คัดลอกลิงก์เเล้ว

(NCT) Something Between Us - Johnil

โดย AfuMon

มันโคตรชัดเจนเลย แต่ทำไมมันไม่ชัดเจนในใจเขาเลยวะ #SBUjohnil

ยอดวิวรวม

165

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


165

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ก.ค. 60 / 09:09 น.
นิยาย (NCT) Something Between Us - Johnil (NCT) Something Between Us - Johnil | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




ถ้าเป็นไปได้ก็อยากไสหัวตัวเองออกจากวงจรเหี้ยๆนี่เหมือนกัน

แต่เชื่อไหม กลายเป็นผมเองที่ต้องคลานกับไปหามันเพื่อความสุขโง่ๆของตัวเองที่ไม่มีวันจบสิ้น

ที่ไอน์สไตล์บอกว่าคนเราโง่อย่างไม่มีวันสิ้นสุด ผมเชื่อแล้วล่ะว่ามันจริง

...อย่างน้อยก็ผมคนนึงที่ยอมโง่แล้วก็อยู่ในฐานะเหี้ยๆแบบนี้





Twitter : @mianpeng
HTTwitter : #SBUjohnil





Start : 16/07/2560
Finish : 16/07/2560







เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ก.ค. 60 / 09:09









(NCT) Something Between Us - Johnil





       เคยมีใครบอกไหมว่าเขาเป็นคนไม่ยอมใคร

       ใช่ ผมเป็นที่เกลียดการยอมให้ใคร ไม่ว่าจะแบบไหนก็ตาม

       แต่เชื่อไหม ผมกับยอมให้กับคนที่ใครๆก็คิดว่าดี แต่กลับเป็นคนที่ชอบยัดเยียดความรู้สึกเหี้ยให้เขาอยากมุดดินลงไปไม่ต้องพบกับใครอีกตลอดชีวิต

       แต่ก็อีกครั้งนั่นแหละที่ผมตัดสินใจไม่ได้ว่า ถ้าย้อนกลับในเวลานั้นแล้ว ผมจะเลือกแแบบไหน

       แต่ผมเชื่อนะ เชื่อว่าคนแบบผมจะต้องคลานกลับหาเขาเหมือนทุกครั้งที่เป็น

       ไม่มีครั้งไหนที่ผมจะโกรธเคืองหรือทำท่าทางโกรธขึงกับอีกฝ่ายได้เกินสามชั่วโมง แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรที่มันเหยียบย่ำความรู้สึก ทั้งการควงผู้หญิงและผู้ชายที่เพิ่งรู้จักแล้วมักจะทำให้เกิดรอยที่เขาย่อมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกคน

       เขาเจ็บ แต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากวนเวียนรอบตัวของเขา ซื้อขนมที่อีกฝ่ายโปรดปราน หนังสือของนักเขียนที่อีกชื่นชอบ ยาและเครื่องบรรเทาความปวดเมื่อยที่มักจะถูกซื้อไปให้ทุกครั้งที่พอจะรู้ว่าอีกคนไปทำอะไรมา

       แม้ว่าใบหน้าของอีกคนจะชอบส่งยิ้มมาให้เขาเหมือนกับทุกคน แต่ไม่รู้ทำไมที่ผมรู้สึกเหมือนถูกบีบคอไม่ให้พูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเรา

        เขายังจำวันนั้นได้ดี วันที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาในวันที่เราทั้งคู่ต้องทำโอทีด้วยกัน ตอนนั้นเหลือแค่เราสองคนที่ต้องทำงานเพราะว่าเพื่อนร่วมงานหลายๆคนที่จัดการกับงานเสร็จแล้ว เหลือก็แต่เขาทั้งสองคน

       ไม่ใช่ว่าเราจะไม่รู้จักกัน แต่ก็ไม่ใช่จะสนิทสนมกันถึงขั้นว่าไปกินข้าวด้วยหรือพูดจาชวนหัวด้วยกันทุกครั้งที่มีโอกาส

       อีกคนจูบเขาทั้งที่ส่วนสูงไม่ได้มากพอที่จะทำให้ริมฝีปากของเขาแตะกันพอดี แต่เจ้าตัวไม่ได้โง่ที่จะไม่เขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วทรงตัวไว้ด้วยการโอบรอบคอของเขา

        ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าหาอีกฝ่ายก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ชอบรูปลักษณ์ของอีกคนเสียหน่อย

        เขาเลือกที่จะหลบมุมไปที่ๆมุมกล้องจับไม่ถึง แขนที่โอบรอบเอวของอีกคนกลายเป็นอุ้ม ขาทั้งสองของอีกคนก็ตวัดเกี่ยวกับสะโพกของเขา เสียงจูบที่ดังสวบสาบในความมืดและเงียบสงบมันตรึงใจของพวกเขาให้เตลิดไปจนไม่สามารถกลับมาได้

       ใต้โต๊ะทำงานเป็นทางเลือกหนึ่งของพวกเขา แม้ว่าช่องทางที่คับแคบจะยากต่อการขยับร่างกาย แต่เพราะความร่วมมือของพวกเขา การจะมีความสุขกับร่างกายมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยแม้แต่น้อย

       เสื้อผ้าถูกถอดอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เป็นที่จับสังเกตได้เมื่อออกจากบริษัทถูกกองไว้โต๊ะทำงานที่อยู๋เหนือหัวของพวกเขา สายตาที่สบกันเล็กน้อยด้วยความโหยหาทางร่างกายมันยั่วยวนให้เขาอยากเข้าไปสำรวจ ไม่ใช่แค่ภายนอกเท่านั้น

        ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่ามุนแทอิลน่ะช่างอ่อย อ่อยไปทั่วตั้งแต่แม่บ้านทำความสะอาดจนถึงลูกชายลูกสาวเจ้าของบริษัท

       ใครๆก็รู้ถึงความสามารถในการทำงานที่ดีเลิศจนไม่ต้องง้อเรื่องความสัมพันธ์ทางร่างกายโง่ๆพวกนั้นเพื่อตำแหน่ง

       แต่ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นหรอกว่าคนไม่ยอมใครอย่างซอยองโฮจะต้องมาสิ้นลายเพราะผู้ชายที่ส่วนสูงต่ำกว่าเขาถึงสิบกว่าเซน

       ผู้ชายที่ตรึงความรู้สึกเขาไว้ด้วยความสัมพันธ์ทางร่างกายโง่ๆ...

       เรื่องของเรากลายเป็นเหมือนเรื่องโกหกในวันถัดมา เพราวันต่อมามุนแทอิลก็ขอลาครึ่งวันแล้วกลับมาทำงานต่อ

       ใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่ายทำให้ซอยองโฮรู้สึกผิดไม่น้อยที่เอาแต่ใจทั้งคืนจนงานการที่ค้างคาไม่เสร็จเสียที แถมยังทำให้คนอย่างมุนแทอิลต้องลาไปพบแพทย์จนเสียเวลาทำมาหากิน

       แต่ไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่ทำให้คนแบบมุนแทอิลต้องมาเจ็บป่วยได้เพราะตัวเขาเอง

       เขาอยากสานต่อควาสัมพันธ์นั้นให้มันถูกควร แต่เจ้าตัวกลับมองหน้าเขาแล้วหัวเาะอกมาด้วยเสียงใส

       ทั้งที่รอยที่เขาเหลือบเห็นมันจะยังช้ำอยู่เพราะเพิ่งมาได้ไม่นาน แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงหวานของผู้ชายกระซิบข้างหูของเขาอย่างหลบสายตาผู้อื่น แต่กระนั้นมันกลับชัดเจนในความคิดของเขา

       'อะไรกัน ฉันนึกว่านายจะฉลาดกว่านี้ซะอีกนะ คุณซอยองโฮ'

       แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าอีก่ายไม่ได้ใจ แตแค่อยากให้ใครมาปรนเปรอตัวเองบ้างก็เท่านั้นเอง

       ใช้เวลาไม่นานที่จะตัดใจ

       แต่เสียไหม ผมกลับซมซานกลับไปอยู่ในวงโคจรของมุนแทอิลทันทีที่เห็นอีกฝ่ายกำลังถูกใครบางคนล่วงเกินโดยที่อีกฝ่ายไม่พอใจ

       เขาเดินไปกระชากมือที่กำลังเกาะเกี่ยวแถวสะโพกนั้นแล้วต่อว่าอีกคนด้วยความอดทน

        'เป็นผัวเหรอถึงได้มาหวงเขาน่ะไอ้หน้าฝรั่ง'

       'เออ กูเป็นผัวเขา เพิ่งได้กันเมื่อคืนนี้เอง'

       อีกฝ่ายที่เข้ามาลวนลามเริ่มหน้าเสีย แต่เพราะเขาไม่เคยฉุกคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้จัดการฝ่ายทั้งสองฝ่ายที่ไม่เคยเห็นวาจะคิดกันหรือไปไหนมาไหน เขาถึงได้กล้าพูดออกไปได้ไม่อาย แต่คำตอยฃบที่ไม่ได้รับการปฏิเสธก็ทำให้เขาหน้าเสียมากยิ่งขึ้น จนต้องฝ่ายเขาเองที่เดินหนีไป

       แต่พออีกฝ่ายจากไปอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมเคลื่อนย้ายนั่นแล้ว แทอิลกลับมองเขาด้วยความไม่พึงพอใจ

       'แน่ใจเหรอว่าที่พูดออกไปน่ะมันถูก'

       ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาเจ็บชะมัดยาด

       หลังจากนั้นเขาก็ได้เห็นอีกฝ่ายเดินควงกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ผู้ชายร่างบางกว่าที่เจ้าตัวไปสรรหามาจากไหนอีกมากมายเองก็ไม่ได้ซ้ำหน้าเช่นกัน

       ผู้คนเหล่านั้นผ่านสายตาเขาทั้งนั้น ไม่รู้ว่ามุนแทอิลจงใจที่จะทำให้เขาเห็นราวกับเยาะเย้ยหรือว่าเขาเริ่มจะใส่ใจกับอีกฝ่ายจนเห็นทุกอย่าง

       เขาไม่ได้เป็นแม้กระทั่งตัวสำรอง แต่เป็นคนที่ผ่านไปแล้วที่ติดบ่วงแร้วของเด็กเล่นเป็นนายพราน พอเล่นเสร็จก็ปล่อยไป

       แต่เขาเป็นสัตว์โง่ๆที่พร้อมจะกลับมาติดบ่วงไปเสียทุกครั้ง จนเด็กคนนั้นเริ่มรำคาญ

      ก็ดีแล้ว เพราะเขาก็ยังพอจะมีตัวตนในสายตาคู่นั้นที่เคยมองเขาอย่างหวานชื่น แม้จะเป็นพวกเวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม

       ผมตื่นขึ้นมาในวันที่ฝนตกหนักเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่แผดลั่นพร้อมกับเสียงเรียกเข้าจากใครที่เขาไม่รู้จักเพราะไม่มีชื่อบอก

       ผมปิดเสียงนาฬิกาปลุกแล้วคว้าเอาโทรศัพท์ที่วางเคียงกันแล้วรับโทรศัพท์ที่ทำให้เขากระวนกระวาย

       เป็นเสียงของมุนแทอิลที่กำลังร้องไห้ราวกับจะตายไปจากโลกนี้ เขาจึงขอตำแหน่งที่เจ้าตัวยังอยู่แล้วกำชับให้อีกคนห้ามไปไหน

       ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายเลือกที่จะเรียกเขามาแทนเพื่อนของเจ้าตัว พอเห็นเขา ร่างผอมๆในชุดลำลองที่ทำให้เจ้าตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นนั้นก็ถลาเข้ามากอดเข้าทั้งน้ำตา

       ได้ความมาว่าถูกเด็ก ม.ปลาย ปีสามทิ้งอย่างไม่ใยดีเพราะเจ้าตัวเจอคนที่ถูกใจกว่าในเรื่องของรูปลักษณ์ที่ดึงดูด ต่างจากอีกคนที่ถึงแม้จะรูปร่างหน้าตาดี แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขาต้องดูแลอีกคนเสียอย่างนั้น

       ปลอบกันไปมา เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายสงบจึงต้องใช้วิธีเดิมๆที่ทำให้เราสองคนต้องมาอยู่ในโคจรแบบนี้

       ไม่สิ อาจจะมีแค่เขาก็ได้

       เพราะว่าอยู่ในสถานที่ส่วนบุคคลจึงสะดวกในการลงมือทำอะไรหลายๆอย่าง เสียงกรีดร้องอย่างสุขสมไม่ได้เก็บกักไว้ไม่ให้ใครได้รับรู้เหมือนครั้งก่อน และนั่นเป็นครั้งที่สองที่เขาได้ครอบครองร่างน้อยๆของผู้ชายคนนี้

       มันได้ผลที่ทำให้อีกฝ่ายเลิกร้องไห้กับสิ่งนั้นได้ แต่พอผ่านมาอีกวัน วงโคจรแบบเดิมๆก็ย้อนกลับมาให้เขาต้องกระอักกระอ่วนใจ

       หลายต่อหลายครั้งที่เราเกินเลยกับร่างกายของกันและกัน เขายังนึกถึงคืนแรกที่ทำความรู้จักกันทั้งการรู้จักตัวตนและร่างกาย ช่องทางที่มีเลือดซึมเพราะเป็นครั้งแรกทำให้เขาแปลกใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ถูกกระทำมาตลอด

       แต่เขาก็ดีใจที่ได้เป็นครั้งแรกในหลายๆอย่างของคนตรงหน้า

       หลายครั้งต่อหลายครั้งที่เขาพยายามที่จะถอยห่าง แต่เพราะแค่ถูกเรียกให้ไปหาก็ทำใจแข็งไม่ได้สักครั้ง

       เออ เขามันโง่

       มีครั้งหนึ่งที่อีกฝ่ายถามเขาว่าทำไมถึงไม่ยอมไปหาคนใหม่ ทำไมต้องยอมเป็นตัวสำรองที่เขาเรียกร้องให้มาหาในยามที่ต้องการเท่านั้น

       เขาตอบว่ามันคงเป็นความรัก

        เขารักมุนแทอิล ไม่ใช่ว่าแค่ชอบ แต่เขารัก รักทั้งร่างกายและความรู้สึก รักที่อีกคนสามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ ไม่เหมือนตัวเขา

       อีกฝ่ายหัวเราะเขาทันทีที่ได้ยินคำตอบ แม้ว่าตัวตนของเขาจะทำให้อีกฝ่ายต้องร้องครางออกมาพร้อมกับหัวเราะ

       ทั้งที่คำพูดของแทอิลเหมือนกับจะบอกให้เขาตัดใจ แต่อีกฝ่ายกลับทำให้เขาลืมตัวเองไม่ลง

       ใครกันแน่ที่ย้อนแย้งกับตัวเอง บอกให้ลืมแต่กลับยิ่งทำให้เขาจำ

       ก็ยอมรับล่ะนะว่าเขาโง่

       จนกระทั่งพ่อกับแม่ของเขาที่เห็นว่าลูกชายอย่างเขายังขาดคนเคียงข้าง อย่างน้อยก็เป็นคนรัก ไม่ใช่คู่นอนอย่างมุนแทอิล พ่อแม่จึงถามความเห็นว่าอยากจะแต่งงานไหม

        เอาจริงๆ เขาพยักหน้า แล้วผู้หญิงที่ดูดีมีชาติตระกํลทั้งหลายก็ถูกแนะนำออกมาจากปากของบุพการีไม่ขาดปาก แต่เขากลับจำไม่ได้ถึงรายละเอียด ในหัวคิดถึงแต่หน้าหวานๆนั้นไม่หยุดหย่อนจนเขาต้องกุมขมับ

       พ่อกับแม่ถึงกับตกใจกับการกระทำของเขาจนต้องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม แต่เขาก็แค่ยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร

        ทั้งที่พ่อกัลแม่บอกให้กินยาแต่เขาก็ไม่ได้ทำให้อีกคนสบายไปกว่าเดิมมากเท่าที่ควร เพราะเมืาอกินยาเขาก็เริ่มทำงานต่อโดยไม่พักผ่อน

       แปลกใจที่ตัวเองยอมทุกอย่างกับมุนแทอิลทั้งที่กับพ่อแม่ก็ยังไม่ยอมลงให้จนหมด

        ใครบอกว่าความสัมพันธ์มันไม่ชัดเจนล่ะ

       มันชัดเจนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มันชัดเจนว่าเขากับแทอิลเป็นได้แค่นั้น เพราะแทอิลยอมให้เขาอยู่ในตำแหน่งนั้น

       มันน่าหงุดหงิด แต่ก็นะ

       บางสิ่งที่แม่งอยู่ระหว่างผมกับเขามันเกินอธิบายจริงๆ






--------------------------------------------------------------------

Status : 100/100 16/07/2560 08:28 น.

เป็นพล็อตที่สานต่อแค่นี้ ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร ชอบทำให้เขาเจ็บที่ใจกันไม่หยุด คงเพราะรักมั้งคะ

อย่าเพิ่งตีเรานะ เราพยายามแก้หน้าให้มันเป็นเรื่องสั้นค่ะ เลยต้องลบอันเก่า ;____;

ผลงานอื่นๆ ของ AfuMon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 PARIINK (@pariink) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 12:32
    มุนแทอิลใจร้ายยยย บอกให้เขาลืม แต่ตัวเองคอยเรียกเขาแบบนี้ใช้ได้หรอออออ น่าจริงๆเลยยยย
    #2
    0
  2. วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    เป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและค่อนข้างพูดกันยากนิดนึงค่ะ 555555555
    แบบเราเข้าใจนะ มันกระอักกระอ่วนอ่ะ แต่เพราะว่ารักก็เลยยอม ยอมไปหมดทุกอย่าง
    จริงๆ แล้วยองโฮน่าสงสารมากเลยนะ 
    แต่สักวันมันจะมีจุดแหล่ะ จุดที่บอกว่าเออ ออกมาดีกว่า ออกมาเถอะ ออกมาอยู่กับคนที่เขาให้ความสำคัญกับเราเหมือนกันดีกว่า
    เฮ้อ คิดแล้วก็เศร้าใจ 55555555555
    #1
    0