คัดลอกลิงก์เเล้ว

ไร้กลิ่นความหวัง

เธอไม่ใช่ผู้หญิงหน้าตาสละสลวย เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อม เธอคือสามัญชนไร้บ้าน เธอคือขอทาน.. แต่เธอคือผู้หญิงที่จักรพรรดิอย่างผมรักสุดหัวใจ

ยอดวิวรวม

286

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


286

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ก.ย. 57 / 17:41 น.
นิยาย 蹤ѧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 

ผมหวังที่จะใช้ชิวิตร่วมกับเธอไปจนแก่

ผมหวังว่าผมจะสามารถทำให้เธอมีความสุข

ผมหวังว่าผมจะมีลูกกับเธอ ลูกของเราต้องน่ารักมากแน่ๆ

ผมหวังว่าผมจะดูแลเทคแคร์เธอตอนเธอป่วย

ผมหวังว่าผมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับพร้อมเธอ

ผมหวังว่าผมจะสามารถรักเธอได้ดั่งใจต้องการ

 

แต่เพียงเพราะคำว่า หน้าที่ คำเดียว.. ความหวังของผมกลับพังสลายไปในพริบตา

ผมทำได้เพียงแค่รักเธออยู่ห่าง ๆ

ทำไมความรักของผม ถึงต้องลงเอยแบบนี้ ทำไม…

ทำไมผมถึงเจ็บปวดเหลือเกิน

 

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.ย. 57 / 17:41


 

ไร้กลิ่นความหวัง

 

หลายคนมองเห็นผมเป็นว่าที่จักรพรรดิคนต่อไป ถ้าถามว่ารู้สึกมีความสุขบ้างมั้ยกับยศฐาบรรดาศักดิ์อันทรงเกียรตินี้ ผมขอยอมรับว่ารู้สึกมีความสุข ที่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองอันล้นหลามที่ไม่รู้กี่ชาติถึงจะใช้หมด เเต่เงินทองเหล่านั้นต้องเเลกกับความเสียสละของเด็กตัวเล็ก ๆที่ในทุกๆวันต้องก้มหน้าก้มตาอ่านเเต่หนังสือและหมกมุ่นกับเรื่องเศรษฐกิจบ้านเมืองตลดเวลา หลายครั้งผมรู้สึกท้อ เเต่ก็ไม่เคยหมดหวัง เมื่อผมยังหนุ่ม..ครั้งที่ได้ออกไปเยี่ยมราษฎร ผมเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นหญิงสาวธรรมดา ไร้ยศฐาบรรดาศักดิ์ ไร้เงิน ไร้ที่อยู่..เธอมีเพียงแค่กระป๋องสังกะสีที่ภายในมีเศษเหรียญเพียงน้อยนิด เธอไม่มีเสื้อผ้าสวยสวมใส่ เธอไม่มีกระเป๋าแบรนเนมหรูหรา แต่สิ่งที่เธอมี คือเสน่ห์ของรอยยิ้ม เมื่อเจอผมเธอคุกเข่าลงไปกับพื้นอย่างที่คนอื่นทำ พร้อมก้มหน้าลง ผมอยากทำความรู้จักกับเธอ แต่ก็ต้องถูกห้ามปรามโดยบอดี้การ์ดที่ตามมาว่ามันไม่เหมาะสม..ครั้งนั้นผมเเน่ใจว่าตกหลุมรักหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเสียเเล้ว เเละมันคือจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ตามมา

สามปีหลังจากนั้นผมได้รับว่าที่พระชายาที่เกิดมาจากเชื้อราชวงศ์ที่ใหญ่โต เขาคือผู้หญิงที่เหมาะกับผมทั้งฐานันดรและความเป็นกุลสตรี เเต่สำหรับเรื่องหัวใจเธอไม่ใช่ เพราะถึงเเม้ว่าระยะเวลาจะผ่านมาสามปี ผมก็ยังคงเชื่อในรักเเรกพบเสมอ ในทุกๆวันจันทร์ที่ผมต้อออกไปพบปะกับราษฎรก็มักจะเห็นเธอมาเข้าเฝ้าผมพร้อมกับราษฎรคนอื่นๆทุกครั้ง เเต่เธอแตกต่างจากคนอื่น ที่เนื้อตัวสกปรกเเละมอมเเมม เธอดูผอมซูบเซียว ดูขาดสารอาหารที่ควรจะได้รับ และที่สำคัญไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอ เพราะเธอเป็นขอทานเเละเนื้อตัวสกปรก เเตจิตใจของเธอนั้นไม่ใช่ จิตใจเธอกลับสะอาด..มากกว่าคนที่มีพร้อมทุกอย่างเสียอีก

ครั้งหนึ่ง..ผมเคยเห็นเธอกำลังทานข้าวไก่ทอดที่บรรจุด้วยกล่องโฟมกล่องเล็ก ๆ เธอดูมีความสุขคงเพราะหิวโหยมานาน ไร้ซึ่งการช่วยเหลือจากใคร ๆ เเต่ทว่าเเทนที่เธอจะอิ่ม สุนัขจรจัดที่หิวโหยก็มายืนกระดิกหางตรงหน้าเธออย่างน่ารัก ก่อนที่มันจะใช้เท้าสะกิดขาของเธอเบา ๆ เธอดูข้าวในกล่องโฟมด้วยท่าทียิ้มเเย้ม และวางข้าวที่เหลือเกินครึ่งให้มันโดยที่ไม่ลืมลูบหัวเจ้าสุนัขขนสีน้ำตาลสกปรกมอมเเมมอย่างไม่รู้สึกรังเกียจ สำหรับสายตาคนอื่น การเสียสละครั้งนี้คงจะเล็กน้อย เเต่สำหรับผมมันคือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่.. เธอไม่จำเป็นต้องคิดว่าควรเสียสละมั้ย แต่เธอตัดสินใจที่จะทำมันเลยโดยที่ไม่กังวลว่าตัวเองจะลำบาก ครั้งนั้นทำให้ผมมั่นใจขึ้นไปอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่าว่าผมคิดไม่ผิดจริงๆที่หลงรักผู้หญิงคนนี้

ผมจึงตัดสินใจปลอมตัวเดินเข้าไปหาเธอ ผมใส่หมวกเเก๊ป เเละใส่เเว่นสีา ในมือก็ถือเงินไปก่อนที่จะหย่อนมันลงในกระป๋องสังกะสี เธอยกสองมือไหว้ผมก่อนที่จะส่งรอยยิ้มมาให้ มันมักจะเป็นรอยยิ้มที่ผมชอบเสมอ ผมนั่งลงยอง ๆ ก่อนที่จะถามเธอในเรื่องต่างๆ เเละนั่นทำให้ผมตกใจ เพราะเธอถือเป็นผู้หญิงที่เข้มเเข็งคนหนึ่ง เธอเคยเป็คนผู้หญิงที่มีพร้อมทุกอย่าง มีเงิน มีบ้าน มีรถ จนสุดท้ายบ้านของเธอล้มละลาย พ่อเเม่เสียชีวิตลงหลังจากที่ถูกไฟไหม้ เธอเคยถูกนำไปขายใน ซ่องเเต่ก็รอดมาได้ในสภาพที่ปางตาย จนสุดท้ายก็กลายเป็นคนไร้บ้าน เเละไร้ญาติมิตรที่ไม่คิดจะติดต่อเธอกลับมา ผมอยากช่วยเหลือเธอให้มากกว่าการหย่อนเงินใส่กระป๋องสังกะสี แต่ผมทำไม่ได้ เพราะจะถือเป็นการลำเอียงต่อคนไร้บ้าคนอื่น ผมจึงเลือกที่จะเดินออกมาในสภาพที่เจ็บปางตาย ผมรู้สึกเจ็บใจที่ไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้เลย

ในทุกวันหลังจากที่ทำงานอันตึงเครียด ผมมักจะไปดูเธอห่างๆ ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้ว่าเธอก็เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงบางอย่างที่ทำให้ผมลุกขึ้นสู้ได้ทุกครั้ง บางวัน ถ้าผมรู้ว่าเธอยังไม่ทานอะไร ผมก็จะเดนำอาหารไปให้เธอในสภาพที่ยังคงปลอมตัวอยู่ จนในที่สุดผมก็ตัดสินใจที่จะสารภาพกับเธอในทุกๆอย่าง..ครั้งนั้นเธอกำลังชื่นชมดอกไม้ในสวนอย่างมีความสุข ผมก้าวเดินไปหาเธอช้า ๆ เเละเหมือนว่าเธอจะรู้สึกตัวว่ากำลังมีคนจะเกินมาหา เธอก็หันมาพร้อมกับดอกไม้ที่กำลัถือในมือ ผมจำได้ว่ามันคือดอก forget me not มันเหมือนเป็นลางไม่ดีบางอย่างสำหรับผมเมื่อเห็นดอกไม้ที่เธอถือนั้น เเต่ก็ตัดสินใจเเน่วเเน่ว่าอยากที่จะพูดออกไป ผมสารภาพในเรื่องที่ตามมองเธอ คอยช่วยเหลือเธออยู่ห่าง ๆ ก่อนที่จะบอกรัก แต่เธอกลับใช้มือเเตะที่ปากของตัวเองไว้เพื่อที่จะบอกให้ผมหยุด ก่อนที่จะบอกกับผม "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะคะ ท่านจักรพรรดิริาร์ด" สิ่ที่เธอพูดทำให้หัวใจผมเต้นรัว..เธอรู้มาตลอดว่าคนที่ช่วยเหลือเธอนั่นก็คือผม ! เธอยื่นดอกไม้นั่นมาให้เพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนที่เดินจากไป หลังจากนั้น ผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย...

ไร้ซึ่งวี่เเวว..เเต่หัวใจผมก็ยังอยู่ที่เธอ

สุดท้าย..ผมก็ตัดสินใจสารภาพว่าไม่อยากเเต่งงานกับชายาที่ถูกมอบหมายมาให้ พ่อกับเเม่ผมโกรธมาก ท่านพ่อจึงตัดสินใจเข้ามาคุยกับผม ว่าการเป็นจักรพรรดิใช่ว่าใครจะเป็นได้ง่าย ๆ เราเกิดมามีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เรื่องที่ควรเสียสละและควรลืมก็ควรทำ เพราะจักรพรรดิไม่ได้มีหัวใจเอาไว้ให้ใครคนใดคนหนึ่งแต่มีหัวใจเอาไว้ดูแลคนทั้งเมือง .. ผมเคยอ่านเจอในหนังสือ ว่าบทสรุปของความรักต่างชนชั้นแบบนี้สุดท้ายก็ต้องได้เเต่งงานกับคนที่ผมรักไม่ใช่เหรอ เเต่ทำไมเรื่องราวของผมถึงกลับตาลปัตร ... แต่คำถามที่ผมเคยถามตัวเองในวันนั้น วันนี้ผมก็ได้คำตอบมาแล้ว ว่านี่ไม่ใช่นิยาย หน้าที่ของผมคือการดูเเลผู้คนทั้งเมือง ผมไม่อาจเห็นเเก่ตัวทำตามใจตัวเองไปมากกว่านี้อีกเเล้ว....

แต่ถึงผมจะไม่สามารถบอกรักเธออย่างสามัญชนทั่วไปได้ ในฐานะจักรพรรดิที่เชื่อในรักเเรกพบ ผมจะประทับเธอเอาไว้ดวงใจดวงนี้ ตลอดไป....

ผมรักคุณ


 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

สวัสดีค่ะ วันนี้มาลองเขียน "เรื่องสั้น" เป็นครั้งเเรก ไม่รู้ว่าฝีไม้ลายมือในการเขียน
มีการพัฒนาขึ้นบางรึเปล่า อยากเขียนเเนวนี้ดูบ้าง
ตั้งใจจะนำเสนอในมุมมองความรักที่ต่างชนชั้นเเบบสุด ๆ 
เดี๋ยวจะมาเล่าถึงตอนที่เเต่งเรื่องสั้นเรื่องนี้...
เพิ่งเเต่งเมื่อวานตอนประมาณเที่ยงคืนเเบบสด ๆ ร้อน ๆ
ตอนนั้นรู้สึกว่าอยากจะเขียนอะไรบางอย่าง เลยลองพิมพ์เล่น ๆ ในมือถือ
หลังจากน้นก็เลยนำมาปรับปรุงเเละตรวจทานใหม่ในวันนี้
เลยเปิดบทความเรื่องสั้นขึ้นมาเฉยเลย ...
ในหัวตอนเเรกว่างเปล่ามาก ไม่ได้มีพล็อตอะไรในหัวเลย
ไม่มีเลยเเม้กระทั่งชื่อตัวละครหรือชื่อเรื่อง..
เเละเเล้วผลก็ออกมาอย่างนี้ .... 
ยังไงก็ขอฝากติชมเอาไว้ด้วยน้อ เป็นครั้งเเรกเลยที่เเต่งเรื่องสั้น
เเล้วก็เป็นครั้งเเรกด้วยที่ลองเเต่งเเบบระทึกใจ (?)


ไว้เจอกันในเรื่องสั้นเรื่องหน้านะคะ :D
 





 

© themy  butter

ผลงานอื่นๆ ของ ♞ มิส.มั่วตั้วววว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น