ตอนที่ 45 : บทที่ ๔๔ ไม่เปลี่ยนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4807 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62


“เจ้าว่ากระไรนะ..!”

“ข้ามิใช่ลู่หนิงเหมยอย่างที่ท่านคิดจริงๆ” ลู่หนิงเหมยกล่าวตอกย้ำ

“เจ้า...” หยางเจินมีสีหน้าตกตะลึงไม่น้อยเมื่อได้ยิน 

เขาผละอ้อมกอดออกแล้วมองนางอย่างไม่เข้าใจ สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาก็คือลู่หนิงเหมยมิใช่หรืออย่างไร

ลู่หนิงเหมยแค่นยิ้มออกมาเมื่อถูกผละออกอย่างกระทันหัน นัยน์ตาฉายชัดถึงความเจ็บปวดรวดร้าวพันทวี...

เขาก็รังเกียจนางแล้วจริงๆ

“ลู่หนิงเหมยตายไปตั้งแต่วันที่นางไม่หายใจเมื่อวันนั้น ข้าเป็นเพียงวิญญาณที่บังเอิญหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของนางพอดี...” นางกล่าวเสียงแผ่วเบา

“จริงหรือ...” หยางเจินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ที่นางพูดมาก็มีความเป็นไปได้อยู่หลายส่วน 

แต่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้จริงๆน่ะหรือ?

“ย่อมเป็นความจริง! ข้าจะโกหกท่านไปไย” น้ำเสียงของลู่หนิงเหมยสั่นเครือเล็กน้อย 

ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาของหยางเจินที่มองมาเต็มไปด้วยความดุดัน นางก็ยิ่งรู้สึกบอบช้ำจนไม่อยากจะรั้งยืนอยู่ต่อหน้าเขานานกว่านี้

อยากจะหนีไปให้พ้นๆ

“เช่นนั้นชื่อจริงของเจ้ามีนามว่าอะไร” หยางเจินมองสตรีตรงหน้าแววตาไม่กระพริบ 

ความรู้สึกสับสนที่เขาเคยมีค่อยๆกระจ่างชัดแจ่มแจ้ง นางเปลี่ยนไปหลังจากฟื้นขึ้นมาวันนั้นไม่มีผิด!

เปลี่ยนไปราวกับคนละคน...

ลู่หนิงเหมยกล่าวน้ำเสียงไม่ดังไม่เบานัก “ข้าชื่อลู่เหม่ยเหมย...”

หยางเจินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นางใช้แซ่เดียวกัน ตระกูลเดียวกัน ต่างกันเพียงชื่อ…

เหม่ยเหมยแปลว่าดอกเหมยที่งดงาม ไม่ใช่หนิงเหมยที่หมายถึงความสงบสุข ภายนอกจะเป็นอย่างไรเขาไม่สน ภายในเป็นนางก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ...

ถึงแม้จะเป็นแค่วิญญาณบางเบา แต่นางก็ยังเป็นอาเหมยของเขาอยู่ดี...

“เจ้ามาจากที่ใด ห่างไกลมากหรือไม่ เหตุใดเจ้าถึงได้ตายแล้วมาอยู่ในร่างนี้เล่า”

“ที่ที่ข้าจากมานั้นไม่อาจคำนวณเป็นระยะทางได้ ข้ามาจากอนาคต ช่วงเวลาที่จะเกิดขึ้นให้หลังจากตอนนี้มากกว่าหลายร้อยปี ข้าถูกสังหารตอนที่พลังบางอย่างในตัวกำลังจะปะทุ แล้วก็ฟื้นขึ้นมาอีกทีในวันนั้น วันที่ลู่หนิงเหมยได้จากไป...”

หยางเจินตั้งใจฟังพร้อมกับใช้ความคิด สตรีตัวน้อยเล่าเรื่องราวให้เขาฟังทุกเรื่องอย่างละเอียด 

เรื่องปานแดงรูปมังกรบนข้อมือที่ติดตามนางมาด้วย และพลังที่ปะทุขึ้นทำให้นางได้ตกตายแล้วมาเกิดใหม่ 

เหตุการณ์ต่างๆที่นางสามารถคาดการณ์ได้ก็เป็นเพราะนางศึกษาประวัติศาสตร์มาจึงทำให้นางรู้ว่าในยุคสมัยนี้จะมีเหตุการณ์อันใดเกิดขึ้นบ้าง...

ทุกถ้อยคำ เรื่องราวแปลกใหม่ที่นางเล่าอ้างถึงเครื่องบิน รถไฟความเร็วสูง หรือตึกลาบ้านช่องที่ดูเหมือนอยู่กันคนละโลกกับเขาถูกถ่ายทอดออกมาให้เขาได้รับรู้ว่าสถานที่ที่นางจากมานั้นวิเศษมากเพียงใด

เขาเชื่อที่นางกล่าวอย่างไม่แคลงใจแม้แต่น้อย รู้สึกตื่นเต้นยินดีที่ตนไม่ได้คิดมากไปเอง นางก็ไม่ใช่ลู่หนิงเหมย สตรีอ่อนแอคนนั้นจริงๆ

อีกทั้งยังมีความบังเอิญมากมายจนน่าขบคิดว่าเง็กเซียนฮ่องเต้กำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตอาเหมยของเขากันแน่...

เรื่องพลังของนาง เรื่องที่นางกลับชาติมาเกิดใหม่ที่นี่ ปานแดงรูปมังกร และอีกหลายๆสิ่ง เขารู้สึกอยากจะขอบคุณสวรรค์เสียจริงที่ส่งนางให้มาพบกับเขา...

ส่งนางให้มาเป็นของเขา...

ลู่หนิงเหมยเดินไปหยิบรูปวาดม้วนหนึ่งในตู้ไม้ออกมาแล้วส่งมันให้กับรัชทายาทสีหน้าเรียบนิ่ง

เขารับมันไว้อย่างงงงัน “นี่คืออะไร”

“เป็นรูปภาพที่ข้าวาดขึ้น มันคือใบหน้าที่แท้จริงของข้า ข้าวาดมันเก็บเอาไว้เพราะกลัวว่าสักวันจะลืมเลือนมันไป” 

ยิ่งนางอยู่ในร่างนี้นานเท่าไหร่ นางก็ยิ่งจดจำใบหน้าเดิมของนางได้น้อยลงเท่านั้น อยู่อีกสักสิบปีนางคงลืมจนหมดสิ้น

ลู่หนิงเหมยเม้มริมฝีปากตัวเองก่อนจะกล่าววาจาออกมาอย่างเจ็บปวด “ท่านสามารถยกเลิกการแต่งงานได้ทันที ข้าจะไม่กล่าวโทษท่านแม้แต่น้อย”

“นี่เจ้า...” หยางเจินมองนางอย่างไม่เข้าใจ 

เหตุใดเขาจะต้องยกเลิกมันด้วยเล่า ในเมื่อตอนนี้เขาต้องการเพียงแค่นางคนเดียวเท่านั้น

สตรีอื่นที่นอกเหนือจากนางเขาก็ไม่คิดที่จะใส่ใจ

“ข้าเป็นเพียงวิญญาณมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่แปลกหากท่านจะรังเกียจข้า...” ลู่หนิงเหมยฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ท่านกลับไปเถอะ ข้ายอมรับการตัดสินใจของท่าน ท่านสามารถเลือกได้ว่าจะยกเกี้ยวเจ้าสาวมารับข้าที่เรือนหรือไม่”

หยางเจินมีสีหน้ามืดครึ้มขึ้นหลายส่วน เรื่องต่างๆมันก็รวดเร็วจริงๆ รวดเร็วจนตอนแรกเขาไม่ทันได้ตั้งตัวและอาจแสดงหรือเผลอกระทำอะไรที่ทำให้นางคิดแบบนั้นออกไป

เขากำม้วนรูปภาพไว้แน่นก่อนจะกล่าวน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครเจ้าก็คืออาเหมยของข้า ข้ามิได้ชอบลู่หนิงเหมยคนก่อนแม้แต่น้อย ข้าหันมาใส่ใจเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าหาญกล้ามาบอกข้าว่าจะไปเกี้ยวพาราสีหาบุรุษอื่น วันที่เจ้าทำตัวอวดดีปฏิเสธไมตรีของข้า เจ้าที่โง่งมคิดจะประทุษร้ายร่างกายข้าทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าสู้ข้าไม่ได้แต่ก็ยังจะทำ เจ้าที่ชอบแอบหยิกข้า ตีข้า บีบแก้มข้า เป็นหญิงที่มีอารมณ์รุนแรงที่สุดในแคว้นเยี่ยน ถึงเจ้าจะนิสัยไม่ดี ดื้อรั้น ชอบรนหาที่ตายไปบ้าง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดข้าถึงได้ชอบสตรีเช่นเจ้ามากกว่าใคร...”

ลู่หนิงเหมยยืนฟังแล้วก็เผลอยกยิ้มขึ้นมาจางๆ หัวใจที่เคยถูกบีบอัดก็คลายออกอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาไม่สนว่านางจะเป็นใครมาจากไหนจริงๆน่ะหรือ...

อีกทั้ง คำกล่าวเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าเขากำลังบอกเล่าถึงความรู้สึกที่เขามีต่อนางหรือกำลังอัดอั้นตันใจอยากจะระบายออกมากันแน่

ที่ฟังๆมาก็หาเรื่องดีมิได้ มีแต่เรื่องที่นางไปก่อกวนเขาทั้งนั้น

ลู่หนิงเหมยส่งค้อนไปให้หยางเจินหนหนึ่ง

ถึงอย่างไรวิญญาณเช่นนางจะคู่ควรกับเขาอย่างนั้นหรือ บางทีเขาควรจะกลับไปคิดทบทวนให้ดีอีกรอบ... “ท่านรีบกลับวังไปเถอะ ไตร่ตรองอีกสักหลายๆครั้งว่ายังอยากจะแต่งงานกับข้าอยู่หรือไม่ ข้าเป็นเพียงวิญญาณเหมาะสมกับท่านแล้วหรือ”

“เหมาะสมหรือไม่ เป็นข้าที่ตัดสินใจ ข้าบอกว่าเหมาะก็จะมีแต่เพียงเจ้าเท่านั้นที่เหมาะ...”

“ท่านควรทบทวนให้ดี ข้ามิอยากให้ท่านต้องมานั่งเสียใจภายหลัง แต่ตอนนี้ท่านกลับวังไปเสียเถอะ”

หยางเจินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เขาจะกล่าววาจาโต้เถียงแต่ก็ถูกมือเล็กๆผลักดันให้เดินออกมาจากเรือนของนาง ถึงแม้จะไม่ชอบใจนัก แต่เขาก็ยอมเชื่อฟังไม่กล่าววาจาใดอีก เขาจะรอให้ถึงวันอภิเษกสมรสโดยเร็ว...

อีกแค่หกวันให้หลัง สามวันก่อนแต่งคู่บ่าวสาวก็ห้ามพบหน้ากันอยู่แล้ว รอเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น ไยจะทำไม่ได้เล่า

“อาเหมย...เจ้าดูแลรักษาตัวด้วย ศัตรูของเจ้ามีทั้งในที่แจ้งและที่ลับ” หยางเจินอดหันมากล่าวอย่างห่วงใยไม่ได้ ยิ่งใกล้วันอภิเษกสมรสเข้าไปทุกที เรื่องไม่คาดฝันอาจเกิดขึ้น

“ข้ารู้แล้ว” ลู่หนิงเหมยพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเอวบางถูกมือหนารวบเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอีกครา

เขามิได้รังเกียจนางแล้วหรอกหรือ ตอนแรกยังผละนางออกอยู่เลย หรือเป็นเพราะเขายังไม่ได้เปิดม้วนภาพดู...

ไม่แน่พอเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางแล้วเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ 

นางในยุคปัจจุบันถึงจะเรียกได้ว่าสวยหน้าตาดีไม่แพ้ใครแต่ก็สวยในแบบสาววัยรุ่นปัจจุบันหาใช่ความงามในแบบสตรียุคโบราณที่เขาพึงใจไม่...

นางอาจจะไม่ตรงสเป็ก...

หยางเจินก้มหน้าคมคายลงมาจุมพิตที่หน้าผากม่น ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปที่ใบหูงามสีแดงจัด 

ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใดเขาก็รู้ว่านางกำลังเขินอาย แม้ใบหน้าจิ้มลิ้มจะบึ้งตึงอยู่บ้างเขาก็ยังรู้สึกเอ็นดูนางอยู่ไม่น้อย 

นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายปรากฎเป็นประกายรอยยิ้มเจือจาง...

“ข้าไม่มีทางเปลี่ยนใจ...”

เสียงกระซิบชิดใบหูทำให้ใบหน้าของลู่หนิงเหมยร้อนผ่าวราวกับถูกไฟสุม 

พอถูกมองด้วยนัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายที่แอบแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งทำให้นางอยากจะระเบิดตัวเองทิ้งประเดี๋ยวนั้น

ไยเขาถึงได้ออดอ้อนนางด้วยน้ำเสียงเช่นนี้

ไยไม่รีบเปิดภาพดูเล่า จะได้รู้ว่าหากนางไม่สวยถูกใจ เขายังจะออดอ้อนนางอยู่อีกหรือไม่

หยางเจินกล่าวย้ำน้ำเสียงหนักแน่นอีกครั้ง สร้างความสะท้านจนร่างบางสั่นระริก 

“อาเหมย ข้าจะรอกินเจ้า”




ภายในตำหนักวังไท่จื่อ หยางเจินที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากจวนเหวิน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งที่นอนใบหน้าหล่อเหลาดูอารมณ์ดีจนเหล่าองครักษ์เงาข้างกายมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ช่วงนี้องค์ไท่จื่อทรงแย้มพระสรวลบ่อยขึ้นจนผิดหูผิดตาเสียเหลือเกิน 

เปรียบดั่งคำกล่าวที่ว่า ผู้ที่มีความรักอยู่ในหัวใจ ย่อมสดใสดุจดั่งหมู่บุปผาที่บานสะพรั่ง...

ซูเหิงเร้นกายในขณะที่สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น นั่งก็ยิ้ม รินชาก็ยิ้ม จะยกชาดื่มก็ยังไม่หยุดยิ้ม 

หากเขาไม่ได้อยู่รับใช้องค์รัชทายาทมาเนิ่นนาน ก็คงอดคิดไม่ได้ว่าไท่จื่อเสียสติไปซะแล้ว

บุรุษร่างกายแกร่งกำยำที่กำลังมีสีหน้าเบิกบานใจอยู่ เขานั่งนึกถึงคำพูดของลู่หนิงเหมย มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ

นางบอกจะรอคำตอบจากเขาในวันอภิเษกสมรส รอว่าเขาจะนำเกี้ยวเจ้าสาวไปรับนางหรือไม่ นั่นหมายความว่านางก็เต็มใจแต่งเข้าวังมาเป็นไท่จื่อเฟยให้กับเขา นางเองก็พึงใจเขาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

หยางเจินค่อยๆคลี่ม้วนกระดาษในมือออกช้าๆ นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นสตรีบนรูปวาด

ใบหน้าจิ้มลิ้มสดใสงดงามราวกับเทพเซียนบนสวรรค์ ความเจ้าเล่ห์ในแบบของนางยังคงซุกซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตคู่สวยบนภาพวาด ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียนราวกับหิมะแรกของฤดูหนาว ที่แปลกตามากที่สุดเห็นจะเป็นทรงผมของนางกระมัง...

บนภาพวาด สตรีที่อยู่ในนั้นมีผมสั้นเลยปลายคางมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 

เขาไม่เคยเห็นหญิงนางใดที่ตัดผมสั้นเช่นนี้มาก่อน ถึงแม้เรือนผมจะสั้นแต่ก็ยังคงความงดงามจนยากจะถอดถอนสายตา

ยุคสมัยที่นางจากมาเหล่าสตรีก็ตัดผมสั้นเช่นนี้หรือ 

ใบหน้าที่แท้จริงของลู่หนิงเหมยเรียกได้ว่าโฉมสะคราญล่มเมืองก็ย่อมได้ 

แต่ไม่ว่าจะหน้าตาแบบไหนเขาก็พึงใจนางอยู่ดี

ฝีมือการวาดภาพของสตรีตัวน้อยก็ไม่เลวนัก ราวกับเป็นคนจริงๆมายืนโดดเด่นอยู่เบื้องหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด...

แล้วเหตุใดนางถึงต้องวาดรูปที่เปลือยไหล่มาให้เขาด้วยล่ะ...

มันเหมือนเขากำลังนั่งมองรูปวาดของสตรีที่ปลดเปลืองอาภรณ์อยู่ก็มิปาน...

นางคิดจะทรมานเข้าเล่นหรืออย่างไร

ไยส่งมอบรูปวาดเช่นนี้มา...

เวลาแค่หกวันเห็นทีจะนานราวกับหกปี...

จนถึงตอนนี้นางก็ยังน่าจับตีให้เนื้อหลุดมิเสื่อมคลาย เสมอต้นเสมอปลายจนผู้คนคร้านจะกล่าววาจา

อาเหมย...

เจ้าช่างน่าตายนัก!





〰️〰️〰️〰️〰️

รูปวาดของลู่หนิงเหมย



Pinterest

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.807K ครั้ง

10,275 ความคิดเห็น

  1. #8179 kiieky (@kiieky) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:14
    อ่านแล้วกำลังซึ้งๆ พอเจอไม่ตรงเสป็กหลุดก๊ากเลย55 หมดกันอินเนอร์ที่สะสมมา😂
    #8179
    0
  2. #7191 laykikkok (@laykikkok) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:16
    สวยจังเลยคะไรท์ ยืมไปให้หมอที่เกาหลีเป็นแบบทำหน้าให้ดีไหมนิ 555
    #7191
    0
  3. #6115 papaweehaiii (@papaweehaiii) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 17:17
    โอ๊ยสวยๆๆๆๆไๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6115
    0
  4. #4217 za0924908791 (@za0924908791) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:45
    กำลังจะถามหาเลยขอบคุณครับบยบบบบบบ
    #4217
    0
  5. #3851 Mila15 (@Mila15) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 19:10
    โอ้ยย สวยยยย
    #3851
    0
  6. #3506 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 22:32

    หน้าผากม่น = มน ?

    #3506
    0
  7. #3175 +ออนนี่+ (@meme-kid) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 08:19
    สวยมากอ่ะ น่ารักมากกกกก
    #3175
    0
  8. #3032 Takachang (@Takachang) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 12:48

    มีกดหัวเราะมั้ยอ่ะ????????????

    #3032
    0
  9. #2853 R_Z.d (@coconut1103) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 07:29
    ขอโทษที่เข้าใจองค์รัชทายาทผิด แงงงง ประหารตัวเองแป๊บ //แอ่ก!
    #2853
    0
  10. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:03
    หุยยยย จิ้มลิ้มมมม
    #2797
    0
  11. #2698 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:46
    ถถถถถ โฟกัสผิดจุดด
    #2698
    0
  12. #2301 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 13:00
    ไท่จื่ออ น่าสงสารจริงงง น้องมะได้แกล้งง
    #2301
    0
  13. #2037 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    5555 เห็นแค่ไหล่ ชองก็ขึ้นละ!!!
    #2037
    0
  14. #1885 Mui25200511 (@Mui25200511) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:22
    สอวนตชค่ะนางเอก รอค่ะ มาต่อๆ
    #1885
    0
  15. #1613 เอเอ็ม (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 09:13

    ชอบเรื่องนี้จัง พูดกันตรงๆดีไม่มีปิดบัง เนื้อเรื่องกระชับรวดเร็วดีด้วย ชอบมากๆค่ะ

    #1613
    0
  16. #1606 ไปวิ่งสดุดมดมา (@nun2246) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:20
    กัดปากแน่นมากกก55555
    #1606
    0
  17. #1604 adelemj (@adelemj) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 04:24
    รอๆๆๆๆ ชอบมากค่ะ
    #1604
    0
  18. #1599 ice-iron (@ice-iron) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:43

    รอนะคะ
    #1599
    0
  19. #1596 Biebabie (@Biebabie) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:41
    รอๆๆๆๆ
    #1596
    0
  20. วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:20

    ทำไมยิ่งอ่านรู้สึกว่าพระเอกหื่นคะ 555+

    #1595
    0
  21. #1589 2428219687 (@2428219687) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:50
    เขียนได้น่าอ่านและน่าติดตามเนื้อเรื่อง
    #1589
    0
  22. #1585 UthailuckKetking (@UthailuckKetking) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 15:15
    รอยาวไปเขิน
    #1585
    0
  23. #1581 OilMellOw (@chalottz) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:00
    รู้ความจริง ยิ่งเห็นภาพวาด ท่านอ๋องยิ่งหลง
    เขินแทน >///<
    #1581
    0
  24. #1579 Pittyming051 (@Pittyming051) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:40
    โอ๊ย....อยากอ่านต่อใจจะขาดแล้วค่ะ T.T
    #1579
    0
  25. #1578 nougmayeiei (@nougmayeiei) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:10
    เขินเว้ยยยย
    #1578
    0