คัดลอกลิงก์เเล้ว

(SR17B) please you drink coffee with me in this time - Lujung

โดย AfuMon

กลิ่นหอมๆของกาแฟอาจจะไม่ได้แค่บอกถึงรสชาติที่ขม แต่อาจจะบอกถึงตัวตนของคุณด้วย

ยอดวิวรวม

657

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


657

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


66
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 มี.ค. 61 / 16:02 น.
นิยาย (SR17B) please you drink coffee with me in this time - Lujung (SR17B) please you drink coffee with me in this time - Lujung | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







"ขมจังเลย ทำไมพวกเขาถึงชอบดื่มกันนักนะ"

"ไม่รู้สิ แต่เพราะเวลาดื่มได้คิดอะไรไปพร้อมกับกลิ่นล่ะมั้ง"



HTTwitter : #coffeelujung

Start : 24/05/2560

Finish : 25/05/2560



Credit Code : B
E
R
L
I
N

( Link this code : https://writer.dek-d.com/seo-yuri/writer/viewlongc.php?id=1146578&chapter=72 )









ก่อนหน้านี้ต้องขออภัยกับชื่อเรื่องด้วยค่ะ เรามึนมากเลยใช้ไวยากรณ์ผิด แถมคู่ก็ดันพิมพ์ผิดอีก อย่าด่าเราเลยค่ะ

ขอสละเรือก่อนหน้าชั่วคราวนะคะ ก่อนที่เอสเอ็มจะพรากเขาจากกัน...

หวังว่าจะชอบนะคะ






b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 มี.ค. 61 / 16:02








(SR17B) OS : Lucas x Jungwoo







       ลาเต้...

       คาปูชิโน่...

       มอคค่า...

       อเมริกาโน่...

       เอสเปรสโซ่...

      อ่า... คิดไม่ออกแล้วสิ

       เขาที่กำลังครุ่นคิดและรื้อฟื้นความทรงจำที่มีชื่อกาแฟฝังรากอยู่อย่างพยายาม แต่ต่อให้เขาฉลาดกว่านี้สักสิบเท่า ความจำดีกว่านี้ร้อยเท่า ถ้าไม่ใส่ใจมันก็แค่นั้น

       ทำไมมันขมอย่างนี้วะ... เขานิ่วหน้าให้กับรสชาติที่ขมฝืดคอแต่กลับเหลวกลืนง่ายเหมือนน้ำเปล่า และรู้สึกเปรี้ยวไปทั่วปากหลังจากสัมผัสกับกาแฟได้สักพัก กลิ่นเฉพาะของมันเองก็กำลังทำให้เขาอยากจะนอนหลับมากกว่าอยากดื่มต่อ

       "อะไรกันจองอู ทำหน้าแบบนี้นี่แสดงว่าไม่ชอบเหรอ"เสียงใสของหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามกันพูดขึ้นปนเสียงหัวเราะชอบใจหลังจากเฝ้าดูปฏิกิริยาต่อการดื่มกาแฟของคิมจองอูครั้งแรกในชีวิต ตอนนี้เธอเริ่มมีความคิดว่าอยากจะเขียนเล่าความรู้สึกของคนดื่มกาแฟนิดหน่อยแล้ว...

       ช่างเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเสียหน่อย

       "ถ้าผมอาเจียนได้ ผมก็อยากจะทำ"จองอูยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม จากปริมาตรที่เคยมีอยู่เต็มปริ่มก็ลดลงจนเหลือค่อนแก้วเพราะความกระหายต่อน้ำเปล่าจนตอนนี้รู้สึกหนักและจุกไปหมด

        "โถ่เอ๊ย ในชีวิตนี้ยังมีอะไรรอเป็นสาเหตุให้นายอาเจียนอีกมาก ถ้าลองฝึกดูก็ไม่ได้เสียหายต่อชีวิตสักเท่าไหร่หรอก"เธอพูดอย่างยืดยาวสั่งสอนจองอูพร้อมกับเอาปลายนิ้วชี้ขวาเคาะที่ระหว่างหัวคิ้ว แต่ก็ต้องหัวเราะอีกครั้งกับสีหน้าของอีกฝ่าย

        "แล้วนี่คิดยังไงให้ผมมาที่นี่ด้วย"จองอูวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าบนจานรองแก้วกาแฟ

       "ก็พามาเลี้ยงกาแฟกับขนมไง"หญิงสาวยิ้มกว้างจนตาของเธอหยีเล็กลงแทบมองไม่เห็น แต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำให้มันเกิดขึ้น

       "มีอะไรก็พูดมาตรงๆสิครับ---"

       "พี่ลี่อิ่นใช่ไหมครับ"เสียงของใครสักคนที่เอ่ยประโยคคำถามขึ้นมาทำให้เขารู้สึกสงสัย จองอูหันไปทางที่ตนได้ยินเสียงก็พบกับผู้ชายวัยรุ่นที่น่าจะแก่อายุกว่าเขาตามนิสัยธรรมดา

        "ใช่จ้ะ เราชื่อยกเฮยใช่ไหม ยังไงก็นั่งตรงนี้เลยนะ"ลี่อิ่นลากเก้าอี้ไม้หวายสานที่อยู่ระหว่างเธอและจองอูให้แขกรับรู้ว่าควรนั่งตรงไหน อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าและเอ่ยคำขอบคุณออกมา

       จองอูก็ไม่คิดอะไรมากหรอก...

        ให้ตายสิ ยกเฮยอะไรนี่ทำให้เขารู้สึกถึงจังหวะชีพจรที่เร็วขึ้นได้ยังไงกัน

       "ไหนๆยกเฮยก็มาแล้ว พี่มีธุระต้องรีบไปทำ ยังไงพวกนายก็คุยกันไปแล้วกัน ทำความรู้จักกันไว้นะ"เธอพูดพร้อมคว้าสัมภาระก่อนจะยัดธนบัตรสกุลหยวนใส่ในมือที่แบอยู่ของจองอูแล้วรวบมือกำไว้ เธอสาวเท้าออกไปเร็วมากจนตัวเขาเองก็สงสัย จองอูมองหน้าเนียนๆของอีกฝ่ายเงียบๆก่อนจะหลบสายตากลับไปให้ความสนใจกับแก้วกาแฟที่ยังไม่พร่องลงไปไม่เท่าไร

       ยกเฮยที่ยังคงมองหน้าเขาอย่างไม่ปิดบังแต่ยังคงรักษาความสงบไว้ เสียงเบาๆของเพลงที่คลออยู่ภายในร้านเหมือนจะดังขึ้นมาอีกหน่อยเพราะความเงียบ จองอูยังคงให้ความสนใจกับกาแฟที่ทำอย่างไรก็ไม่น่าจะอร่อยอย่างจดจ่อ

       "นายไม่ชอบกาแฟเหรอ ทำไมถึงเอาแต่มอง หรือเป็นเคล็ดก่อนดื่ม?"ยกเฮยที่เงียบมานานถามขึ้น

       "ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงชอบ ไม่รู้อร่อยตรงไหน"จองอูตอบตามความจริง เขาแค่คิดไปพลางรอให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายถามเท่านั้น

       ก็แค่ไม่เข้าใจว่าอร่อยตรงไหน ตั้งแต่เด็กแต่เล็ก ป๊ากับม๊าของเขาก็ดื่มแค่น้ำชาที่ชงง่ายๆ อย่างกาแฟก็เพิ่งจะเคยชิมวันนี้เพราะลี่อิ่น

       อีกฝ่ายหัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องตลก "นายก็น่าจะดื่มกาแฟแบบอื่น ก็คิดอยู่ว่าทำไมคนประเภทนายถึงดื่มกาแฟเพียวๆ"

       จองอูเพียงขมวดคิ้วและคลายออก จู่ๆแก้วกาแฟก็ถูกสับเปลี่ยนให้เป็นเครื่องดื่มที่มีนมลอยอยู่ให้เห็นเป็นผิวหน้า

       "ลองดูสิ นายรู้จักลาเต้ไหม"

       "อ่า... ขอบคุณครับ"จองอูไม่ปฏิเสธ เพียงแค่มองหน้าอีกฝ่ายแล้วทำตามมารยาท ค่อยๆดื่มสิ่งที่อีกฝ่ายให้มาแล้วกลืนลงตามลำดับ

       ก็อร่อยดี... ถ้าร้อนอีกหน่อยก็คงดีกว่านี้

       "ลองกินเค้กนี่ด้วยนะ น่าจะเข้ากัน"ยกเฮยเลื่อนจานที่มีเค้กเนื้อสีน้ำตาลให้เขาพลางส่งยิ้ม เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้า

       ยกเฮยก็แค่เหมือนกับแฟนเก่าของเขามากจนเขารู้สึกว่าเขินอายที่จะจินตนาการว่าอีกฝ่ายเป็นแฟนสาวของเขา

       "นายเป็นอะไรกับพี่ลี่อิ่น?"จู่ๆยกเฮยก็ถามคำถามขึ้นมา จองอูเลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

      "เป็นลูกพี่ลูกน้อง..."

       "อ๋อ งั้นเหรอ"ยกเฮยแสดงสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเสียดายเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มให้จองอูอีกครั้ง

       ผู้ชายคนนี้จะรวยรอยยิ้มมาไปไหม แจกรอยยิ้มได้อย่างไม่กลัวเลยว่าพรุ่งนี้อาจจะยิ้มไม่ได้หรือไม่มีกำลังที่จะยิ้มอีก

       "ความจริงวันนี้ฉันมานัดดูตัวคู่หมั้นน่ะ..."

       ...แล้วทำไมนายคนนี้ถึงยังนั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ยอมไปไหนสักที ไม่คิดหรือว่านี่มันเสียมารยาทกับคู่หมั้น จองอูเพียงแค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

       "นายกำลังแอบด่าฉันในใจอยู่ใช่ไหมที่ไม่ไปหาคู่หมั้น แต่กลับมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงนี้"ยกเฮยหัวเราะจนเห็นฟัน "ช่างมันเถอะ มันมีเหตุผลของมันอยู่"

       เจ้าตัวหลังจากที่พูดประโยคที่ราวกับถามเพื่อตอบด้วยตัวเองและไม่มีกระทั่งสิทธิ์ในการเลือก เรียวนิ้วที่เกี่ยวคล้องอยู่กับหูแก้วกาแฟแก้วเก่าของจองอูถูกยกขึ้นจรดที่ริมฝีปากของตัวเองเรื่อยๆ ท่าทางที่ผ่อนคลายมากราวกับอยู่ที่บ้านตัวเองของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาอึดอัดอย่างที่คาดคิด กลับดูน่าหลงใหลไม่น้อยที่คนตรงหน้าทำเพียงแค่ดื่มกาแฟและส่งสายตามองผ่านกระจกกั้น

       แปลกที่ไม่มีคำพูดอะไรที่ชวนตลกหรือท่าทางให้เขาขำขันออกมาจากอีกฝ่าย แต่เขาไม่ได้มีอาการเบื่อหน่ายเลยแม้แต่น้อยที่ได้นั่งอยู่ตรงนี้และทำเพียงจิบกาแฟที่หอมกลิ่นนมเล้กน้อยไปจนหมด

       เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง จองอูคิดว่าเขาควรจะแยกจากอีกฝ่ายได้แล้วเพราะมีนัดกับม๊าว่าจะช่วยเดินสายไฟที่บ้านให้ใหม่

       "อ่า... ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระ..."เขาพยายามเรียบเรียงประโยคให้ฟังแล้วรื่นหูและสุภาพ ยกเฮยกะพริบตาปริบๆก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้งจนตอนนี้จองอูเริ่มจะหมั่นไส้ปนกับความรู้สึกแปลกๆบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

      "อืม นายไปเลย พี่ไม่รั้งนายไว้แล้วล่ะ ไม่ต้องจ่ายเงินนะ เดี๋ยวพี่เป็นคนจ่ายเอง เอาเงินไปคืนพี่ลี่อิ่นเถอะ"ยกเฮยวางแก้วที่เหลือเพียงกาแฟลงบนจานรองแก้ว ก่อนจะทำตัวเอ้อระเหยนั่งชมวิวไม่สนใจอะไร

       ตาคนนี้นี่มันยังไงกัน... ป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นจะเสียอารมณ์ไปถึงขั้นไหนแล้ว...

     "อ้อ... ลืมไปเลย"ยกเฮยอุทานขึ้นเบาๆ "ว่างๆก็ช่วยมาดื่มกาแฟด้วยกันนะ"

       "ทำไมผมต้องมาด้วยล่ะ เราจำเป็นต้องรู้จักกันเหรอ"จองอูไม่เข้าใจในความคิดของยกเฮยเลยแม้แต่น้อย ทำไมเขาต้องมานั่งเป็นเพื่อนคนที่ไม่รู้จักมักจี่กันมากมาย ต่อให้เขาจะชอบการอยู่กับอีกฝ่ายไม่น้อยก็ตาม

        "อืม จำเป็นสิ สำหรับพี่ก็ถือว่าจำเป็น"

       "..."ให้ตายสิ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำให้เขาประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่านักนะ

       "ที่นี่เหมือนเดิมนะ"

       รอยยิ้มของอีกฝ่ายมันช่างชวนให้เขาปฏิเสธไม่ลงเสียจริงๆ...

       "...ก็ได้ครับ"จองอูถอนหายใจให้กับความใจง่ายของตัวเองก่อนจะเดินออกไปข้างนอกร้าน จักรยานคู่ใจที่จอดพิงไว้ของเขาถูกปลดโซ่ล็อคแล้วลากไปตั้งตัวสำหรับขี่กลับบ้าน

       อย่างน้อย... ปิดเทอมนี้เขาก็ได้เพื่อนใหม่ที่ไม่สนิทอีกคนหนึ่ง...

       ถึงแม้เขาจะรู้สึกแปลกๆกับอีกฝ่ายก็ตาม แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ...

      คงเรียกว่า 'ความสบายใจ' ล่ะมั้ง

       เขาแค่แค่นยิ้มออกมาก่อนจะขึ้นคร่อมจักรยานและออกตัวไปตามริมถนนเพื่อกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่เบิกบานกว่าปกติเท่านั้น





       หว่องยกเฮยยกแก้วกาแฟร้อนที่เพิ่งสั่งมาเมื่อครู่ขึ้นจิบ แต่สายตากลับทอดมองไปยังนอกบานกระจกใสจากภายในตัวอาคาร

       เขาเห็นอีกฝ่ายที่เพิ่งจะลาจากกันไปเพียงห้านาทีเศษที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการจักรยานที่คาดว่าน่าจะเป็นของเจ้าตัวเอง

      เขาเคยได้ยินจากเด็กสาวที่เป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนของเขาในตอนเกรดแปดถึงเรื่องจูบ รวมไปถึงเรื่องการใช้แก้วน้ำร่วมกับใครโดยให้ริมฝีปากสัมผัสในบริเวณเดียวกัน ถ้าจำไม่ผิด เธอคนนั้นบอกว่ามันคือการจูบกับอีกฝ่ายแบบอ้อมๆ

       เขานึกตลกที่ตัวเองไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ จนกระทั่งเห็นใบหน้าของจองอูที่ทำให้เขาประทับใจไม่น้อย

       จางลี่อิ่นที่เขาจำหน้าได้แม่นเพราะเจ้าตัวคือคนที่เขาจะต้องมาหาในวันนี้เพื่อมาพบกับคู่หมั้นของตัวเขา

       'คนที่มากับจางลี่อิ่นวันนั้นคือคู่หมั้นของลูกนะ'

       ประโยคที่พ่อของเขาพูดไว้ ตัวหว่องยกเฮยเองยังจดจำได้ดี แต่ตัวเขากลับเห็นแต่เด็กผู้ชายวัยรุ่นที่น่าจะอายุอ่อนกว่าเขาไม่กี่ปี

      อาจจะมีอะไรที่ผิดพลาดก็ได้ล่ะมั้ง แต่พอเห็นหน้าของจางลี่อิ่นก็ทำให้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดอะไรเลย

     ไม่รู้ว่าเป็นความจริงแค่ไหน หลังจากที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ระหว่างลี่อิ่นและผู้ชายคนนั้น จู่ๆลี่อิ่นก็ลุกขึ้นแล้วบอกว่ามีธุระ ทั้งยังยัดธนบัตรที่มีราคาหลายหยวนเกินกว่าจะจ่ายแค่ค่ากาแฟและขนม

       เอาเถอะ เขารู้แล้วว่านี่เป็นเรื่องจงใจมากๆถึงมากที่สุด

       ก็คงไม่ใช่เรื่องแย่หรอกมั้ง...

       เขาพยายามที่จะเอาใจใส่อีกฝ่ายด้วยการแนะนำการดื่มกาแฟและลองให้กินเค้กคู่กันไปเท่านั้น แล้วก็แค่นั่งเงียบๆรอให้เวลาผ่านไปเท่านั้น

       ก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าทำไมจู่ๆก็สั่งกาแฟมาดื่มทั้งที่ดื่มไม่เป็นและไม่เข้าใจในการดื่ม

       เขาแอบมองอีกฝ่ายผ่านทางกระจกใสที่สะท้อนเงาอย่างไม่วางตา แม้จะแอบแสบตาไม่น้อยที่ต้องมองผ่านกระจกใสๆที่สะท้อนแสงแยงตาก็ตาม

      จนกระทั่งอีกฝ่ายบอกคำร่ำลา เขาถึงได้รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน

       บางทีเขาก็คิดว่ากลิ่นของกาแฟเองก็มีฤทธิ์มอมเมาไม่ต่างไปจากรสชาติขมกลมกล่อมที่อาจจะไม่ถูกใจไปเสียหมด แต่ก็ทำให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

       ตัวจองอูเองก็ด้วย...

       ก่อนหน้านี้เขาถึงได้พยายามจูบกับอีกฝ่ายผ่านขอบแก้วซ้ำๆทั้งที่สามารถจะเลิกดื่มหรือดื่มให้หมดตอนไหนก็ได้ แต่ก็เลือกที่จะจิบไปเรื่อยๆ

      "อืม นายไปเลย พี่ไม่รั้งนายไว้แล้วล่ะ ไม่ต้องจ่ายเงินนะ เดี๋ยวพี่เป็นคนจ่ายเอง เอาเงินไปคืนพี่ลี่อิ่นเถอะ"เขาเลือกที่จะคลี่ยิ้มอย่างนั้นส่งให้

       ไม่รู้สิ บางทีพอผมเห็นเขาแล้วก็รู้สึกเอ็นดูแปลกๆ

      อยากอยู่ด้วย... อย่างนั้นเหรอ?

      "ว่างๆก็ช่วยมาดื่มกาแฟด้วยกันนะ"เขาบอกไปตามที่คิด อีกฝ่ายเองก็เอ่ยถามเขาทันทีเหมือนกับว่าจะไม่ยอมทำตามที่เขาขอ แต่สุดท้ายก็ยอมรับปากและลาเขาเพื่อไปทำธุระของตน

       ใจดีจังเลยนะ

       เขาหัวเราะขึ้นจมูกด้วยความชอบใจ

       "แล้วมาดื่มกาแฟด้วยกันอีกนะครับ คุณคู่หมั้น..."

       ผมก็แค่ยิ้มพลางมองผ่านกระจกนั้น




(เพิ่มเติมจากเนื้อหาเดิม อาจจะอ่านเล่นก็ได้ค่ะ แต่เนื้อหาจริงๆจบไปแล้ว)


       อีกครั้งที่ผมได้มานั่งอยู่ตรงหน้าของผู้ชายคนเดิมที่ดูเหมือนเป็นคนติด...ไม่สิ คลั่งกาแฟเอาเสียมากๆ

       ตั้งแต่วันนั้น แรงจูงใจในการแวะเวียนมาที่ร้านกาแฟที่ไกลจากบ้านเขาพอสมควรก็มากขึ้น จองอูแทบจะมาที่นี่ทุกวัน กว่าจะรู้ตัวอีกที ใบเสร็จที่เขาไม่ได้เป็นคนจ่ายก็เต็มไปในกระเป๋าเงินสีดำของเขาเป็นจำนวนหลายสิบใบ พนักงานในร้านต่างทักทายเขาด้วยความคุ้นเคย จองอูคลี่ยิ้มสวยๆของเขาให้แล้วจึงเดินตรงไปยังโต๊ะประจำ

       หว่องยกเฮยที่ไม่รู้ว่าติดกาแฟอะไรมากมายนักหนายังคงเป็นหว่องยกเฮยคนเดิมที่เอาแต่ดื่มกาแฟแล้วมองไปยังหน้าต่างบานใส

       "สวัสดีครับ พี่ยกเฮย"

       "สวัสดีครับ จองอู"

       อีกฝ่ายเพียงผงกศีรษะให้เขา จองอูเลือกที่จะนั่งในจุดเดิมเหมือนทุกวันๆและมองหน้าของอีกฝ่ายที่เพิ่มความหล่อเหลาของใบหน้าขึ้นทุกครั้งที่ได้พบกันอย่างไม่น่าเชื่อ

       เหมือนเจ้าชายกาแฟ

      อ่า... จองอูชมอีกคนอีกแล้วเหรอ

       "วันนี้นายมาที่นี่ยังไง"อีกคนวางแก้วกาแฟลงบนจากรองแก้ว รอยยิ้มที่ส่งมาให้ช่างสดใสจนเขารู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาต้องหลบเลี่ยงใบหน้าจากสายตาของอีกคน

       "เอ่อ... ผมมารถโดยสารน่ะครับ พอดีพี่ลี่อิ่นยืมจักรยานไป"เขาตอบทั้งที่ยังแสร้งทำเป็นหันไปสนใจกับวิวด้านนอกและสิ่งแวดล้อมรอบข้าง พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้กลับมานิ่งเฉยอีกครั้ง

       แต่สุดท้ายก็คุมไม่ได้เพราะคำพูดของอีกคน

       "พี่ไปส่งที่บ้านนะ"จองอูหันควับจนคอแทบเคล็ดเพื่อมองหน้าของอีกคนอย่างไม่เชื่อถือ แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของยกเฮยก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงไป

       "เอ่อ... พอดีวันนี้ที่บ้านผม.... อ่า โอเคครับ พี่ไปด้วยก็ดี"เขาคิดอย่างวุ่นวายในใจเพราะนึกได้ว่าที่บ้านมีนัดให้คู่หมั้นของเขามาที่บ้านซึ่งเขาพยายามหลีกเลี่ยงหลายต่อครั้งด้วยการอ้างว่ามีนัดกับยกเฮยไว้แล้ว

       แปลกดี พอเขาเอ่ยถึงชื่อของยกเฮย แม่ของเขามักจะยกยิ้มขึ้นสูงจนน่าตกใจแล้วแทบจะไล่ให้เขารีบออกมาหาอีกคน

       ทั้งที่แม่ไม่น่าจะรู้จักยกเฮยด้วยซ้ำ

       ถ้าผมจะเอายกเฮยไปเป็นคนช่วยลดความกระดากอายก็คงไม่มีใครขัด เพราะดูเหมือนคนที่บ้านจะปลื้มยกเฮยเป็นพิเศษทั้งที่ได้ยินแค่ชื่อ

       "โกโก้เย็นกับกาแฟร้อนของน้องจองอูมาแล้วจ้า"บริกรสาวที่เขาจำได้ว่าน่าจะชื่อว่ายูนาวางแก้วทั้งสองใบที่ต่างอุณหภูมิกันวางบนโต๊ะแก้วตรงหน้า เธอส่งยิ้มให้เขาตามประสาคนยื้มง่าย

       "ผมไม่ได้สั่งนะครับ"

       "อ้าว ก็พี่ชายคนนี้เป็นคนสั่งไงจ้ะ แต่ว่าเขาบอกให้ทำตอนที่น้องมาถึงแล้ว มันก็เลยเป็นของน้องจองอู"

       "อะ...อ้อ ขอบคุณมากครับ"

       "จ้า"

      ร่างผอมบางของผู้หญิงคนนั้นเดินไปแล้ว เขาตั้งใจว่าวันนี้จะไม่ดื่มหรือทานอะไรเพราะดูท่าจะต้องถูกแม่ขุนตอนเย็นแน่ๆ

       จองอูมองยกเฮยที่ยังคงดื่มกาแฟแก้วเดิมไปเรื่อยๆ แก้วกาแฟร้อนที่ว่างเปล่าอีกสองแก้วที่วางอยู่ทำให้เขารู้สึกตาแข็งและรู้สึกเอียนแทนอีกคนอย่างอดรู้สึกไม่ได้

       สุดท้ายเขาก็ต้องรวบรวมความกล้าของตัวเอง จนกระทั่งอีกคนวางแก้วกาแฟที่ไร้กาแฟแล้วเป็นใบที่สาม จองอูจึงรีบดึงแขนของอีกคนที่กำลังจะยกกาแฟร้อนตรงหน้าของเขาไปดื่มอีกเป็นแก้วที่สี่

       ให้ตายสิ จองอูพูดไม่ออกเพราะสายตาของอีกคนอีกแล้ว

       "เฮ้อ... พี่ครับ ดื่มโกโก้นี่ดีกว่านะ"เขาพูดในขณะที่ยังดึงแขนของอีกคนให้นั่งลง "ดื่มกาแฟขนาดนั้นมันไม่ดีนะครับ"

       จองอูพูดทั้งที่ตื่นเต้นจนมือไม้สั่น คำพูดที่เขาสื่อออกไปมันแฝงด้วยอะไรบางอย่าง ยกเฮยยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ให้เขา ใบหน้าของอีกคนขยับมาให้ใกล้กับเขามากขึ้นแล้วถอยห่าง

       ก่อนหน้านั้น กลิ่นของกาแฟที่เขาได้รับรู้จากการหายใจเข้าออกเหมือนได้ดื่มเอง

       "ห่วงพี่เหรอ"

       ก็ถ้ารู้แล้วก็อย่าพูดเซ่...

       จองอูไม่ได้พูดอะไร แต่เขาเลือกที่จะดื่มกาแฟใบที่สี่ของยกเฮยมาดื่มแทนเจ้าตัวด้วยการเก็บกลั้นใบหน้าของตัวเองไว้ เขาเห็นว่ายกเฮยแอบมองเขาแล้วหัวเราะ ริมฝีปากที่คาบหลอดดูดสีดำไว้ยังคงยิ้มให้อย่างเอ็นดูในตัวจองอู





       รถโดยสารถูกจอดที่หน้าบ้านของจองอู ในขณะที่คนจ่ายเงินก็ไม่ใช่เขาอีกแล้ว

       คุณแม่สุดสวยของจองอูเหมือนติดสัญญาณบอกตำแหน่งไว้กับตัวเขา เพราะทันทีที่เขามาถึงก็มีเธอมาเป็นคนเปิดประตูบ้านให้

       "สวัสดีครับคุณป้า"ยกเฮยที่อยู่ด้านหลังของเขาเอ่ยทักทายคุรแม่ของเขาพร้อมรอยยิ้ม คุณแม่ของเขาเองก็ทักทายด้วยการผงกศีรษะแล้วเชิญเขาให้เดินไปในตัวบ้าน

      จองอูได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อทำใจก่อนจะต้องเจอกับคู่หมั้นของตัวเองเท่านั้น

      ขาเขอสั่นอย่างกับผีเข้าแน่ะ

       แต่ถึงกกระนั้นจองอูก็สังเกตเห็นความสนิทสนมกันแบบพิเศษที่ไม่น่าจะเป็นเป็นไปได้เพราะทั้งแม่และยกเฮยต่างยิ้มและหัวเราะเมื่อสนทนาอะไรบางอย่างกัน

       เขาเดินตรงไปที่สนามหญ้าที่อยู่อีกฟากของตัวบ้านและเห็นชายหญิงวัยกลางคนที่นั่งบนเก้าอี้สำหรับนั่งรับประทานอาหาร

       ให้ตายสิ นอกจากน้องสาวน้องชายของเขาแล้ว ไม่เห็นจะมีเงาของเด็กวัยเขาเลยสักคน

       "ไงยกเฮย"

       "หวัดดีฮะพ่อ สวัสดีครับแม่"ยกเฮยยกมือขึ้นระดับอกแล้วก้มโค้งศีรษะของตนพอสวยงาม

       นี่มันมารยาทไทยใช่ไหม

       เดี๋ยวสิ แล้วพ่อแม่ของยกเฮยมาทำอะไรที่นี่

       เขาพอจะเดาออกแล้วจากรอยยิ้มของพ่อแม่ของเขา

       "พ่อกับแม่ อธิบายมาเลยนะครับ..."เขาแสร้งทำหน้าบูดบึ้งให้คนทั้งสอง ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างยกยิ้มให้จองอูแล้วค่อยๆอธิบายเรื่องราวต่างๆ ในขณะที่ฟังเขาก็ส่งสายตาถมึงทึงไปให้ยกเฮยอยู่เนืองๆ

       ที่ไม่ไปไหนวันนั้นก็เพราะเขาเป็นคู่หมั้นน่ะเหรอ

       คนช่างแกล้งนี่มันน่าโกรธจริงๆ ไม่บอกใบ้อะไรสักอย่างให้เขาเลย...





       พอถึงเวลาหัวค่ำ จองอูแยกตัวออกมานั่งคนเดียว แต่ก็มียกเฮยที่ไม่รับเชิญเดินตามมาด้วย

        "คนขี้โกหก"จองอูที่เงียบมานานพูดพลางทำหน้ายุ่งให้ยกเฮยเห็น เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะโคลงศีรษะไปมา ฝ่ามือคอยขยี้ผมบนศีรษะของจองอูอย่างเอ็นดู จองอูที่ยิ่งทำหน้ายุ่งขึ้นเรื่อยๆยิ่งกระตุ้นให้ยกเฮยอยากจะขยี้ผมอีกคนให้หายหมั่นเขี้ยว

       "ง่าาาา พี่ยกเฮย ปล่อยเลยนะ"จองอูทำหน้าบูดบึ้งให้ยกเฮยมากขึ้นเรื่อยๆ

       "พี่ไม่ได้โกหกอะไรเราเลยนะ"

       "ก็พี่ไม่บอกผมนี่ พี่หลอกให้ผมมาดื่มกาแฟด้วยทุกวันแต่ไม่บอกว่าพี่เป็นใคร"

       "ก็ดีแล้วนี่"ยกเฮยคลี่ยิ้มออกมา ท่าทางสบายๆของเขาทำให้จองอูแอบเคลิ้มไปเล็กน้อย "เพราะถ้าพี่บอกไปตั้งแต่แรก นายคงไม่รู้จักพี่ไปมากกว่าฐานะคู่หมั้นไง"

        พอพูดจบ สายตาของทั้งสองก็จับจ้องที่ใบหน้าของกันและกัน ยกเฮยเพียงแค่ทาบริมฝีปากเบาๆลงบนริมฝีปากของจองอู

       จองอูทำหน้าเหวอไปเล็กน้อย

       "วันหลังอยากจะไปที่ไหนนอกจากร้านกาแฟรึเปล่าล่ะ พี่จะพานายไปเอง"

       ยกเฮยคลี่ยิ้มให้จองอูและแตะที่ริมฝีปากแบบเดิมอีกหลายครั้ง

       พอเปลี่ยนให้ฐานะใกล้ชิดกันมากขึ้นก็ทำอะไรสะดวกอีกครั้งดีจริงๆ

       ขอบคุณนะครับพี่ลี่อิ่นที่ยอมทำตามที่ผมขอร้อง

       ยกเฮยจะไม่พูดหรอกว่าเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงให้เขาสามารถมาที่บ้านนี้พร้อมอีกคนได้มันเพราะอะไร

       อย่าให้จองอูรู้เชียวล่ะ...







------------------------------------------------------------------------------

Status : 100/100 ; 25/05/2560   22.41 น.
               100/100 ; 26/05/2560  05.17 น. แก้คำผิด
               200/100 ; 27/06/2560  21.08 น. เพิ่มเนื้อหาหลังจากเดิมอีกสนองความต้องการของตัวเองค่ะ ๕๕๕๕
               200/100 ; 06/03/2561 16.00 น. เออ ก็เพิ่งรู้นี่ล่ะว่าเดออกมาแล้วไอ้สภาพในเรื่องของลูคัสกับตัวจริงมันคนละฟากกันเลย โอ้ยยยยย แค่แก้คำผิดเด้อ แต่ก็ผิดเหมือนเดืมแหละ ฮ่าๆๆๆ


ในที่สุดก็หาตอนจบที่ลงตัวได้สำหรับเราซะที อย่าด่าเรานะคะ สัญญาไม่เคยเป็นสัญญาเลย ฮ่าๆ

ผลงานอื่นๆ ของ AfuMon

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ANP
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 16:23

    เขินนนนน น่ารักมากๆๆเลย ฮือ อ่านแล้วหอมกลิ่นเมล็ดกาแฟเลย>_<

    #9
    0
  2. วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 13:21
    แงงงง ชอบมากๆเลย
    #8
    0
  3. #7 vacaska (@vacaska) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:27
    น่ารักมากๆเลย
    อ่านตั้งแต่ต้นถึงตอนจบก็ยังอบอุ่นใจมากๆ
    เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ ไม่ได้อ่านเรื่องดีๆแบบนี้นานมากแล้ว
    ถ้าเราเรียงคำแปลกๆก็ขอโทษนะคะ พอเรียนภาษาอื่นหนักขึ้นมันก็จะเบลอหน่อยๆ 5555555
    #7
    0
  4. #6 MoJiGyeom (@NNoeYPs) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:19
    เขินนนนนนนน ><
    #6
    0
  5. #5 kitty050104 (@kitty050104) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:33
    ฆ่าเราทีค่ะ อ้ากกกกก น่ารักมากกกกก จองอูก็นุ่มนิ่ม พี่ลูคัสก็อบอุ่นปานไมโครเวฟฟฟฟฟห เขิน
    #5
    0
  6. #4 teemeen (@nimbus_zi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 08:58
    น่ารักมากกก
    #4
    0
  7. #3 lonmeterwaa (@lonmeterwaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    งื้ออออ น่ารักมากเลยค่ะ
    #3
    0
  8. วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 15:15
    รอนะคะไรท์??
    #2
    0
  9. วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 02:01
    กริ๊ดดดด รอนะคะ เฝ้ารอฟิคคู่นี้ ในที่สุดก็มีสักที ฮืออ ปักธงรอเลยค่ะ
    #1
    0