ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 30 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๒๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    5 ก.ย. 61

ไกรทองรุดหน้าไปเข้าเฝ้าพระพิจิตรถึงตำหนัก เดินเท้ามาจากบ้านไกลหลายสิบกิโลก็มาถึงเรือนไม้โอ่อ่าตรงแถบดงเศรษฐี เพียงแค่เข้ามาในเขตเรือนกลิ่นหอมฉุยของอาหารก็ลอยเตะจมูก

มีครัวอยู่หน้าบ้าน มีลานซ้อมมวยถัดออกไป ไม่ไกลจากนั้นก็มีโรงเลี้ยงม้า ที่นี่คือสรวงสวรรค์โดยเเท้

แต่บรรยากาศของเรือนแสนร่มรื่นนี้กลับต้องร้อนระอุเหมือนตกอยู่ในท่ามกลางไฟบรรลัยกัลป์เมื่อเจ้าของตำหนักตะโกนโหวกเหวกโวยวายลั่น

“กูต้องการลูกสาวคืน! ไม่ว่าจักเป็นหรือตายกูจะเอาตะเภาทองคืนมาให้ได้!”

“มาเถิดท่าน” บ่าวที่ไปนำพามาเอ่ยเมื่อเห็นไกรทองหยุดอยู่ตรงหัวกระได ไกรทองพยักหน้ารับแม้นสมาธิจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ตาม

สมองหวนคิดกลับแต่กับเรื่องของบุคคลเดิมๆ

ชาละวัน...เจ้าคิดจะทำอะไรของเจ้ากันแน่

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นปรปักษ์ต่อกันแต่ไฉนดวงใจกลับไม่หลาบจำ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ บัดนี้เขายังโหยหาการกลับมาของอีกฝ่ายอยู่ทุกคืนวัน

โหยหาเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน เพียงแต่ครานี้ได้รู้ชัดแจ้งว่าอาจไม่ได้เสวนาพาทีกันด้วยถ้อยคำดีๆดังเดิม

หมอจระเข้คนดังกำหมัดแน่น ละความคิดที่รังแต่สร้างความหดหู่นั้นทิ้งไปก่อนก้าวย่ำขึ้นไปบนเรือนไม้ ทันทีที่พระพิจิตรเห็นไกรทองก็ถลาเข้ามาจับบ่าแน่น

“พ่อหมอช่วยลูกข้าด้วย” คร่ำครวญแล้วก็เล่าถึงการสูญเสียหมอจระเข้ดีๆไปมากมายด้วยเวลาเพียงสองวัน

พระพิจิตเชื่อมั่นว่าจระเข้ที่โผล่มาสังหารทุกคนคือตนเดียวกับที่คาบตะเภาทองไป

ไกรทองเหลือบมองหมอจระเข้คนอื่นๆบนเรือน มีทั้งบาดเจ็บสาหัส อวัยะวะฉีกขาด หรือกระทั่งคนที่ยังสมบูรณ์พร้อมซึ่งคนกลุ่มนี้นั่งบริกรรมคาถาอยู่

มากันเป็นกลุ่มเป็นกระบวนการ เห็นทีเรื่องนี้จะหนักหนาเอาการอยู่

ใช่สิ...นั่นคือชาละวันเชียวหนา ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มาไม่มาก แต่จากการปะทะกันของหมอนั่นกับจระเข้ตนอื่นก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าชาละวันมีชัยเหนือคนพวกนั้น นับว่าเป็นจระเข้ชั้นพญาเลยด้วยซ้ำ

“เจ้าเองสินะไกรทองได้ยินกิติศัพท์มานาน ตัวจริงหนุ่มกว่าที่ข้าคาดไว” เสียงเอ่ยทักจากทางด้านหลังเรียกให้เจ้าของนามต้องกุลีกุจอหันกลับไป ยิ่งพบว่าเป็นถึงพระสุนทรเมืองไกรทองยิ่งรีบก้มคุกเข่าทำความเคารพ แต่พระสุนทรเมืองก็ปัดมือไปมาในอากาศเชิงบอกว่าไม่ต้องพิธีรีตองอะไรให้มากความเพราะที่มาวันนี้มีเพียงแค่มาดูการจัดการจระเข้ตามปากพ่อพิจิตรก็เท่านั้น

ไกรทองจักไม่ติดใจสงสัยอันใดเลยหากเลื่อนสายตาผ่านไปด้านหลังแล้วไม่เจอเข้ากับขุนนางคนหนึ่งที่ติดสอยห้อยตามท่านสุนทรเมืองมา

“ท่าน?!”

“.....” เดโชมองมนุษย์ที่หันมาใจตนมากกว่านายเหนือหัว แววตาขุ่นมัวนั้นสร้างรอยยิ้มสนุกสนานบนดวงหน้าเดโชได้เป็นอย่างดี

รู้แจ้งถึงตัวตนข้าแล้วสินะ…

“รู้จักกันรึ เดโชเจ้านี่รู้จักไปเรื่อยนะ” พระสุนทรเมืองมองสลับไปมาระหว่างบ่าวตนเองกับไกรทอง

“หามิได้ขอรับ เราพานพบกันไม่บ่อยนัก แต่ละคราที่เจอก็ไม่ใช่ในสถานการณ์ที่ดีนักจึงจดจำกันได้ดีขอรับ”

“.....” ไกรทองฟังคำหวานเลี่ยนหูที่ดูยังไงก็ประชดประชันนั้นด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด ความสับสนที่มีมากอยู่แล้วพุ่งทะยานสูงขึ้น

คนผู้นั้นดูไม่แก่ลงเลย ที่พระสุนทรเมืองไม่ทักท้วงเห็นจะเป็นเพราะกาลก่อนหน้ายังไม่ได้ยศฐาบรรดาศักดิ์จนกลายเป็นผู้ติดตามเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินอย่างตอนนี้ แต่ก็ต้องมีเพื่อนเสนาอำมาตย์ท้วงติงบ้างไม่ใช่หรือไง

เรื่องนั้นคงต้องเอาไว้ก่อน ว่าแต่เขาเถอะมองพาดผ่านชายผู้นี้ไปได้อย่างไรกัน

นัยน์ตาสีอำพันสว่างกระจ่างชัดถึงชาติกำเนิดขนาดนั้น แถมเป็นผู้ติดตามของชาละวันมาก่อน แต่ยามนี้มาเป็นคนติดตามของท้าวสุนทรเมืองเนี่ยนะ

ประหลาดคน…

มีเหตุผลอะไรจระเข้ที่ดูเจ้ายศเจ้าอย่างมันทุกตนถึงขึ้นมาเป็นข้าราชการให้เมืองมนุษย์กัน

หรือว่ามันเกี่ยวกับเรื่องที่พญาจระเข้ถูกพ่อเขาสังหารอีก

เรื่องนี้มันยังไงกันแน่นะ

“สีหน้ามีคำถามนะ” เดโชเปรย

“มี...เยอะด้วยขอรับ” ไกรทองตอบรับ ที่ได้คุยกันตามลำพังเพราะท้าวสุนทรเมืองขอตัวไปดูการคัดเลือกหมอจระเข้ลงไปปะทะกับพญากุมภีล์ทิ้งให้เดโชจับเจ่าอยู่กับหมอจระเข้คนดังที่เหมือนพระพิจิตรจะยังนอนใจบอกให้ไกรทองคอยช่วยเหลืออยู่ทัพหลังไปก่อน

เกรงว่าจะเสียไกรทองไปตั้งแต่ต้นน่ะสิ อ้ายมนุษย์พวกนี้มันหัวหมอ มันส่งหมอจระเข้คนอื่นลงไปก่อนเล่นงานกุมภีล์จนหมดเรี่ยวแรงแล้วก็ให้ไกรทองลงไปซ้ำ

ความคิดต่ำๆแบบนี้พวกมนุษย์มันคิดกันเก่งนักล่ะ

ยามนี้ไกรทองเดินลงมาใต้ถุนเรือน ไม่วายขอให้เดโชตามติดมาด้วย กุมภีล์จำแลงกอดอกมองหมอจระเข้ด้วยหางตา

เขาไม่ชมชอบการเสวนากับมนุษย์เหมือนชาละวันนั่นแหละติดแต่ว่าต้องรู้ให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังเป็นไปตามแผนการของตนก็เท่านั้น

ไกรทองกำหอกสัตตะโลหะแน่น ใช้มันกระทุ้งพื้นดินจนเกิดรู แสงเรือนรองจากคมหอกทำให้เดโชจำต้องผงะถอยหลังออกไปสองสามก้าว

“คิดจะทำอะไร” เดโชจ้องเขม็ง

“อย่ากังวลไปข้าไม่มีความคิดจะสังหารท่าน ข้าเอาไว้ป้องกันตัวจากท่านมากกว่า” นัยยะที่ไกรทองแฝงมากับรูปประโยคบ่งชี้ชัดว่าไกรทองทราบแล้วว่าเดโชเองก็มิใช่มนุษย์ธรรมดา และนั่นสร้างเสียงหัวเราะดังสนั่นทุ่งเลยทีเดียว

เดโชป้องปากหัวเราะไม่หยุด จนสุดท้ายเมื่อขบขันจนพอใจจึงเอ่ยถึงแผนการอันแท้จริงที่แม้แต่ขาว...ก็ไม่ได้มาล่วงรู้

“ถึงข้าจะรักสนุกแต่ก็มีขีดจำกัดนะ”

“บอกธุระของท่านต่อมนุษย์มา ใยถึงขึ้นมาทำหน้าที่อารักขาให้ท้าวสุนทรเมืองทั้งที่ท่านต้องอารักขา...พญากุมภีล์ผู้นั้น”

ชาละวัน...กลายเป็นชื่อที่ไกรทองไม่อาจเปล่งออกมาได้เต็มปาก เพียงแค่คิดถึงก็ร้อนลุ่มดังไฟสุมทรวง มันเจ็บแน่นขนัดอยู่ในอก

เดโชมองพาดผ่านไปยังนัยน์ตาสิ้นหวังสีพื้นดิน มันดูเศร้าสร้อยเหลือคณา ถ้าให้เปรียบ...คงไม่ต่างจากนัยน์ตาของน้องวิมาลาที่ซึ่งปักใจรักชาละวันหัวปักหัวปำไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่ได้กลับคืนมากลับเป็นการทรยศหักหลังไปมีเมียผู้ใหม่

มันก็ไม่ได้แปลกที่บุรุษซึ่งทรงทรัพย์สมบัติมากมายจะมีหลายเมีย แต่นับจากเรื่องทางใจแล้วมันก็ไม่เหมาะไม่ควร

เขาอยากทำหูหนวกตาบอดแต่ก็ทำไม่ลง เขารู้เสมอว่าชาละวันไม่เคยรักวิมาลาเลยผิดกับไอ้เด็กหมอจระเข้นี่

เห็นได้ชัดในทุกๆอย่างตั้งแต่โลหิตขัติยาลามมายังการละทิ้งหน้าที่การงานกลับมาช่วยเหลือมนุษย์ไร้พิษสงคนนี้

มันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากความรัก

ว่าแต่รัก...ก็ยังทำร้ายให้เจ็บช้ำน้ำใจเนี่ยรึ ชาละวันมันเป็นคนยังไงของมัน

“ธุระของข้ามันไม่สำคัญหรอกหนุ่มน้อย”

“สำคัญสิในเมื่อท่านเป็นคนของ--”

“เพราะเป็นคนของชาละวันธุระถึงสำคัญรึ? คิดไกลเกินไปรึเปล่าเด็กน้อย”

“คำก็หนุ่มสองคำก็เด็กน้อยเคยโดนเด็กเอาของแหลมคมจิ้มไหมเล่า!”

“หึ…” แม้นจะหน้าสิ่วหน้าขวาน เด็กนี้ก็ยังแหวเยี่ยงเด็กเดียงสาใส่เขาได้

น่ารักจริงๆ

สมแล้วที่ชาละวันมันหลงจนเป็นบ้าเป็นบอ

“บอกธุระของท่านมา! ข้าพาเจ้ามาไกลกว่าตัวเรือน เรียกร้องไปก็คงไม่มีใครลงมาช่วยเราทั้งคู่”

“คิดว่าจะสู้ข้าได้จริงๆรึ” เดโชเลิกคิ้ว ในแววตาขบขันฉายชัดถึงความสนอกสนใจ

“สู้ไม่ได้ข้าก็ไม่ถอยหรอก”

สิ้นคำพูดนั้นไกรทองก็จำยกหอกสัตตะโลหะขึ้นสูง ในท่าเตรียมพร้อมรบแต่คนตรงหน้าก็ว่องไวพอจะใช้เท้าถีบของมีคมนั้นออกไปให้พ้นทางแต่เพราะอาคมบนด้ามหอก เฉียดเพียงนิดก็เหมือนมีประกายไฟแผดเผาเท้า เดโชผละถอยหลังออกมา ขณะเดียวกับที่เกร็ดกุมภีล์เริ่มลามขึ้นตามพวงแก้ม

หอกนั่นทำให้ร่างจำแลงเสื่อมฤทธิ์ได้

คงเป็นเจ้าหอกนี่แน่แท้แล้วที่ทำร้ายชาละวันจนได้เลือด

“ข้าจะบอกอะไรให้นะไอ้เด็กน้อย” เดโชพยายามหยัดยืนตรงพลางเอนเอียงหัวไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย “เราไม่ได้เป็นศัตรูกัน”

“งั้นจงบอกเจตจำนงค์ของท่านมา ท่านเดโช...”

ชายหนุ่มเเสยะยิ้ม ไม่มีเหตุผลใดต้องปิดบังอีกอีกแล้วในเมื่อเด็กนี่ก็รู้ความมากกกว่ามนุษย์ตนใด ได้มาช่วยในแผนการณ์นี้ของเขาและศุกราจารย์เองก็คงดี

“หาทางคืนดวงวิญญาณสู่กายาท้าวโคจรไง”


…..


ขุนไกรวิ่งสุดฝีเท้าจนมาหยุดอยู่ริมท่าน้ำใจกลางป่า ณ ที่แห่งนั้นขุนไกรได้พบกับจระเข้หลายสิบตัว

หมอจระเข้มองรอบกายอย่างระแวดระวัง แต่ความสนใจเกือบทั้งหมดก็ยังตกเป็นของร่างสูงชะรูดในอาภรณ์ล้ำค่าอยู่ดี

“โคจร…” ขุนไกรเสี่ยงเรียกอีกฝ่ายดั่งโยนหินถามทาง ก่อนความจริงจะปักเข้ากลางใจเมื่อร่างนั้นหันมาประจันหน้ากันตรงๆ

ครึ่งเสี้ยวหน้าขึ้นขอดเกร็ดจระเข้เด่นชัด อีกเสี้่ยวหนึ่งยังคงกายาขาวผ่องดั่งมนุษย์ นัยน์ตาสีอำพันที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน บัดนี้หยาบกระด้างจนหาเค้าเดิมไม่เจอ

แต่ดวงหน้านั้น...ไม่ผิดแน่

“โคจร...ทำไมท่านถึง…”

“.....”

ร่างนั้นยังคงเงียบงัน สัญชาตญาณเร้าให้ขุนไกรหักกิ่งไม้ด้านข้างมากอบกุมไว้

ทันทีที่ขยับร่างสูงใหญ่นั้นก็พุ่งเข้ามาหมายจะใช้กรงเล็บฟันสะพายแล่งแต่ขุนไกรหลบมันได้ทันพอดิบพอดี

“โคจร! จำข้าไม่ได้รึ! เจ้าเป็นอะไรไป” พร่ำหลบหลีกและร้องเรียกแต่กระนั้นเจ้าของร่างก็ไม่คิดจะแยแส ยังคงหมายเข่นฆ่าทำลาย

ความเจ็บปวดยิ่งกว่าการจากลาทั้งยังรัก...นั่นคือการต้องทนอยู่แล้วมองเห็นว่าเราทั้งสองเป็นปรปักษ์กัน

‘ข้าไม่เคยเป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์เจ้า’ คำพูดของท้าวพญาก่อนสิ้นลมหายใจไปต่อหน้ายังคงติดตรึงใจ แล้วไฉนท่านผู้ดำริถึงทำเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าคือโคจรลืมทุกอย่างจนสิ้นแล้ว...ลืมทุกพันธะสัญญา ลืมกระทั่งความรักของเรา

เย็นชา...ไร้หัวจิตหัวใจ

นี่ไม่ใช่โคจรที่เขารู้จัก

ข้าเคยสังหารโคจรมาแล้วครั้งหนึ่ง…

ทว่า...

ฉึก! กรงเล็บยาวแทงทะลุจากกิ้งไม้ที่ขุนไกรยกขึ้นหมายมั่นป้องกันเข้าเต็มช่วงท้อง โลหิตสีสดสาดกระเซ็นไปรอบด้าน มันเปรอะเลอะดวงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยสะเก็ดนั้น หากแต่ร่างที่กำลังกระตุกเกร็งไปเพราะความเจ็บปวดรวดร้าวกลับค่อยๆใช้มือเล็กกว่าปาดของเหลวนั้นออกให้อย่างเบามือ

ขุนไกรเผยรอยยิ้มขึ้นทั้งน้ำตาอาบหน้า ลมหายใจผะแผ่วลงทุกขณะ

“อึก...ข้าทำอีกครั้งไม่ได้”

ให้ข้าเป็นฝ่ายสิ้นลมหายใจแทนอย่างนี้แหละ...ดีที่สุดแล้ว


------------------------------------------------------------------------

มาอัพต่อให้แล้วค่ะ ฝากเม้นติชมด้วยน้า หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจเหมือนเดิมค่ะ

#ลิขิตกุมภีร์





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2565 reluz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:14
    พ่อออ พ่อ! ไม่เอาา!! ไม่่่!!!! แอแงงงง -งงงงงง อย่าดิเฮ้ยยยย อย่าาาา
    #2,565
    0
  2. #2237 Mamimilky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:18
    เด่วววววววววว ไม่เอางี้ดิ๊!!!
    #2,237
    0
  3. #2132 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 09:45

    คุณพ่ออออ!!! กลับมาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตกลงพรี่เดโชเขาเป็นคนดีสินะ

    #2,132
    0
  4. #2120 call me Filmmiz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 01:52
    คุณพ่อ ไม่!!!
    #2,120
    0
  5. #2036 kunsatree (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 00:44
    เอ้า!!!
    #2,036
    0
  6. #1950 KKMP (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 20:54
    ขุนไกรอย่าเพิ่งตาย!!!
    #1,950
    0
  7. #1911 y_pps (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:36
    ม่ายยยยยยยยยย
    #1,911
    0
  8. #1743 bunyarat462 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 06:11

    ไอ นีดดด ฮีลลิ่งงงงงงงง
    #1,743
    0
  9. #1736 bloodc2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:06
    ขุนไกร๊ โอ๊ย ปวดจับอีกแร้ว--
    #1,736
    0
  10. #1715 Hyukky38 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 10:57
    โอโห้ นั่งร้องไห้แล้วว
    #1,715
    0
  11. #1714 T o m a t o ! (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 10:08

    โอ้โห เศร้าอีกแล้วเด้อ

    #1,714
    0
  12. #1713 Mebal (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:30
    รีดจะขาดใจตายก่อนขุนไกรรรรร
    #1,713
    0
  13. #1712 march47 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:57

    ขุนไกร แง้งงงง
    #1,712
    0
  14. #1711 ryokiller13 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:50
    มาต่อเลยได้มั้ยยยยยยย ค้างงงงงงงง งื้ออออออออออ ขุนไกรอย่าเป็นอะไรนะๆ
    #1,711
    0
  15. #1710 JijaaSity (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:44
    แงงงไรท์มาอัพแล้ว ขุนไกรอย่าเป็นไรไปนะ
    #1,710
    0
  16. #1709 linajang00 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:42
    ระวังเดโชคาบน้องไกรทองไปนะคะพี่ชาละวัน//ดีใจมากตอนเห็นไรท์อัพ
    #1,709
    0
  17. #1707 214612 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:55
    ค้างงงง
    #1,707
    0
  18. #1706 sommah7777 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 16:54
    ขอให้อย่าเป็นอะไรมากเลยยย ฮืออ
    #1,706
    0
  19. #1705 ผู้รับใช้ซาตาน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 16:51
    อย่าบอกนะว่าให้พ่อที่เป็นอีกร่างหนึ่งของดวงวิญญาณตายแทนไกรทอง
    #1,705
    0
  20. #1704 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 16:25
    อัพแล้ว คิดถึงใจจะขาดดด
    #1,704
    0
  21. #1703 lay zhang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 15:47
    โอ๊ยย ปวดตับบบ
    #1,703
    0
  22. #1702 pemikaatom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 15:38
    ฮืออสงสารขุนไกรร
    #1,702
    0
  23. #1701 แมวน้ำจับปากกา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 15:37
    ตบเดโชผิดไหมคะ....--//โดนตบ
    #1,701
    0
  24. #1700 ooy1565 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:55
    คุ่พ่อมาแล้วขุนไกรอย่าตายนะตกลงเดโชดีหรือร้ายกันแน่
    #1,700
    0
  25. #1699 ooy1565 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:55
    คุ่พ่อมาแล้วขุนไกรอย่าตายนะตกลงเดโชดีหรือร้ายกันแน่
    #1,699
    0