นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Evenhold Village -32.01 : เทศกาลเต้นรำของเหล่าเทพยดา (Christmas Event))

เรื่องราวย่อยจาก Rokier Regia ภาค 3 ภาคย่อยที่สอง เรื่องราวของ James เเละ Adam ในคืนวันงานเต้นรำของเหล่าเทพยดา

ยอดวิวรวม

23

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


23

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 62 / 20:46 น.
นิยาย Evenhold Village -32.01 : ȡӢͧ෾´ (Christmas Event))

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
      เรื่องราวย่อยจาก Rokier Regia ภาค 3 (ซากอาณาจักรอาเคเนีย) ภาคย่อยที่สอง (หมู่บ้านอีเวน-  โฮลด์) เรื่องราวของ James เเละ Adam ในคืนวันงานเต้นรำของเหล่าเทพยดา 

      โรเคียรีเจียมาจากเกมๆหนึ่งที่เคยเขียนขึ้นเมื่อนานมาเเล้วๆได้ถูกนำมาจับปัดฝุ่นใหม่เขียนเป็นนิยาย เกมความยาวอยู่ที่เจ็ดภาคเเละภาคย่อยอีกเกินจะนับไหว ได้เดินไปอย่างช้าๆ ด้วยความยากที่ว่าเป้็นเกมเก่าที่เราเคยเขียนไว้เมื่อนานมาเเล้ว เรื่องราวปะติดปะต่อเควสถือเป็นงานที่ยากมากสำหรับการรื้อฟื้นความทรงจำคนสร้างไม่ว่าจะเควสหลักเควสย่อยอีสเตอร์เอ้กก็จะพยายามรวบรวมมาให้ได้มากที่สุด  ทำให้งานค่อนข้างล่าช้า ต้องมีการเปิดเกมจริง หาเเฟ้มข้อมูลเก่าๆของเนื้อเรื่อง เรียกได้ว่าเเทบจะวาดอาณาจักรตัวละครใหม่เเผงความเชื่อมโยงกันใหม่เลยทีเดียว  เล่นไปเขียนไปน่ะเเหละ อีกนานกว่าจะได้อัพจบภาคหนึ่ง
   
     หากเป็นไปตามความจริงเเล้วเรื่องนี้นั้นยังไม่ควรจะถูกอัพขึ้นเพราะอยู่ในช่วงเวลาของการเขียน เเต่ว่าเนื่องจากครั้งหนึ่งภาคเสริม(ที่เป็นเกม)นี้เคยถูกนำมาเสนอสู่สังคมเมื่อวันคริสมาสต์อีฟ เมื่อนานมาเเล้ว ผมจึงเห็นว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เเละด้วยฉากที่นำมาโดยเฉพาะเมื่อเป็นส่วนของฉากอิสเตอร์เอ้กของตัวประกอบสองตัว ระหว่าง เจมส์ กับ อดัม จึงเป็นเพียงฉากสั้นๆ เเละมีความยาวไม่มากนัก ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องมาก เท่าใด เเค่มีส่วนในการขยายความสตอรี่บางช่วงของเกมให้เข้าใจผู้คนในหมู่บ้านได้มากขึ้นเท่านั้น หากยังอยากรับรู้ต่อขอให้ไปติดตามที่เรื่องยาว Rokier Regia ขอบคุณครับ

   สำหรับคนที่เคยเเตะเกมของผมมาบ้างจะพอเข้าใจได้หรืออาจจะรู้ลึกว่า ตัวเอกของภาคย่อยนี้คือ 'อีฟ' เด้็กสาววัย 16 ปี ซึ่งผมไม่ขอพูดถึงหากเป็นการสปอยต่อคนที่ยังไม่เคยได้เเตะผลงสนของผมมาก่อนเเละอาจส่งผลเสียในระยะยาว เเก่ทั้งสองฝ่าย เพราะฉนั้นขอความกรุณาคนที่รู้เรื่องหลักของภาคย่อยหรือภาคหลักทั้งหมดก็อย่าได้อธิบายมากเลย ถ้าหากเป็นคนที่เคยเเตะแต่ไม่เคยเจอฉากนี้ก็ยินดีด้วยครับ เพราะคุณจะได้รู้เเล้ว... ปัจจุบันทางช่องทางหลักได้เปิดเผยวิธีการเข้าถึงอีสเตอร์ทั้งหมดในเกมของภาคย่อยนี้เเล้ว สามสรถเข้าไปอ่านเเละทดลองทำกันดูได้ครับของคุณครับ 

    สรุป เรื่องสั้นตอนนี้ถูกนำเสนอขึ้นด้วยเหตุผลว่าเป็นช่วงคริสมาสต์ซึ่งค่อนข้างตรงกับ เหตุผลดั้งเดิมของเกมภาคย่อยนี้  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 62 / 20:46


Evenhold Village -32.01 : Fairy Dance Festival

เนื้อเรื่องพิเศษของเจมส์เเละอดัม

          ในค่ำคืนที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนโปล่งใสมองเห็นแสงจันทร์ได้อย่างชัดเจน ชายสองคนต่างขนาดนั่งตาก ลมหนาวมองไปยังงานรื่นเริง ดวงเพลิงในตะเกียงและกองไฟเต้นสไวล้อแรงลมสะท้อนเต๊นสีขาวแดง ชายร่างเตี้ยสี่ตนยืนตรงกลางระบายอารมณ์ของตนลงไปในดนตรีเครื่องสายของตน จังหวะสนุกสนานชวนให้หนุ่มสาวจากทั่วทั้งโรเคีย รีเจียในงานนี้ออกไปเต้นรำกัน

            งานนี้คืองานเต้นรำของเหล่าเทพยดาและปีศาจหรือสิ่งที่เหล่ามนุษย์เรียกกันว่าสิ่งมีชีวิตเทพนิยายหรือตามตำนาน ว่ากันว่างานนี้จะถูกจัดขึ้นช่วงกลางฤดูจำศีลในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง และฟ้าปลอดโปร่งดังเช่นวันนี้ พวกเขาเหล่านี้จะพร้อมใจกันมาเจอกัน เพื่อพบกันอีกครั้ง และเป็นการไว้อาลัยแด่เมืองเก่าของพวกเขาที่ล่มสลายไปพร้อมกับอดีต จะมีเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นในรอบสิบปี เป็นงานศักสิทธ์

            เจมส์ เขาเป็นปีศาจหนุ่มผิวขาวเนียน และแว่นตาหนาเตอะ เขาเป่าปากเรียกความอบอุ่นเล็กน้อยก่อนจับปากกาหมึกขนนกขึ้นมาเขียนบทกลอนต่อ เขียนไปได้ไม่นานนักเขาก้็จำต้องเลิกโดยจำเป็น มือหนาสีแดงเข้มเข้ามาริบหนังสือไปจากมือของตน ครั้นเจมส์จะคว้าคืนก็จำต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายทำท่าว่าจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ

            อดัม เขาดูเหมือนชายหนุ่มแข็งแรงวัยกลางคนตัวเตี้ย หัวพ้นขอบโต๊ะไม้ขึ้นมานิดหนึ่ง หนวดเคราสีดำ ขยุกขยุ้ยไม่เป็นทรง เกร็งขมวดกันแน่นไม่ต่างอะไรจากคิ้วของเขา หลังจากได้อ่านบทกลอนที่อีกฝ่ายเขียน

            “ฉันไม่อยากให้แกแตะหนังสือของฉันเลย ไอเตี้ยโง่! เพราะแกจะทำให้ทุกอย่างพังหมด” เจมส์ตวาดเสียงดังก่อนจะเบาเสียงลง เมื่อเห็นสายตาจากโต๊ะรอบข้าง ส่วนคนที่ถูกกล่าวหานิ่วหน้ากว่าเดิม

            “เนี่ยนะหนังสือ? ฉันคิดว่ามันคือเศษกระดาษที่พวกลูกทิงเจอร์เอาไว้ใช้เช็ดก้นหลังทำธุระเสร็จซะอีก เพราะว่าในนี้น่ะมันไม่ได้เขียนถึงอะไรเลยนอกจากเขียนบ่นถึงแอบเปิ้ลสีแดง มันสวยอย่างนี้นะ แดงอย่างนี้นะ หวานอย่างนี้เชียวนะ… อุแหวะ!” เจมส์หน้าขึ้นสีควันออกหูเมื่อฟังจบ

            “ก็มันคือกลอน! มันคือกลอนที่ฉันจะนำไปเสนอให้กับเทพธิดาสักองค์ โดยหวังว่าจะพาเธอกลับไปยังหมู่บ้านของเราได้สักคนน่ะนะ… โอ้ แอบเปิ้ลสีแดงในฤดูแรกตะวันนี้ งดงามไม่ต่างจากใบหน้าของพวกคุณเลย มันเป็นสีของชีวิตและความสุขสันต์ ที่เหมือนกับหัวใจใบนี้ที่เต้นรำในวันนี้…”

          “ฉันล่ะเครียด… นี่ถ้านายยังไม่หยุดบ่นถึงเศษกระดาษเน่าๆทั้งหมดที่นายเขียนอีก ฉันก็จะทำลายมันทั้งหมดนี่ล่ะ” อดัมไม่ว่าเปล่ามองสีหน้าล่องลอยของอีกฝ่ายแล้วเริ่มที่จะฉีกมันออกเป็นเศษๆ อย่างจริงจัง โดยมีเจมส์มองตาค้าง กรีดร้องเสียงดังจนคนทั้งงานมองมาที่คู่นี้

            “หยุดนะอดัม! นายทำลายไปมากพอแล้ว ในงานที่แล้วตอนที่ฉันหยิบขึ้นมา นายก็ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี และคราวนี้นายก็กำลังทำมันอีกครั้ง ไอเตี้ยโง่ หยุดได้แล้ว!” เจมส์ได้แต่มองสิ่งที่เคยเป็นหนังสือถูกโยนลงไปในกองเพลิง อดัมมีสีหน้าพอใจเมื่อเห็นสีหน้าของเจมส์ก่อนจะกลับไปขมวดดังเดิมเมื่ออีกฝ่ายคว้าสมุดอีกเล่มขึ้นมาจากในกระเป๋าพร้อมปากกาหมึกซึม แต่งก่อนใหม่อีกครั้งหนึ่ง

            “โอ… แอบเปิ้ลสีแดงที่แดงเหมือนกับเลือด แอบเปิ้ลสีแดงนี้ก็เหมือนกับหัวใจ มันช่างเป็นความงดงามของสีที่ไม่สวยได้ไปมากกว่านี้อีก ณ ที่ใดบนโลกใบนี้…”

          “ถ้านายยังไม่ยอมหยุดบ่นพึมพำเกี่ยวกับกลอนโง่ๆนั่นอีก ฉันก็จะเอามันทั้งหมดน่ะแหละ” ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ อดัมเดินไปยังกองเพลิงกลางงานเต้นรำพร้อมกับร่างของเจมส์ที่วิ่งออกไปหมายจะคว้ากระเป๋าของตน ยื้อยุดกันอยู่นาน

            “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ นายคิดว่านายกำลังจะทำอะไรอดัม!!! กลับไปฉันจะฟ้องวิลลี่!!! เพราะฉนั้นเอาหนังสือคืนมาได้แล้ว” เจมส์ปรากฏใบหน้าขึงขังตวาดเสียงดังโดยไม่สนใครอีก เหล่าคู่หนุ่มสาวรอบข้างต่างพร้อมใจกันถอย เปิดทางให้คู่หนุ่มแน่นออกมาเต้นยื้อยุดกันโดยมีกระเป๋ายักเป็นศูนย์กลาง นักดนตรีทั้งสี่ตนเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็เปลี่ยนจังหวะเพลง เร่งให้เร็วขึ้น เกิดเป็นบรรยากาศขบขันอบอุ่นไปทั้งงาน เสียงหัวเราะห์จากเหล่าเทพธิดาและปีศาจดังขึ้นมาเป็นระยะ และดังขึ้นอีกเมื่อผลเป็นอย่างที่ทุกคนคิด…   

            อดัมที่ยืนอย่างผู้ชนะมองไปยังเจมส์พร้อมขยับปากเอ่ยชัดถ้อยชั้นคำ “ไม่มีวัน!!!”

          หลังจากกลับมาไม่นาน เจมส์ก็ได้แอบเขียนไดอรี่นี้ต่ออย่างลับๆ แต่ดูเหมือนว่าจะมีใครไปเจอเข้าทำให้เรื่องเงียบๆนี้ยังคงถูกพูดปากต่อปากกันไปอีกยาวนาน ไม่รู้ว่าเจ้าตัวควรจะดีใจไหมที่ตกเป็นนิทานชื่อดังของเหล่าเด็กๆ

            “…และสุดท้ายฉันก็หยุดเขาไม่ได้จริงๆนั่นแหละ แรงมหาศาลจริงๆ ฉันหวังว่าคราวหน้าฉันจะสามารถทำให้อดัมอยู่ห่างจากสมุดของฉันได้นะ ครั้งหน้าฉันจะหยุดเข้าได้แน่ๆแหละ ก็แค่หวังล่ะนะ… เพราะกี่ทีๆผลก็เหมือนเดิมทุกที” คลับคล้ายกับได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากที่ไกลแสนไกล ผู้ที่เพิ่งอ่านมันจบขยับยิ้ม มองไปรอบๆหมู่บ้านที่ว่างเปล่าปราศจากผู้คน นอกจากหิมะสีขาวโพลนนี้แล้วดูจะไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากเธอ…

 

          หยดน้ำหล่นลงบนพื้นหิมะ พร้อมกับเสียงสะอื้นและรอยยิ้มที่ขยับกว้างขึ้น… นี่คงเป็นค่ำคืนที่รู้สึกเหน็บหนาวที่สุดที่เธอได้เคยสัมผัสถึงมันแล้วกระมัง เธอคิด…

ผลงานอื่นๆ ของ สนสีดำ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น