ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 31 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๒๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    6 ก.ย. 61

เป็นการเจรจาที่ไม่ได้ความอะไรสักอย่าง เมื่อเดโชไม่ยอมปริปาก ไกรทองก็ไม่ได้เล่าถึงสัมพันธ์สวาทกับพญากุมภีล์ตนนั้น ต่างฝ่ายต่างอมพะนำเก็บไว้จนไกรทองถูกเรียกตัวไปเข้าเฝ้าเบื้องยุคลบาทเพื่อแจงแผนการรบ นั่นแหละทั้งคู่ถึงได้แยกย้ายกันไปทำงานของตน

“.....” เดโชมองตามแผ่นหลังของไกรทองที่ห่างออกไป

‘ข้ามิใช่ศัตรูของเจ้าเด็กน้อย’ คำพูดนั้นคือสัจจริง

ถึงเขาจะรักสนุกแต่ทุกสิ่งก็มีขอบเขตของมัน กับเรื่องนี้ เรื่องที่เขายอมช่วยเหลือท้าวโคจรมันเป็นเรื่องที่เขาตั้งจิตทำมันตั้งแต่แรกเพียงแต่ตามน้ำให้ไอ้ขาวมันตายใจเท่านั้น

เขาไม่แค้นเคืองสิ่งใดต่อพ่อบุญธรรมของเขาแล้ว

เขาผูกพันธ์กับโคจรมากกว่าท้าวพันวังและพันตาเสียอีก เพราะถูกจับมาเป็นเชลยศึกตั้งแต่เยาว์วัย

ครั้งที่เขาแค้นจนปล่อยพญาโคจรโดนสังหารไปนั่นก็นับว่าความแค้นลึกๆในดวงใจเขาถูกเติมเต็มแล้ว

แผนการซ้อนซ่อนกลนี่เป็นความคิดของเหล่าเทพ

เป็นเรื่องน่าขันที่อาจารย์มั่นหรือพระศุกราจารย์นั้นยอมร่วมมือกับคุรุเทพและพระอินทร์ กับศุกราจารย์ท่านช่วยอสูรอย่างเราอยู่แล้วเพราะยังไงเสียท่านก็คือคุรุเเห่งอสูรสงสัยเป็นเพราะวาจาสิทธิ์ของมหาเทพกระมังท่านทั้งหมดที่เหม็นขี้หน้ากันจะเป็นจะตายถึงยอมสมัครสมานสามัคคี

เขาได้ข่าวมาเนืองๆเหมือนกันว่าครานี้พระอิศวรทรงรับสั่งด้วยองค์เองว่าให้ศุกราจารย์ลงไปนำวิญญาณท้าวโคจรกลับมาจากปรโลก ศุกราจารย์ในรูปอาจารย์มั่นจึงต้องคิดคดทรยศแก่พวกหมอผีฝั่งอ้ายพิการเหมราชมาทำภารกิจนี้

เขาก็เป็นอีกคนที่ยอมเข้าร่วมแผนการของเหมราชเพราะต้องการรู้ความเป็นไป ยศฐาบรรดาศักดิ์จากเจ้าคุ้งน้ำเหนือน่ะเขาทิ้งมันไปเนิ่นนานแล้ว มานั่งดูพวกมักใหญ่ใฝ่สูงแย่งชิงบัลลังก์กันเอง คิดแล้วก็ปวดหัว เขาไม่ชอบสักนิด หาเรื่องสนุกๆทำตามประสาชนชั้นไพร่ฟ้ายังสบายใจเสียกว่า

แม้เรื่องนี้จะสนุกมาก แก้เบื่อให้เขาไปหลายวันแต่มันชักจะเลยเถิดเกินไปใหญ่แล้ว มันควรยุติลงสักทีก่อนที่ทุกอย่างจะพังพินาศไปหมด

เมฆาบนฟ้าเคลื่อนคล้อยเป็นสัญลักษณ์ ดั่งอินทราเทพทรงสัพยอก

นี่เป็นการบอกข่าวสารจากทวยเทพว่ายามนี้พระศุกร์ พระพฤหัส และตนเดินทางมาพบพระกาลหรือยมบาลแล้ว

การเจรจาจะเป็นเช่นไร

จักสมใจปองเรากันรึไม่

คงได้แต่เฝ้าภาวนา

“เราหายกันแล้วนะท่านโคจร”

เราไม่มีหนี้ค้างอันใดต่อกันแล้ว

ท่านนำข้ามาเลี้ยงดูปูเสื่อ มอบชีวิตใหม่แก่ข้า ครานี้ข้าร่วมแผนการทวงคืนดวงวิญญาณท่านกับเหล่ามหาเทพก็เหมือนข้าได้มอบชีวิตใหม่แก่ท่านเหมือนกัน

ส่วนชาละวัน...

เพียงแค่คิดถึงชื่อนี้เดโชก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ริจะผูกเอ็งก็ต้องหาทางแก้มัดด้วยตัวเองล่ะนะ”


…..


“มิได้เลยรึท่าน” อาจารย์คงเอ่ยถามยมบาลผู้นั่งปักหลั่นอยู่ใจกลางนรกภูมิ

“หามิได้ท่านอาจารย์ข้าก็ไม่อยากพูดเช่นนี้ต่อท่านแต่เหมือนว่าท้าวพันตากับท้าวพันวังนั้นจักก่อกรรมทำเข็ญไว้มากเกินกว่าจะได้รับสิทธิ์พิเศษนั้น ท้าวโคจรเองแม้นเป็นจระเข้ทรงศีลไม่เบียดเบียนชีวิตใครแต่กรรมหนักเก่าก่อนเขาก็มีมาจักมาขอให้พ้นโทษเอาง่ายๆเห็นทีมันจะไม่ยุติธรรมแก่สัตว์นรกตนอื่นน่ะสิท่าน”

“แต่ข้ามีนี่มานะ” อาจารย์มั่นล้วงมือเข้าไปในย่าม หยิบกระดาษเก่าที่มีลายมือคร่ำครึ่พอกันออกมา

“สะ...สาสน์ลงนามนี้มัน?”

“ใช่...ลายพระหัตถ์ของสามมหาเทพ ลงนามพ้องต้องกันว่าสงครามที่แผดเผาใจคนทุกหมู่เหล่าในครานี้จักสงบลงได้เมื่อคนตายฟื้นคืนชีพ”

“แต่มันผิดกฏ--”

“กฏกำลังขวางปณิธานสวามีข้าต่างหาก” เสียงอิสตรีดังขึ้นพร้อมการปรากฎตัวของพระแม่อุมา

“คารวะพระแม่” พระอินทร์ พระพฤหัส พระศุกร์ กระทั่งยมบาลและนายทวารบาลยังต้องยกมือประนมนมัสการต่อพระแม่เเห่งจักรวาล

พระอินทร์ลอบยิ้มพึงใจที่เห็นนางตัวเป็นๆ

พระอิศวรดักทางเก่งเสียยิ่งกว่าใคร รู้อยู่แล้วว่าพระยมต้องไม่ยอมรับจึงได้ส่งเทวีอุมาผู้ที่พระยมเคารพยำเกรงลงมาช่วยวอนขออีกแรง

“ฟังนะยมราช เพลานี้ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดสงคราม และนั่นหมายถึงการสิ้นสุดอายุขัยของดวงจิตรชิตะกับวาสนุ ซึ่งหากสิ้นกรรมลงในยามนี้ทั้งสองก็จักต้องเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏนี้อีกยาวนานนับพันปี และทุกปีความรุนแรงของสงครามก็จักเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี ลองนึกภาพสิท่าน ข้ามองไม่เห็นสิ่ใดเลยนอกจากเลือดอาบชะโลมทั้งแผ่นดิน ไม่มีวันไหนที่คนไม่เข่นฆ่ากัน ไม่มีมิตรแท้ศัตรูถาวร ไม่มีความดีอะไรหลงเหลือในโลกธาตุ เรื่องเหล่านี้คือหนทางสู่กลียุคท่านเองก็ทราบมิใช่หรือ อีกทั้ง...ข้ารู้มาว่าโคจรเองก็ยังไม่หมดสิ้นอายุขัยในชาตินี้เพียงแต่คำสาปร้ายของสวามีข้าได้ทำให้ความตายเกิดขึ้น ท่านรู้ว่ายังไม่สิ้นอายุขัยจึงส่งโคจรกลับไปร่ำลาขุนไกรเพียงเสี้ยววินาที มาวันนี้...วันที่ท่านจักได้ช่วยเขาอย่างแท้จริงท่านกลับพูดเรื่องกฏเกณฑ์ขึ้นมางั้นหรือ ถ้าจักบอกว่าไม่ยุติธรรม คนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมที่สุดคือโคจรมิใช่รึ ท่านไปพรากเขามา--”

“พอแล้วเทวี ข้ายอมแล้ว...ท่านนี่หนา” ยมราชยกมือปรามพระแม่ไม่ให้พูดต่อ

เพราะยิ่งพูดยิ่งเหมือนเขาโดนดูแคลนชอบกล

ระหว่างที่เหล่าเทพถกเถียงกันก็มีนายนิรยบาลผู้หนึ่งเข้ามาแจ้งว่าหาท้าวโคจรไม่เจอแต่อีกสองพระองค์ท้าวพันตาและพันวังไม่ขอกลับขึ้นไป คงสำนึกถึงความผิดบาปจึงขอโดนสำเร็จโทษอยู่ในนี้จนกว่าจะสิ้นกาลวาระ

“หาต่อไป” ยมราชบอกแก่ทวารบาลผู้นั้น

“แล้วเรื่องกายหยาบของท้าวพญาล่ะ นี่ก็ผ่านมาเจ็ดปีบนโลกมนุษย์แล้วมันคงแห้งเหี่ยวโรยรา” พระอินทร์พึ่งนึกขึ้นได้จึงโพล่งถามขึ้น

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล ทั้งสามร่างนั้นข้าร่ายมนต์สเวฐฉัตรสังกรให้ร่างนั้นอยู่ยงคงกระพันไม่เน่าเฟะเสื่อมคลายตามกาลไว้แล้ว” อาจารย์มั่นตอบ

“งั้นทุกอย่างก็ไม่หลงเหลืออะไรแล้วนอกจากการนำพาดวงวิญญาณกลับ?” พระอิทร์ถามต่อ

“มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น คงใช้เวลานานมากหากให้ช่วยกันค้นหานรกแต่ละขุม ข้าส่งนายนิรยบาลไปหลายหมื่นคนยังไม่กลับมาสักคน”

“แย่แล้วสิ...เวลาของวาสนุเหลือไม่มากแล้ว” คุรุเทพเอ่ย หลังประนมมือตั้งจิตแล้วได้รู้ความว่าร่างไร้ลมหายใจของโคจรกำลังออกอาละวาดบัดนี้ได้ปลิดชีพขุนไกรไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

พระแม่อุมา สตรีที่พร้อมพรักไปด้วยความรักทนเห็นการพลัดพรากจากลาอีกหนไม่ได้ พระนางขยายตัวใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้นจนศีรษะจรดเพดานถ้ำ

นางพิโรธหนักที่ไม่มีเทพองค์ไหนแก้ไขเรื่องราวได้อย่างทันท่วงที ก่อนหน้านี้นางก็ต่อว่าสวามีนางไปแล้วหลายสิบหนที่สาปส่งโดยไม่แยแสต่อใจใคร

หากเป็นพระองค์บ้างล่ะที่โดนสาปให้พลัดพรากจากคนรักจักต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานเช่นไร เทพที่ยืนหน้าสลอนนี่เองก็ไม่เคยประสบพบเจอความรู้สึกนั้นมาต่างพากันช่วยอย่างหยิบมือ มิได้ก็ไม่แล ไม่สำเร็จก็ไม่สน

นางจะไม่อดทนอีกต่อไปแล้ว

“โคจรลูกเอ๋ย!! ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด ออกมาหาแม่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า!”

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนที่มุ่งมั่นทำแต่ความดีงามต่อโลกธาตุนี้

มันไม่เคยเป็นที่ของเจ้า

…..


จระเข้น้อยใหญ่ส่งเสียงคำรามอย่างสุขสมยามเห็นท้าวโคจรสังหารหมอจระเข้คนเก่งได้ในที่สุด เครือญาติจระเข้ลายด่างของอ้ายขาวกลับร่างจำแลง

“มนต์ปลุกวิญญาณได้ผล ร่างนี้กลายเป็นกระบอกรองรับวิญญาณไปแล้ว ข้าอยากเล่นบ้างงะลุงขาววว”  

ขาวในร่างพญาโคจรแยกเขี้ยวเพชรใส่หลานขาม เขาย้ายดวงจิตมาอยู่ในร่างโคจรได้แต่ยังไม่สมบูรณ์จึงยังปรากฏกายในรูปมนุษย์ได้ไม่เต็มที่ ตามลำตัวยังมีเกร็ดจระเข้ปะปนอยู่

แต่อีกไม่นานหรอกร่างนี้ก็จักเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

“กินมันได้ไหมฮะตา” ขีดหลานตาขาวอีกตัวเดินเตาะแตะมาจับๆหน้าขุนไกรที่ยังคงหายใจรวยริน

ประสาทสัมผัสทั้งห้าเริ่มดับลง เปลือกตาปรือปิด จมูกไร้ซึ่งการรับรู้ หูไม่อาจได้ยินสิ่งใด

วิ้ง!

แสงประกายบางอย่างเจิดจ้าจนแม้นแต่ดวงตาที่ปิดสนิทไปแล้วยังรับรู้ถึง เสียงครื้นเครงรอบด้านเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

“อ๊ากก!”

“ว๊าก!!”

“ท่านขาวท่าน-- อั่ก!”

เขาว่ากันว่าหากผู้ใดใกล้สิ้นลมหายใจจักมองเห็นดวงวิญญาณที่อยู่รอบบริเวณ บัดนี้เขาเห็นวิญญาณสีแดงเข้มตนหนึ่งถูกผลักไสออกไปจากร่างสูงชะรูดนั้น ก่อนวิญญาณสีเขียวดุจมรกตแก้วจะค่อยๆเคลื่อนทับกลับเข้าไปภายใน

เกิด...อะไรขึ้น

คนจวนเจียนขาดใจพยายามถอยหลังหนีเมื่อร่างที่เคยจู่โจมตนก่อนหน้าย่างสุขุมมาหา กรงเล็บที่ยังคงเปื้อนคราบเลือดยกขึ้น ขุนไกรยกแขนไร้เรี่ยวแรงกำบังส่วนศีรษะแต่กลับกลายเป็นว่าถูกฉวยให้ผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกับการโดนดึงเข้าไปสวมกอดแน่นแทนที่จะโดนประทุษร้ายตามที่เข้าใจ

หูนาบสนิทกับแผ่นอกกว้างให้ได้ยินเสียงหัวใจเต้น เสียงแห่งชีวิตนั้นทำให้น้ำที่เคยเหือดแห้งรื้นเอ่อขึ้นมา

ขุนไกรยกมือปิดช่วงท้อง สับสนงุนงงยิ่งกว่ายามเงยหน้าแล้วพบกับดวงหน้าเกลี้ยงเกลาค่อยๆก้มลงมาจุมพิตแผ่วเบาราวกับพยายามจะปลอบขวัญ

“ไม่เอาไม่ร้อง...ข้าอยู่นี่แล้ว” เสียงทุ้มกระซิบต่ำข้างใบหู

เสียงที่ติดตรึงอยู่กลางดวงใจ

เสียงที่ไม่เคยลืมเลือนไป

ขุนไกรสำลักเลือดออกมา เปรอะเลอะไปทั่วอาภรณ์สูงค่าแต่ผู้ที่โดนกระทำกลับไม่ต่อว่าทำเพียงยกแขนอีกข้างที่ไม่ได้โอบประคองของตัวเองขึ้นมาขบกัดจนได้เลือดเต็มข้อมือ ก่อนร่างของโคจรจะดูดซับของเหลวสีชาดนั้นมาจรดจูบผละปล่อยให้มันประสานกับเลือดที่เอ่อล้นกรอมปากคนตัวเล็กกว่า

จ๊วบ...จุ๊บ

ยิ่งจูบซับกันมากเท่าไหร่ ขุนไกรยิ่งรู้สึกได้ว่าร่างกายที่เคยหนักอึ้งเบาบางลง ความเจ็บแปลบเลือนหายไปเพียงแค่ความร้อนชื้นนั้นวนเวียนใกล้

เมื่อเรี่ยวแรงเริ่มกลับมาดวงตาที่ชื้นไปด้วยหยาดน้ำใสก็ค่อยๆปรือเปิด ทำให้ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของคนที่โอบประคองอยู่ มือใหญ่นั้นเคลื่อนเข้ามาบีบแก้มนุ่มนิ่มเบาๆแล้วเอาปลายนิ้วชี้ช่วยปาดคราบน้ำตาให้

“ขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ...ขุนไกร”


-----------------------------------------------------------------------------------------


ไม่ได้ใส่เรื่องของพระพฤหัสบดีกับพระศุกร์ไปมากกว่านี้ กลัวเขียนเองจิ้นเอง พอแล้วแค่นี้ก็บาปมากแล้วฮ่าๆ เรื่องนี้เมียใหญ่สุดนะคะดังจะเห็นว่าพระอิศวรนั้นยังโดนเมียด่า 55555 ใกล้จบสมาคมพ่อบ้านใจกล้าก็เตรียมเปิดรับสมัครพวกชาละวันเข้าไปละนะ555

ฝากเม้นติชมด้วยค่า 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจน้า

#ลิขิตกุมภีร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2566 reluz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:23
    "ไม่เอาไม่ร้อง...ข้าอยู่นี่แล้ว"

    "ขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ...ขุนไกร"

    แม่!! ดีมากกกก แงงงง กี้ดดดด
    #2,566
    0
  2. #2331 Yook-Yik (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:02
    เมียใหญ่สุดสินะ
    #2,331
    0
  3. #2238 Mamimilky (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:34

    อ๊ากกกกกกกกกกกกก เขาเจอกันแล้วแม่!!!!พ่อไกรไม่ตายแล้วแม่!!!!!!
    #2,238
    0
  4. #2133 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 09:58

    แม่ก็คือแม่!!

    #2,133
    0
  5. #2121 call me Filmmiz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 02:01
    อมก. เขินนนนนน พระแม่สุดยอดดดด
    #2,121
    0
  6. #2082 despasito (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:34
    กราบพระแม่1000ที สุดยอดดดดในที่สุดก็มีแววจะแฮปปี้เอ็นแล้วววววว
    #2,082
    0
  7. #1991 Patcharin0423 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 17:17
    ฮื้อออ น้ำตามาเลยค่ะT0T
    #1,991
    0
  8. #1951 KKMP (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 20:59
    พระแม่คือบุคคลผู้มีพระคุณของเรา 5555
    #1,951
    0
  9. #1745 T o m a t o ! (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 08:42

    รอลุ้นคู่ลูกต่ิอออ

    #1,745
    0
  10. #1744 bunyarat462 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 06:18

    ดีต่อใจไป1คู่แล้ววว ฮือออ
    #1,744
    0
  11. #1742 Crazy Devill (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:07
    ตอนที่ท่านโคจรกลับมาอีนี่ร้องไห้เลยโครตซึ้งทีนี้ก็เหลืออัพี่ชาละวันที่เล่นตัวไม่เลิก
    #1,742
    0
  12. #1741 dearlychpd ♡ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:34
    ตื่นเต้นๆๆๆๆๆ คู่พ่อเหมือนจะลงเอยด้วยดีไปแล้ว เหลือก็แต่พี่ชาละวันที่จะทำยังไงกับเรื่องราวที่ตัวเองก่อ จะจบมันด้วยดีได้มั้ย หวังว่าคงไม่ต้องมัใครเสียเลือดเสียเนื้ออีกน้าา ;-;
    #1,741
    0
  13. #1740 'นมชมพู' (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:11
    มาอ่านต่อแน้ววววววว ชาละวันอย่ามีหลายเมียได้ไหมฮะะะ สงสารไกรทองบ้าง แค้นบ้าอะไรเนี่ยยยยยย แต่ท่านโคจรกลับมาแล้ว ขุนไกรน่ารักง่าาาา
    #1,740
    0
  14. #1739 ryokiller13 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:48
    โอยยยย ลุ้นคู่พ่อ ตอนนี้ท่านโคจรกลับมาแล้วววว ขอให้หวานกันสุดๆเลยนะ ชดเชยเวลาที่เสียใจไปนาน ส่วนคู่ลูกนั้นนนน จะรอดมั้ยเนี่ย ลุ้นหนักกว่าอีกกกกก
    #1,739
    0
  15. #1738 linajang00 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:29
    คู่พ่อเขามาแล้วแต่คู่ลูกจะยังไงเอ่ยย
    #1,738
    0
  16. #1737 bloodc2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:13
    อ๊ากกก คู่พ่อ คู่พ่อดีต่อจัยเหลือเกิ๊นนนนนน
    แล้วคู่ลูกจะยังไงเนี่ย อห---
    #1,737
    0
  17. #1735 ไอโนะ ธิดาอเวจี (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:13

    กรี๊ด~คุณพ่อโคจรกลับมาแล้ว คุณพ่อขุนไกรก็แผลหายแล้ว ดีใจ~

    #1,735
    0
  18. #1734 Mikaela (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:12

    ในที่สุดก็กลับมาเจอกันแล้ววว ที่นี้ก็เหลือแต่คู่ลูก

    #1,734
    0
  19. #1733 ghoulploy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:35

    ฟินนนนนนนนน
    #1,733
    0
  20. #1732 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:07

    มาแล้วๆๆๆๆ//ดีอะไรเบอร์นั้น ความรู้สึกดีต่อใจชั่งมีมาก

    #1,732
    0
  21. #1731 214612 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 18:55
    สนุกมากๆค่ะ
    #1,731
    0
  22. #1730 Incamisang (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 18:44
    ข่นพ่ออออออออ
    #1,730
    0
  23. #1729 Hyukky38 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 18:33
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด คุณพ่อกลับมาแล้วววววว
    #1,729
    0
  24. #1728 ผู้รับใช้ซาตาน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 17:50
    เพศเมียจงเจริญค่ะ //เฮ
    #1,728
    0
  25. #1727 march47 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 17:43

    เดโช ขอบคุณที่เรายังเชื่อใจเดโชอยู่ ฮืออ คนดีของน้องงง //ชอบคู่พ่อมากๆเลยค่ะ มีความอบอุ่น มีความน่ารัก มีความละมุนละไม แบบเป็นทุกอย่างให้เราแล้ว
    #1,727
    0