คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF - i need somebody #Ấ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไม่ได้บนไว้แต่เขียนเนื่องโอกาสที่ในน้องกอดพี่ค่ะ 

แงงงงงงงงงง พ่อแม่พี่น้องมาดูเรือดิฉันนนนนนนน *กรีดร้อง*

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 62 / 22:45


#แบคฮวี

                                                                                                                                                                

               01/01/2019

               00.03 น.

               เสียงฝีเท้าย่ำไปตามพื้นฟุตปาธของเด็กหนุ่มไม่ได้ดังมากพอที่จะพาให้คนรอบข้างซึ่งกำลังชื่นชมพลุวันปีใหม่หันมาสนใจ แต่ถึงอย่างนั้นพอร่างเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่มชนเข้ากับใครหลายคนพร้อมกับเอ่ยขอโทษอย่างร้อนรนแล้วนั้น คนแปลกหน้าหลายคนก็บ่นอุบอิบอย่างหัวเสียที่ต้องเสียจังหวะการชมพลุ

               ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่องเป็นสวนสาธารณะ สถานที่แห่งนี้เงียบกว่าจัตุรัสกลางเมืองนัก เด็กหนุ่มผ่อนฝีเท้าลง หอบน้อย ๆ ขณะพ่นลมหายใจที่ระเหยเป็นไอเย็นออกจากริมฝีปากเคลือบด้วยลิปกลอส เขาใช้สองมือยันกับหัวเข่า พยายามปรับลมหายใจให้เข้าที่ เขายืดตัวขึ้นแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนตอนนี้ที่กำลังสว่างไสวไปด้วยพลุ ก่อนที่พลุดอกสุดท้ายจะค่อย ๆ จางลงไปพร้อมกับเสียงธรรมชาติที่เริ่มเงียบงัน

               เด็กหนุ่มเห็นแสงสีขาวพาดผ่านท้องฟ้า ข้ามจากฟากหนึ่งไปยังอีกฟากหนึ่ง เขาหลับตาลง อมยิ้มน้อย ๆ พลางกุมมือประสานอยู่ที่หน้าอก เขามาทันก่อนที่ฝนดาวตกจะปรากฏพอดี

               ขอให้...

เด็กหนุ่มอธิษฐานอยู่ชั่วอึดใจ มันเป็นคำอธิษฐานที่เขาเพียรขอมาทุกปี เขาลืมตา ฝนดาวตกยังไม่สิ้นสุด เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวาแล้วนั่งลงที่พื้นหญ้า เขาดูพยากรณ์มา ฝนดาวตกน่าจะปรากฏให้เห็บเกือบครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว

               เด็กหนุ่มใช้ดวงตาที่เปล่งประกายไม่แพ้ดวงดาวบนท้องฟ้าจับจ้องท้องฟ้ามืดสนิท ริมฝีปากเล็กระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเริ่มฮัมเพลงเสียงเบา เด็กหนุ่มโคลงศีรษะ หลับตา ขับร้องเสียงเพลงจากความรู้สึก อารมณ์เหงา หดหู่แฝงอยู่ในกระแสเสียงเต็มเปี่ยมจนถึงท่อนฮุค

               Why am I alone 나를 둘러싼 사람들 속에 (ทำไมผมถึงโดดเดี่ยวกันนะ ถึงแม้ว่าผมจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย...)”

               Why am I alone 홀로 남겨진 지금 누군가 필요해  지금 누군가 필요해... (ทำไมผมถึงอยู่อย่างเดียวดาย ความเงียบเหงาทำให้ผมต้องการใครสักคน ผมแค่ต้องการใครเพียงสักคน...)”

               เสียงต่อเพลงของคนแปลกหน้าทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้ง รีบหันไปทางด้านหลังก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งส่งยิ้มมาให้อย่างใจดี ในมือของเขาถือกีต้าร์โปร่งตัวหนึ่ง

               “นั่งด้วยได้มั้ยครับ”

               “ครับ?” เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ เขยิบให้คนแปลกหน้านั่งด้วยโดยดี

               “ผมมาเดินที่สวนแล้วได้ยินคุณร้องเพลง ตอนแรกก็กลัวเหมือนกันแต่เสียงคุณเพราะมากเลย...ก็เลยแอบมาดูว่าใครร้องน่ะครับ” คนแปลกหน้ายิ้มตาหยี ประคองกีต้าร์โปร่งบนตัก

               “อ่า...” เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อน “ผมร้องเสียงดังเหรอครับ”

               “เปล่าครับ” อีกฝ่ายรีบปฏิเสธ “แต่สวนมันเงียบน่ะครับ อ้อ ผมชื่อดงโฮนะ”

               “ครับคุณดงโฮ ผมแดฮวี” เด็กหนุ่มโค้งศีรษะตามมารยาท “คุณดงโฮรู้จักเพลงที่ผมร้องด้วยเหรอครับ”

               “ครับ I need somebody ของเดย์6 ผมชอบเพลงนี้มากเลย” ดงโฮอธิบาย “ผมชอบเปิดเพลงวงนี้ที่ร้านด้วยนะครับ”

               “ร้าน?” แดฮวีเอียงคอมอง ดงโฮหัวเราะน้อย ๆ พยักหน้ารับ

               “ร้านกาแฟครับ ผมเปิดร้านกาแฟ ตรงหัวมุมถนนนี้เอง”

               “ว้าว...” แดฮวีตาเป็นประกาย “ผมยังเรียนอยู่เลย แต่ว่าถ้าเรียนจบแล้วก็อยากเปิดร้านกาแฟนะ”

               ดงโฮรับคำ เกากีต้าร์ แดฮวีนั่งกอดเข่า เอ่ยถามขึ้น

               “แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้เหรอครับ แถมเอากีต้าร์ออกมาด้วย”

               “มีคนบอกว่าให้มาดูฝนดาวตกที่นี่น่ะครับ ผมเลยคิดว่าจะมาเล่นดนตรีไปด้วยสักหน่อย” ดงโฮสบตากับแดฮวี กระซิบเสียงเบา “แล้วคุณแดฮวีล่ะครับ”

               “มาดูดาวเหมือนกันครับ” เป็นเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าที่ดึงสายตาหลบ แดฮวีเปลี่ยนเรื่อง “คุณดงโฮช่วยร้องเพลงเมื่อกี้ให้ฟังสักรอบได้มั้ยครับ”

               “เอางั้นเหรอครับ แต่เสียงผมไม่ได้ดีเท่าไหร่นะ” ชายหนุ่มพูดเสียงกลั้วหัวเราะแล้วเริ่มดีดกีต้าร์ แดฮวีหลับตา โยกตัวตามจังหวะเพลง น้ำเสียงทุ้มนุ่มราวกับจะสะกดคนฟังให้อยู่ในภวังค์

               พลันเสียงดนตรีก็เงียบลง แดฮวีลืมตา คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อไม่เห็นใครนั่งอยู่ข้างกันเหมือนเมื่อครู่

               “คุณดง...”

               “แดฮวี!” เสียงของพี่ชายไม่แท้เรียกขึ้น เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ทำหน้าปุเลี่ยนเหมือนอีกฝ่ายเดินตีหน้ายักษ์มาหา “แอบมาสวนคนเดียวอีกแล้วนะ โทรศัพท์ก็ไม่รับ นี่มันมืดมากแล้วนะแดฮวี ถ้าเกิดเจอคนร้ายจะทำยังไง”

               “พี่ยองมิน...ผมบอกแล้วไงว่ามาดูดาวตก ดาวตกจะดูในเมืองได้ยังไง ต้องดูที่สงบ ๆ สิครับ” แดฮวีงัดลูกอ้อน ส่งสายตาหงอย ๆ ไปให้ ยองมินชะงัก คลายความโมโหลงอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะดุเพราะเป็นห่วง

               “อย่างน้อยก็ให้ดงฮยอน อูจินหรืออุงมาเป็นเพื่อนก็ยังดีนี่”

               “พี่ดงฮยอนกับพี่อุงทำธีสิส พี่อูจินก็เล่นเกม พี่ก็อยู่กับแฟน ผมออกมาคนเดียวก็ไม่เป็นไรนี่” คนตัวเล็กยู่ปาก “อีกอย่างนะ เมื่อกี้ผมเจอคุณดงโฮด้วยนะ ไม่อันตรายอย่างที่พี่บอกหรอก”

               “คุณดงโฮ ?”

               “อื้อ แต่คุณเขาหายไปก่อนที่พี่จะมาอะ”

               ยองมินไม่ได้ว่าอะไรอีกนอกจากบ่นแดฮวีอีกชุดใหญ่ เด็กหนุ่มได้แต่เดินหน้ามุ่ยตามหลังพี่ชายไม่แท้กลับหอพัก หากไม่วายมองหาคนที่เพิ่งคุยด้วยเมื่อครู่

               โดยไม่ทันรู้เลยว่าชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มเมื่อครู่ บัดนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวนอนเอนกิ่งไม้ใหญ่อยู่มุมหนึ่ง ชายหนุ่มระบายยิ้มเอ็นดู สยายปีกสีขาวออกแล้วบินโฉบขึ้นไปบนท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงขนนกสีขาวที่ร่วงหล่นเท่านั้น

                                                                          

               02/02/2019

               22.10 น.

               แดฮวีเกือบจะลืมคุณดงโฮคนนั้นไปแล้วถ้าเกิดว่าชายหนุ่มไม่ได้ปรากฏขึ้นหน้าหอพักเขาในตอนนี้ อีกทั้งแดฮวีเกือบจะไม่ได้เจอคุณดงโฮคนนั้นอีกด้วย ถ้าไม่ติดว่ายองมินคุยโทรศัพท์อยู่กับแฟน อูจินกับอุงเล่นเกม และดงฮยอนไปร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง

               เพราะไม่มีใครว่างไปเปิดประตู แดฮวีก็เลยต้องเป็นผู้เสียสละ แต่แล้วเมื่อเปิดออกมาเจอคนที่เขาเกือบจะลืมไปแล้ว แดฮวีก็เบิกตากว้าง

               “คุณดงโฮ ?” เจ้าของชื่อดูตกใจเล็กน้อยแล้วจึงส่งยิ้มใจดีให้เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน ชายหนุ่มค้อมศีรษะเล็กน้อย

               “นี่หอพักแดฮวีเองเหรอ คือขอโทษที่มารบกวนตอนดึกนะครับ แต่พอดีผมเจอลูกแมวตัวนี้นอนร้องมิ้ว ๆ อยู่ในกล่องหน้าหอพักคุณ...” ดงโฮประคองลังกระดาษขึ้นมา ภายในคือลูกแมวสีขาวเทาส่งเสียงครวญเบา ๆ “ผมสงสารมันน่ะครับ ก็เลยอยากมาถามดู...”

               “ใครมาน่ะ” ยองมินตะโกนถามขึ้นจากภายในห้องพัก แดฮวีหันไปตะโกนตอบ

               “คุณดงโฮที่ผมเจอตอนปีใหม่อะพี่...” แดฮวีเกาแก้มอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ สุดท้ายก็เลยเปิดประตูกว้าง “คุณเข้ามาก่อนแล้วกันครับ แล้วเราค่อยตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อ”

               ดงโฮถอดรองเท้า เดินตามเจ้าของห้องพักเข้าหอ ภายในหอพักแบ่งเป็นห้อง ๆ ดูเรียบร้อย ดงโฮพบคนที่คิดว่าน่าจะเป็นยองมินนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว แขกรับเชิญโค้งทักทาย

               “สวัสดีครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ คือ...” แล้วดงโฮก็อธิบายให้ฟังคร่าว ๆ ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาหาแดฮวีสักนิด (แม้ว่ายองมินจะมองด้วยสายตาไม่เชื่อถือก็ตาม) ดงโฮปิดท้ายการอธิบายด้วยคำขอโทษที่ตอนปีใหม่ เขาทิ้งแดฮวีไปโดยไม่ได้ลา

               “ไม่เป็นไรเลยครับ” แดฮวียิ้มตาปิด

               “แล้วเราจะเอายังไงกับแมวนี่” ยองมินกอดอก “คนเอามาทิ้งนี่ใจร้ายมากเลยนะ”

               “เราเลี้ยงได้มั้ยอะพี่” แดฮวีถามขึ้น ดวงตาเป็นประกาย ยองมินมองลูกแมวที่นอนขดตัวอยู่ในกล่องสลับกับหน้าน้องชายแล้วถอนหายใจ

               “ก็ได้ แต่นายต้องรับผิดชอบนะ”

               “ได้เลยครับ” แดฮวีตะเบ๊ะ

               “เอ่อ...ถ้าผมจะขอมาช่วยดูแลด้วยจะเป็นอะไรมั้ยครับ” ดงโฮถาม น้ำเสียงจริงจังหนักแน่น “ยังไงผมก็เป็นคนเจอ มันอาจจะดูน่าเกลียดถ้าให้คุณเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด”

               “มาได้ ไม่เป็นไรครับ” แดฮวี

               “ไม่ต้องครับ” ยองมิน

               สองพี่น้องมองหน้ากัน ยองมินขมวดคิ้วตีหน้าเข้ม ส่วนแดฮวีกอดอด ทำปากยื่น

               “ทำไมคุณดงโฮถึงมาไม่ได้อะพี่”

               “แล้วเราจะรบกวนคุณเขาทำไมล่ะ”

               “เอ่อ...” ดงโฮหลุดหัวเราะน้อย ๆ “ผมไม่ได้มารบกวนมากหรอกครับ อาจจะมีซื้ออาหารเข้ามาให้บ้าง พาไปอาบน้ำ เดินเล่น อะไรทำนองนี้น่ะครับ”

               “นะพี่” แดฮวีอุ้มลูกแมวตัวนั้นขึ้นมา “น้องจะได้มีคนช่วยดูแลไง”

               ยองมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่เคยเอาชนะน้องเล็กคนนี้ได้สักครั้ง

               “ก็ได้ ฝากด้วยนะครับ”

               ดงโฮขอตัวกลับบ้าน แดฮวีกับยองมินเถียงกันเรื่องตั้งชื่อแมว ไม่มีใครทันสังเกตเลยสักนิดว่าลูกแมวตัวนั้นลอบทำหน้าเบื่อหน่าย

                                                                          

               03/03/2019

               23.15 น.

               ภายในห้องนอนของแดฮวี (ที่นอนพักร่วมกับอุงและอูจิน) เด็กหนุ่มกำลังนั่งเล่นกับลูกแมวพลาง วิดีโอคอลกับดงโฮพลาง ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แดฮวีไม่ปฏิเสธว่าตัวเองรู้สึกสบายใจที่ได้รู้จักกับเจ้าของร้านกาแฟคนนี้ ดงโฮเป็นผู้ชายประเภทที่ดูแลคนอื่นเป็นอย่างดี ไม่เคยโมโหร้ายหรือใช้กำลัง ถ้าจะดุเวลาแดฮวีติดเล่นมากเกินไป ดงโฮก็จะดุในแบบที่แดฮวีจำต้องเชื่อฟังเพราะจนด้วยเหตุผล

               สำหรับแดฮวี...ถ้าบอกว่าดงโฮเป็นเทวดา แดฮวีก็จะเชื่อ

               “(ไหนขอดูหน้าน้องเจหน่อยครับ น้องเจ วันนี้ดื้อกับพี่แดฮวีไหมน้า)” ดงโฮโบกไม้โบกมือให้กับเจ้าลูกแมวน้อยที่ส่งเสียงแง้ว ๆ แดฮวีหัวเราะร่า อุ้มเจมานั่งที่ตัก

               “เจกินเยอะมากเลยครับแล้วก็เล่นเยอะมาก พลังงานเยอะเหมือนคุณเลย”

               “(นี่คุณแดฮวีว่าผมกินเยอะด้วยรึเปล่าเนี่ย)” ดงโฮหัวเราะบ้าง “(อ่า แต่เจกินเยอะขนาดนี้ อาหารแมวอาทิตย์นี้จะพอมั้ยครับ ผมแวะเอาเข้าไปให้กลางสัปดาห์อีกทีมั้ย)”

               “วันพุธก็ได้ครับ ผมไม่มีเรียน” แดฮวีตอบรับอย่างน่ารัก “แล้ววันพุธคุณว่างไหม”

               “(ว่างครับ เดี๋ยวผมเอาอาหารแมวเข้าไปให้...)”

               “ไม่ใช่ครับ” แดฮวีภาวนาให้แสงไฟในห้องสว่างน้อยลงกว่านี้อีกหน่อย ดงโฮจะได้ไม่ทันเห็นแก้มใสที่แดงเรื่อ “ผมอยากชวนคุณไปดูหนัง”

               ดงโฮเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พยักหน้ารับ

               “(ไปเดตเหรอครับ)”

               “คุณดงโฮ!

“(ไปเดตก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นเป็นไรเลย)” คนอายุมากกว่าหัวเราะร่า “(หรือว่าคุณเขิน ?)”

“ผมไม่คุยกับคุณแล้ว!” แดฮวีโวยวาย อุ้มเจขึ้นมาเตะขาใส่กล้อง “นี่แน่ะ!

“(โอ๊ย น้องเจอย่าทำร้ายพี่สิครับ)” ดงโฮหัวเราะชอบใจ “(เอาน้องลงหน่อยครับ ผมอยากเห็นหน้าคุณมากกว่า)”

แดฮวีหน้างอ หากในดวงตาเปล่งประกายวิบวับ เด็กหนุ่มทำปากยื่น แต่พวงแก้มแดงเรื่อ

“(ตกลงวันพุธไปดูหนังกันนะครับ)” ดงโฮยิ้มมุมปาก “(นะ น้องแดฮวี)”

“ไม่ต้องมาเรียกว่าเป็นน้องเลย”

“(อ้าว แต่คุณอายุน้อยกว่าผมนี่)” ดงโฮเท้าคางมองจอ ดวงตาฉายแววเอ็นดูชัดเจน “(ไม่ให้ผมเรียกว่าน้องจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ)”

“ไม่รู้ด้วยแล้ว” แดฮวีเอาหมอนมากอดไว้แนบอก

“(คุณอะ เรียกผมว่าพี่บ้างสิ แล้วเดี๋ยวเล่นกีต้าร์ให้ฟัง)” ว่าแล้วดงโฮก็หยิบกีต้าร์โปร่วตัวเดิมมาพาดไว้ที่ตักแล้วเริ่มดีด “(เพลงโชวาฮัมนีดามั้ยครับ)”

“อื้อ”

“(เรียกว่าพี่ก่อนสิ)”

“พี่ดงโฮ...” แดฮวีตอบเสียงค่อย ซุกหน้าเข้ากับหมอน

“(แดฮวีอ่า เรียกเสียงดังหน่อยครับ พี่ไม่ได้ยิน)”

“พี่ดงโฮ พอใจยัง”

“(ครับ ๆ)” ดงโฮส่งยิ้มที่แฝงความหมายผ่านทั้งสายตาและริมฝีปาก “(พี่ร้องแล้วนะ คราวนี้จบเพลงแน่นอน)”

เสียงกีต้าร์และเสียงร้องดังไปทั่วห้อง แดฮวีจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาราวกับจะจารมันไว้ให้หัวใจ จังหวะหนึ่งที่ดงโฮสบตาตอบกลับมา

วินาทีนั้น หัวใจของแดฮวีก็เต้นไม่ตรงจังหวะอีกเลย

                                                                          

               04/04/2019

               02.16 น.

               มันเป็นคืนวันพฤหัสที่ฝนตกหนักเพราะพายุเข้า

               แดฮวีร้องไห้มาตลอดทางยิ่งพาให้คนขับรถใจแทบลุกเป็นไฟ ยองมินเหยียบคันเร่งทั้งที่บนท้องถนนก็มีรถไม่มากนัก บนรถญี่ปุ่นคันไม่ใหญ่นัก แดฮวีซุกใบหน้าเข้ากับไหล่ของอูจิน สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

               เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนดงโฮกำลังวิดีโอคอลกับแดฮวีอยู่เหมือนปกติ

               ที่ผิดปกติคือดงโฮกำลังอยู่บนถนน

               ถึงแดฮวีจะเตือนแล้วก็ตามที แต่ดงโฮบอกว่ามันไม่เป็นไร เขาเปิดลำโพงและขับรถด้วยความระมัดระวังเต็มที่

               และใช่ ที่รถชน...ไม่ใช่ความผิดของดงโฮ ภาพและเสียงร้องสุดท้ายก่อนสายจะตัดยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของแดฮวี เด็กหนุ่มละล่ำละลั่กบอกยองมิน โชคดีที่พี่ชายคนโตตั้งสติได้ รีบโทรแจ้งรถพยาบาลและพาแดฮวีไปที่โรงพยาบาลทันที

               “พี่ ฮึก พี่อูจิน พี่ดงโฮจะเป็นอะไรมั้ย ฮือ” แดฮวีสะอื้นจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน “ถ้า ฮึก ถ้าพี่เขาเป็นอะไร ผมจะทำยังไง”

               “แดฮวีใจเย็นก่อน” อูจินปลอบเสียงอ่อนถึงรู้ว่ามันทำได้ยากก็ตาม “คุณดงโฮอยู่ในมือหมอแล้ว ไม่เป็นไรหรอก”

               “ใช่ เดี๋ยวเลยไฟแดงหน้าเราก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว นายใจเย็นนะ” ยองมินเร่งคันเร่งขึ้นอีก ไม่นานรถญี่ปุ่นก็จอดเทียบกับหน้าโรงพยาบาล แดฮวผลุนผลันเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไปในอาคาร อูจินวิ่งตามน้องไปทันที

               “ขอโทษนะครับ” แดฮวีเช็ดน้ำตา ร้อนรนถาม “มาหาคุณคังดงโฮที่รถชนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนครับ อันนี้เบอร์ที่โทรมาแจ้ง...” พยาบาลสาวรับโทรศัพท์ของเขาแล้วรัวมือลงแป้นคีย์บอร์ด ไม่นานเกินอึดใจแต่กลับยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์สำหรับแดฮวี พยาบาลก็เงยหน้าขึ้น

               “ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินค่ะ ญาติคนไข้สามารถรอได้ที่หน้าห้อง...”

               ยังฟังความไม่ทันจบ แดฮวีก็วิ่งไปทันที อูจินรีบค้อมหัวให้พยาบาลแล้วตามน้องไป แดฮวียืนเกาะประตูมองด้านใน น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทอเป็นม่านบาง ๆ จนเด็กหนุ่มมองอะไรแทบไม่เห็น

               “แดฮวี...มานั่งนี่ก่อน” อูจินประคองร่างเล็กให้เดินมานั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน แดฮวีก้มหน้าใช้สองมือปิดบังใบหน้าแล้วสะอื้นไห้ อูจินลูบหลังปลอบ ไม่นานยองมินก็เดินตามเข้ามา

               “เป็นไงบ้าง”

               “หมอบอกให้รออะพี่”

               ยองมินพยักหน้ารับเครียด ๆ นั่งลงข้างแดฮวี เอื้อมมือไปกุมมือเล็กที่สั่นสะท้านเอาไว้

               04.04 น.

               แดฮวีสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนเคาะปลายนิ้วลงที่หน้าผาก เด็กหนุ่มไม่มีอาการงัวเงีย จิตใต้สำนึกพาให้เขามองไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่ยังปิดสนิท เด็กหนุ่มทำท่าจะร้องไห้ขึ้นมาอีกรอบ

               “แดฮวี”

               เจ้าของชื่อหันขวับ แล้วดวงตาคู่นั้นก็ต้องเบิกกว้าง ดงโฮที่ควรจะนอนให้หมอผ่าตัดอยู่ในโรงพยาบาล ตอนนี้กลับอยู่ในชุดสูทสีขาว เรือนผมที่ควรจะเป็นสีดำกลับขับสว่างด้วยสีบลอนด์ ชายหนุ่มยืนพิงกำแพง สีหน้าดูเคร่งเครียด

               “พี่...ดงโฮ?” แดฮวีจะลุกขึ้นไปหาแต่กลับพบว่าร่างกายขยับไม่ได้ แดฮวีอ้าปากจะปลุกยองมินกับอูจินแต่เสียงก็กลับหายไป

               “นายคงสงสัย...ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ดงโฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินตรงเข้ามาหา แดฮวีสังเกตได้ว่าด้านหลังของชายหนุ่มมีปีกสีขาวคู่หนึ่ง และที่เดินตามดงโฮมา...คือเจ แมวที่เขาเลี้ยงไว้

               แดฮวีมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

               “นายจำคำอธิษฐานเมื่อวันปีใหม่ได้มั้ย”

               ขอให้...

               “ฉันมาทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริง”

               “...” แดฮวีเบิกตากว้าง ดงโฮระบายยิ้มเศร้า

               “แต่ไม่มีใครส่งฉันมา...ฉันก็เป็นแค่เทวดาโง่ ๆ ที่รับฟังคำอธิษฐานของนายปีแล้วปีเล่าจนเกิดความสงสัย ฉันตามไปสืบประวัติของนาย ฉันรู้ว่านายต้องการความรักเพราะนายโดดเดี่ยว พี่ชายที่หอก็ไม่ใช่พี่แท้ ๆ ถึงจะแสนดีแค่ไหนก็ไม่เหมือนครอบครัวจริง ๆ...”

               แดฮวีน้ำตารื้น

               “ฉันมาทำตามความปรารถนาของนาย...เพราะฉันตกหลุมรักเด็กคนที่ใจดีกับคนอื่น เด็กคนที่ใจดีกับโลก แต่พระเจ้ากลับไม่เคยฟังเสียงของเขาเลย”

               คนฟังหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม

               “แต่ฉันต้องกลับไปแล้ว...กลับไปรับโทษที่ทำตามใจตัวเอง”

               แดฮวีส่ายหน้า เริ่มร้องไห้อย่างหนักแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอด

               “ขอโทษนะ...ขอโทษที่อยู่นานกว่านี้ไม่ได้”

               ริมฝีปากของดงโฮประทับลงมาที่หน้าผากมน แดฮวีสะอื้นฮัก ไม่กล้าลืมตาเพราะไม่อาจทนมองภาพของอีกฝ่ายสลายไปต่อหน้าต่อตา

               08.11 น.

               แดฮวีตื่นขึ้นมาเมื่อแสงแดดทะลุผ้าม่านเข้ามาปลุก เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกุมศีรษะ เขาปวดหัวโดยไม่มีสาเหตุ เด็กหนุ่มลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วก็ต้องนวดกระบอกตาที่บวมช้ำอย่างไม่มีสาเหตุ

               “แดฮวี อาบน้ำเสร็จแล้วไปให้...” เสียงของยองมินขาดตอน แต่แดฮวีก็ได้ยินพี่ชายคนโตพึมพำ “หอเราเคยเลี้ยงแมวด้วยเหรอ”

               แดฮวีออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง

               “วันนี้มีอะไรกินบ้างอะพี่” เด็กหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ประจำตำแหน่งแล้วหยิบช้อนส้อมมาเตรียมพร้อม “อเมริกาเบรกฟาสต์ปะ”

               “เออ วันนี้ดงฮยอนทำไข่ดาวกับไส้กรอก” ยองมินตอบรับ ดงฮยอนยกจานมาวางไว้ให้น้องพลางร้องทัก

               “แดฮวี เมื่อคืนฝันร้ายเหรอ ทำไมตาบวมแบบนั้นอะ”

               “ไม่นะพี่...” เด็กหนุ่มยิ้มแหย “แต่ก็รู้สึกแน่น ๆ หน้าอกเหมือนกัน ไม่รู้เป็นอะไร”

               “ฝันร้ายแล้วจำไม่ได้อะดิ” อูจินเอ่ยขึ้นพลางตักไข่ดาวเข้าปาก

               “นายต้องพักผ่อนหน่อยนะแดฮวีอ่า” คราวนี้เป็นอุงพูดขึ้นมาบ้าง “ถึงนายจะไม่ใช่น้องแท้ ๆ แต่เราก็ห่วงนายนะ”

               “ครับ...” แดฮวีระบายยิ้ม ในใจรู้สึกโล่งขึ้นอย่างไร้สาเหตุ “ผมก็เป็นห่วงพวกพี่นะ อย่างพี่อูจินเงี้ย เล่นเกมหนักมาก นอนบ้างเหอะ ระวังตาเสีย”

               “อ้าว ทำไมวนมาที่ฉันล่ะ”

               “เพราะพี่ติดเกมไง” แล้วแดฮวีก็หัวเราะเสียงใส ก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าจนหมดเกลี้ยง มื้ออาหารนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข

               แต่ลึก ๆ แล้วแดฮวีกำลังรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง

              

บนต้นไม้ข้างหอพักปรากฏร่างของใครคนหนึ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น ปีกสีขาวคู่นั้นฉีกขาด ขนนกปลิวว่อนไปตามแรงลม ชายหนุ่มเอนตัวพิงลำต้น หายใจอย่างเหนื่อยอ่อน มือข้างหนึ่งลูบขนลูกแมวที่นอนหลับอยู่บนต้นขา

               ใบหน้าของชายคนนั้นปรากฏรอยยิ้มเป็นสุข

                                                                          

             EPILOGUE

               05/05/2019

               09.54 น.

               แดฮวีวิ่งฝ่าผู้คนที่กำลังเดินสวนผ่านไปผ่านมา เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นว่ากำลังจะสายแล้ว วันนี้เป็นวันที่เขามีนัดสัมภาษณ์ทำงานพาร์ทไทม์ แดฮวีหยุดฝีเท้าที่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เขาจัดเสื้อผ้าทรงผมให้เรียบร้อยแล้วเปิดประตูเข้าไป กระดิ่งส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ทำนองเพลงคุ้นหูดังขึ้น

               Why am I alone 홀로 남겨진 지금 누군가 필요해  지금 누군가 필요해... (ทำไมผมถึงอยู่อย่างเดียวดาย ความเงียบเหงาทำให้ผมต้องการใครสักคน ผมแค่ต้องการใครเพียงสักคน...)”

               “สวัสดีครับ”

               ผู้ชายผมบลอนด์คนหนึ่งสวมชุดลำลอง ที่เอวคาดผ้ากันเปื้อนเงยหน้าจากเคาน์เตอร์ เขายิ้มตาหยี

               “มาแล้วเหรอแดฮวี...ฉันคังดงโฮยินดีที่ได้รู้จัก”

 

END

 

                                                                                                                                                                    

JUST TALK

               เมากาวล้วน ๆ เลยค่ะ แง ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ <3 ชอบไม่ชอบสามารถติชมได้ที่คอมเม้นต์เลยน้า ถ้าเจอคำผิดได้โปรดบอกกันด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า 

ผลงานอื่นๆ ของ อฏวี

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Agust09039314 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    อบอุ่นหัวใจมากกกกกกก
    #2
    0
  2. #1 bh ship
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:51

    T_T สวยงามจังเลยค่ะ มีโมเมนต์ดีๆ แล้วฟิคก็น่ารักแบบนี้ อบอุ่นหัวใจมากเลย

    #1
    0