The Ruined World

ตอนที่ 1 : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

[เอมิเลีย อีวานเนอร์...]

[ลูกแกะน้อยผู้น่าสงสารของข้าเอ๋ย...]

 

เสียงทุ้มต่ำที่ให้ความรู้สึกสงบและศักสิทธิ์ดังก้องอยู่ภายในหัวทันทีที่เธอลืมตาขึ้น จนแทบขับไล่ความง่วงงุนที่มีอยู่ไปโดยสิ้นเชิง

 

[โลกใบนี้กำลังจะถึงคราวสิ้นสุดแล้ว...]

 

'หะ...?'

 

เธอได้แต่ทำสีหน้าเหลอหลาอย่างมึนงงกับสิ่งที่เธอได้ยิน

 

'นี่ฉันยังไม่ตื่นเหรอ...'

 

[...ทว่าข้าไม่อาจทนมองโลกใบนี้จบสิ้นลงโดยที่ไม่ทำอะไรไม่ได้ ข้าต้องการช่วยโลกใบนี้และเจ้าคือผู้ถูกเลือก...เอมิเลีย อีวานเนอร์]

 

'เดี๋ยวนะ...?'

'ผู้ถูกเลือก...?'

'เอมิเลีย อีวานเนอร์...?'

'...ใคร?'

 

ไฮน์ได้แต่เหม่อมองอากาศตรงหน้าอย่างว่างเปล่า

 

[เจ้าต้อง---หืม? อะไร...!?]

[หะ! จริงดิ บ้าน่า...]

[เจ้าแน่ใจนะ...]

[...]

 

ไฮน์ฟังเจ้าของเสียงในหัวเธอที่อยู่ๆก็ชะงักไปพร้อมพูดพึมพำคล้ายกำลังคุยกับใครบางคน ก่อนที่จะต้องสะดุ้งเพราะเสียงอุทานของอีกฝ่ายที่ดังขึ้น

 

[ชิ*หายล่ะ!---]

[อะแฮ่ม...ข ข้าขอโทษ ข้าติดต่อผิดคนน่ะ ไอที่ข้าพูดๆไปเมื่อกี้น่ะลืมๆไปเถอะ ถือซะว่าไม่เคยเกิดขึ้นละกันนะ! ไปล่ะ!]

 

พูดจบก็หายเงียบไป

 

ไฮน์ได้แต่เหม่อมองอากาศต่อไปแบบงงๆพร้อมกับร่างของเธอที่โยกไปตามการหักเลี้ยวของรถ ผ่านไปไม่นาน ไฮน์ตัดสินใจที่จะหลับตาลงแบบเงียบๆราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

 

ทิ้งไว้เพียงความคิดที่ค่อยๆเลือนลางไปขณะที่เธอจมลงสู่ห้วงนิทรา

 

'ความฝัน...นี่ต้องเป็นความฝันแน่ๆ...'

 

.

.

.

.

.

 

"ไฮน์...ไฮน์...ตื่นได้แล้วไฮน์"

 

เสียงเรียกพร้อมกับแรงเขย่าทำให้เธอตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือ

 

"ไฮน์ถึงแล้ว เรารีบลงกันเถอะ!"

"อืม"

 

เสียงใสๆจากเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเรียกให้ไฮน์หันไปมอง ก่อนเอ่ยตอบพร้อมกับลุกขึ้นจากเบาะที่นั่งแล้วเดินลงจากรถตามหลังอีกฝ่ายไป

 

ไฮน์กวาดตามองรอบๆ ก่อนหันมาถามเพื่อนของเธอที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

"แนนเขานัดอีกทีกี่โมงอะ"

"ครูบอกว่าให้มาเจอกันที่รถตอนห้าโมงเย็น"

"อีกสามชั่วโมงเหรอ แล้วเราจะไปไหนกันดี"

 

แนนหันมองซ้ายมองขวาสักพักแล้วหันมาตอบเธอพร้อมกับชี้นิ้วไปทางร้านกาแฟร้านหนึ่ง

 

"เราหิวน้ำอะ ไปซื้อน้ำกินกัน!"

 

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับแนนก็คว้าแขนไฮน์แล้วดึงไปด้วยกันทันที

 

 

 

กริ้ง...กริ้ง...

เสียงกระดิ่งลมที่แขวนไว้กับประตูร้านดังขึ้นทันทีที่แนนเปิดประตูเข้าไป

 

"พี่คะ เอาชาเย็นปั่นแก้วนึงค่ะ!"

"ค่ะ แล้วน้องอีกคนเอาอะไรคะ"

"เอ่อ...เอาเป็นชาเขียวแล้วกันค่ะ"

 

หลังจากสั่งเสร็จระหว่างที่รอไฮน์ก็กวาดสายตามองบรรยากาศภายในร้านที่ตกแต่งเรียบง่ายสไตล์วินเทจให้ความรู้สึกบายๆ ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีดำสนิทที่กำลังจิบกาแฟอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้าน

 

คล้ายอีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษในมือแล้วสบตาเข้ากับเธอ

 

ไฮน์ยิ้มแห้งๆหลบสายตาของอีกฝ่าย วินาทีที่สบเข้ากับนัยตาสีแดงเลือดของเขาทำให้เธออดที่จะรู้สึกแปลกๆขึ้นมาไม่ได้

 

สัญชาตญาณของเธอบอกว่าเป็นไปได้อย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายเด็ดขาด!

 

หลังจ่ายเงินเสร็จไฮน์กับแนนก็เดินออกจากร้านทันที

 

.

.

.

.

.

 

"เอาล่ะนักเรียนวันนี้เราจะพักกันที่นี่นะ"

 

หลังจากครูหนุ่มพูดจบก็มีเสียงของนักเรียนเอ่ยถามขึ้นมาทันทีพร้อมกวาดตามองไปรอบๆอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ตามมาด้วยอีกหลายเสียงที่เอ่ยสนับสนุน

 

"โหยยยย จริงดิครู! มันไม่หรูไปหน่อยเหรอครับ"

"ใช่ครูโรงแรมอื่นที่เราพักก่อนหน้านี้กับโรงแรมนี้มันต่างกันเกินไปแล้วนะ!"

"ใช่ๆ นี่มันโคตรรรรรรหรูเลย ครูบอกมานะงบที่ไปเที่ยวหมดไปกับโรงแรมนี้ใช่ไหม!"

 

เอริก เอลวินยิ้มขำกับคำพูดของนักเรียนก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

"ใช่ คืนนี้เราจะพักกันที่นี่แหละ ครูได้ยินมาว่าเจ้าของโรงแรมเป็นเพื่อนกับผอ.น่ะเขาเลยลดราคาพิเศษให้"

 

หลังพูดจบก็กวาดตามองสีหน้าตื่นเต้นของพวกนักเรียนที่พากันพูดคุยเสียงดัง บ้างก็กวาดสายตามองไปรอบๆ บางคนก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป มีแม้กระทั่งคนที่แทบจะคุกเข่าลงไปขอบคุณอะไรสักอย่าง(?)

 

ภาพตรงหน้าทำเอาเอริกเกือบหลุดหัวเราะออกมาก่อนที่จะพยายามปั้นหน้าขรึมเอ่ยเสียงดุ

 

"เอาล่ะๆ! เงียบๆหน่อยรบกวนแขกคนอื่นเขา"

 

หลังจากที่ทุกคนเงียบเสียงลงเขาก็พูดต่อไปว่า

"เดี๋ยวครูจะเรียกให้มาเอากุญแจห้องพักกันก่อน พอได้แล้วก็เอาของขึ้นไปเก็บซะ แล้วค่อยมาเจอกันอีกทีที่ล็อบบี้ตอน9โมงเช้านะ"

 

เหล่านักเรียนขานรับเสียงใส หลังจากได้กุญแจแล้วก็พากันรีบเดินขึ้นห้องกันอย่างตื่นเต้น

 

 

 

ไฮน์กวาดสายตาไปรอบๆอย่างทึ่งๆ ไม่คิดว่าจะได้มาพักในห้องกว้างๆหรูๆแบบนี้

 

"ไฮน์จะอาบน้ำเลยไหม"

"เดี๋ยวก่อนละกัน แนนอาบไปก่อนได้เลย"

"โอเค อาบเสร็จแล้วเดี๋ยวลงไปหาไรกินกัน!"

 

หลังได้ยินประโยคของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอที่จิตใจมีแต่ของกินแล้วก็อดส่ายหัวน้อยๆอย่างจนใจไม่ได้

 

'ทำไมนิสัยเราถึงได้เหมือนกันอย่างนี้นะ...'

 

ถึงแม้ว่าแนนจะไม่เอ่ยชวนขึ้นมาไฮน์ก็คิดจะเอ่ยชวนอีกฝ่ายไปอยู่ดี

 

คิดพลางมองแนนที่หยิบของขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเธอกับแนนถึงมาสนิทกันได้แบบนี้ ถึงแม้ว่านิสัยบางอย่างของพวกเธอจะเหมือนกัน แต่บุคลิกกับความคิดหลายๆอย่างก็ไม่ได้เหมือนกันซะทีเดียวออกจะแตกต่างกันเลยด้วยซ้ำ

 

แนนเป็นคนที่ร่าเริงเข้ากับคนอื่นง่าย แฟรนลี่  นิสัยก็ดีอีก ต่างกับเธอที่เป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่ง แถมหน้าตาหยิ่งๆของเธอก็พาลให้ใครต่อใครหมั่นไส้กันไปทั่วอย่างไม่มีเหตุผล นิสัยเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไร

 

ผ่านไปไม่นานแนนที่อาบน้ำเสร็จก็เดินออกมา

 

"ไฮน์ไปอาบต่อได้เลย เราอาบเสร็จแล้ว"

 

ไฮน์พยักหน้ารับก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป หลังอาบน้ำเสร็จเมื่อเธอเดินออกมาก็เจอแนนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ จากรอยยิ้มกับคำพูดก็เดาได้ไม่ยากว่าแนนคงกำลังพูดกับคนที่บ้านอยู่

 

"ขอโทษนะ เราคุยนานไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร พวกเราลงไปหาอะไรกินกันเถอะ"

"อื้ม!"

 

แนนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าเงินแล้วเดินออกไปพร้อมไฮน์

.

.

.

.

.

หลังซื้อของเสร็จพวกเธอก็พากับหอบหิ้วของกันขึ้นมาเต็มไม้เต็มมือ แต่ขณะที่กำลังเดินกลับห้องไฮน์ก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

"แนนเราว่าเราลืมหยิบของขึ้นมาอะ"

"อ้าว...งั้นจะกลับไปเอาไหม"

"อืม เดี๋ยวเอาของพวกนี้ไปเก็บก่อนแล้วค่อยลงไปเอา"

 

หลังเอาของไปเก็บที่ห้องไฮน์ก็เดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อไปเอาของที่ลืมไว้กลับมาระหว่างทางก็เดินผ่านสวนของโรงแรมที่เต็มไปด้วยดอกไม้กับต้นไม้หลายชนิด

 

'แวะไปดูหน่อยดีไหมนะ ตรงต้นไม้ตรงนั้นต้องอากาศเย็นสบายแน่ๆ'

 

หลังจากยืนลังเลไม่นานก็ตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปในสวนก่อนที่จะต้องชะงักแล้วหันหลังกลับห้องทันที

 

'วงเวทย์กับสัญลักษณ์พวกนั้นมันอะไรกัน แถวนี้มีพวกบ้าลัทธิอยู่ด้วยเหรอ'

 

ติ้ง...

 

เสียงลิฟต์เปิดขึ้นไม่ทันที่ไฮน์จะก้าวเข้าไปในลิฟต์ก็สบตาเข้ากับนัยตาสีแดงเลือดที่เจอกันเมื่อตอนบ่ายเอาซะก่อน

 

ร่างสูงในชุดสีดำเหมือนตอนบ่ายเพิ่มเติมคือใส่เสื้อคลุมสีดำยาวชวนให้นึกถึงวงเวทย์กับสัญลักษณ์ที่เจอในสวน

 

'ไม่หรอกมั้ง...คงคิดมากไปเองแหละ...'

 

ไฮน์ที่ถูกชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาภายในลิฟต์ส่งยิ้มน้อยๆให้ก็ส่งยิ้มแห้งๆกลับไปก่อนตัดสินใจก้าวเข้าไปในลิฟต์ด้วยใจตุ้มๆต่อมๆระแวดระวังอีกฝ่าย

 

ติ้ง...

ในที่สุดช่วงเวลาที่แสนยาวนานก็จบลงหลังลิฟต์เปิด ไฮน์รีบก้าวเท้าออกจากลิฟต์อย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินตรงกลับไปที่ห้อง

 

ก๊อกๆ

หลังเคาะประตูได้ไม่นานแนนก็เดินมาเปิดประตูให้พร้อมเอ่ยทัก

 

"มีอะไรรึเปล่าไฮน์ หน้าดูซีดๆนะ"

"ปะ เปล่า"

 

ไฮน์เดินเข้าไปในห้อง ตัดสินใจกินขนมที่ซื้อมาแล้วลืมเกี่ยวกับเรื่องเมื่อครู่ไป

 

หลังทานเสร็จแนนกับไฮน์ก็พากันเข้านอน

 

รุ่งเช้าวัดถัดมาไฮน์ที่ตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้าก็ตัดสินใจไปอาบน้ำแล้วเอ่ยชวนแนนที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วลงไปทานอาหารที่ห้องอาหาร

 

"ไฮน์เราไปดูดอกไม้ในสวนตรงนั้นกันเถอะ!"

 

แนนหันมาพูดกับเพื่อนข้างกายอย่างตื่นเต้นแล้วก็รีบลากอีกฝ่ายไปด้วยทันที

 

ทางด้านไฮน์ที่โดนแนนลากเข้ามาในสวนสิ่งแรกที่ทำก็คือการก้มมองพื้นที่มีวงเวทย์เขียนอยู่เมื่อคืน แต่ก็ไม่พบวงเวทย์หรือสัญลักษณ์ใดอยู่เลย

 

"ไงแนน มาเดินดูในสวนเหมือนกันเหรอ"

 

เสียงของชายคนหนึ่งเอ่ยทักแนนดังขึ้น ทำให้ไฮน์หันไปมองอีกฝ่าย ที่เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายและผู้หญิงอีกสามคน

 

"อื้ม แล้วม่อนกินข้าวเช้ายัง"

"กินแล้ว"

 

แนนเอ่ยตอบกลับม่อนหรือไซม่อนอย่างเป็นมิตร ตามนิสัยเป็นการเริ่มต้นการสนทนา พวกเธอคุยกันต่อไปสักพักก่อนที่ไฮน์จะเอ่ยขึ้นมา

 

"แนนเราขอขึ้นห้องก่อนนะ"

 

ไฮน์ที่ได้แต่ยืนมองแนนกับกลุ่มของไซม่อนคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่เธอเข้าร่วมการสนทนาเป็นบางครั้งก็เริ่มรู้สึกอึกอัดขึ้นมา

 

"อื้ม ได้สิ ไว้เดี๋ยวเราตามไป"

"อืม"

 

แนนเอ่ยตอบอย่างรู้นิสัยไฮน์ดีว่าอีกฝ่ายคงเริ่มรู้สึกอึดอัดแต่ก็ไม่อยากจะกวนเธอที่กำลังคุยกับพวกไซม่อนอยู่

 

ตั้งแต่ที่รู้จักกันมาไฮน์เป็นพวกที่ไม่ชอบเข้าสังคมมากๆ ต่างกับเธอที่ชอบเข้าไปคุยกับคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นไฮน์ก็ไม่เคยว่าหรือพูดไม่ดีกับเธอเลย แถมยังไม่เคยออกอาการหงุดหงิดรำคาญเวลาที่เธอเข้าไปคุยกับคนอื่นเลยสักครั้ง

 

ต่างกับเพื่อนที่ผ่านๆมาของเธอ...

 

"มีอะไรรึเปล่าแนน ทำไมเหม่อๆ"

"หืม? เปล่าไม่มีอะไรหรอก"

 

แนนหันมามองหญิงสาวหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของไซม่อนแล้วตอบปฎิเสธก่อนที่จะชวนอีกฝ่ายคุยต่อไป

 

.

.

.

.

.

ติ้ง...

ทางด้านไฮน์ที่หลังจากลิฟต์จอดที่ชั้นที่เธออยู่ ก็ก้าวเดินออกจากลิฟต์มุ่งหน้าไปที่ห้องทันที

 

ระหว่างที่กำลังเดินกลับห้องสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคนสองคนในชุดสีดำสนิทพร้อมเสื้อคลุมปิดหน้าปิดตากำลังเดินมาทางเธอก่อน

 

"อีกแค่สามวันแล้วสินะ!"

"ใช่...อีกแค่สามวันความปรารถนาของพวกเรากับท่านผู้นั้นก็จะเป็นจริงแล้ว"

 

หลังจากเดินสวนกันหนึ่งในคนที่สวมเสื้อคลุมก็พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

 

"อีกไม่นานพวกสัตว์ประหลาดก็จะมาที่นี่แล้ว ตื่นเต้นชะมัด!"

"ชู่ววว อย่าพูดเสียงดังไปเดี๋ยวผู้หญิงคนนั้นก็ได้ยินเอาหรอก"

 

ชายที่อยู่ทางขวามือรีบเอ่ยเตือนชายอีกคนพลางหันกลับมามองไฮน์ที่กำลังเดินกลับไปที่ห้อง

 

"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิอีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้พูดเสียงดังแถมระยะห่างกันขนาดนั้นอีกคงไม่ได้ยินหรอกมั้ง แต่ถึงจะได้ยินไปก็คงไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นแหละ"

"ก็จริง..."

 

'ได้ยินดิ ได้ยินชัดเจนเลย บ้าเอ้ย!'

ไฮน์ได้แต่สบถอยู่ในใจแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

 

ชายที่อยู่ทางซ้ายเหลือบมองไปทางชายอีกคนที่พยักหน้าเห็นด้วยกับตน ก่อนที่จะเอ่ยต่อไป

 

"อีกอย่างถ้าคิดที่จะเข้ามาขวาง ฆ่าทิ้งซะก็จบ"

"นั่นสิ ฮ่าๆๆ!"

 

พูดจบก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อนที่จะพากันเดินต่อไป

 

ทางด้านไฮน์ที่ได้ยินก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาที่ห้องพลางรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมา

 

'จะเรื่องอะไรก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ลืมๆไปจะดีกว่า'

 

.

.

.

.

.

สองวันต่อมาทริปไปทัศนศึกษากับโรงเรียนก็จบลงไฮน์ที่ขนของขึ้นมาถึงห้องก็รีบทิ้งดิ่งลงบนเตียงทันที

 

ติ้ง!

<ไฮน์ถึงบ้านยัง>

<ถึงแล้วๆ>

<ไปทัศนศึกษารอบนี่นี้สนุกมากๆเลยเนอะ อยากไปอีกจัง>

<รอปีหน้าเถอะ>

<เชอะ งั้นเราไปเก็บของล่ะ>

<*สติ๊กเกอร์รูปสุนัขส่งจูบ*>

 

หลังพิมพ์ตอบแนน ไฮน์ก็นึกย้อนถึงเหตุการณ์ตลอดห้าวันที่ผ่านมาที่เธอโดนแนนลากไปนู่นมานี่อย่างตื่นเต้น แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันสนุกจริงๆ

 

ไฮน์นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้ไม่นานก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

.

.

.

.

.

ปี๊บบบบๆๆ!!

เสียงสัญญาณเตือนขโมยดังขึ้นภายในห้องเธอ ทำให้ไฮน์ที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมา

 

ห้องของไฮน์เป็นห้องที่กันเสียงจากข้างนอกและข้างในทำให้หากมีอะไรเกิดขึ้นข้างล่างเธอจะไม่ได้ยินอะไรเลย ไฮน์จึงให้ช่างมาติดสัญญาณเตือนที่จะดังขึ้นภายในห้องถ้ามีขโมยขึ้นบ้านไว้

 

"โจรขึ้นบ้านเหรอ"

ไฮน์พึมพำพลางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาตำรวจทันที ทว่ารออยู่นานก็ไม่มีใครรับสาย

 

'ทำไงดีเนี่ย...'

ไฮน์ได้แต่กำโทรศัพท์แน่นพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องหาอาวุธที่จะใช้ป้องกันตัวในกรณีที่โจรบุกเข้ามาในห้อง ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับนาฬิกาบนโต๊ะ

 

09:36 น.

 

'โจรสมัยนี้กล้าขึ้นบ้านกลางวันแสกๆเลยเหรอ'

คิดพลางตัดสินใจดันตู้ไปขวางไว้ที่ประตู มือก็กดโทรหาตำรวจไปเรื่อย ก่อนที่จะเดินไปแง้มเปิดกระจกภายในห้องเพื่อหาความช่วยเหลือ

 

ทว่าทันทีที่เธอเปิดม่านมองออกไปข้างนอกไฮน์ก็ได้แต่ตกตะลึงกับภาพที่เห็นจนเกือบทำโทรศัพท์ในมือร่วง

 

อาคารกับบ้านที่กำลังพังลงมา ไหนจะสัตว์ประหลาดรูปร่างต่างๆที่กำลังวิ่งไล่คน รวมถึงกองเลือดและชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ที่กระจัดกระจายอยู่ตามถนน

 

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงคำพูดที่เธอลืมไปแล้วเมื่อสามสี่วันก่อน...

 

'โลกใบนี้กำลังจะถึงคราวสิ้นสุดแล้ว...'

'...ทว่าข้าไม่อาจทนมองโลกใบนี้จบสิ้นลงโดยที่ไม่ทำอะไรไม่ได้ ข้าต้องการช่วยโลกใบนี้และเจ้าคือผู้ถูกเลือก...เอมิเลีย อีวานเนอร์'

 

 

 

'อีกแค่สามวันแล้วสินะ!'

'ใช่...อีกแค่สามวันความปรารถนาของพวกเรากับท่านผู้นั้นก็จะเป็นจริงแล้ว'

'อีกไม่นานพวกสัตว์ประหลาดก็จะมาที่นี่แล้ว ตื่นเต้นชะมัด!'

 

 

 

"อะ เอาจริงดิ...นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?..."

ไฮน์ได้แต่เอ่ยพึมพำอย่างเหม่อลอยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น