คัดลอกลิงก์เเล้ว

(SR17B) This Feeling - Lujung

โดย AfuMon

ถ้าต้องเป็นเพื่อนกับแกต่อ ขอกลั้นหายใจแทนดีกว่า

ยอดวิวรวม

893

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


893

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


74
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.พ. 61 / 14:10 น.
นิยาย (SR17B) This Feeling - Lujung (SR17B) This Feeling - Lujung | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







"ให้ตายเซ่!! นายนี่มันดื้อด้านจริงๆเลย! โธ่เว้ย!!"




HTTwitter : #TFLJ



Start : 26/05/2560
Finish : ----/----/----




Credit Code : B
E
R
L
I
N

(Link this code : https://writer.dek-d.com/seo-yuri/writer/viewlongc.php?id=1146578&chapter=67 )






ลั่นอีกครั้งก่อนเรือจะแตก ไม่เอาไม่พูด เขาต้องอยู่ด้วยกัน!



b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.พ. 61 / 14:10








(SR17B) OS : Lucas x Jungwoo





       คุณเคยลองนับเลขวนกลับไปกลับมาไหม? ผมเชื่อว่าต้องมีคนเคยทำแบบนี้อยู่แล้วเพราะคุณครูที่สอนเราสมัยเรียนอนุบาล

       แต่เวลาเปลี่ยน จุดประสงค์ก็เปลี่ยน ผมไม่ได้เป็นเด็กเล็กหัดนับเลข แต่ผมก็ใช้มันสำหรับการระงับสติ และรักษาสมาธิให้คงทนเท่านั้น

       แต่ว่าในตอนนี้ ผมอยากจะเลิกนับมันเพราะเหตุผลนี้แล้ว...





       "จะเดินหนีไปไหนวะ! คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ! โธ่! จองอู! หยุดเลยนะ!"ผมเดินตามคนร่างสมส่วนที่สาวเท้าตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละความพยายาม แต่ให้ตายสิ จองอูคนส่วนสูงไล่เลี่ยกับเขาทำไมถึงเดินเร็วได้ขนาดนี้

       ลูคัสที่จิตใจไม่สงบนิ่งแล้วออกตัววิ่งแล้วใช้มือคว้าแขนจองอูและกระชากเท่านั้น

       จองอูสะบัดหน้ามองเขาอย่างหงุดหงิด ก่อนส่งสายตาเหยียดมองไปที่แขนที่ถูกกระชากเมื่อครู่

       "เจ็บ"

       คำเดียวสั้นๆได้ใจความของจองอูพร้อมกับแรงสะบัดที่ทำให้มือของลูคัสหลุดพ้นจากการสัมผัสแขน

       "ฉันไม่ได้ตั้งใจ โธ่จองอู มีเหตุผลหน่อยสิ"

       "เหตุผลของญาติที่ไหนอีก แกเป็นคนเสียสติที่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเหรอวะ"

       จองอูพูดความในใจออกมาให้ลูคัสได้ยิน อีกฝ่ายได้รับฟังแล้วแต่ก็ยังคงทำเป็นใส่ใจแต่ไม่ทำตาม ลูคัสยังคงมีไวพอที่จะจับหรือสัมผัสร่างกาย

       สุดท้ายแล้ว จองอูก็ทำได้แค่ใช้หลังมือขวาสะบัดไปโดนหน้าของลูคัสจนขึ้นรอยแดงและรีบวิ่งหนีไปเท่านั้น

       ต่อจากนี้ลูคัสก็ทำได้แค่หวังว่าอีกฝ่ายจะหันมาใส่ใจเขาเหมือนเดิมและไม่ถือโทษเรื่องที่เกิดขึ้น





       วันนี้ในประเทศจีนยังคงอากาศดีจนน่าแปลกใจสำหรับคนในพื้นที่ ทั้งที่ปกติแล้วจะอยู่ฤดูกาลไหนที่นี่ก็ยังคงมีสภาพอากาศแปรปรวน ฝนตกตอนเช้า พอบ่ายแดดจ้า เย็นมาอากาศหนาวเย็น

       เป็นมาสามวันแล้ว เท่ากับจำนวนวันที่เขาไม่ได้เจอะเจอกับเพื่อนคนเกาหลีใต้

       ทำไมต้องโกรธถึงขนาดนั้นด้วย เขาก็ขอโทษไปแล้ว

       "หว่องยกเฮย"เสียงเรียกครั้งที่หนึ่งจากปากของหญิงวัยกลางคนที่สวมแว่นบุคลิกภาพดูดี แต่คนโดนเรียกเพียงแค่ส่งสายตามองผ่านหน้าต่างไปมองหาคนที่ขาดเรียนอย่างไม่มีสาเหตุติดต่อกันสามวันว่าจะมาโรงเรียนไหม

       "หว่องยกเฮย"เธอขานชื่อของเขาอีกครั้ง ที่เธอเรียกอีกครั่งก็เพราะว่าเธอเห็นหว่องยกเฮยแล้ว แต่อีกฝ่ายเอาแต่เหม่อลอยในคาบเรียนของเธอ เพื่อนร่วมห้องต่างรู้สึกทึ่งที่คนประสาทไวอย่างยกเฮยนั้นเหม่อลอย แถมยังเหม่อลอยในคาบของอาจารย์หญิงมือวางอันดับหนึ่งเรื่องขว้างชอล์ก

       "หว่องยกเฮย"นี่คือครั้งที่สาม และคือครั้งจำกัดการเรียก เจ้าของชื่อยังคงไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น อาจารย์หญิงจึงหยิบชอล์กแท่งยาวสีขาวขึ้นมาเล็งและขว้างจนไปกระทบที่กลางกระหม่อมของอีกฝ่ายและหักออกเป็นหลายส่วน

       "โอ๊ย!"คนถูกกระทำใช้มือทั้งสองกุมศีรษะทันทีพลางมองหาต้นเหตุของความเจ็บปวด ชอล์กที่หักคากลางศีรษะหล่นลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ

       "คุณหว่องยกเฮย ถ้าคุณไม่มีสติอยู่อย่างนี้ อยากจะลองเลิกเรียนไปโต้ลมพร้อมกับไม้บรรทัดที่ระเบียงไหมคะ"

       "....ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ"คำตอบของคนเหม่อลอยเรียกเสียงหัวเราะจากคนภายในห้องได้เป็นอย่างดี อีกคนทำหน้าเหรอหราราวกับตัวเองไม่มีความผิดจนอาจารย์ยกความผิดให้เพราะพฤติกรรมเรียกความคึกคักจากนักเรียนคนอื่นได้ของอีกฝ่าย เธอจึงขานชื่อนักเรียนต่อไปจนครบและเริ่มการเรียนการสอนในรายวิชาของเธอทันที

       โดยที่ในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้ชุดหนึ่งที่ว่างเว้นไปทั้งที่ไม่เคยว่างมาก่อนจนกระทั่งเมื่อสามวันก่อน

       เขาเป็นห่วงอีกฝ่ายเหลือเกิน... เกินจนอยากจะลุกไปจากตรงนี้เพื่อตรงไปหาอีกฝ่ายมาคุยกันให้รู้เรื่อง





       คิมจองอูนั่งนิ่งๆอยู่ที่ริมหน้าต่างในห้องนอนมานานนับชั่วโมงแล้ว

       กีต้าร์ตัวโปรดถูกวางไว้ที่มุมห้องอย่างไม่แยแสใดๆทั้งที่อีกฝ่ายมักจะหยิบขึ้นมาประกอบการร้องเพลงของตนอยู่เสมอ แต่เขาไม่ได้จับกีต้าร์มาสามวันได้แล้ว

       คงเพราะความไร้อารมณ์สุนทรีย์ของเขาที่ทวีรุนแรงจนกระทั่งคอร์ดกีต้าร์ก็ยังถูกลืมเลือนไปจากสมอง ราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักกับมันมาก่อน

       ลมหายใจผ่อนเข้าออกธรรมดา เขาหยุดเรียนมาสามวันแล้วเพราะอาการป่วยนี่

       ป่วยใจเหรอ น่าจะเรียกแบบนั่นได้ แต่ก็มาอาการแทรกซ้อนจากความเครียดจนปวดกระเพาะและเนื้อตัว เขาถึงได้หยุดเรียนไปมากมายหลายวันทั้งที่ตั้งแต่เรียนมัธยมมา เขายังหยุดไปรวมกันได้ไม่ถึงจำนวนนิ้วของมือข้างเดียว

       ก็ดี... เขาเองอยากหยุดอย่างไม่รู้ผิดเหมือนกันที่ต้องหยุดเรียนไปเฉยๆ

       เขาหายใจเข้าออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาสี่โมงเย็น อยู่ๆก็มีใครมากดกริ่งหน้าบ้าน เขาก็ไม่รู้หรอกว่าใคร เพราะหน้าต่างของห้องเขาอยู่ทิศตะวันออกซึ่งถ้าไม่ชะโงกไปดูก็มองไม่เห็นด้านหน้าของบ้านอยู่ดี

       แต่เสียงคุยกันเขาก็พอจะได้ยินอยู่หรอก

       "จองอูอยู่บ้านไหมครับ"เสียงที่ค่อนข้างคุ้นเคยสำหรับเขานั้นน่าจะถามคำถามนี้กับแม่ของเขา ก่อนที่มันจะเงียบไปนานได้ประมาณสองนาที

       จองอูยังคงเกยคางอยู่ที่ขอบหน้าต่างไม่ได้สนใจอะไร เสียงประตูที่ถูกเปิดออกจึงทำให้เขาสะดุ้งตัวตกใจและมองไปที่ประตูห้อง ปรากฏว่าเป็นคนที่เขาไม่อยากพบอยากเห็นที่สุดในตอนนี้

       หว่องยกเฮย...

       "ทำไมไม่ไปเรียน ไหนคุณแม่บอกว่าไม่สบาย ทำไมมานั่งตากลมอยู่อย่างนี้"อีกคนเอ่ยถามเสียงดุ จองอูมองหน้าอีกคนอย่างไม่ชอบใจก่อนจะหันหน้าไปนอกหน้าต่าง สายตามองไปข้างนอก ราวกับว่าไม่สนใจในตัวอีกฝ่าย

       แต่ความจริงแล้วเขากำลังตื่นเต้นและกลัวบางสิ่งบางอย่างจนจังหวะการเต้นของหัวใจถี่เร็วจนน่ากลัว

       "ทำไมเราพูดด้วยถึงไม่พูดกับเราล่ะจองอู"คำพูดสุภาพตามแบบฉบับของตัวลูคัสทำให้เขาอยากร้องไห้ เขาแปลกใจทุกครั้งที่อีกฝ่ายมักพูดคำพูดที่ฟังแล้วน่ารักกับเขาที่สนิทกัน แต่กับเพื่อนคนอื่นไม่เว้นกระทั่งผู้หญิง ลูคัสจะใช้คำหยาบแทนตัวประปรายตามสถานภาพ บางครั้งก็ยังมีคำด่าออกมาด้วย

       จองอูไม่เคยใส่ใจในข้อนี้จนถึงสามวันก่อน

       "เรามาขอโทษนายนะ สนใจเราหน่อยสิ"

       ลูคัสไม่เคยพูดคำหยาบกับเขา ท่าทีที่ให้เกียรติเหล่านั้นเองก็ดูจะมากมายเกินไปสำหรับความสนิทที่มากมายของเขากับลูคัส การออดอ้อนต่างๆที่ดูพิลึกสำหรับเด็กผู้ชายด้วยกัน

       อย่างในตอนนี้เองอีกฝ่ายกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างตัวเขา

       "ยกโทษให้เราได้ไหมครับ"

       ทำไมเขาถึงไม่เคยรับรู้ข้อแตกต่างนี้...


       'นายชื่ออะไร'อีกฝ่ายไถ่ถามเพื่อนที่ย้ายมาใหม่จากต่างประเทศด้วยภาษาจีนเพราะตามประวัติแล้ว เจ้าตัวสามารถพูดได้หลายภาษาอย่างคล่องแคล่ว รวมถึงภาษาจีน

       นานนับนาทีที่อีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้าเขาเงียบจนเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าถามอะไร

       'จองอู ชื่อคิมจองอู'

        'เราชื่อหว่องยกเฮย แต่นายเรียกเราว่าลูคัสก็ได้นะ เป็นอีกชื่อของเราน่ะ'

       รอยยิ้มที่สดใสกับการแนะนำตัวนอบน้อมอาจจะเพราะความไม่สนิทใจ

       แต่เชื่อไหมว่ากับคนอื่น ลูคัสบอกให้เรียกเขาว่ายกเฮย แถมยังยักคิ้วกวนให้จนน่าประหลาดใจ

        มันน่าแปลกใจ แต่เขาไม่เคยแปลกใจ



       "จะให้เราทำอะไรก็ได้ ยกโทษให้เราเถอะนะ"ลูคัสเริ่มจับที่ข้อมือของจองอูและบีบเบาๆเรียกร้องความสนใจจากอีกคน


        'เฮ้ย! เมื่อกี้นายทำอะไรเราน่ะ'

        'ขอโทษ...'


       เขาอยากแน่ใจกับการกระทำพวกนั้น

       "จูบฉันสิ"

       "...นายแน่ใจเหรอ"

       "อือ"

        "ขอโทษนะ..."

       สองมือของลูคัสนาบที่ข้างแก้มของอีกเขาเบาๆ ใบหน้าที่ค่อยๆเคลื่อนเข้าหากัน ปลายจมูกแตะกันเบาแผ่วก่อนที่ริมฝีปากจะทาบลงแนบชิดอ่อนโยน ความอบอุ่นจากริมฝีปากทำให้เขาเคลิบเคลิ้ม แขนสองข้างรั้งรอบคอของคนเริ่มให้เข้าใกล้มากยิ่งขึ้น และไม่หยุดอยู่แค่ริมฝีปากแตะกัน

        ดีปคิส เขารู้จักมันและได้ลองทำวันนี้แล้ว

       สุดท้ายก็เป็นลูคัสที่ตีตัวเองออกห่าง ใบหน้าของลูคัสซบลงบนไหล่ขวาของเขา

       "ขอโทษ..."ลูคัสขอโทษเขาอีกแล้ว

       เขาเริ่มรำคาญแล้ว...

       ไม่อยากพูดก็ต้องพูด ไม่อยากทำก็ต้องทำ

       จองอูผลักลูคัสออกจนลูคัสหงายหลัง จองอูจ้องหน้าลูคัสเขม็งอย่างโกรธเคือง

       เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรออกมา สุดท้ายก็ต้องหลั่งน้ำตาด้วยความงี่เง่าเอาแต่ใจต่อหน้าลูคัส ความรู้สึกของจองอูมันตีกันไปหมดจนไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร แต่เขาก็เลือกที่จะโวยวายใส่ลูคัส

       "ไอ้ลูคัส ไอ้เลว"นึกคำด่าอะไรก็ไม่รู้ส่งไป

       ไม่ได้คำนึงเลยว่าคำพูดที่พูดออกไปไม่ได้สอดคล้องกับความรู้สึก...

       "อยากจูบก็จูบเลยสิ ทำไมต้องมาขอโทษด้วยวะ"

       "..."

       "ทำไมไม่บอกอะไรให้ชัดเจนวะ คนมันเจ็บเป็นนะเว้ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว"

       "..."

       "เจ็บใจเนี่ย! โคตรเจ็บใจเลยแม่ง"

        "..."

       "ทำไมไม่พูดอะไรเลยวะ... โถ่เว้ย!"

       "...ก็ทำขนาดนี้ก็น่าจะรู้ได้แล้ว แต่เราไม่อยากให้นายอึดอัดนี่"ลูคัสเขยิบเข้าใกล้จองอูจนตัวติดกัน สองแขนโอบรอบตัวของอีกคนไว้แล้วกระชับตัวเข้ากอด มือขวาลูบที่หลังขึ้นลง

       "ไม่อึดอัดบ้าไร แบบนี้มันแย่กว่าปกติอีก ไอ้โง่"จองอูทุบที่ไหล่ของลูคัสด้วยมือขวาของตัวเอง แต่ลูคัสก็ทำเพียงกระชับกอดของตนให้แน่นยิ่งขึ้นเท่านั้น "ก็บอกให้ทำก็ทำไงวะ แม่ง..."

       "...แล้วนายคิดว่าเราไม่เจ็บใจบ้างเหรอ"

       เป็นจองอูที่หยุดครุ่นคิดบ้าง และคอยฟังคนที่ยังกระชับกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆจนจองอูเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

       "อืม...ถึงเราจะชอบนาย แต่เราก็ไม่เคยล่วงเกินนายเลย อ้อ... ก็แค่จูบครั้งนั้นที่เราลืมตัวอะนะที่เราทำออกไป..."

       "..."

       "ให้เราทำอย่างอื่น เราก็ไม่กล้าหรอก เราไม่มีสิทธิ์อะไรเลย..."

       "นายพอใจที่จะเป็นแค่เพื่อนกับเราไหมล่ะ"

       "อือ พอใจแล้ว"

       "ไม่อยากเป็นมากกว่านี้เหรอ"

       "..."

       "ตอบ"

       "ก็อยากเป็นมากกว่านั้นอยู่หรอก..."ลูคัสพูดจบจองอูก็ผลักตัวลูคัสออก

       "นายกลับบ้านไปก่อนได้ไหม"

       "อ่า"ลูคัสทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยจองอูแล้วยืนขึ้น ลูคัสเดินหมุนตัวกลับหลัง แต่จองอูลับพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องตกใจ

       "เดี๋ยวพรุ่งนี้ขี่มอเตอร์ไซต์เราไปโรงเรียนด้วยกันนะ"จองอูพูดพลางส่งยิ้มหวานให้อีกคน ลูคัสยิ้มตอบลับด้วยความดีใจที่มากขึ้นตามลำดับ "กลับไปคิดที่บ้านด้วยล่ะว่าจะจีบเรายังไง"

       จองอูโบกมือลาให้ลูคัสที่ยิ้มค้างเป็นเชิงว่าไล่ให้กลับอีกครั้ง

       ลูคัสได้สติกลับมาก่อนจะโบมือลาอีกฝ่าย บานประตูห้องถูกปิดสนิท จองอูได้ยินเสียงขออนุญาตกลับบ้าานของลูคัสที่พูดกับแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงระริกระรี้พร้อมกับเสียงหัวเราะของแม่เขาที่ฟังดูก็รู้ว่าถูกไอ้เจ้าลูคัสมันอ้อนกอดไปแล้ว

      ผ่านไปสักพัก จองอูสะดุ้งตัวโหยง่อนจะหยิบล่องเครื่องมือช่างที่อยู่ใต้เตียงแล้วเดินลงไปที่โรงรถบ้านเขา

      ไหนๆก็ไหนๆเขาก็เช็คสภาพเจ้าเด็กนี่ด้วยละกัน :)





--------------------------------------------------------

Status : 60/100    04/06/2560 14:13 น. (ยังไม่ตรวจอะไรเลยยยย)
             100/100  27/02/2561 14.10 น. 

กำลังทำให้มันดูลงตัวค่ะ กลัวว่าถ้าตอนนี้แต่งต่อ จองอูจะดูเวิ่นเว้อเกินตัวจริง ๕๕

ผ่านมาตั้งหลายเดือนเพิ่งมาต่อเรื่องนี้ได้ ความจริงจำไม่ได้ว่าตั้งใจให้ตอนจบเป็นแบบนั้น เราเลยดำน้ำ แต่ว่าถ้าจบแบบนี้็ดูไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ ขอพักใจกับเรื่องดราม่า เราขี้เกียจทำให้ความง้อมันดูสมูตจนไม่เรียลค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ ขอโทษสำหรับการหายไปนาน เราไม่ได้ตั้งใจเด้อ ขอโทษด้วยจ้า ตอนจบอาจจะดูห้วนไปหน่อย แต่ถ้ามากกว่านี้จะยืดเยื้อ ขอบคุณที่ยังอ่านเด้อ เราเห็นมีคนเดิมคอมเม้นต์ให้เราตั้งสามรอบแน่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ผลงานอื่นๆ ของ AfuMon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 lionbabe (@lionbabe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:09
    ดีค่ะ เนื้อเรื่องดี อ่านแล้วไหลลื่น ฮืออออ เค้าโกรธไรกันอะ ติดตามเด้อออ
    #8
    0
  2. #7 MS_JC1.61 (@m0613702151) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:33
    รีบมาต่อนะ
    #7
    0
  3. #6 judyandsons (@jpakhaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:39
    มาต่อเร็วววสวว
    #6
    0
  4. #5 judyandsons (@jpakhaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 02:20
    ทำไมลูถึงจูบบบบ กรี๊ดดกก
    #5
    0
  5. #4 judyandsons (@jpakhaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 02:20
    นี่ลูรู้ไหมเนี้ย ทำไมถึงจูบ กรี๊ดดด หัวใจ
    #4
    0
  6. #3 teemeen (@nimbus_zi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 08:47
    เป็นไรกัน แง้ มันจะม่ามั้ย
    #3
    0
  7. #2 tarn____ (@tarn_pcy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 14:26
    แงงงงงลูคัส หนูผละออกมาทำไมลูก
    #2
    0
  8. #1 SK0207_ (@suputthara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 03:12
    กรี๊ดดดด มีฟิคลูจองด้วยยย ทำไมลูคัสต้องทำตัวออกด้วยล่ะทีงี้ทำเป็นมาง้อ ชิ รอนะคะ
    #1
    0