คัดลอกลิงก์เเล้ว

(PD101) If you need - MinWoon (Youngmin x Sewoon)

โดย AfuMon

Friendzone แบบนี้ มีหวังแห้วอย่างเดียวว่ะ

ยอดวิวรวม

349

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


349

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ย. 60 / 14:18 น.
นิยาย (PD101) If you need - MinWoon (Youngmin x Sewoon) (PD101) If you need - MinWoon (Youngmin x Sewoon) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







"ฉันก็จะดูว่าหน้าอย่างแกจะกล้าข้ามเฟรนด์โซนรึเปล่า :3"

-คิมแจฮวาน-






HTTwitter : #ข้ามมันดิมินอุน






Start : 29/09/2560
Finish : 30/09/2560  






เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ย. 60 / 14:18









(OS) If you need | Youngmin (BrandnewMusic) x Sewoon (Starship)






       จะพูดว่ายังไงล่ะ?

       ชอบงั้นเหรอ?

       ....ตลกสิ้นดี ใครจะไปกล้าพูดเล่า...

       อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผมคนนี้คนนึง

       "ก็ถ้ายังเป็นแบบนี้ก็เลิกฝันลมๆแล้งแล้วทำตัวหวงก้างเถอะว่ะไอ้มิน"อัลปาก้าไททันหัวคว่ำลงไปกับโต๊ะหินอ่อนด้วยแรงผลักของคิมดงฮยอนเพื่อนรักที่แม้จะเรียนต่างคณะ ต่างสาขา ไม่มีอะไรควรมาอยู่ร่วมกันสักพีกเดียวก็ตาม แต่เขาทั้งสองก็ยังสนิทกัน พร้อมกันนั้นอิมยองมินก็ได้มีเพื่อนใหม่ต่างคณะอีกสองคนที่สนิทสนมกันดี

       ให้ตายสิ ถึงอีกคนจะทำให้เขาไม่อยากเป็นเพื่อนเลยก็ตามที แต่มันก็พูดยากชะมัด

       สายตามองไปที่คิมดงฮยอนเล็กน้อย เห็นเพื่อนรักที่ทำหน้าคล้ายไม่สบอารมณ์กอดอกมองมาที่เขาก็แทบหงุดหงิด

       สายตามันฟ้องว่ามันคิดว่าผมเป็นอะไร

       'ไอ้ไก่อ่อนข้ามศตวรรษเอ๊ย'

        เออ โคตรสัจธรรมของชีวิต ผมมันคนขี้ขลาด ดงฮยอนจะด่ามากกว่าก็ยังไม่เกินไปเลย

       "มันไม่ง่ายนะเว้ย"ยองมินครางฮือพลางถอนใจ คนที่ชอบเป็นเพียงแค่คนที่บุคลิกคล้ายสุขุมไม่ใส่อะไรให้วุ่นวาย แต่ความจริงมันก็มีมุมเด๋อด๋าปล่อยตัวจนเขาแทบอยากร้องไห้

       ก็ทั้งปล่อยให้คนอื่นโอบไหล่ จับเอว จับมือถือแขน กอด และอีกต่างๆนานา

       หวงก็ห้ามไม่ได้ อยากเก็บไว้ก็ไม่มีสิทธิ์

        เพราะเฟรนด์โซนที่ตั้งใจจะก้าวข้ามมันดันมีอาณาเขตกว้างขึ้นเรื่อยๆจนเขากลัว

       กลัวว่าชาตินี้คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ แล้วก็ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

       "นั่นมันก็เรื่องของแก แต่ฉันต้องไปเรียนแล้ว ไม่มีเวลามาปรับทุกข์กับแก"ดงฮยอนลุกขี้นขยับตัวกระชับกระเป๋าสะพายหลังคู่ใจของตัวเอง อิมยองมินปัดมือไปด้านหน้าอย่างเบื่อหน่าย

       "ไปเถอะๆ"พูดอย่างนั้นแล้วฟุบหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

       ให้ตายดิ ชีวิตนี้จะจีบผู้ชายมันยากกว่าผู้หญิงขนาดนั้นเลยเหรอวะ





        เออ บอกได้คำเดียวว่าตูมันคนโง่

       "ไอ้มิน วันนี้แกว่างรึเปล่าวะ"คนแก้มตุ่ยเอ่ยถามในขณะที่มือกับสายตามันยังโฟกัสอยู่แค่การจับคอร์ดพร้อมกับควงดินสอแล้วขีดๆบ้าบออะไรที่ยองมินไม่เข้าใจกับไอ้ผู้ใหญ่บ้านหมาหมู่ตามเคย

       เจ้าตัวยังคงฮัมเพลงไปแล้วก็พูดคุยกับแจฮวานเหมือนไม่ได้ถามอะไรเขา ยองมินจึงรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องตามและก้มหน้าลงอ่านหนังสือเตรียมควิซมหาโหดที่กำลังจะมาถึงในอีกสัปดาห์หน้า

       "ไม่ได้ยินที่ถามเหรอไอ้มิน"

       รู้ตัวอีกทีก็เหมือนโดนดุจากคนนิ่งเงียบ สายตานิ่งๆเป็นเอกลักษณ์พร้อมกับหน้าที่ส่งเสริมความขี้เซาของเจ้าตัวไม่เข้ากับนิสัยที่เจ้าระเบียบกับเรื่องแปลกๆสักเท่าไร

       "ก็นึกว่าไม่อยากรู้แล้วนี่หว่า"ยองมินพูดออกไปจนอีกคนเอาปลายดินสอเคาะกบาลเข้าให้ "ไอ้เชี่ย เคาะทำไมวะ"

       "ก็ถามตามปกติ แกไม่อยากตอบก็พูดมาดิวะ"เซอุนเริ่มทำเสียงเครียดขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ ตามปกติเจ้าตัวจะนิ่งเงียบตามสไตล์ แต่วันนี้ดูเครียดๆผิดปกติ

       "แล้วแกจะมาทำเครียดกับฉันทำไมวะ"

       "แล้วเมื่อไรจะตอบ"

        "เออ ฉันว่าง"

       จองเซอุนลดมือที่ยกขึ้นค้างกำลังจะเอาดินสอจะเคาะกบาลเขาอีกรอบแล้วคลี่ยิ้มออกมา

       "ไปเที่ยวกัน"

       "ฮะ?"

        ยองมินแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำชักชวนให้ไปเที่ยวจากปากของจองเซอุน นานๆทีปีหนไอ้เจ้าคนตรงหน้ามันจะชวนเขาไปหนู่นมานี่โดยที่ไม่พูดคำว่าห้องคาราโอเกะกับห้องดนตรี

         แล้วก็ชวนตูคนเดียวด้วย...

         เหรอวะ?...

        "เออ ไปเที่ยว จะตกใจอะไรนักหนา"

        "ไม่ใช่ห้องคาราโอเกะนะ"ยองมินยื่นหน้าเข้าไปหาคนที่กำลังสนทนาด้วยจนโดนผลักศรีษะกลับมาที่เดิม

       "ไม่ใช่ที่ที่แกเคยไปละกัน"จองเซอุนพูดพลางยักคิ้วข้างเดียวอย่างพยายามจะให้มันเป็นไป แต่เขาก็ต้องกลั้นขำแล้วก็พ่นพรืดออกมาอย่างห้ามไม่ได้

        นี่ยักคิ้วหรือหน้ากระตุกครึ่งซีกวะ...

        ยองมินคิดแล้วก็พาลนึกไปถึงตอนที่มีคอนเสิร์ตของทางมหาวิทยาลัย เจ้าตัวที่ได้เป็นนักร้องนำและมือกีต้าร์หลักได้ออกฉายเดี่ยว ในขณะที่เป็นช่วงพักแล้วเจ้าตัวก็ทำวิ้งกืที่เจ้าตัวมั่นใจว่าจะทำได้

         โอเค มันผิดพลาดแค่ส่วนที่อยากให้มันดูน่ารักกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่ว่าเจ้าตัวตากระตุกเสียได้

       หลังจากนั้นคนตรงหน้าก็ไม่ทำวิ้งกือีกเลย แต่เรื่องนี้เดันกลายเป็นเรื่องตลกไปซะคนอื่นเรียกเซอุนว่าพี่วิ้งก์อุนครึ่งหน้าอะไรเทือก

        แต่สำหรับผม... อืม จะบอกว่าลำเอียงไหม

         มันก็ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูอยู่หรอก เขาให้คะแนนความพยายามละกัน

        ในที่สุดก็ได้ไปเที่ยวกันสอ...

        "เดี๋ยวพวกแกจะได้รู้ว่ามันน่าตื่นตาตื่นใจแค่ไหน"

       "พวกแก?"

        "เออ ก็กลุ่มพวกเรานี่แหละ แกมีปัญหาอะไร"

        "....ไม่มีอะไร"

        เออ ตูมันโง่ตรงที่มีความหวังว่าเขาจะมาชวนแค่เราคนเดียว

        ก็คนมันอยู่เฟรนด์โซน กล้าอยู่แค่นั้น เป็นได้แค่เฟรนด์ไม่ใช่แฟน

        แล้วก็แห้วรอดูเขาโดนใครคาบไปต่อหน้าต่อตา...





       เวลาเช้าวันเสาร์ที่ไม่มีคลาสเรียนและมีเวลาว่างตรงกันของกลุ่มเพื่อนหมาหมู่ที่นำโดยผู้ใหญ่แจ้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ เพราะถ้าไม่ถูกนัดไปเรียนทดก็ต้องถูกลากไปทำกิจกรรมอะไรสักอย่างจนแทบอยากจะลาออกให้มันเป็นเรื่องเป็นราว

       เออ พูดได้ แต่ถ้าทำจริงก็โดนแม่ไสหัวออกจากกองมรดกแน่ๆ อนาคตก็ดับ เพราะฉะนั้น เขามีหน้าที่แค่เรียนให้ดี ไม่สร้างความเดือดร้อน แล้วก้มีความสุขกับชีวิตทุกวันนี้ก็พอ

       วันนี้ยองมินเลือกที่จะใส่เสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนอาเป่ากับกางเกงลายทหารขายาว รองเท้าผ้าใบโง่ๆคู่หนึ่งที่เขามองว่าสวยเพราะเป็นของขวัญจากไอ้เซอุน

       ไม่รู้เขาจะดูหล่อหรือดูดีสำหรับเซอุนบางไหม แต่ก็ดีพอสำหรับเขาแล้วล่ะ

       อืม ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว ทำไมยังไม่เห็นหน้าเพื่อนแก้วทั้งสามอีกหนอ...

       "ไอ้มินโว้ยยยย"เสียงตะโกนแต่ไกลทำให้ยองมินหันกลับไปมอง สภาพจองเซอุนตอนนี้ถามว่าดูดีไหม...

        ออกจะน่ารัก...

        ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่มองอีกคนไม่เหมือนเพื่อนมองเพื่อน แล้วก็ไม่ได้มองแบบไม่คิดอะไร

       "แกเอากีต้าร์มาทำไมวะ"ยองมินถามในขณะที่เพื่อนกำลังยืนหอบหนักพิงตัวเขาอยู่จนลมหายใจรดตัวเขา

        ไอ้เชี่ย... อยากจับปล้ำตรงนี้เลยไอ้ฉัด...

        "ก็มันต้องใช้"

       "ฮะ สรุปเราต้องไปไหนกันแน่วะ"

       "เออน่า เดี๋ยวก็รู้"

       พอเลิกหอบจนตัวโยนจากการวิ่งอย่างรีบเร่งไอ้เจ้าเซอุนก็เดินนำหน้าลากเขาไปตามด้วยการจับข้อมือของเขา

       "อุน"ยองมินหมุนข้อมือออกจนเซอุนต้องปล่อยมือจากการจับ เหมือนคนตรงหน้าจะหน้าเสียไปหน่อย แต่ยองมินก้แค่ยิ้มโง่แล้วเปลี่ยนไปคว้ามืออีกคนไว้แทน

       ไม่เป็นไร...

        "จับมือกันดีกว่า"

        ถ้าจะเฟรนด์โซนแบบนี้แล้วมีความสุข...

        เขายอมเป็นแบบนี้ดีกว่า...

        "แล้วไม่รอไอ้ดงกับไอ้แจ้เหรอ"

        "มันไปถึงนานแล้ว"

         อ้าว... ไอ้เพื่อนเวร ไปไหนก็ไม่บอก

         ยองมินได้แต่ยิ้มแล้วก็ยิ้มอยู่อย่างนั้น

        พอมาถึงสถานที่ดังกล่าว เด็กชายเด็กหญิงอายุโดยประมาณจากสายตาตั้งแต่หกขวบก็มารุมล้อมรอบตัวจองเซอุนทั้งยังเกาะแขนเกี่ยวขาเจ้าตัวอย่างหยอกล้อ เซอุนย่อตัวลงอุ้มตัวเด็กหญิงตัวเล็กกว่าเพื่อนที่หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มขึ้นนั่งบนแขนแล้วโอบเข้าหาตัว มืออีกข้างก็ลูบหัวเด็กแต่ละคน

        "เด็กๆจ๋า อย่าส่งเสียงดังสิ"หญิงหน้าตาสะสวยผมยาวท่าทางใจดีวิ่งออกมาพร้อมกับส่งยิ้มสดใสให้กับเซอุน เด็กๆทุกคนเพียงแค่หัวเราะเบาๆอย่างเชื่อฟัง "ไปหาพวกพี่ๆเขาด้านในนะ พวกเขาจะมาเล่นดนตรีให้เราฟัง ทำตัวน่ารักๆเข้าไว้นะ"

         เมื่อจบประโยค เด็กๆต่างรับคำแล้วทั้งวิ่งทั้งเดินกันไป เซอุนปล่อยเด็กคนนั้นให้เดินไปกับกลุ่มเพื่อน

         "ไงเซริน สบายดีไหม"เซอุนถามพลางส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู มือซ้ายลูบผมของเธอเบาๆอย่างทะนุถนอม

         "ก็สบายดีสิ พี่อยากให้ฉันเจ็บป่วยรึไง"เธอกล่าวพลางหัวเราะหยอกล้อ นิ้วชี้จิ้มสีข้างของจองเซอุนจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยง

        "ยัยคนช่างเจรจา"เวอุนสบโอกาสจึงดีดเข้าที่ศีรษะของอีกคนอย่างไม่จริงจัง จนอีกคหัวเราะออกมาจนเซอุนหัวเราะตาม

        ส่วนยองมินก้เหมือนอากาศที่มีรูปร่างแต่ไม่ได้รับการใส่ใจเท่านั้น เขาจึงแค่นิ่ง นิ่ง แล้วก้นิ่งต่อไป

       "ไอ้มิน นี่เซริน น่ารักไหมวะ ฮ่าๆๆๆๆ"เซอุนพูดพลางคว้าไหล่ผู้หญิงตรงหน้าแล้วดันไปให้ยองมินดู ยองมินก็ได้แต่พยักหน้า

       ก็น่ารักจริงๆ แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าไม่ได้มาอยู่ใกล้กับเซอุน

       "เออ น้องเขาก็น่ารักดี"

        ก็คนมันหวงนี่หว่า...

        "เซริน นี่เพื่อนพี่ ชื่อยองมิน"เซอุนตบบ่าเขาเบาๆ แต่ไอ้เขาดันรู้สึกเจ็บชะมัด

        เจ็บตัวไม่เท่าไหร่ เจ็บใจที่ถูกเรียกว่าเพื่อนนี่แหละ

         "ห้ามชมมันว่าหล่อ รู้ไหม"

         "หล่อไม่สู้เขาก็บอกสิ พี่เซอุนคนไม่ยอมรับความจริง"

         "อ้าว ยายคนนี้ อยากโดนตีใช่ไหม"

         "ไม่เอา เจ็บแล้ว"

          ใครก็ไดด้ มาเอาตูออกไปจากบรรยากาศหยอกล้อนี้ที ตูหมั่นไส้

          แล้วก็อิจฉามากๆด้วย...





        ยองมินได้แต่นั่งโง่แล้วก็บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร แล้วก้ถามตัวเองว่ามาที่นี่ทำไม

       "ไอ้เจ้าผู้ใหญ่หมาหมู่และสมาชิกหมาหมู่ไม่รวมตัวเขานั้นทำหน้าที่ขับกล่อมโดยเปิดคอนเสิร์ตเล็กๆ สามคนนั้นผลัดกันร้องคนละเพลงเป็นเวลานานพอสมควร เขาก็ได้แต่ฟังไปเพลินๆแล้วก็สะดุดหูกับไอ้เพลงที่เจ้าเซอุ่นร้องแล้วก็แต่งเอง เสียงเปียโนของดงฮยอนหยุดลงพร้อมกับกี้ต้าร์ของแจฮวาน เหลือเพียงแค่เซอุนที่ทำหน้าที่ดีดกีต้าร์แล้วก็ร้องเองคนเดียว

         เนื้อความต่างๆมันส่อไปทางน้องสาวคนสวยคนนั้นทั้งนั้น

         เออ ตูมันแห้วจริงๆ





       เซอุนเก็บกีต้าร์ของตัวเองเข้ากระเป๋าพร้อมทั้งบอกลาเด็กๆที่ทำท่างอแงไม่หยุดว่าอยากให้เซอุนอยู่ต่อ

        แต่เซอุนก็แค่หัวเราะแล้วให้สัญญาว่าจะมาหาอีกในเวลาที่ว่าง เด็กพวกนั้นจึงยอมปล่อยให้เซอุนจากไปพร้อมกับเหล่าเพื่อนที่คว้าหัวใจเด็กๆไปด้วยความใจดี

        ส่วนเรื่องหน้าตาก็ไม่รู้ว่ามีส่วนมากน้อยแค่ไหน

       "ไปหาอะไรกินแถวฮงแดกันไหมวะ"เซอุนเอ่ยถามพลางหาววอด เวลานี่เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วก็จริง แต่ตัวเซอุนยังไม่คอยอยากกลับบ้านเท่าไหร่นัก

        "ฉันกับไอ้แจ้ขอตัวกลับก่อนนะเว้ย"ดงฮยอนโบกมือพลางเบ้หน้าโง่ๆ

        "ฉันเลี้ยงเอง แกไม่ต้องห่วง"

       "พอดีนึกขึ้นได้ว่านัดกับพ่อแม่ไว้ ส่วนไอ้แจ้มันต้องแวะเข้าบริษัทไปซ้อมร้องเพลง"

      "อ้าว งั้นก็เหลือแค่ฉันกับไอ้มินงั้นดิ"

      "เออ ตามนั้น บายล่ะ"ไม่ว่าเปล่าเจ้าดงฮยอนก็รีบวิ่งหนี ส่วนไอ้แจ้ที่เงียบนิ่งก็รีบวิ่งตามอย่างรู้งานโดยไม่รอเซอุนทักท้วงใดๆ

      ยองมินก็แค่คิดว่าไอ้สองตัวมันกลัวป้ายรถเมล์หนีเหรอ ทำไมต้องวิ่งด้วย

      "แล้วแกล่ะวะไอ้มิน ติดอะไรกับเขาอีกไหม"

      "ฉันไม่มี"

      "เออ งั้นไปกันสองคนนี่แหละ"เซอุนว่าพลางส่ายหน้าไปมา แขนของเซอุนตวัดเกี่ยวคอดึงเขาไปด้วย "ดี ฉันเลี้ยงแกคนเดียว ไม่เปลือง"

      "เกรงใจว่ะอุน เงินก็เงินแก"

      "ก็เพื่อนกัน ไม่ได้เลี้ยงบ่อยด้วย ขัดทำไมล่ะ"

      "เฮ้อ... เออๆ"ยองมินพยักหน้าแล้วเดินตามอีกคนไป อัลปาก้าไททันหน้าหงอยลงอีกเมื่อถูกย้ำเรื่องเดิมๆ

       คำว่าเพื่อนมันน่ารำคาญตรงนี้นี่เอง...





       โซจูขวดที่หนึ่ง...

       โซจูขวดที่สอง...

       โซจูขวดที่สาม...

       "เอ้า ชนเว้ยเพื่อน"ยองมินที่ทำท่าเกรงใจในตอนแรก ตอนนี้ไม่ได้ยั้งมือที่ถือแก้วใส่โซจูแม้แต่นิด เมาแอ๋จนคนที่ออกบอกจะเลี้ยงเริ่มกุมขมับ

        "ไอ้มินเว้ย เบาๆหน่อยสิวะ"

        "ฮะ อะไรน้าาาาา ตูไม่เมาเว้ยไอ้อุ่นนนนน"

         "อุ่นพ่องดิครับ บอกให้เบาๆ"

         "ตูไม่ได้มาววววว"

         "เออ เรื่องของแกเถอะ"เซอุนกระดกโซจูเข้าปากจนหมดแก้ว โซจูที่เหลืออยู่ในขวดที่สามถูกเขายึดมาเองก่อนจะเปลี่ยนเป็นขวดน้ำเปล่าตั้งไว้แทนที่ให้เจ้ายองมินดื่ม

         ปากก็บอกว่าไม่เมานะไม่เมาเลย แต่ขนาดที่กรอกน้ำเปล่าเข้าปากแล้วมโนว่ามันเป็นโซจูรสชาติใหม่ได้ก็ถือว่ามาไกลแล้วล่ะ

         "ป้าครับ คิดเงินด้วยครับ"เครื่องเคียงและโซจูที่เหลือนิดหน่อยถูกเซอุนจัดารจนเกลี้ยงไม่เหลือหรอ ป้าเจ้าของที่เขาคุ้นเคยส่งยิ้มให้ก่อนจะบอกให้กลับบ้านดีๆ เขาพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นแล้วสะพายกระเป๋ากีต้าร์คู่ใจของตนเองพร้อมกับหิ้วอิมยองมินที่ตัวอ่อนยวบยาบให้เดินตามเขาไป

        เขาที่คิดว่าไม่ไหวจึงโบกแท็กซี่แล้วยัดอิมยองมินเข้าไปในเบาะหลัง ส่วนตัวเองก้ไปนั่งด้านหน้า คอยบอกเส้นทางที่ตนต้องการไปให้คนขับรับรู้

        กว่าจะถึงที่หมายก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน บวกการที่เซอุนต้องแบกไอ้อัลปาก้าไททันนี่ด้วยก็ไปเที่ยงคืนกว่า

        โชคดีที่เจ้ายองมินไม่ใช่คนดื่มหนักแล้วอ้วกเรี่ยราด ไม่งั้นเซอุนคงแทบอยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด

         "ไอ้มิน ลุกหน่อยดิ๊"เซอุนตีอีกคนให้ลุกขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตัว

       แต่ดูเหมือนสิ่งที่ยองมินจะมีมากขึ้นหลังจากเมาก็คือไอ้ความดื้อด้านหน้าเอ๋อ

        อัลปาก้าไททันหน้าโง่ที่เพิ่มสกิลความดื้อรั้น หน้าด้านหน้าทนและความกล้าจากไอเทมพิเศษอย่างโซจูถึงกับกระชากเซอุนแล้วกอดหอมอีกคนอย่างไม่ยั้งตัว เสียงครางฮือของเซอุนกับตัวที่ขัดขืนก็ยิ่งทำให้เจ้างั่งนึกสนุก

       "ไอ้มิน หยุดได้แล้วนะเว้ย ไอ้มิน... ไอ้มิ๊นนนนน"เซอุนระเบิดเสียงสูงหวีดร้องออกมาบอกห้าม ไอ้เขาน่ะไม่ได้รังเกียจแต่มันจั๊กจี้ไปทั้งตัวเลยน่ะสิ

        "ไม่เอาอะ อยากกอดเซอุนทั้งคืนเลย"ยองมินทำเสียงงุ้งงิ้งข้างหูของเซอุนแล้วมุดหน้าลงถูกับกลางศีรษะของเซอุนไม่หยุด ลมหายใจร้อนๆของยองมินทำให้เซอุนอยากต่อยอีกคนให้มันรู้เรื่องไป "หอมจังเลย... เซอุนน่ารักที่สุดเลย"

        เซอุนชะงักมือที่กำลังจะดันอีกคนออกแล้วปล่อยให้อีกคนทำบ้าๆกับตัวเขาทั้งกอด ทั้งซุก ดม หอม

        ให้ตาย เซอุนรู้แล้วว่าตัวเองมันใจง่ายแค่ไหน

        ยองมินที่กำลังมัวเมาผละตัวออกแล้วดันเซอุนออกไปเล็กน้อย ยองมินคลี่ยิ้มก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วประคองใบหน้าของเซอุนไว้ แนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเซอุนเบาๆ

         "ถ้าทำแบบนี้ได้กับนายจริงๆก็ดีสิ เซอุน"ยองมินผละออกแล้วพูด ทั้งๆที่เพิ่งปล้นจูบแรกไปจากเขาไปจริงๆ

         ไอ้ยองมิน...

        "เสียดายจัง ถ้าฉันกล้ากว่านี่หน่อยก็คงดี แต่เสียดายชะมัดเลย"

       เซอุนมองยองมินที่เอนตัวลงนอนหลับไม่รู้เรื่องแล้วค่อยๆส่งเสียงกรนออกมาเบาๆ ส่วนเซอุนเองก็ทำหน้ามึนๆแล้วเช้ดตัวให้อีกคนอย่างห้ามใจ

       "ไอ้โง่ยองมิน ฉันรอแกพูดเองอยู่ ไม่รู้หรือไงวะ"เซอุนดีดหัวของเขาที่นอนอยู่แล้วลูบเบาๆ "ไอ้โง่เอ๊ย ถ้าช้ากว่านี้จะทำร้องไห้ไม่หยุดตอนคบเลย คอยดูสิ"





----------------------------------------------------------------------------

Status : 100/100 30/09/2560 14.14 น.

ให้ตายสิ อยากจะบ้าตาย ฉันทำอะไรลงไป

ผลงานอื่นๆ ของ AfuMon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 02:08
    พี่ยองมิ๊นนนนนน 55555555 ยังไม่รู้ตัวอีกกกก
    #4
    0
  2. #3 โชคเข้าข้าง (@allabout-eve) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 01:22
    โอยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าเปิดทางขนาดนี้อิพี่ยังว่าเฟรนด์โซนอีกอ่ออ
    สร่างเมาเดี๋ยวนี้นะะะะะะะ
    #3
    0
  3. #2 airyongg (@airyongg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 11:54
    เขินนนนนนนน ฟสฟทกนกยหฟฟฟ ยองมินเมาทั้งทีจะทำแค่นี้ไม่ได้นะ เอร้ยยย เขินค่ะ5555555
    #2
    0
  4. วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:16
    ให้ตายเถอะ น่ารักมากๆเลยค่ะ TT
    #1
    0