คัดลอกลิงก์เเล้ว

หนึ่งชาติภพผูกพัน #แบคฮวี #เอยูจีน #mpreg

โดย อฏวี

ชาตินี้ปรารถนาเพียงได้อยู่กับท่านจนแก่เฒ่า

ยอดวิวรวม

297

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


297

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ม.ค. 62 / 23:08 น.
นิยาย ˹觪ҵ١ѹ #Ấ #٨չ #mpreg

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อวี่อวิ้นหยางปรารถนาเพียงคังซานฉินเท่านั้น

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ม.ค. 62 / 23:08


            จวนแม่ทัพแดนประจิมตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง เรือนใหญ่คือเรือนหยกงาม เป็นเรือนใหญ่ที่คังฮูหยินตกแต่งด้วยตนเองทั้งหมด ทั้งต้นไม้และสวนดอกไม้ รวมถึงภาพเขียนต่าง ๆ ที่ประดับอยู่ในหอตำรา ดูงดงามและเงียบสงบสมกับเป็นจวนแม่ทัพ

               เมื่อต้นปีแม่ทัพแดนประจิม คังซานฉิน กลับมาจากชายแดนพร้อมกับชัยชนะ หลังจากกรำศึกอยู่นานนับปี ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้อย่างมากมาย อีกทั้งยังพระราชทาน สมรส ให้แม่ทัพตัดแขนเสื้อผู้นี้อีกด้วย ผู้คนทั่วแคว้นล้วนตระหนกจนผมแทบร่วง ด้วยบุรุษที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้กับแม่ทัพคังนั้น เป็นบุรุษอ่อนแออ้อนแอ้นราวกับหญิงสาว เล่าลือกันว่างามล่มเมืองแต่เป็นคุณชายเจ้าสำราญที่บ้านใดก็ไม่ต้องการมาเป็นเขย

               วันมงคล ตระกูลคังมอบสินสอดเพียงยี่สิบคานหาบ ดูก็รู้ว่าไม่เต็มใจรับคุณชายเจ้าปัญหามาเป็นเขยอย่างยิ่ง อีกทั้งบ่าวรับใช้ในจวนยังนำความมาบอกว่าคังซานฉินนำน้ำแกงไร้บุตรให้ฮูหยินของตนดื่ม ผู้คนได้แต่ส่ายหน้า เห็นทีในปีหน้าแม่ทัพคังคงตบแต่งอนุเข้าจวนเป็นแน่

               ไหนเลยจะมีผู้ใดล่วงรู้ถึงความจริง

               ว่าคุณชายเจ้าสำราญนั้นแท้จริงเป็นหนึ่งในองค์ชายที่ฮ่องเต้ต้องการปกป้อง

              

               อวี่อวิ้นหยาง ขยับกายเล็กน้อยยามได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ปลุกให้ตื่น บุรุษรูปร่างอรชรปรือตาที่กลมสุกใส เหลือบมองบุรุษข้างกายที่นอนหลับสนิท อวี่อวิ้นหยางระบายยิ้มสดใสราวกับพระอาทิตย์ ยันกายให้ลุกขึ้นจากเตียง ผ้าห่มผืนน้อยร่นไปถึงช่วงเอวคอดกิ่ว เผยรอยจุมพิตสีดอกมู่ตัน* และรอยฟันทั่วร่าง

               “ซานฉิน ท่านตื่นได้แล้ว” อวี่อวิ้นหยางปลุกสามี คังซานฉินเป็นแม่ทัพ เพียงได้ยินเสียงใสก็ลืมตาตื่น คังซานฉินระบายยิ้ม ดวงตาฉายแววรักใคร่อยู่หลายส่วน เอื้อมมือหยาบเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าภรรยา

               “ข้าตื่นแล้ว”

               “วันนี้ท่านจะไปฝึกดาบหรือไม่” อวี่อวิ้นหยางถาม เลื่อนฝ่ามือจับมือของคังซานฉินไว้แนบแก้ม

               “ไป” คังซานฉินมองภรรยาประทับจุมพิตที่หลังมือ คลอเคลียคล้ายลูกแมวตัวน้อยแล้วหัวใจสั่นไหว “เจ้าเองก็ควรจะไปด้วย”

               “คุณชายเจ้าปัญหาเช่นข้า ตามท่านแม่ทัพไปจะดีหรือ” อวี่อวิ้นหยางส่ายหน้า รอยยิ้มจางลงไปเจ็ดส่วน คังซานฉินเห็นแล้วปวดใจนัก

               “หากไม่ติดว่าเป็นบัญชาของฝ่าบาท ข้าไหนเลยจะทิ้งเจ้าไว้ในจวน”

               อวี่อวิ้นหยางเป็นโอรสของฮ่องเต้ที่เกิดจากจางกุ้ยเฟย เพราะนางสุขภาพอ่อนแอจึงสิ้นลมในวันที่ให้กำเนิดเขา ฮ่องเต้เสียพระทัยเป็นอย่างมาก แม้ต้องการเลี้ยงให้อวี่อวิ้นหยางเติบโตเป็นรัชทายาท แต่ด้วยคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับจางกุ้ยเฟยว่าจะปกป้องบุตรชายของพวกเขาให้ห่างไกลจากการแย่งชิงราชบัลลังก์ เมื่อไม่มีมารดาคอยคุ้มครอง ฮ่องเต้จึงตัดสินพระทัยส่งอวี่อวิ้นหยางให้ตระกูลเยว่เลี้ยงดูแล้วปล่อยข่าวว่าจางกุ้ยเฟยแท้งบุตรจนสิ้นลม ยามเติบโตรู้ความ นายท่านตระกูลเยว่ก็เล่าความจริงให้องค์ชายฟัง อวี่อวิ้นหยางเป็นเด็กฉลาด นับตั้งแต่วันที่รู้ความจริง เด็กหนุ่มก็แสร้งทำตัวมีปัญหา ทิ้งความฉลาดไว้เบื้องหลัง สวมหน้ากากคุณชายเจ้าสำราญเพื่อมิให้ผู้ใดจับตามอง

               อวี่อวิ้นหยางทำสำเร็จมาตลอดจนกระทั่งพบกับคังซานฉิน

               เพียงแรกสบตา คังซานฉินก็กระชากหน้ากากของอวี่อวิ้นหยางทิ้ง ทั้งคู่ลอบพบกันในจวนแม่ทัพ ความรู้ไปถึงหูฮ่องเต้ คังซานฉินจึงถูกส่งไปรบกับคำสัญญาว่าหากได้ชัยชนะกลับมา ฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสให้ทั้งคู่

               ถึงอย่างนั้น ตระกูลเยว่และตระกูลคังก็จำต้องแสร้งทำเป็นไม่พึงพอใจกับงานที่เกิดขึ้น

               “ข้าไม่เคยเสียใจ” อวี่อวิ้นหยางขยับกาย หยิบเสื้อผ้ามาสวม “เพียงได้แต่งกับท่าน ให้ดื่มน้ำแกงไร้บุตร ข้าก็ยินดี”

               คังซานฉินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นมานั่ง รั้งร่างบอบบางให้นั่งลงบนตัก

               “แต่ข้าไม่ยินยอม เจ้าไม่อยากมีลูกกับข้าหรือ”

               “ข้าย่อมต้องการเช่นนั้น” อวี่อวิ้นหยางโอบแขนรอบลำคอสามี “แต่ข้ามีลูกในเวลานี้ไม่ได้ ข้าจำต้องแก้ไขภาพของคุณชายเจ้าสำราญเสียก่อนจึงจะมีลูกให้ท่านได้”

               “ไยต้องเกรงลมปากชาวบ้าน” คังซานฉินถอนหายใจ “ข้าอยากเลี้ยงลูกของเรา”

               “ปีหน้าข้าจะหาอนุมาให้ท่าน”

               “ข้าไม่แต่งอนุ” คังซานฉินปฏิเสธ ขึงขังจริงจัง “หากไม่ใช่เจ้าแล้ว ข้าไม่อยากร่วมเตียง”

               “ท่านแม่ทัพกล่าวหนักเกินไปแล้ว” อวี่อวิ้นหยางหัวเราะร่วน พึงพอใจ “ข้าจะไปแต่งตัว”

               “แต่งชุดให้ข้าด้วยได้หรือไม่” คังซานฉินออดอ้อน น้ำเสียงอ่อนลง

               “นั่นเป็นหน้าที่ของข้า”

               ยามเฉิน** อวี่อวิ้นหยางก็แต่งกายเรียบร้อย เขาสวมชุดสีเหลืองอ่อน เป็นชุดเรียบ ๆ ที่สวมแล้วผู้ใส่น่ามองยิ่งนัก คังซานฉินมองร่างภรรยาไม่วางตา มองมือเรียวขยับจัดชุดให้ตนเองอย่างคล่องแคล่ว

แค่เพียงคิดว่าจะได้ตื่นมาเจอหน้าอวี่อวิ้นหยาง ให้เขาช่วยแต่งกายให้ทุกเช้า ได้ทานอาหารร่วมโต๊ะ ในวันหนึ่งอวี่อวิ้นหยางคงคลอดลูกให้เขา เด็กตัวน้อย ๆ วิ่งอยู่รอบจวนและลานประลอง หากเป็นลูกชายก็จะสอนให้รบ จับดาบ จับธนู หากเป็นลูกสาวก็จะให้ท่านแม่ช่วยสั่งสอน สอนชงชาให้ได้รสอย่างรสมืออวิ้นหยาง... คังซานฉินไม่ทันรู้ตนว่าตัวเองผุดรอยยิ้มหล่อเหลาเพียงใด กระตุกหัวใจภรรยาให้สั่นคลอน

“ยิ้มเช่นนี้ คิดถึงหญิงงามอยู่หรือ” อวี่อวิ้นหยางเอ่ย แก้มใสสองข้างเจือสีแดงเรื่อ

“หญิงงามผู้นั้นคงไม่งามเท่าเจ้ากระมัง” คังซานฉินตอบ ก้มลงกดปลายจมูกเข้ากับแก้มอวี่อวิ้นหยาง สูดเอากลิ่นหอมประจำกายเขา

“ช่างเจรจานัก” อวี่อวิ้นหยางเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ตบแผ่นอกกว้างเบา ๆ คังซานฉินยันกายออกอย่างนึกเสียดาย

“ข้าอยากให้เจ้าไปดูข้าฝึก”

อวี่อวิ้นหยางหัวเราะเสียงใส

“เช่นนั้นข้าเกรงว่าท่านจะหนักมือกับคนเหล่านั้น”

คังซานฉินหัวเราะตาม

“ข้าย่อมอยากให้เจ้าสนใจแต่ข้าเพียงผู้เดียว”

“ข้าเป็นของท่านเพียงผู้เดียว” อวี่อวิ้นหยางเขย่งปลายเท้า ประทับริมฝีปากลงบนแก้มสาก “เดินทางได้แล้ว หากท่านแม่ทัพแดนประจิมขาดการฝึกจะเป็นที่ติฉินได้ว่าภรรยาล่มชาติล่อลวงจนท่านแม่ทัพไม่ออกจากจวน”

คังซานฉินหัวเราะ ไม่โต้ตอบ เพียงแต่นึกอยู่ในใจว่า ผู้ใดมีคู่ครองที่งดงามเช่นเขา เกรงว่าจะไม่มีใครอยากออกจากจวน ไม่เว้นแต่ฮ่องเต้ก็ตาม

 

คังซานฉินออกไปฝึกแล้ว อวี่อวิ้นหยางฝึกทำขนมอยู่ในครัว สองมือเรียวบางขยับจับนั่นนี่ตามคำสั่งสอนของแม่ครัว แม่สามีสอนไว้ว่าการทำขนมก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะมัดใจสามี ดูอย่างนายท่านที่รักแต่เพียงฮูหยิน ไม่มีอนุมากวนใจแม้แต่น้อย

อวี่อวิ้นหยางเผลอเอามือลูบท้องอยู่หลายที ใช่ว่าเขาไม่อยากมีลูกกับคังซานฉิน แต่เมื่อโชคชะตาขีดไว้เช่นนี้แล้ว อวี่อวิ้นหยางก็จำเป็นต้องยอมรับ ได้แต่นึกสวดภาวนาให้คังซานฉินรักเพียงแต่เขา อย่าได้ตบแต่งอนุอย่างที่ตนเองบอกไว้เลย

ยามเซิน*** คังซานฉินก็กลับมาถึงจวน อวี่อวิ้นหยางรีบวางผ้าที่ตนเองปักอยู่แล้วรีบรุดไปหา รินน้ำชาที่ตนเองชงและวางขนมที่ตนเองทำเคียงกัน

คังซานฉินหยิบกินอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับจิบน้ำชา

               “ฝีมือเจ้าพัฒนาไปมาก รสมือของเจ้ายอดเยี่ยมไม่แพ้ท่านแม่เลย” คังซานฉินชื่นชม อวี่อวิ้นหยางได้ยินเช่นนั้นก็ผุดยิ้มยินดี

               “ถ้าท่านชอบ ข้าก็จะทำบ่อย ๆ”

               “ข้าไม่อยากให้เจ้าเหนื่อย”

               อวี่อวิ้นหยางส่ายศีรษะ

               “ถ้าท่านชอบ ข้าก็ไม่เหนื่อย”

               คังซานฉินยกยิ้ม อยากให้ฟ้ามืดลงจะได้ทำให้ฮูหยินแสนรักของตนเอ่ยปากว่า เหนื่อย เสียที อวิ้นหยางยังคงนั่งกินขนมจิบน้ำชา ไม่รู้ภัยอันตราย อยู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น

               “เหมันตฤดูปีหน้า ข้าจะเลิกดื่มน้ำแกงไร้บุตร”

               “จริงหรือ” คังซานฉินเบิกตากว้าง ก่อนดวงตาจะอ่อนแสงลง “เร็วกว่านี้ไม่ได้หรือ เป็นปีนี้?”

               “เร็วเกินไป ท่านแม่บอกว่าปีหน้าเป็นเวลาที่เหมาะสม” อวี่อวิ้นหยางไม่ยอมสบตา น้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายกระซิบ “ถ้าหากท่านไม่อยากรอ...”

               “ข้ารอได้” คล้ายคังซานฉินจะรู้ว่าฮูหยินของตนคิดสิ่งใด จึงรีบพูดตอบทันที “ขอเพียงเป็นลูกของเจ้า เป็นลูกของเรา ข้ารอเขาได้ ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ข้าไม่ต้องการบุรุษผู้อื่น หญิงงามข้าก็ไม่ต้องการ ข้าต้องการเพียงเจ้า”

               ภาพตรงหน้าเลือนรางขึ้นมา อวี่อวิ้นหยางกะพริบตาถี่ ไม่ทันรู้ตัว ปลายนิ้วสากก็เช็ดเข้าที่ใต้ดวงตา

               “อย่าร้องอีกเลย ข้ารู้ว่าเจ้าทุกข์ใจเรื่องอนุนัก”

               “ท่าน...”

               “ขอเพียงเชื่อใจข้า เช่นเดียวกับที่ข้าเชื่อใจเจ้า” คังซานฉินประทับริมฝีปากจุมพิตเปลือกตา จุมพิตปลายจมูก และจุมพิตที่ริมฝีปาก ความอ่อนโยนในตอนแรกเปลี่ยนเป็นรุนแรงมากขึ้น อวี่อวิ้นหยางหลับตาลง

               อวี่อวิ้นหยางปรารถนาจะสร้างครอบครัวกับเขา มีลูกเล็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่รอบกาย ปรารถนาจะเคียงคู่คังซานฉินไปจนแก่เฒ่า เขาไม่รู้ว่าชาติหน้ามีจริงหรือไม่ หากชาติภพนี้ขอเพียงได้อยู่เคียงข้าง อวี่อวิ้นหยางพร้อมจะสละทุกสิ่งแม้กระทั่งสิทธิ์ในราชบัลลังก์

               ห้าปีต่อมา อวี่อวิ้นหยางก็คลอดบุตรคนที่สอง บุตรชายคนโตอายุได้สามขวบ ส่วนบุตรชายคนเล็กสุขภาพแข็งแรงดี

               อวี่อวิ้นหยางจึงได้รู้ใจตนเองว่าความสุขที่ตนปรารถนานานนั้น งดงามเพียงใด

 

END

*ดอกมู่ตัน = ดอกโบตั๋น

**ยามเฉิน = 07.00 - 08.59

***ยามเซิน = 15.00 - 16.59

 

สวัสดีค่ะ อฏวีค่ะ (อ่านว่า อะตะวี) เป็นนามปากกาใหม่แต่หลายคนอาจจะคุ้นเคยกันอยู่บ้าง (ฮา) เรื่องนี้เป็นเอยูจีนเรื่องแรก ถ้าหากผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ถ้าหากต้องการติชม สามารถให้กำลังใจกันได้ผ่านทางคอมเม้น หรือในทวิต @tavee_a ได้เลยค่ะ ขอบคุณทุกคนมากค่ะ รักคนอ่าน รักแบคฮวีค่ะ 

ผลงานอื่นๆ ของ อฏวี

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Jahxmjs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31

    อยากอ่านต่ออีกจังเลยยย
    #4
    0
  2. #3 zweetintaz
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:32

    อ่านเพลินมากเลยค่ะ ไม่เคยอ่านพีเรียดแบคฮวีจีนแบบจริงจังมาก่อนเลย (ปกติก็ไม่ได้อ่านพีเรียดจีนอยู่แล้วด้วย)

    แต่อ่านเรื่องนี้จบแล้วประทับใจมาก บรรยายดีมากๆ

    แอบอุ๊ย..ในใจตอนอวิ้นหยางตื่นมาแล้วมีรอยฟัน แหม่ ท่านแม่ทัพนี่ช่างดุดันจริงๆ ????

    เห็นด้วยกับคม.ด้านล่างว่าอยากอ่านตอนเขาเจอกันครั้งแรกเหมือนกันค่ะ

    ถ้ามีโอกาสทางนี้ก็จะรอติดตามนะคะ อิอิ

    #3
    0
  3. #2 beemml
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 00:06
    บรรยายได้ดีเลยนะคะ ถึงคำจะเป็นคำแปลกๆไม่คุ้นสำหรับเราไปหน่อยแต่อ่านแล้วก็เข้าใจไม่ติดขัดเลย มีแอบสะดุดอ่านชื่อน้องอวี่อวิ้นหยางไม่ออกนิดหน่อยตอนแรก55555 แต่โดยรวมแล้วชอบค่ะ
    #2
    0
  4. #1 ปมหสากาด่ดาก
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 23:24

    ตกใจตรงบอกว่าเป็นเรื่องแรกเลยค่ะ 55555 ปกติเราไม่ชอบอ่านนิยายจีนแปล ยิ่งพีเรียดคือบ๊ายบายตั้งแต่ชื่อตัวละคร ฮือ แต่ดีใจที่ได้อ่านเอยูจีนนะคะ ถึงคำเฉพาะทางจะเยอะ แต่บริบทรอบๆ ก็ละเอียดพอให้เดาความหมายได้แบบไม่ต้องรอดูเชิงอรรถหรือหากูเกิลเลย คาแรกเตอร์ตัวละครก็น่ารัก ชอบความรักเมียหลงเมียของแม่ทัพ /อยากรู้ตอนเจอกันครั้งแรกจังค่ะ ???????????? เป็นอีกเรื่องที่เราจะเก็บไว้อ่านซ้ำแน่ๆ ขอบคุณนะคะ

    #1
    0