[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 28 : ๒๕ : ปัจฉิมบทแห่งการจองจำ (จบบริบูรณ์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

งานอภิเษกสมรสของท้าวมารตากับเทหะยักษาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ และในราชพิธีนี้ท้าวมารตาก็รับสั่งให้บ่าวไพร่ตระเตรียมพื้นที่ไว้สำหรับชาวบ้านในพระนครที่อยากมาร่วมชื่นชมยินดีด้วย

ลานดินตรงลาดผาคีรีกุตน์ที่เคยรกร้างถูกแปรเปลี่ยนมาเป็นพื้นดินเขียวชะอุมไปด้วยแมกไม้และต้นหญ้าที่ชาวสวนนำมาปลูกประดับประดาลานราชพิธีหลวงซึ่งอยู่ห่างจากตำหนักทารกานต์ไปไม่กี่สิบก้าว

ในส่วนของพระโอรสและพระธิดาที่มีพระชนมายุสามเดือนเศษก็มีนางสนองพระโอษฐ์ดูแลระหว่างพิธีการแม้ทั้งสองพระองค์จะทรงกรรแสงแลอยากคลานซุกซนไปหาบิดามารดาอยู่หลายครั้งหลายคราแต่ก็มิมีผู้ใดเอาความกับความเดียงสาน่าเอ็นดูนี้

พิธีการดำเนินมาอย่างราบรื่นจวบจนถึงช่วงเวลาที่แขกมากมายต่างรู้กันดีว่าเป็นช่วงเวลาสำคัญที่ฝ่ายภริยาจักต้องกราบกรานเพื่อแสดงถึงความเคารพนับถือสามีอันเป็นที่รัก ยิ่งภริยาเป็นเจ้าขุนมูลนายด้วยแล้วการยอมลดเกียรติภูมิลงมากระทำยิ่งแสดงให้เห็นถึงบารมีอันมากล้นที่สวามีถือครอง

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งท้องพระโรงสร้างความอึดอัดให้แก่ว่าที่คู่ครองเป็นอย่างมาก แต่ประเพณีย่อมต้องเป็นประเพณีแม้นจะเป็นถึงอดีตจอมราชันย์ก็ไม่อาจละเว้น

กษัตริย์จากทุกแคว้นแดนดินมองสบกันและผู้ที่รู้กมลสันดานของเทหะยักษาดีอย่างวาตะได้แต่กลั้นหัวเราะอย่างอดไม่ได้กับพิธีการในส่วนนี้

พนันเป็นทองสิบชั่งได้เลยว่าเทหะยักบ้านั่นไม่มีวันยอมทำมัน มารตาที่นั่งทำสีหน้าปั้นยากอยู่เองก็รู้ดี

แต่แล้วคนทั่วทั้งท้องพระโรงก็ต้องขยับมานั่งตัวตรงอย่างลุ้นระทึกสุดขีดยามเทหะยักษาขยับลงจากแท่นประทับมานั่งคุกเข่าเบื้องหน้าอสุราสีชาด ความตกใจแรกยังไม่ทันประทับร่างมารตาดีความตื่นตระหนกอีกระลอกก็กระหน่ำซัดเข้ามาโครมใหญ่เมื่อทารคาเงยขึ้นสบ นัยน์เนตรสีทองอร่ามดูกระด้างกระเดื่องแต่ก็จำนนต่อขนบธรรมเนียมโบราณในคราเดียวกัน ดวงหน้าสีแดงระเรื่อค่อยๆก้มลงชิดคอ ในจังหวะเดียวกันนั้นฝ่ามือสีมรกตทั้งสองก็ประนมขึ้นเสมออุระแล้วก้มโค้งลงกราบกรานฝ่าพระบาทของว่าที่สวามีอย่างเสียไม่ได้

กระแสเสียงฮือฮามีให้ได้ยินแต่เสียงหัวเราะอย่างยินดีปรีดามีมากกว่า ช่างกล้องจากแผ่นดินใหญ่เอากล้องวิทยาการเลิศมาเก็บภาพความประทับใจนี้เอาไว้หลายสิบภาพ ตั้งใจให้คนทั้งปฐพีจดจำวินาทียิ่งใหญ่นี้กันตราบชั่วฟ้าดินสลายเลยทีเดียว

ทารคาสบถไม่ขาดปากคำว่าบัดซบ ห่าเหว และอีกหลายต่อหลายคำแว่วมาให้มารตาที่ลงมาประคับประคองเมียรักให้ขึ้นมานั่งเคียงข้างกันอมยิ้มไม่หยุด ยังคงปลายปลื้มกับสิ่งที่ทารคายอมกระทำไม่หาย

เมียยอมทำถึงปานนี้จะให้หางตาเขาแลผู้ใดได้อีกเล่า...

“อะแฮ่ม…” อำมาตย์ผู้ดำเนินพิธีการกระแอมไอไปพร้อมๆกับกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถแล้วรีบประกาศพิธีการในวาระต่อไปจนกระทั่งวาตะผู้ขี้เบื่อกว่าใครเขาตะโกนขัดขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายเต็มที

“ข้ามพิธีการไปเถิดเชื่อข้า...ท้าวมารตากระสันอยากเข้าเรือนหอจะตายห่าอยู่แล้วน่ะเห็นไหม” คำหยาบคายไม่สมฐานะเป็นอีกสิ่งที่คนทุกผู้ต้องชินชาไปกับเจ้าจ๋อหน่อเจ้านายนี้ แม้มันจะไร้กาลเทศะที่กล่าวขัดขึ้นมาหากแต่มันเป็นความรู้สึกของคนแทบทุกผู้ที่มองสบท่าทียึกยักของท้าวมารตามาตั้งแต่เริ่มต้น ความจริงจี้ใจดำคนที่จิตใจไม่อยู่กับพิธีการเข้าอย่างจังและทันทีที่มารตาชี้หน้าคาดโทษสหายเมื่อนั้นคนทั้งบางก็หัวเราะกันลั่น เว้นแต่เทหะยักษาผู้ที่เคร่งครึในจารีตเก่าแก่ต้องกดสายตาปรามเหล่าลิงหลอกเจ้าทั้งหลายให้สงบปากสงบคำลงก่อนที่ความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีการจะเลือนหายไป

คบค้ากับพวกลิงกังก็ต้องทำตัวเป็นลิงระริกระรี้กันด้วยรึไร น่ารำคาญจริง!

แม้นจะบ่นอุบอิบอยู่ในใจแต่ก็มีบ้างที่ทารคาเป็นฝ่ายใจลอยคิดไปถึงตำหนักไม้เรือนสวยที่เด่นตระหง่านอยู่ไม่ไกลนักเสียเอง

มันน่าอับอายน้อยเสียเมื่อไหร่ที่ได้มารู้ว่านามของตนเป็นส่วนหนึ่งในนามของเรือนนั้น สายตาล้อเลียนของคนทุกผู้ที่เหลือบมองตำหนักพินสลับกับใบหน้าเขาก็บอกทุกสิ่งแล้วว่าคนเหล่านั้นเอ็นดูกับการที่มารตาสร้างตำหนักเพื่อเอาอกเอาใจเขามากแค่ไหน

พอได้มองสบเรือนไม้นั้นเต็มสองตาห้วงสำนึกต่อพิธีการแสนสำคัญก็ถดถอยลง แทนที่ด้วยวาทะในอดีตของพระบิดาอนันตาที่เคยเล่าถึงจุดอ่อนเดียวของพงศ์เผ่ายักษา

‘ยักษ์อย่างเรามีข้อเสียใหญ่หลวงคือการปักใจรักใครได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น’ จำได้ดีว่าพระบิดามีพระพักตร์ซึมเศร้ายามคล้อยสายตามองตำหนักเกษอาชาอันเป็นตำหนักซ่อนชู้ที่อยู่ใต้ร่มเงาจามจุรีย์

มันช่างย้อนแย้งเหลือเกิน เขาได้แต่คิดเช่นนั้น ในเมื่อท่านพ่อมีนางสนมและเมียบ่าวมากมายหลายร้อยคนเอาไว้กอดหอมดอมดมตั้งแต่สูญเสียท่านเเม่ไป

แล้วมากล่าวว่ายักษ์อย่างพวกเรารักคนได้เพียงหนึ่งเดียวรึ...น่าขันสิ้นดี

‘ข้าไม่เข้าใจ’ เขากัดฟันถามพระบิดาไปเช่นนั้นแม้นจักรู้สึกขุ่นเคืองมากก็ตาม แลเหมือนท่านพ่อที่มองสบอยู่ตั้งแต่ต้นจะเข้าใจถึงนัยยะของเขาดีจึงอธิบายเสียงเนิบนาบ

‘ความรักกับความใคร่มันต่างกันมากนะทารคา...ฤาพูดให้ถูกคือการพยายามจะรักใครที่ไม่ใช่คนที่เราปันหัวใจรักให้มันยากทีเดียวแม้นจักพยายามจนถึงขั้นเสพสังวาสร่วมกันแล้วก็ตาม’

คำพูดนั้นทำให้เด็กน้อยหรุบตาลงต่ำ เขารู้เสมอว่าท่านพ่อรักท่านแม่มาก มากขนาดที่ยอมสั่งรีดลูกที่เกิดจากสนมกำนันผู้อื่นที่ไม่ใช่อัครมเหสี ราวกับจักไม่ให้มีมารหัวขนตัวใดเติบโตขึ้นมาแก่งแย่งชิงบัลลังก์กับทายาทที่เกิดกับนางอันเป็นที่รักได้แม้แต่คนเดียวทั้งที่คนเหล่านั้นก็นับว่าเป็นทายาทที่มีสายเลือดแห่งตนไหลเวียนอยู่

พระบิดากำลังสารภาพบาปหรือไร หรือต้องการบอกแก่เขาว่าการคบชู้สู่นารีที่กระทำมาตั้งแต่พระมารดาสิ้นพระชนม์ไปมันเป็นเพราะต้องการหาตัวตายตัวแทนมาประคับประคองจิตใจไม่ให้ว้าเหว่ไปมากกว่านี้ แต่นางพวกนั้นก็สนองได้เพียงความใคร่หาได้รับความรักจริงแท้จากอนันตยักษาไม่

ทารคาตวัดสายตากลับมามองอนุชาที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน ภาพวันวานในอดีตเลือนไปในยามที่นัยน์ตาสีฟ้าหันมาจดจ้อง และคำสารภาพที่แสนสอดคล้องกันของมารตากับบิดาทำให้เขาต้องเชื่ออย่างไร้ข้อกังขาว่าความรู้สึกที่มารตามอบให้มันจริงแท้แลแน่จริงยิ่งกว่าสิ่งใด

เพราะอย่างไรเสีย...ยักษ์อย่างเราก็รักคนได้เพียงผู้เดียว มันคือคำสาปร้ายหากเราไม่อาจได้ครองคู่กับคนที่มอบดวงใจให้ แต่มันจักเป็นพระพรที่ล้ำค่าที่สุดหากใจทั้งสองดวงมีความนัยไม่ต่างกัน

แลกับเรื่องของเรา...อินทร์พรหมก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำนัก

“มีอะไรรึ?” มารตาเอนหน้ามากระซิบถามขณะที่ประนมมือวางลงบนพานทองให้แขกผู้มาร่วมงานได้มารดน้ำสังข์กัน และไม่วายเอื้อมไปประคับประคองมือเชษฐาที่ยังดูเหม่อลอยคล้ายตกในห้วงภวังค์ให้มาวางบนพานพุ่มดีๆ ทารคาส่ายหน้าแทนคำตอบหากแต่ดวงหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มบางอย่างที่ไม่ค่อยกระทำบ่อยนักจนแขกผู้ร่วมงานที่เตรียมรดน้ำสังข์มีลอบมองหน้ากันอย่างฉงนใจแต่ก็ไม่มีผู้ใดพอจะแถลงไขปริศนาแห่งรอยยิ้มนั้นได้เลยสักคน






“น่ารำคาญชะมัด…” ทันทีที่เข้ามาในเรือนหอใหม่หรือตำหนักทารกานต์ทารคาก็สบถขัดใจทันที พูดไปเช่นนั้นแต่ดวงตากลับมองสำรวจความวิจิตรภายในด้วยดวงตาทอประกายแสงอย่างสนอกสนใจที่เป็นสุด

เครื่องใช้ทั้งหมดสลักด้วยลวดลายของดอกซ่อนกลิ่น ทุกอณูแม้นกระทั่งไม้อัดบนคานหลังคาสูงที่หากเอนกายแหงนมองจากแท่นบรรทมก็จักมองเห็นกระจกสะท้อนหลากสีเป็นทรวดทรงของบุปผาไร้กลิ่นนั้นชัดเจน ยิ่งมันได้มาต้องแสงจากดวงดาราแล้วยิ่งไม่ต่างอะไรกับมีหิ่งห้อยนับพันตัวโบยบินดอมดมพืชพรรณนั้นอยู่

มันช่างงดงาม...จนยากจะหาสิ่งใดเปรียบ

“ข้ารู้ว่าพี่ชอบบุปผานี้มาก...จึงเอามันมารวมกันไว้ที่นี่” คนช่างสร้างเรื่องประหลาดใจเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อใดทารคาก็ไม่ทันได้รู้สึก หากแต่ความพึงพอใจที่มีต่อความสวยงามรอบด้านก็กดทับอารมณ์ขุ่นมัวที่ต้องเผชิญมาทั้งวันไปจนหมดสิ้น

มารตาโอบเอวคอดกว่าตนไว้หลวมๆพลางโอบอุ้มคนที่เหม่อมองความวิจิตรรอบด้านไปวางหราไว้บนแท่นบรรทมตามมาด้วยการขึ้นมาคร่อมทับอย่างไม่คิดจะเสียเวลาช่วงเข้าเรือนหอไปอย่างเปล่าประโยชน์

“แต่ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดท่านถึงชอบมันนัก” มารตายังคงถามคนที่นอนทอดกายไร้ปากเสียงอยู่เบื้องล่างต่อ

เรียกว่าเขาไม่รู้สิ่งใดเลยจะถูกต้องกว่า...หากไม่ได้ป้าศรีจันทร์ที่ทูลถวายการรับใช้ทารคามาตั้งแต่เยาว์วัยช่วยชี้แนะในเรื่องที่พี่ชายเขาพึงใจล่ะก็คงไม่สามารถทำให้ทารคาอ้ำอึ้งเฉกเช่นนี้ได้แน่

มารตาไล่ปลดเครื่องทรงสีทองคำที่พาดตามเรือนร่างสีเขียวมรกตออกไปให้พ้นทาง และได้ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงใบหูยามคนที่ยังคงนิ่งเงียบช่วยปลดเปลื้องอาภรณ์ออกให้เขาเช่นกัน

“มันไม่ได้สลักสำคัญอะไร” ทารคากระชากสังวาลย์ลิ่มทับทิมบนลาดไหล่มารตาออกอย่างแรงคล้ายจะสัพยอกว่าตนไม่คิดอยากตอบคำถามเหล่านี้รวมไปถึงใส่อารมณ์อย่างหมั่นไส้ในเรื่องที่มารตาใช้งานนางสนองโอษฐ์อย่างออกหน้าออกตาว่าให้ดูแลลูกของตนต่อไปก่อนจนกว่าจะผ่านพ้นคืนเข้าเรือนหอไปก่อน รู้ชัดแจ้งเลยว่าเด็กบ้ากามนี่ประสงค์สิ่งใด

เท่าที่จำความได้เขาไม่เคยเลี้ยงมารตาให้ฝักใฝ่ในกามขนาดนี้นะ...เห็นทีคงเป็นสิบปีที่ห่างหายไปใช้ชีวิตภายนอกกระมัง และนั่นยิ่งทำให้สงสัยเป็นการใหญ่ว่าเด็กนั่นไปมั่วสุมอยู่ในสังคมแบบใดมาถึงกลายเป็นคนเช่นนี้

“เรื่องของท่านสำคัญเสมอ” มารตาว่าพลางเริ่มไล้ฝ่ามือไปตามเรือนร่างยั่วกำหนัดเบื้องล่าง

ก่อนเข้ามาในหอนอนเราทั้งคู่ได้รับทั้งโอสถบำรุงกายาและไอสมุนไพรเพิ่มความใคร่เพื่อให้ได้ร่วมรักกันจนเกิดทายาทตามธรรมเนียมแต่ดูจากสีหน้าของหมอผีทั้งหลายแหล่ในพระนครแล้วคนเหล่านั้นแทบจะไม่ต้องปรุงสิ่งใดมาช่วยเสริมเติมแต่งให้เกิดโอรสหรือธิดาเลยด้วยซ้ำในเมื่อเขาทั้งสองแหกจารีตอันดีงามชิงมีสายทองไว้คล้องใจไปตั้งแต่ก่อนเข้าเรือนหอแล้วเนี่ยสิ

“ปากหวานพร่ำเพรื่อ...อ่ะ!” ทารคายังคงว่า น้ำเสียงสะดุดติดขัดเล็กน้อยยามปลายลิ้นร้อนแตะทาบมาบนผิวหนัง

โสตประสาททั้งหมดตื่นตัวไวกว่าคราไหน คงเกิดจากโอสถเส็งเคร็งที่โดนบังคับให้ดื่มกินก่อนเยื้องย่างเข้าเรือนหอเป็นแน่

หากแต่สัมผัสร้อนลุ่มนั้นกลับนาบสนิทไม่เคลื่อนไหว พอหรุบตาลงมองก็พบนัยน์ตาสีฟ้าสว่างระริกระรี้ไปด้วยอารมณ์ขัน ดูท่าแล้วหากไม่ได้คำตอบที่ต้องการเด็กไม่เอาอ่าวนี่คงไม่คิดจะทำสิ่งใดจนกว่าจักได้คำตอบก่อนหน้าแน่ และเจ้าโอสถส้นตีนนั่นก็ช่างได้ผลชะงัดนัก เพียงแต่ลูบไล้สัมผัสกันผะแผ่วก็แทบคลุ้มคลั่งไปด้วยความต้องการที่ล้นทะลักจนอึดอัดไปหมด

บ้าจริง!

“ข้าชมชอบดอกซ่อนกลิ่นเพราะคิดว่ามันคล้ายคลึงตนเองเพียงเท่านั้น...เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่สันทัดการพูดจานักไม่เหมือนกับแม่ดอกบุหงาหอมกรุ่นของเจ้าหรอกคงจักบอกความนัยกันวันละสี่ส้าห้าหนเลยสิ คำหวานนางหอมละมุนละไมเยี่ยงกรุ่นกลิ่นของมันไหมเล่า”

จู่ๆงานก็เข้ามารตาอย่างจังด้วยความคิดน้อยว่าหากเปิดบทสนทนาด้วยพันธุ์พืชอาจต้องมาพัวพันกับนามของสาวงามที่ตนเคยระบายความใคร่ด้วย

ฉิบหายจริงบุหงาดันมานามเหมือนบุปผาเสียได้ โดนจี้ใจดำเลยกู…

“ข้าไม่อยากรู้แล้วก็ได้”  

“หึ! ที่อย่างนี้...อื้มมม” วิธีการยุติบทสนทนาในเรื่องไม่พึงประสงค์อย่างการใช้ริมฝีปากกดจูบปิดคำบริภาษเริ่มกลายเป็นทักษะที่มารตาฝึกใช้จนคล่องปากขึ้นใจ ทารคาเริ่มชมวดคิ้วมุ่นแต่ก็โดนปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดกันจนสมองตื้อตึงคิดสิ่งใดไม่ออก

เมื่อเผลอสร้างความขุ่นมัวจึงทำได้เพียงหาทางเอาตัวรอดด้วยการกระทำอย่างยับยั้งช่างใจที่สุด ที่ผ่านมาการเสพสังวาสของพวกเขาเข้าข่ายชำเลาขืนใจกันแทบทั้งสิ้น และคนที่หน้ามืดตามัวกระทำกับพี่ชายตัวเองเยี่ยงหมูหมาก็ได้แต่น้อมรับความผิดด้วยการปณิธานอย่างแน่วแน่ในใจว่าจักระมัดระวังไม่ให้พังขื่อความต้องการส่วนตัวออกมาจนหมดเปลือกอีก

เผ่าพันธุ์เราก็รูปร่างใหญ่โต พละกำลังเหลือประมาณจักให้มาอ่อนโยนต่อกันก็ไม่ใช่ทีแต่ทำไงได้...ชนักติดหลังหลายเรื่องปานนี้หากทำให้ท่านพี่เคืองขุ่นอีกมีหวังโดนคาดโทษยกใหญ่จนต้องมาตามงอนง้อกันหลายปีเป็นแน่

จุมพิตสัมผัสผะแผ่วไล้ตามแผ่นอกสีมรกตที่เชิดแอ่นระบายความวาบหวาม มารตาจ้องมองอากัปกิริยานั้นโดยไม่ละสายตา ยิ่งเสียงครางกระเส่าหลุดออกมามากเท่าไหร่เขี้ยวคมยิ่งครูดไซร้ขบกัดผิวเนื้อนั้นจนเกิดรอยแดงเด่นชัดขึ้นเท่านั้น

“อา...มารตา”

มันอ่อนโยนชวนลุ่มหลงกว่าคราไหน...หากแต่ทารคารู้ดีว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยต้องการ

“แรงกว่านี้...อึก!” ทารคาพึมพำไร้สติ นัยน์ตาดื้อด้านที่มารตาเห็นอยู่เป็นนิจปรือเหม่อลอยคล้ายตกอยู่ใต้อาณัติแห่งสัตว์ร้าย ความประหลาดใจเด่นชัดในดวงตาสีฟ้าเพียงครู่เดียวก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขบขัน รอยยิ้มเหยียดและฝ่ามือสีชาดโผกดบีบรัดลำคอของคนด้านใต้แน่นก่อนกระชากจนร่างเกร็งขืนนั้นขึ้นมาคร่อมบนตัก

น่าจะคำนึงถึงแต่แรก...ว่าเขาพร่ำมอบแต่รสสัมผัสใดแก่ทารคา

“อื้มม มะ...อ่!” ลิ้นร้อนชื้นสอดเข้าไปปิดคำอุธรณ์ของทารคาจนสิ้น เคลียเย้าขบกัดกลีบปากบวมช้ำของเทหะยักษาจนกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งเต็มโพรงปาก

จ๊วบ!!! มารตาดูดเม้มริมฝีปากบวมช้ำอย่างเเรงจนเกิดเสียงหยาบโลนดังสนั่นไปทั่วตำหนัก ก่อนผละออกมาช้าๆแล้วจดจ้องมองดวงหน้าเคลิบเคลิ้มระคนทรมานเพราะหายใจไม่ทั่วท้อง อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเจิ่งนองจากรูแผลที่เขาขบกัดไว้ซ้ำอย่างหลงใหล

“พี่นี่เร้าใจข้าจริงๆ”

ปราการความต้องการทลายลงไม่เป็นท่าเพียงเพราะเสียงเย้าหยอกไม่กี่พยางค์ กลิ่นคาวเลือดลอยตบอบอวลชวนเสียสติแต่กระนั้นมันก็ปลุกเร้าคนทั้งคู่จนถึงขีดสุด


NC CUT



เคยได้แต่เฝ้าฝันถึง…

“อา…” มารตาพึมพำเคล้าเสียงครางต่ำอย่างพึงใจในสัมผัสตอดรัด อดไม่ได้ที่จะกระแทกสวนขึ้นไปจนทารคาตัวลอย

อสุราสีชาดจุมพิตทุกสัดส่วนแล้วขบเม้มรอยแดงตีตราเป็นเจ้าข้าวเจ้าของบุรุษรูปงามนี้

ครานั้นเขาทำได้เพียงเก็บงำความต้องการส่วนลึกเอาไว้ แหงนมองพระเชษฐาผู้เรืองอำนาจจากที่ต่ำต้อยความคิดร้ายกาจที่ว่าหากเขาได้ลงมือย่ำยีอวตารเทพแห่งสงครามผู้นั้น ฉุดดึงให้ทารคาลงมาจมปลักในบ่วงบาปนี้ร่วมกันได้มันจักสุขสมเพียงใด

มันจะสาแก่ใจแค่ไหนหากนัยน์ตาสีทองอร่ามนั้นจักสะท้อนแต่ภาพของเขา

“มะ...มารตาอ๊ะ! แรงอีก”

มันจะน่าพึงใจแค่ไหนหากริมฝีปากได้รูปนั้นพร่ำรำพันถึงแต่ชื่อของเขา

ณ วันนี้เขาได้ค้นพบความหฤหรรษ์นั้นแล้ว

“ข้ารักท่านทารคา...รักหมดดวงใจ”

รักจนอยากควักดวงตาคนทั้งโลกไม่ให้มันได้ยลโฉม รักจนต้องจองจำอสุราเรืองอำนาจอย่างท่านเอาไว้ข้างกายา

คำหวานส่งผ่านมาพร้อมกับการสอดใส่ที่รุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีและร่างกายที่รับเเรงเสียดทานนั้นก็ได้แต่บิดเร้าอย่างสุขสม เมื่อร่างกายหลงมัวเมาไปกับอารมณ์กำหนัดก็ไม่อาจต่อต้านสิ่งที่สะท้อนอยู่ในอกได้ สมองขาวโพลนจึงสั่งการให้พร่ำตอบรับซ้ำอยู่อย่างนั้นราวกับนำพาทุกความรู้สึกที่ไม่กล้าเปิดเผยมาเพ้อให้ผู้ที่ปักใจรักมาตลอดไปรับรู้

“รัก อ๊ะ! รัก...ข้าก็รักเจ้ามารตา”

เสร็จสมร่วมกันครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสมอเหมือนกับที่ฝากฝังคำหวานให้กันเท่าใดก็ไม่อาจพร่ำพรรณาถึงสิ่งที่ฝังรากลึกอยู่ในดวงใจมาหลายสิบปีได้

“รักพี่…”

“รัก…เจ้า”

ผู้หนึ่งริเริ่ม ผู้หนึ่งรับขาน แม้นเสียงจักแหบแห้งฟังไม่ได้ความก็ยังพร่ำบอกกันไม่รู้เบื่อ

ราวกับให้มวลบุปผาและหมู่ดารานับร้อยพันเป็นสักขีพยานต่อชะตาความรักแสนวิปลาสของขัติยวงศ์ทั้งสอง

ความรักที่มีให้กันมาตั้งแต่ต้น ความรักที่มั่นคงเสมอ...และความรักที่จักคงอยู่ตลอดไป


จบบริบูรณ์


   ---------------------------------------------------------------------------------------------------------


ตัดสินใจลงตอนจบให้เลยแล้วกันค่ะขี้เกียจดองไว้นานๆ จบบริบูรณ์แล้วกรี๊ดๆๆ เป็นโปรเจ็คที่เหนื่อยมากเพราะไม่ค่อยสันทัดแนวพีเรียดเลยค่ะแต่ก็กาวจนจบได้ เอิ้กๆ แทบลากเลือดเลยทีเดียว

ลงตอนจบให้ในวันปิดรับโดเนทค่าพิมพ์รวมเล่มพอดีคือวันที่ 22 เม.ษ 61 อิอิ

หวังว่าทุกคนจะพอชอบฟิคเรื่องนี้กันไม่มากก็น้อยนะคะเราตั้งใจกับมันมากเลยล่ะ ส่วนเรื่องรวมเล่มที่ให้โดเนทกันบอกไว้ก่อนเลยว่าเราเขียนตอนพิเศษแถมไปให้ในเล่มถึง 3 เรื่อง เป็นอะไรไปลุ้นกันเอง เอิ้กๆ ส่วนตอนพิเศษที่จะลงในเว็บเดี๋ยวต้องขอดูเวลากับความกาวก่อนนะคะ แต่ที่คิดว่าอาจจะทำแน่ๆคงเป็นพวกเบื้องหลังของฟิคเรื่องนี้ นั่นคือหากจองจำอสุราเป็นเพียงกองหนัง AV นั่นเอง คู่นักแสดงเค้าจะทำยังไงกันบ้าง อะไรทำนองนี้ที่สนใจเขียน ฮา แต่ไม่ว่ายังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ฝากเม้นติชมเหมือนเดิมค่ะ 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจ หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกันในนิยายออริหรือฟิคเรื่องหน้านะคะ

ขอบพระคุณมากจริงๆค่ะที่ตามอ่านมาถึงตรงนี้ ทุกคนคือแรงใจให้เราเขียนมาถึงตอนจบได้ รักเด้อ

ช่องทางติดตามก็เพจเฟส KuFei-TanZ หรือแอคทวิต  @kufei_tanz และแท็กฟิค #มารตาจองจำทารคา เช่นเดิมค่ะ

ขอบคุณอีกครั้งที่ให้โอกาสอ่านงานของเฟยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #382 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:32
    จบแบบนี้5555+//ขำไม่อยากพูดเยอะ แต่ชอบมากตอนจบนี้ก็...
    #382
    0
  2. #337 auiphatnarin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 22:05
    ขอบคุณที่เเต่งนิยายดีๆมาให้อ่านนะคะ สนุกมากไม่อยากให้จบเลยจร้า55555
    #337
    0
  3. #332 _mmmidnight_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 12:40
    จบแล้วคือดีมาก ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะสนุกมากๆ ภาษาก็ดี อยากเห็นมารตาเลี้ยงลูก
    #332
    0
  4. #328 cchubbyB (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:17
    โง้ยยย จบแล้ววว ขอบคุณมากเลยยน้าาาที่แต่งอะไรดีๆมาให้เราได้อ่านกันน // แอบอยากเห็นตอนทารคาเลี้ยงเจ้าแฝดล่ะ จะอ่อนโยนกับลูกยังไงนะ แล้วจะดุลูกแบบไหนนะ ฮิฮิ
    #328
    0
  5. #327 matchar_r (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:17
    ขอบคุณที่ลงแต่งให้อ่านนะคะ เนื้อหาลื่นไหลมากเลย อ่านไม่เคยสะดุดเลยขอบคุณนะคะ //-//
    #327
    0
  6. #326 Hotaru (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:44
    เย่ๆๆๆๆ เค้าลงเอยกันสักที

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ

    ภาษาก็ดีมาก ชอบมากเลย
    #326
    0
  7. #325 ammykjd (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:33
    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #325
    0
  8. #323 SW_Nadear (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:55
    จบแล้ว ตังก็โอนแล้วเช่นกัน555555
    #323
    0
  9. #322 Chez-moi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:44
    กี๊สสสสสสสสส จบแล้ววว สนุกมากๆ ตามมาตั้งแต่ตอนที่ 9 ค่ะ สนุกจริงๆๆๆ อ่านเพลินมากๆ
    #322
    0
  10. #321 paranee9906 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:39
    กรี๊ด~~~~~~~ฟินมากกกกกกกกกกก
    #321
    0