The Ruined World

ตอนที่ 3 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

ปัง! ปัง!

 

เสียงรัวกระสุนเข้าใส่สัตว์ประหลาดยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง แพทริค คาลซิโดนี่ได้แต่ขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า แว่วได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทสบถอยู่ข้างๆ

 

"F*ck! อิพวกเวรนี่แ*่งโผล่มาจากไหนนักหนาวะ"

โทมัส แอนเดอสันได้แต่สบถอย่างหัวเสียที่ยิงไปเท่าไรไอพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้ก็โผล่มาเรื่อยๆไม่หยุดก่อนที่จะเหลือบมองไปทางแพทริคที่ขมวดคิ้วทำหน้าเครียดมาตั้งแต่เช้า พลางเอ่ยขึ้นเล่นๆ

 

"หัวหน้า! ถ้าจะทำหน้าเครียดเป็นห่วงขนาดนั้นทำไมไม่โทรไปถามเลยล่ะ!"

"อืม"

 

หลังเอ่ยตอบแพทริคก็ลดปืนในมือลงแล้วล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกทันทีเมินเสียงทักท้วงจากโทมัสไปโดยสิ้นเชิง

 

"ดะ เดี๋ยว! หัวหน้า! ผมพูดเล่น!"

 

โทมัสชะงักทำหน้าเหวอไม่คิดว่าแพทริคจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกจริงๆในสถานการณ์แบบนี้ เขารีบเอ่ยทักท้วงขึ้นมาทันทีแต่ก็สายไปแล้ว เขาทำได้แค่กัดฟันสบถในใจแล้วยกปืนขึ้นเล็งยิงไปทางสัตว์ประหลาดแทน

 

แพทริครอสายอีกฝ่ายด้วยใจที่ลุ้นระทึก ในใจได้แต่ภาวนาขออย่าให้อีกฝ่ายเป็นอะไรไปและทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสายก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ

 

"ไฮน์! ไฮน์เป็นไงบ้าง ปลอดภัยรึเปล่า!"

 

[ไฮน์สบายดีค่ะลุงแพทริค]

 

เสียงเรียบนิ่งอันคุ้นเคยที่ดังออกมาจากปลายสายทำให้แพทริคต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ

 

"แล้วนั่นคุณหนูอยู่ที่บ้านใช่ไหม รอผมอยู่ที่นั่นผมกำลังไป"

 

แพทริคเอ่ยขึ้นอย่างเร่งรีบ เขาไม่อยากให้คุณหนูที่แสนบอบบางของเขาต้องออกมาเผชิญอันตรายจากสัตว์ประหลาดข้างนอกบ้านเลยสักนิด ก่อนตัดสินใจวางสายหลังจากได้ยินเสียงตอบรับ แล้วคว้าปืนขึ้นมาเล็งยิงสัตว์ประหลาดต่อไป

 

.

.

.

.

.

"แฮก..หัวหน้า ผะ ผมว่าเราพักกัน แฮ่ก...ตรงนี้สักพักเถอะ"

 

แพทริคพยักหน้าตอบรับ พลางมองโทมัสที่ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

ก่อนหน้านี้หลังจากที่เขาวางสายจากคุณหนูไฮน์ พวกเขาก็ระดมยิงสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาแล้วรีบเดินทางไปหาคุณหนูไฮน์ทันที

 

ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดีจนกระทั่งในเย็นวันนั้นเองที่พวกเขาเดินทางมาถึงจุดที่คาดว่าเคยเป็นที่หลบภัยมาก่อนแต่ดูเหมือนว่าจะต้านการโจมตีจากสัตว์ประหลาดไม่ได้ ทั่วทุกที่ภายในค่ายล้วนเต็มไปด้วยซากศพกับชิ้นส่วนของร่างกายที่โดนสัตว์ประหลาดฉีกกระชาก

 

และภายในค่ายนั้นเองที่ทำให้พวกเขาได้พบกับสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่ราวกับหลุดออกมาจากในนิยาย

 

"เอาไงดีล่ะหัวหน้า ผมว่าวันนี้เราคงไปไม่ถึงคฤหาสของคุณหนูแน่ ไหนจะไอเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นอีก"

 

แพทริคเหลือบมองสีหน้าหวาดผวาของโทมัสพลางนึกถึงเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้น ที่มีหน้าตาคล้ายกับแฮมสเตอร์ยักษ์ที่สามารถเรียกหอกน้ำแข็งมาจู่โจมพวกเขาได้แถมขนของสัตว์ประหลาดตัวนั้นยังแข็งราวกับเหล็กอีก ทำให้พวกเขาทำอะไรมันไม่ได้เลย

 

"อืม ฉันว่าวันนี้เราพักกันที่นี่แหละ พรุ่งนี้เช้าค่อยลองอ้อมไปอีกทางดู"

"รับทราบครับหัวหน้า!"

 

โทมัสว่าพลางยกมือขึ้นทำท่าวันทยาหัตถ์อย่างขี้เล่น ก่อนที่จะต้องหลุดทำหน้าเหวอแบบเกินจริงเมื่อเห็นแพทริคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

 

ตรู๊ด...ตรู๊ด...

หลังรอสายได้ไม่นานเสียงไฮน์ก็ดังมาจากปลายสาย

 

[ค่ะ ลุงแพทริค]

"คุณหนูครับผมคงต้องไปหาคุณหนูช้าหน่อยนะครับ"

[ค่ะ แล้วลุงเป็นไงบ้างคะ ปลอดภัยดีใช่ไหม]

"ครับ ผมสบายดีครับ แล้วที่คฤหาสน์ไม่ได้มีสัตว์ประหลาดบุกเข้าไปใช่ไหมครับ"

 

แพทริคเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

หลังได้ยินคำถามจากปลายสายทำให้ไฮน์เหลือบตามองไปทางสนามอย่างอดไม่ได้

 

"กะ ก็มีบ้างค่ะ..."

 

สิ้นคำเสียงตะโกนด้วยความตกใจก็ดังมาจากปลายสายแทบจะในทันที

 

[วะ ว่าไงนะ! แล้วคุณหนูได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างไหมครับ!?]

"เปล่าค่ะ...ไฮน์สบายดีไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนค่ะ..."

 

ไฮน์เอ่ยตอบเสียงอ้อมแอ้ม คล้ายได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกจากปลายสายทำเอาเธออดรู้สึกผิดที่โกหกขึ้นนิดๆไม่ได้

 

[ว่าแต่...เอ่อ...]

"อะไรเหรอคะ"

 

ไฮน์เอ่ยถามอย่างสงสัยหลังได้ยินน้ำเสียงลังเลของอีกฝ่าย

 

[คุณหนูได้เตรียมอาวุธไว้บ้างรึยังครับ]

"ค่ะ ไฮน์ไปหยิบปืนพกจากห้องทำงานคุณพ่อมาใช้อยู่ค่ะ"

[เอ่อ...แล้วคุณหนูได้ลงไปห้องใต้ดินบ้างไหมครับ]

 

คำถามที่ได้ยินทำให้ไฮน์ชะงักกึกก่อนเอ่ยตอบแพทริคด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

 

"ไม่ได้ลงไปหรอกค่ะ"

[คุณหนู...แต่ที่นั่นมีดาบที่เป็นของ---]

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ แค่ปืนอันนี้ก็พอ"

 

ไฮน์เอ่ยตัดประโยคอีกฝ่าย เธอรู้ดีว่าแพทริคต้องการสื่ออะไร แต่ถ้าเป็นไปได้เธอก็ไม่ต้องการลงไปยังห้องใต้ดินอีกเลย รวมถึงดาบเล่มนั้น...ที่เธอไม่ต้องการที่จะหยิบมันขึ้นมาอีก แม้ว่ามันจะเป็นของที่สำคัญกับเธอมากก็ตาม

 

หลังจากพูดคุยกันอีกนิดหน่อยไฮน์ก็วางสายจากอีกฝ่ายทันที พลางลุกขึ้นเดินไปทำอาหารเย็นในครัวแล้วเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย

 

 

 

กรร...

เสียงขู่ของสัตว์ประหลาดดังขึ้นในลำคอก่อนที่หนึ่งในสัตว์ประหลาดที่ล้อมไฮน์ไว้จะพุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว ไฮน์ผินตัวหลบไปด้านข้างพลางตวัดมีดในมือเข้าใส่สัตว์ประหลาดทิ้งรอยแผลยาวไว้ข้างลำตัว

 

ไฮน์กวาดตามองสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายหมาป่าทั้งสี่ตัวที่ล้อมเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่หนึ่งในสัตว์ประหลาดที่ดูคล้ายจ่าฝูงและเริ่มต้นการต่อสู้ทันที

 

สามวันผ่านไปตั้งแต่วันแรกที่สัตว์ประหลาดโผล่ขึ้นมา ไฮน์ได้แค่นั่งๆนอนๆดูหนังรอแพทริคอยู่ที่บ้าน จนกระทั่งตกเย็นของวันที่สองไฟฟ้าก็ถูกตัดไป ไฮน์ที่ไม่มีอะไรทำก็เริ่มออกล่าสัตว์ประหลาดในพื้นที่ใกล้เคียงรอบๆบ้านเป็นการแก้เบื่อ

 

หลังฆ่าสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายหมาป่าตัวสุดท้ายลงร่างทั้งร่างของเธอก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจากสัตว์ประหลาดและของเธอที่ไหลออกมาจากบาดแผลเล็กๆน้อยๆตามร่างกาย

 

ไฮน์ขมวดคิ้วก้มมองร่างของตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดจากสัตว์ประหลาดและเศษฝุ่นแล้วก็เกิดหวั่นใจกลัวว่าแผลจะติดเชื้อจึงเร่งใช้พลังฟื้นฟูของตัวเองในทันที

 

บาดแผลค่อยๆสมานตัวก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็วอย่างเห็นได้ชัดจากพลังในการฟื้นฟูของเธอ

 

หากถามว่าพลังนี้มาได้อย่างไร คงต้องย้อนไปเมื่อย่างเข้าวันที่สอง ร่างกายของเธอจู่ๆก็พลันร้อนขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ

 

ในตอนแรกเธอคิดว่าอาจเป็นพิษไข้จากอาการบาดเจ็บที่เธอได้รับ ก่อนที่ความคิดนั้นจะหายไปในทันทีที่เธอรู้สึกถึงกระแสพลังลึกลับภายในร่างกายพร้อมกับความรู้สึกร้อนที่ค่อยๆเลือนหายไป

 

แม้ว่าไฮน์จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่เธอกลับรับรู้ถึงวิธีการใช้งานมันอย่างคร่าวๆได้ตามสัญชาตญาณอย่างแปลกประหลาด

 

ไฮน์ที่ลองกระตุ้นใช้พลังในร่างด้วยความสงสัย บาดแผลที่เธอได้รับจากกรงเล็บของสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้าโจมตีเธอก็สมานตัวกันอย่างรวดเร็วจนหายสนิทในที่สุด

 

เธอจึงสรุปได้ว่าเธออาจปลุกพลังพิเศษขึ้นมาหลังจากเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

 

 

เมื่อมาถึงบ้านไฮน์ก็เข้าไปชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดของตัวเองทันที

 

หลังอาบน้ำเสร็จได้ไม่นานไฮน์ที่กำลังเดินลงบันไดก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบวิ่งลงจากบันไดไปเปิดประตู

 

ทันทีที่ประตูเปิดออกก็เผยให้เห็นชายสองคนในชุดสูทที่ยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดทั่วทั้งร่าง

 

คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงที่ค่อนข้างมีอายุเส้นผมสีบลอนด์นัยตาสีมรกต ส่วนอีกคนเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปีที่มีเส้นผมสีดำและนัยตาสีอำพัน

 

ไฮน์เอ่ยเรียกทั้งสองอย่างดีใจพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

"ลุงแพทริค! โทมัส!"

 

---------------------------------

 

ตอนที่สามแล้วสิเนี่ย…//ปาดเหงื่อ

หลังอัพตอนนี้เสร็จไรท์คงหายไป…รีเปล่า?

ยังไม่แน่ใจว่าตอนที่สี่จะลงตอนไหน ตอนนี้ก็พยายามปั่นอยู่เรื่อยๆเลย…

พอไม่ได้วางพล็อตไว้แล้วหัวมันก็จะตันๆหน่อย เรื่องที่วางพล็อตไว้ก็ขี้เกียจแต่ง…

 

ไอที่ไรท์เขียนๆไว้ท้ายตอนนี่ไม่ต้องอ่านก็ได้นะ ไรท์แค่มาบ่นทิ้งไว้เฉยๆ…จะเรียกว่าเป็นมุมบ่นของไรท์ก็ได้

แต่ถ้าเห็นข้อความนี้แล้วก็คงอ่านไปแล้วสินะ…เหอๆ (แล้วทำไมไม่เขียนไว้ตั้งแต่แรกวะ…)

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น