลอดผ่านช่องบนประตูเลือดบริเวณแผลของเธอไหลเป็นทางยาวหยดลงบนพื้นตามทางที่เธอวิ่งไป

 

ตุบ...ปัง!

เสียงฝีเท้าของสัตว์ประหลาดที่คงลุกขึ้นแล้วปีนเข้ามาในห้องของเธออีกครั้งกำลังวิ่งไล่ตามเธอมาจากทางด้านหลัง

 

ไฮน์ไม่มีเวลาที่จะหันกลับไปมองสมาธิทั้งหมดทุ่มเทไปกับการวิ่งไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด เธอรีบวิ่งลงไปทางบันได เสียงฝีเท้าของสัตว์ประหลาดที่วิ่งตามมาที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆทำให้ไฮน์รีบกระโดดข้ามราวบันไดลงไปชั้นล่าง

 

ร่างของเธอล้มกลิ้งไปสองสามตลบยังไม่ทันได้โอดครวญก็ต้องรีบลุกขึ้นวิ่งไปทางห้องครัวอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบหนีจากสัตว์ประหลาดที่ไล่ตามมาข้างหลัง

 

ทันทีที่เข้ามาในห้องครัวไฮน์รีบปรี่เข้าไปเปิดลิ้นชักแล้วคว้ามีดทำครัวขนาดพอดีมือขึ้นมาเล่มหนึ่ง

 

ไฮน์รีบเดินไปแอบอยู่ข้างประตูพยายามรวบรวมสติกลับมาให้ได้มากที่สุดพลางกระชับมีดในมือแน่น เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของสัตว์ประหลาดที่เดินมาทางห้องครัวช้าๆ พลางปรับระดับลมหายใจให้แผ่วเบาให้มากที่สุด

 

วินาทีที่หัวของสัตว์ประหลาดโผล่เข้ามาในห้องไฮน์ก็รีบใช้มีดในมือเหวี่ยงแทงสัตว์ประหลาดทันที

 

เสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดที่โดนมีดปักเข้าที่ลำคอดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ไฮน์ไม่รอช้ารีบดึงมีดขึ้นมาเหวี่ยงไปที่สัตว์ประหลาดอีกรอบ

 

สัตว์ประหลาดหลบมีดที่พุ่งเข้ามาตามสัญชาติญาณก่อนที่จะใช้กรงเล็บตะปบไปทางไฮน์ ทำให้เธอต้องรีบถอยตัวหลบไปด้านหลัง พลางกระชับมีดในมือให้แน่นขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปตวัดมีดหมายเอาชีวิตสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

 

 

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรไฮน์หายใจหอบตัวโยนมองภาพของสัตว์ประหลาดค่อยๆทรุดตัวลงสิ้นลมหายใจตรงหน้า ร่างทั้งร่างของเธอชุ่มโชกไปด้วยเลือดทั้งจากสัตว์ประหลาดและของเธอเองผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

 

ครืด...ครืด...ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอ ทำให้ไฮน์สะดุ้งจนเกือบทำมีดในมือร่วง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยลมหายใจหอบถี่

 

"ส---"

[ไฮน์! ไฮน์เป็นไงบ้าง ปลอดภัยรึเปล่า!]

 

เสียงคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนใจจากปลายสายที่ลืมแม้กระทั่งพูดสุภาพเหมือนอย่างทุกทีทำให้ไฮน์รู้สึกสงบใจขึ้นมาอย่างประหลาด พลางเอ่ยตอบอีกฝ่าย

 

"ไฮน์สบายดีค่ะลุงแพทริค"

[ปัง! ปัง!...แล้วนั่นคุณหนูอยู่ที่บ้านใช่ไหม... ปัง! รอผมอยู่ที่นั่นผมกำลังไป]

"ค่ะ"

 

หลังตอบรับปลายสายก็ตัดไปทันที เสียงปืนและเสียงดังจากอีกด้านบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงกำลังต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นอยู่เป็นแน่

 

ความรู้สึกเจ็บปวดจากแขนไหล่และแผ่นหลังทำให้เธอเอื้อมมือไปเปิดตู้ด้านบนแล้วหยิบกล่องยาออกมาก่อนที่จะลงมือทำแผลให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

ผ่านไปไม่นานหลังทำแผลเสร็จไฮน์ก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นบน

 

ไฮน์สาวเท้าเข้าไปในห้องทำงานของคุณพ่อที่ตั้งแต่ท่านเสียไปเธอก็แทบจะไม่ได้เข้าไปอีกเลย

 

ไฮน์เดินเข้าไปหยิบกุญแจที่ซ่อนอยู่ในกระถางต้นไม้ในห้องไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วหยิบปืนกับกระสุนรวมถึงมีดสั้นและกุญแจดอกเล็กๆดอกนึงมาเก็บไว้ ก่อนมุ่งหน้ากลับไปในห้อง

 

ภาพข้าวของที่ล้มพังกระจุยกระจายกับเศษผ้าห่มที่กองอยู่ตรงประตูห้องทำให้ไฮน์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนก้าวเข้าไปคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสองใบแล้วเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นใส่ในกระเป๋าใบหนึ่งสะพายลงไปที่ชั้นล่างพร้อมกระเป๋าเป้อีกใบที่ว่างเปล่า

 

ไฮน์เดินมุ่งหน้าเข้าไปในห้องครัวที่ยังคงมีซากสัตว์ประหลาดเมื่อครู่อยู่

 

เธอเดินเข้าไปเปิดประตูตู้เย็นเพื่อหาอะไรมากินรองท้องก็พบกับวัตถุดิบจำนวนหนึ่งเธอจึงลงมือทำอาหารง่ายๆทาน ก่อนที่เดินไปเปิดตู้แล้วเอาน้ำดื่มกับอาหารแห้งทั้งหมดที่หาได้มาตั้งไว้บนโต๊ะ

 

ไฮน์กวาดตามองกองอาหารบนโต๊ะพลางคิดว่าโชคดีที่เธอเป็นพวกชอบเก็บอาหารหลายๆอย่างไว้ที่บ้าน ไหนจะแพทริคที่ชอบซื้ออาหารมาเก็บไว้ให้เธอทั้งของสดของแห้งจนไม่ต้องกลัวขาดอาหารเลย

 

 

17:23 น.

 

"เมื่อไรจะมาเนี่ย..."

 

ไฮน์ที่นอนอืดอยู่บนโซฟาบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่ายหลังจากดูหนังเรื่องที่สี่จบไป

 

หลังจากที่แพทริคโทรมาตั้งแต่ตอนสายๆ จนเย็นแล้วแพทริคก็ยังมาไม่ถึงสักที ไฮน์ที่ไม่มีอะไรทำก็ได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นรอการมาถึงของแพทริค

 

ก่อนหน้านี้ตอนบ่ายๆแนนได้โทรมาหาเธอพร้อมบอกว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ศูนย์หลบภัยภายในเมืองแล้วและถามไถ่เธอด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

ไฮน์ที่ได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงของอีกฝ่ายก็ตัดสินใจที่จะไม่เล่าเรื่องที่ตัวเองต่อสู้กับสัตว์ประหลาดให้แนนฟังเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงมากไปกว่านี้ พร้อมบอกว่าเธอจะรีบไปที่ศูนย์หลบภัยทันทีที่แพทริคมาถึง

 

ไฮน์คิดพลางกลิ้งตัวไปมาบนโซฟาก่อนที่จะสะดุ้งจนตกจากโซฟาเพราะเจ็บแผล

 

ครืด... ครืด...

ไฮน์เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโซฟาซึ่งสั่นขึ้นมาจากสายเรียกเข้า ทันทีที่เหลือบมองรายชื่อเธอก็เอ่ยพึมพำพร้อมรีบกดรับสายทันที

 

"ลุงแพทริค..."

 

 

------------------------------------------

 

 

ลงวันเดียวรวดสองตอนเลยยยย บ่งบอกถึงความดีดของไรท์เองแหละ

เรื่องนี้ไรท์แทบจะไม่ได้วางโครงเรื่องอะไรไว้เลย ดังนั้นเนื้อเรื่องก็อาจแถๆหน่อยนะ เพราะมันคือการด้นสดของไรท์เอง เหอๆ

ว่าแต่…มันจะมีใครอ่านไหมเนี่ย…

ช่างมันละกัน! ไรท์แค่อยากเขียนไรสักอย่างไว้อ่านเล่นอะ 

เรื่องนี้ถ้ารีดค้างบอกเลยไม่ต้องห่วง! เพราะไรท์เองก็ค้างเหมือนกัน…

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น