นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[HOMIN] รถไฟฟ้ามาหานะโว้ยเฮ้ยย ขบวน 3

โดย shiming

"แกล้งเป็นแฟนหน่อยสิ" "ไม่อยากแกล้งเป็นจริงๆ ได้ป่ะ"

ยอดวิวรวม

235

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


235

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.ย. 55 / 11:56 น.
นิยาย [HOMIN] ö俿ҹ ǹ 3

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ก.ย. 55 / 11:56


title: รถไฟฟ้ามาหานะโว้ยเฮ้ยย ขบวน 3
Pairing : Homin
Author : shiming
Rating : PG 13
Genre : POV










ผมลืมตาตื่นขึ้นเพราะความรู้สึกหยุ่นๆ ที่แก้ม แล้วก็ต้องตกใจเมื่อได้พบว่าปากของใครบางคนกำลังลวนลามผมอยู่

"งืออออออ ปล่อยนะ" แขนคู่นั้นกอดผมแน่นขึ้น

"ปล่อยเส่" ยิ่งผลักยิ่งแน่น

"ขอนอนต่ออีกหน่อยสิ เมื่อคืนคุณกวนผมทั้งคืนเพิ่งจะได้นอนเมื่อเช้ามืดเองนะ อืมมม" พี่ยุนยังคงอ้อนต่อไป

"บ้ารึไง ใครไปกวนอะไรคุณเล่า" ผมดิ้นไปดิ้นมาอย่างลำบาก

"เพ้อหาแม่ทั้งคืน ทั้งกอด ทั้งก่าย ใครมันจะไปหลับลงล่ะครับบบ" พี่ยุนเกาหัว

"เออ.. ขอโทษ งั้นคุณก็นอนต่อสิแต่ปล่อยผมได้แล้ว ผมต้องไปทำงาน" ผมยื่นขอเสนอสุดท้าย

"อ้าวเหรอ" เขาคล้ายอ้อมกอดให้ผมได้ปลีกตัวออกมา


ผมจัดการอาบน้ำแต่งตัว เตรียมอาหารเช้าแบบง่ายๆ สำหรับสองคน แล้วก็ไม่ลืมที่จะสั่งเสียก่อนไปทำงาน


"นี่คุณณณ ถ้าตื่นแล้วลงมาทานอาหารเช้าด้วยล่าาา ผมไปทำงาน ดึกๆ ถึงจะกลับ ฝากล็อคบ้านด้วย" แล้วผมก็ใส่รองเท้าเปิดประตูเตรียมออกจากบ้านแต่ว่า...

"กลับมาเร็วๆ นะ ผมจะรอ" พี่ยุนมาตอนไหน แถมมากระซิบข้างหูอีก

"เฮ้ยย ไม่ต้องรอ กลับไปเลย" ผมปฏิเสธพัลวัน

"แต่ว่า.."

"อ่ออ เสื้อๆ เสื้อใช่มั้ย ใส่ของผมไปเลย ไว้ผมจะคืนเงินให้ทีหลัง ไปก่อนนะ" ผมโบกมือลาอย่างลวกๆ แต่มือข้างนั้นกลับถูกดึงอย่างแรงจนผมเสียหลัก

"เฮ้ยย" กลายมาเป็นกอดกันได้ไงว่ะเนี่ยยยยยยยย

"ผมแค่จะบอกว่าเมื่อคืนน่ะ คุณน่ารักมากเลยล่ะรู้มั้ย" มากระซิบข้างๆ กกหูอีกแล้ววว มันขนลุกน้าาาว้อยยย

"พูดบ้าอะไรเล่าาา" ผมได้แต่ก้มหน้าก้มตาสลัดตัวออกจากวงแขนนั้น แล้ววิ่งจรู๊ดดดด ไปขึ้นรถไฟฟ้า




ที่ออฟฟิต



"เฮ้ยชางมินคืนนี้ว่างป่าวว่ะ พวกเพื่อนๆ นัดไปร้องเกะกัน" คยูเดินมาชวนผมที่โต๊ะทำงาน
 
"เออ ไปดิ แต่ข้าไม่อยู่ดึกนะ" ผมตอบรับคำชวน

"ได้ แต่มันมีข้อแม้หน่อยนึงวะ คือออ.." คยูเริ่มอึกอัก

"ทุกคนในกลุ่มเอาแฟนไปด้วยอะดิ่ แต่เอ็ง..." คยูหน้าเสียเล็กน้อย

"ทำไม๊ ข้าทำไม" ผมรีบเถียง ขึ้นแล้วนะว้อย ดูถูกปมด้อยกุจริง

"เอ็งไม่มี..."

"มี ข้ามี แฟนใช่มั้ย มีสิ มีแน่ หล่อ รวย สุภาพ มีความรับผิดชอบ พวกเอ็งรอเจอได้เลย" ผมเตรียมแผนดักคอไอ้พวกเพื่อนเลว

"ฮ่าาา เอ็ง มี.." คยูค้างไปเลยค้าาาบ

"เจอกันที่ร้านเดิมล่ะ ไปทำงานล่ะ" ผมรีบหนีคำถาม






บันไดหนีไฟ


/ฮัลโหลลล ยุนโฮหรอ/ ผมกรอกเสียงลงโทรศัพท์อย่างกล้าๆ กลัวๆ

/ฮ้าาาาว ชางมิน ทำไมโทหากันได้เนี่ย ฮ่าๆ/ น้ำเสียงดูงัวเงีย

/โทดที คงนอนอยู่สินะ ไว้เดี๋ยวโทมาใหม่/ ผมรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

/เอ๊ะ ไม่เป็นไรๆ คุณดูลำบากใจอะไรอยู่นะ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย/ น้ำเสียงเค้าดูกังวลขึ้นมา

/คือ ว่า มัน เออออ../ ผม  เฮ้อออ

/พูดมาเถอะน่าาา/ ยุนโฮเริ่มคาดคั่น


/ผมเป็นแฟนคุณนะ/

/มาเป็นแฟนให้หน่อย/ เราสองคนพูดออกมาพร้อมกัน

/............./ ผมกดวางสาย แล้วไม่นานก็มีข้อความเข้า



///////เดี๋ยวผมไปรับที่ทำงานนะ แต่ตอนนี้ขอนอนก่อนเดี๋ยวไม่มีแรงไปเป็นแฟนคุณ ฮะฮ่าๆ คร่อก =__=zzZ///////

ผมอ่านข้อความแล้วยิ้มออกมาอย่างลืมตัว





เลิกงาน

"รอนานมั้ย โทดทีนะ ผมมัวแต่ยุ่งเปลี่ยนกะกับเพื่อนน่ะ ไปกันเถอะ" ยุนโฮจูงมือผมไปขึ้นรถของเค้า

"ขอโทษนะ" ผมพูดเบาๆ

"เรื่องอะไร" ยุนโฮเอียงคอถาม

"คุณต้องเสียงานเพราะผมแท้ๆ" ผมก้มหน้ารับผิด

"ถือว่าหายกันที่ผมเกือบทำคุณตกงานล่ะกันนะ ยิ้มหน่อยยน่าาาาาา ^_____^" เค้าดึงแก้มผมจนยืดดด

"อืออ เจ็บบนะ"






หน้าร้านเกะ


"ผมต้องทำไง" ผมเริ่มกังวลจนเหงื่อออกมือแฉะ

"ก่อนอื่นเปลี่ยนสรรพนามใหม่ คุณเรียกผมว่า 'พี่ยุนโฮ' ส่วนผมจะเรียกคุณว่า 'ชางมิน'  โอเค๊" ผมทำมือโอเค

"ต่อมาก็ ตกลงกันก่อนว่านับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเราเป็นแฟนกันจริงๆ ฉะนั้นผมสามารถทำทุกอย่างได้ตามบทบาทแฟนโอเค๊" ผมเริ่มไม่โอเค

"ง่ายไปมั้ง" ผมไม่ยอม

"งั้นถ้ามันไม่สมจริงล่ะ" ยุนโอเริ่มเล่นแง่

"งั้นถ้ามีเหตุจำเป็น ผมจะเป็นฝ่ายเริ่มเอง ห้ามทำโดยพลการเด็ดขาด เข้าใจ๊" ผมตั้งกฎบ้าง

"เข้าใจก็ได้คร้าาบ"

"งั้นไปกันเถอะ ป่ะ" ผมจูงยุนโฮเข้าไปภายในร้าน






ห้องเกะ
,
,

คยูป้อนกับแกล้มชีวอน

แทมินนั่งตักมินโฮ

เรียวอุคร้องเพลงคู่เยซอง


ภาพมันบาดจิตข้าแท้ กุอยากจะบ้าาา

"อะแฮ่ม" ผมกระแอมดังๆ เรียกสติไอ้พวกเพื่อนเลวทั้งหลาย

"อ้าาว มานานยัง"

"อ้าวว มามะไหร่"

"อ้่่าาว มาด้วยเหรอ"

"เออสิ" ผมกระแทกเสียงด้วยความโมโห แม่...งงงงงงงงงง ไอ่พวกกกฮึยย

"แล้วนั่นใครว่ะ"

"หัวหน้า?"

"เพื่อนที่ออฟฟิต?"

"เพื่อนบ้าน?"

"ช่างประปา?"

"คนขับรถ?"

"หรือว่าา?"



"แฟนตัวจริง ชื่อชอง ยุน โฮ" ผมย้ำหนักๆ เน้นๆ

"แฟน"

"แฟน"

"แฟน"

"แควนนน"



 "ยินดีที่ได้พบนะครับ ทุกคน ได้ยินชางมินเล่าให้ฟังบ่อยๆ" ยุนโฮส่งยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร

"หวาาาดดี คร้าาาบ" ประสานเสียง

"นั่งก่อนสิชางมิน เมื่อยหมดแล้ว" ยุนโฮจัดแจงปัดเก้าอี้ให้ชางมินเรียบร้อย

"พีุ่ยุนโฮก็นั่งด้วยกันสิฮะ" ชางมินหันไปยิ้มน้อยๆ

"ครับ"


((ความคิดเหล่าเพื่อนเลว))

-แม่....งงงง หาที่ไหนมาแว๊ สุภาพ อ่อนโยน เปล่งประกายยยย วิ้งๆๆ-

-โหหยย พี่ชางมินสุดยอดอ่ะ ลูกชายตระกูลดังขนาดนี้ ไปเจอที่ไหนเนี่ยย แว๊กกกก-

-เลิกกะไอ่เห่ย ข้างๆ ซะดีมั้ยว่ะเนี่ยยยยยยตรู-



((ความคิดผม))

-เป็นไงล่ะพวกเมิงงง เจอเข้าไป หนึ่งดอก โดนซะบ้างๆ-


บรรยากาศในห้องกลายเป็นสถานที่แถลงข่าวซะอย่างงั้นเมื่อเหล่าเพื่อน ซักผมกับยุนโฮจนเปื้อย

"จริงหรอว่ะเนี่ย ไม่อยากเชื่อ"

"เอ็งไปหลอกเค้าให้มาเป็นแฟนหรอว่ะ บ้าน่าาา"

"ไม่เห็นมีวี่แวว สักนิดดดด"


"พอเถอะครับ ผมว่าพวกคุณควรให้เกียรติชางมินบ้าง" เป็นยุนโฮที่ทนไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จริงสิๆ ดื่มเถอะๆ" ผมรีบสร้างบรรยากาศดีๆ ทำลายความมาคุ



ติ๊ดๆๆ ข้อความเข้าแฮะ


"""""ผมพูดแรงไปรึป่าว เพื่อนคุณจะโกรธผมมั้ย""""""

ผมพิมพ์ข้อความตอบ

"""""สะใจดีออก ไอ่พวกนั้น หน้าหงาย ขอบคุณนะ อิๆ"""""

ติ๊ดๆๆ

"""""ร้ายกาจมาก แฟนผม ฮะๆๆ"""""


ผมกดปิดจอโทรศัพท์เพราะรู้สึกใจเต้นแรงแปลกๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตายุนโฮที่กำลังส่งยิ้มให้พอดิบพอดี


"เอ้าาาาาา โชนนนนนนนนนนน หมดแก้วๆ ชางมินๆๆ ยุนโฮด้วยๆ เร็วๆๆ" ชีวอนยุผมกับยุนโฮให้ดื่มเหล้าที่ชงแบบเข้มสุดๆ

อึกๆๆ

"อย่างงง ง้าาานนน" คยูเริ่มเมา




ตีสอง

"เฮ้ย กลับก่อนนะ คยูเริ่มเดินไปเป็นแล้วว่ะ" ชีวอนลากคยูกลับอย่างทุลักทุเล

"พี่ผมกลับล่ะนะ แทมินเมาแล้วตั้งท่าจะแก้ผ้าอย่างเดียวเลยอะ" มินโฮให้แทมินขี่หลัง

"ชางมิน เรียวอุคเค้างอแงแล้วอ่ะ ไปก่อนนะ" เยซองพยุงคนที่หัวด๊อกแด๊กกลับไปเป็นคู่สุดท้าย



"เหลือแค่เราสินะ เฮ้อออออออ อีกแล้ววเหรอว่ะเนี่ย" ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ

"ชางมิน ไหวมั้ย คุณดูเมามากเลยนะ ดื่มอะไรร้อนๆ หน่อยมั้ย เดี๋ยวผมไปซื้อให้" ยุนโฮลูบหน้าผมเบาๆ

"ม่ายๆๆ ผมมม ไหววว พาผมไปส่งงง อึก ที่บ้าาน เอิ๊ก จะขอบคุณม๊าาากก มาก" ผมเวียนหัวจัง

"เรื่องนั้นผมต้องทำอยู่แล้ว ใครจะปล่อยให้คุณกลับเองเล่าา ไปนอนต่อในรถเถอะข้างนอกอากาศหนาวมากแล้ว" ยุึนโฮพยุงผมไปขึ้นรถ

ผมนอนมึนอยู่บนรถ ซักพักเค้าก็เดินกลับมาพร้อมถ้วยกาแฟหอมๆ

"ดื่มกาแฟหน่อยสิ จะได้ดีขึ้น" เค้ายื่นถ้วยกาแฟให้ผม

ผมรับมา สูดกลิ่นปืดนึงแล้วถือไว้

"ทำไมไม่ดื่มล่ะ" ยุนโฮหันมาถามผม

"ก็มันร้อนน อยู่นิ่" ผมตอบหน้าตาย

"งั้น มานิ่" เค้าเอาถ้วยกาแฟของผมไปจ่อที่ปาก แล้วเป่าลมแก้มป่อง พรูดด ๆ

"อะ ดื่มได้แล้ว" เค้าส่งยิ้มให้ผม

"ขอบคุณ" ผมพูดเบาในลำคอ


แล้วผมก็ดื่มคาปูชิโน่แก้วนั้นซะหมดเกลี้ยง

"อ้าาาา อร่อยจัง" ผมยิ้มปลื้มปริ่มในรสชาดกาแฟ

"ดีขึ้นมั้ย" ยุนโฮถามผม

"อื้มม" เค้าหันมาจ้องหน้าผมเขม็ง

"ผมเชื่อแล้วล่ะ ว่าทำไมคนอย่างคุณถึงไม่มีแฟน" ยุนโฮเริ่มทำหน้ายียวน

"ฮ่าาา ว่าไงนะ คนอย่างผมงั้นหรอ ทำไมคนอย่างผมมันทำไม พูดให้ดีๆ นะ ชองยุนโฮ" ผมกระชากคอเสื้อยุนโฮอย่างโมโห

"ก็คุณน่ะ สกปรกสุดๆ เลยน่ะสิ" ยังไม่เลิกพูดถากถาง

"ฮ่าาา สกปรกตรงไหน อย่ามาพูดพร่อยๆ นะ" ผมยื่นหน้าไปกดดัน

"ก็..ตรงนี้ไง จุ๊บ" ผมรู้สึกถึงความหยุ่นๆ ที่ริมฝีปากบน

"ยังไม่สะอาดเลย แป๊บนะ จุ๊บ ๆๆๆ" ผมเลิกอึ้งคลายมือที่กุมคอเสื้อยุนโฮแล้วเลื่อนไปยันที่ไหล่ของเค้าเบาๆ

"หมายความว่าไง" ผมก้มหน้าถาม

"ก็หมายความว่า ผมไม่ชอบให้แฟนของผมมอมแมมน่ะสิ ฟองนมเลอะปากอย่างกะลุงซานต้าแน่ะ" ยุนโฮจับคางของผมส่ายไปมาเบาๆ

"ไม่มีเพื่อนผมอยู่แล้ว ไม่ต้องแกล้งเป็นแฟนก็...อื้ออ" ยังไม่ทันได้อธิบายจนจบประโยคดี ริมฝีปากของผมก็ถูกคนตรงหน้าครอบครองไปซะแล้ว

รสสัมผัสและกลิ่นของกาแฟที่หอมกรุ่นในโพรงปากทำให้ผมสร่างขึ้นมาบ้างแล้ว แต่สัมผัสจากริมฝีปากของคนตรงหน้ากลับทำให้สติของผมเริ่มเลือนหายไปอีกครั้งอย่างยินยอม ผมไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่นักเลยต้องเป็นผู้ตามที่ดี หลังจากถูกโลมเลียจนพอใจแล้ว ริมฝีปากของผมที่ปิดสนิทเริ่มถูกล่วงล้ำเข้ามาทีละนิดๆ ด้วยความอ่อนโยนของเค้าทำให้ผมยอมเปิดทางแต่โดยดี ลิ้นอุ่นๆ แทรกผ่านกลีบปากนุ่มนิ่มของผมเข้ามาในโพรงปากที่ยังไม่สิ้นกลิ่นกาแฟ ผมตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก ยอมรับแต่โดยดีว่าเคยจูบแบบนี้เป็นครั้งแรก หัวใจของผมเต้นแรงและเร็วมาก จนกลัวว่าเค้าจะได้ยิน


ยุนโฮค่อยๆ ละจากริมฝีปากของผมอย่างอ้อยอิ่ง

"ผมไม่อยากหลอกใคร รวมทั้งหัวใจของผมด้วย" คำพูดของเค้าเพียงลมหายใจแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นจนผมตกใจ

"ยุนโฮ" ผมเรียกชื่อเค้าอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจว่านี่คือเรื่องจริง

....

"ผมชอบคุณ ชางมิน"







ฮม.
มาถึงขบวนที่ 3 แล้ว ติดตามต่อกันเลยเน้อะ

ผลงานอื่นๆ ของ shiming

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 กันยายน 2555 / 14:49
    น่ารักมากกกกกกก ...
    น่ารักมากมากเลยค่ะ

    ทั้ง 3 พาร์ท เลย ..อ่านรวดเดียวจบก็เลยเม้ทที่เดียวคงไม่ว่ากันนะคะ
    ว่างๆก็มาเขียนให้อ่านอีกนะคะ ..
    เป็นกำลังใจให้ค๊า
    #2
    0
  2. วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 14:10
    พาร์ทนี้พี่ยุนอบอุ่นมากๆค่ะ ^ ^
    สารภาพแล้วด้วย อร้ากกกกกกกกกก

    ขอบคุณนะคะ
    #1
    0