ทางเดินที่ทอดตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ
เราสงคนเดินไปด้วยกัน
โดยมีเพื่อนของเราขั้นกลาง
เป็นเวลาเพียงสองวินาทีเท่านั้น
ที่เราสองคน
"บังเอิญ"
หันมาสบตากันพอดี
....
ฉัน... กำลังยิ้มกับเรื่องที่เพื่อนฉันเล่า
เธอ... กำลังยิ้มกับเรื่องที่เพื่อนของเธอเล่า
เราสองคนเหมือนยิ้มให้กัน
แต่มันไม่ใช่หรอก
กลุ่มของเธอกับเพื่อนเดินนำไปแล้ว
ฉันมองดูแผ่นหลังที่คุ้นเคยของเธอ
พร้อมกับพูด
"สวัสดี"
กับมันเบาๆ
ดวงตาของเธอไม่ใช่สิ่งที่ฉันคุ้นเคยนัก
เพราะไม่บ่อยครั้งที่สายตาของเราสองคนจะพูดคุยกัน
แต่สายตาของฉันกับรู้จักคุ้นเคยกับแผ่นหลังของเธอ
เส้นผมของเธอ รองเท้าของเธอ เสื้อของเธอ
กระเป๋านักเรียนหลายใบที่เธอใช้
เธอเดินขึ้นบันไดไปแล้ว
แม้วันนี้ฝนไม่ตก ฉันก็ยังสามารถนึกย้อนไปถึงวันเก่าๆ
เธอยังจำได้หรือเปล่า
ถึงแม้มันจะน่ารำคาญสำหรับเธอ...แต่ฉันรู้สึกดีมากเลยล่ะ~♡
•.★*... ...*★.• •.★*... ...*★.••.★*... ...*★.••.★*... ...*★.••.★*... ...*★.•
เป็นรูปของจองยุนโฮที่ดูเหมือนเด็กมากทีเดียว
ผู้ชายคนนี้บางทีมีมุมที่มาดแมนเหมือนผุ้ใหญ่
แต่บางมุมก็ดูน่ารักขี้เล่นเหมือนเด็กตัวเล็กๆ
ใครๆ เขาก็เป็นแบบนั้นกันทั้งนั้นแหละจริงไหม
แต่เพราะผู้ชายคนนี้ดูพิเศษกว่าคนอื่น..ทำให้ใครๆ ก็จับจ้อง
และสังเกตแต่เพียงเขา
"การได้รับความสนใจมากขนาดนั้นมันเป็นยังไงนะ"
เพราะสำหรับฉันแล้ว...หลายครั้งที่ได้รับความรู้สึก
ไร้ตัวตน
ในบางสถานที่เราจำเป็นต้องนั่งอยู่เงียบๆ เหมือนคนพูดไม่ได้
แต่ในขณะเดียวกันหูของเราต้องเปิดฟังเรื่องราวต่างๆ
ของใครมากมาย
และเมื่อเราต้องการที่จะเปิดเผยความรู้สึกในใจ
ในขณะนั้น...ก็ไม่มีใครพร้อมที่จะฟังเราแล้ว
"ไม่อยากลุกเลย"
สิ่งที่เกิดขึ้นทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน
"อา...ไม่อยากเดินเข้าไปเลย"
เมื่อเรายืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน
"วุ่นวายจัง"
สิ่งที่เกิดขึ้นในใจเมื่ออยู่หน้าห้องโฮมรูม
"ง่วง...."
เกิดขึ้นในทุกๆ เที่ยงและวิชาคณิตศาสตร์
"อืม...นั่นสิ"
เมื่อใครสักคนพูดอะไรบางอย่างกับเรา
"......."
และเรา...ไม่สามารถพูดอะไรกับใครได้
"ฮ๊า~ กลับบ้านแล้วสินะ >_<"
เมื่อเดินขึ้นรถประจำทางเตรียมจะกลับบ้าน
"ยุนโฮ..."
ชื่อที่พร่ำพูดเยอะที่สุดเมื่ออยู่กับตัวเอง
"จ๊า~~"
เมื่อรับสายน้องแก้ม
อิอิอิ... ^-^
อีก 55 วันสอบโควต้า ถ้าเราพูดว่า "ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย"
"ยังไม่พร้อมเลย"
มันก็จะเหมือนกับไดอารี่ของเพื่อนคนอื่นๆ
ไม่อยากเขียนซ้ำใคร
เราจะเขียนว่าอะไรดีล่ะ?
เออ...แล้วแต่เวรแต่กรรม...กูไม่อ่านจะทำไม -_-
กูจะเรียนราชพัด... กูจะเป็นครู... กูจะอยู่กับแม่...
-___-
ต่างเกินไปมั๊ง
กดดันๆๆ ทำให้บางทีเหมือนคนเป็นบ้าไปแล้ว
= ซิงเหมย =
Editz
อา...อัพไดบ้าบอเหมือนคนโรคจิต -_-;
ขี้เกียจอัพหน้าใหม่เพราะอันนี้พึ่งอัพเมื่อวาน -__-;;;
วันนี้...พอนายอ้าแขนออกฉันอยากวิ่งเข้าไปกอดตอบ
แต่ช้าไป...นายหุบแขนลงก่อน -*-
โชแปงอา... ก่อนที่เราจะต้องจากกัน
มาสร้างความรู้สึกดีๆ เถอะนะ ^^
=(อีบ้า)=
ความคิดเห็น
งิ เศร้าอ่า ...... T^T
เอ่อ........ทำหนังเลยพี่ขา แหะๆ ซึ้งจริง น้ำตา.....มันไม่ออกง่ะ พยายามแล้วนะ ฮึ้บๆๆๆๆๆๆๆ ม......ม....แหมะ!! อา.....หยดจนได้ TToTT
555555 เค้าไปล่ะ ตะเองงงงงงง
((รักอาร์ม ปลื้มน้ำฟ้า รักนายเขตแดน งิงิ))
เอาน่า... ตั้งใจหน่อย ช่วงนี้ก็พยายามเพลาๆเรื่องรั่วๆไว้ก่อนแล้วกันเนอะ^ ^
อีก55วันจะสอบ เริ่มอ่านหนังสือช่วงนี้แหละดี
ผ่านช่วงนี้ไปได้ก็สบายแล้ว
ออนนี่ ไฟท์ติ้ง!!!
PS. เยา~ เยา~ เยา~ (เสียงแมวร้องภาษาเกาหลี)
มาโหมดซึ้งเลยนะเจ๊ =_______=;; ทำเอาเมียฮันคนนี้ปรับตัวไม่ทัน
เจ๊จะเรียนครู ก็ขอให้ทำได้สมใจหวังนะ เพี้ยง~!
สู้ๆหน่อยละกันเนอะ เพื่ออนาคตของตัวเองและลูกๆ -___-+
วันนี้หลับทั้งวัน ไม่ไหวแระ ไปนอนก่อน ง่วงมากเคอะ =3=~
บั๊ยบุย มิสยูคับ
มาโหมดซึ้งเลยนะเจ๊ =_______=;; ทำเอาเมียฮันคนนี้ปรับตัวไม่ทัน
เจ๊จะเรียนครู ก็ขอให้ทำได้สมใจหวังนะ เพี้ยง~!
สู้ๆหน่อยละกันเนอะ เพื่ออนาคตของตัวเองและลูกๆ -___-+
วันนี้หลับทั้งวัน ไม่ไหวแระ ไปนอนก่อน ง่วงมากเคอะ =3=~
บั๊ยบุย มิสยูคับ
..เอาละสิ น้องกู..
ตอนนี้อีก 4 นาทีจะตี 3
เปล่าเลย..ไม่ได้นอนดึกเลยซักนิด..เพราะน๊อคคาเตียงตั้งแต่ 5 โมงเย็นแล้ว
นี่ก็ฟื้นขึ้นมาประมานเกือบ 3 ชั่วโมงได้..555+
เลยแวะมาอ่านได
.. ผิดคาด..
น้องทรายของป้า
..จมทะเลน้ำตาไปแล้ว..
พี่อยากบอกว่า
ทรายเอ้ย..มันเป็นสภาวะทางจิตของคนเราช่วงนึงเองแหละ ไม่ได้มีไรไปมากกว่านี้หรอก
ใครๆก้เป็น แบบว่ามันเป็นโหมดแซดๆของชีวิต เราจะคิดแต่เรื่องแซดๆ
เดี๋ยวพอเลิกบ้า แกก็จะกลับมาซ่าเหมือนเดิม...ป้าเคยเป็น..
...This is a real world,you are not a little girl,you know exactly who you are...
เจ้ ยังไม่หายเครียด T^T
พาลนู๋เครียดไปด้วยดิเนี่ย ^^
เจ้ไม่อยู่คนเดียวซะหน่อยน้า
ยังมีนู๋และคนอื่นๆที่ให้ความสนใจในตัวเจ้ คอยเป็นกะลังใจให้เจ้เสมอแหละ
เจ้จะเป็นครูหรอ ฮู้ววว ><
สู้ๆน้าเจ้น้า ^[]^
เจ๊ที่ให้ไปอ่าน เจ๊จะได้รู้..
ว่าเจีไม่ได้เครียดคนเดียวไง 5 55+
เจ๊ลองปรับเปลี่ยนมุมมองค.รักของเจ๊นะ
ทุกๆอย่างจะสดใสขึ้น . . (จริงๆ ^^)
PS. มากพอยังแสดดดด!!! กรูมาเพื่อเม้นแล้วจากไป....แง่มๆ
เจ๊. . เรารู้จักกันแต่ในโลกไซเบอร์เนอะ. .
แปลกดีที่อ้อมชอบอ่านไดเจ๊ ^^
PS. มากพอยังแสดดดด!!! กรูมาเพื่อเม้นแล้วจากไป....แง่มๆ
อย่าเศร้าน้า~ ถึงไม่ได้กอดโชแปงก้อไม่เป็นไรเน้
รีบสอบโควต้าให้ติดแล้วมากอดแก้มที่กรุงเทพก้อได้ จะยืนให้กอดรัดฟัดเหวี่ยงจนหนำใจเลยเอ้า (พูดเหมือนเป็นเลสกัน - -*)
เจ๊ยังมีแก้มน้า~ ถึงเราจะไม่ได้ใช่พี่น้องโดยสายเลือด แต่แก้มก้อรักเจ๊เหมือนพี่สาวแท้ๆ นะ
PS. 誰かのためになにかを　したいと思えるのが 愛というӕ
กดดันเหมือนกัน สอบเดือนหน้าค่า
PS. ฝากนิยายเรื่อง Hey!! What....In My Heat ด้วยเน้อ http://my.dek-d.com/witherose/story/view.php?id=319801