ฝนตกพรำๆ~♫

นี่คือภาพที่จองยุนโฮเลือกไว้ที่หน้าแรกของ iple

อืมมมม

ผู้ชายคนนี้มองโลกในแง่ดีจริงๆ เลย~ ♡

แถมยังสดใสเหมือนท้องฟ้าและสายลมที่พัดไหวทำให้ใบไม้เต้นรำ

เสื้อผ้าพวกนั้นยังอดไม่ไหวที่จะเต้นรำไปด้วย

จรวดที่บินไปมาเหมือนกับความฝันที่ล่องลอยไปเรื่อยๆ



ตะกร้าผ้าสีน้ำตาลอันนั้น

เราสองคนไปช่วยกันเลือกซื้อที่ตลาด...



พอซักผ้าเสร็จเขาก็อาสาไปตากผ้า
พร้อมกับหมาน้อยที่ชื่อจูล่งของเรา

อา...
นั่นเป็นชื่อที่ฉันจะตั้งให้กับลูกชายแท้ๆ
แต่จองยุนโฮกลับเอาไปตั้งให้หมาซะนี่ >_<

อิอิอิ แต่ไม่ว่าเค้าจะใช้ชื่อนี้ทำอะไร
ฉันก็พอใจล่ะ~♡




หลายวันที่ผ่านมาฝนตกหนัก...
ยุนโฮต้องออกไปทำงานในขณะที่ฉันก็ต้องไปโรงเรียน

ฝนตกหนักขนาดนี้แต่ฉันต้องวิ่งตากฝนเข้าไปในโรงเรียน
เสื้อผ้าเปียกปอน
เส้นผมยุ่งเหยิง

เพื่อนฉันบอกว่า " ผมเปียกเซ็กซี่จัง~♡ "

อิอิอิ...เป็นคำชมใช่ไหมคะ?

ดีใจนะ ^^

อุตส่าห์มีคนชมว่าเซ็กซี่ทั้งที

ถึงรู้ว่าแกจะไม่ได้ตั้งใจก็เหอะ -_-;;;


ฝนตกติดต่อกันหลายวัน
เพราะพายุเข้า...

อา...รักพายุจังเลย  อยากให้พายุอยู่กับเมืองของเราไปนานๆ

เพราะว่าถ้าฝนตก
ฉันก็ไม่ต้องไปล้างจานหลังบ้าน
ไม่ต้องซักผ้า  ไม่ต้องตากผ้า

ฉันแค่นั่งอยุ่หน้าคอมพิวเตอร์และเปิดดูคลิปของ SuJu

อา..

ต้องเปิดคลิปของ TVXQ ด้วยสิใช่ไหม



รู้สึกเหมือนวันนี้ฉันจะอัพไดแบบเพ้อๆ นะ

จองยุนโฮอะไรกัน

หมอนั่นเป็นแค่ความฝัน - -;;;

ตื่นมาพบกับความจริง

ฉันยังนอนคนเดียวอยู่ในห้อง  ไม่สิ...ยังมีมดอีกหนึ่งรัง

เจ้ามดแดงพวกนี้ชอบห้องของฉันเป็นพิเศษหรือไงกันฟะ!!!

ไม่รู้ว่าเพราะฉันกรี๊ดด่ามดจนพ่อรำคาญหรือเปล่า

พ่อเลยเอายาฆ่าแมลงมาให้ฉัน!! 

หึหึหึ เจ้ามดพวกนั้นโดนฉันฆ่าเรียบด้วยเชนไดรสีเขียว!!

พวกแกตายกันหมดเลย..ฮ่าๆๆ ห้องฉันเงียบสงบอีกครั้ง

ฉันหัวเราะร่าอย่างดีใจ

พ่อถามว่า "ทำไมต้องหัวเราะแบนางร้ายในละครไทยล่ะ?"

อา...ฉันทำแบบนั้นจริงๆ หรอ

ปกติฉันเป็นคนเรียบร้อย~♥

ใช่ไหม?


= ซิงเหมย =

(วันนี้เพ้ออีกแล้ว... ไม่ต้องแปลกใจ  ก็นี่มันไดของคนบ้า)

EdiTz

ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้เข้ามาในนี้แล้วรู้สึกเหมือนมันร้างๆ

ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อนเลย -_-;;

ไอดีผีสิง~

อยากจะเขียนนิยายสนุกๆ เป็นเหยื่อล่อให้ทุกคนเข้ามาในไอดี

ฮ่าๆๆๆๆ

แต่เขียนไม่ได้ซะงั้น... -.,-

ฟิคเอสเจก็ทำแบบลวกมากเลย - -* ฮู้วๆๆๆ

ไหนจะต้องแกะท่าลีดส์...

เฮ้อ~ นี่ก็ต้องแอบแม่ทำ -.,- ง่ำๆๆๆ ไม่ดีเลยนะ

ไหนจะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ

เฮ้อๆ ไม่ได้เริ่มสักที T  T

อยากทำหลายอย่างพร้อมกัน... บ้าๆๆๆๆ -.,-

เดี๋ยวนี้เดินไปไหนก็รู้สึกว่างๆ

คนข้างๆ เหมือนไม่ได้เดินไปด้วยกัน

ราวกับเดินอยู่คนเดียวอย่างนั้นแหละ

บางทีน้ำตามันก็ไหลออกมา

ลองคิดภาพผู้หญิงหัวฟูๆ แถมบานเป็นเป็ดอยู่ในเสื้อกันหนาว

ไหมพรมสีขาว(หม่นๆ) เดินหอบกระเป๋าแพนสีดำ

ก้มหน้า...

น้ำตาหยดติ๋งๆ ท่ามกลางผุ้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา

ไม่มีเลย...ใครสักคนที่จะสังเกตเห็นว่าเราร้องไห้อยู่

เฮ้อ~

ไม่มีใครสังเกตเลยจริงๆ ว่าเรากำลังเศร้า

เมื่อก่อนแค่ทำหน้านิ่ง... ก็จะมีคนถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า?

แต่ตอนนี้ทั้งๆ ที่ร้องไห้...

ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักคน

ต้องยอมรับแล้วล่ะว่าทุกสิ่งรอบตัวเรามันเปลี่ยนไป

เปลี่ยนไปตั้งแต่บ้านที่เคยอยู่  จนถึงชีวิตที่ต้องผกผัน...

เอาล่ะต่อไปนี้เราจะขีดเส้นทางเดินด้วยตัวเราเอง...

จะต้องพยายามเป็นคุณครูเพื่อความฝันของเราให้ได้

อา...T-T แค่คิดก็เหนื่อยแล้วอ่ะ

แปลกนะ...ทั้งๆ ที่มีความสุขเวลาเขียนนิยาย

แต่ทำไมถึงเป็นนักเขียนไม่ได้นะ ฮู้วๆๆ T  T

เพราะชีวิตจริงมันไม่เหมือนในนิยายยังไงล่ะ...เราไม่สามารถ

จะหอบโน๊ตบุ๊คไปนั่งเขียนนิยายในร้าน coffe shop ได้

เราไม่สามารถมีความรักโดยที่อีกฝ่ายรักตอบได้

ไม่สามารถยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคากับใครสักคน...



แต่เราต้องหอบหนังสือเตรียมเอ็นไปอ่านที่ร้าน coffe shop

เพื่อรอเรียนพิเศษวิชาต่อไป

เราต้องมีความรักโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้และไม่ได้มีความรู้สึกอะไรตอบกลับมา

เราต้องวิ่งตากฝนเพื่อที่จะต้องกลับบ้านให้ทันก่อนห้าโมงครึ่ง


เราไม่ใช่ซิงเหมย

แต่เราเป็นทราย


อา... อยากเป็นซิงเหมยจัง

ยัยนั่นไม่ต้องคิดอะไรมาก  ก็แค่ตื่นมาแกะขี้ตาแล้วแต่งนิยาย

ก็แค่เปิดรูปผู้ชายแล้วทำน้ำลายหยดติ๋งๆ

ก็แค่เปิด photoshop แล้วละเลงบรัชใส่ภาพต่างๆ

ก็แค่บ่นพึมพำว่า "ยุนโฮอา..ซารังแฮ~~♡"

แค่มีชีวิตทีเหมือนกับอยู่ในโลกแห่งความฝัน

แต่ความจริงแล้ว


เราใช้คำว่า "แค่" ไม่ได้เลย

T__________________T

จะมีใครสังเกตเห็นไหม

ว่าดวงดาวกำลังร้องไห้


= ทราย =