นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[HOMIN] รถไฟฟ้ามาหานะโว้ยเฮ้ยย ขบวน 2

โดย shiming

ลุงยุนเริ่มรุก แต่เหมยมินยังทำมึน คุณแม่เลยต้องชง

ยอดวิวรวม

183

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


183

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.ย. 55 / 12:00 น.
นิยาย [HOMIN] ö俿ҹ ǹ 2

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ก.ย. 55 / 12:00


title: รถไฟฟ้ามาหานะโว้ยเฮ้ยย ขบวน 2
Pairing : Homin
Author : shiming
Rating :PG 13
Genre : POV









///////////สถานีต่อไป ฮันยาง ท่านผู้โดยสาร....//////////

ผมเดินทางกลับบ้านเหมือนทุกวัน เวลาประมาณสี่ทุ่ม

ปิ๊ดๆๆ

"เฮ้อออออออออ กลิ่นตัวคนนี่มันน่ากลัวจริงๆ เกือบตาย" ผมเดินลงจากสถานี กำลังคืนบัตรโดยสาร ด้วยความเพลียแหย่เท่าไหร่ก็ไม่เข้าช่องซะที

"ทำงานหนัก มือไม้สั่นเชียว" ผมหันไปมองตามเสียงแซว

"นึกว่าใคร คุณนี่เอง ดึกป่านนี้มาทำอะไรแถวนี้" ผมถาม

"อ้าวว คุณลืมไปแล้วเหรอ ผมทำงานเป็นวิศวกรนะ ผมก็มาทำงานสิ" ยุนโฮทำหน้ายียวน

"ทำงาน ตอนนี้เนี่ยนะ ฮ้าาาาาาาาาว งั้นก็เชิญตามสบาย ผมไปล่ะ" ผมโบกมือลาแบบขอไปที แต่แขนผมกลับถูกรั้งไว้

"พรุ่งนี้คุณหยุดไม่ใช่เหรอ ผมมีอะไรอยากให้คุณดู ไปกัน" ยุนโฮลากผมไป

"เฮ้ยยๆๆ ไปไหน" ผมโวยวาย

"ไปนั่งรถไฟฟ้าฟรี" เขาลากผมไป




"เป็นไง" ยุนโฮหันมาถามผม

"นี่มันเลยเที่ยงคืนแล้วนี่นา ทำไมถึงยัง" ผมเอานิ้วจิ้มปากคิด

"เอออ...กกก็นี่แหละเวลางานผม ว่าแต่นั่งรถไฟฟ้าแบบโล่งๆ ก็ไม่เลวนะว่าม่ะ" ยุนโฮชะงักไปซักพักก่อนที่จะชวนผมคุยต่อ

"อืมม นั่นสิ ลืมไปเลยว่ามีแค่เรา ฮ่ะฮ่าๆ ปกติอ่ะนะผมขึ้นรถไฟฟ้าทีไร ถูกเบียดจนตัวลีบ เกือบเสียตัวตลอด เฮ้ออ" ผมระบายความอัดอั่นกับการโดยสารรถไฟฟ้า

"ฮะๆๆ งั้นถ้าคุณชอบ ไว้มากันอีกนะ" ยุนโฮหันมาสบตาผมพร้อมรอคำตอบ

"เอออ..." ขณะที่ผมชั่งใจอยู่นั้น...


เอี๊ยดดดด

จุ๊บ

ขบวนรถหยุดกะทัดหัน พร้อมกับไฟที่ดับลงทั้งขบวน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรหยุ่นๆ ที่ปาก

ตัวก็หนักอึ้ง เหมือนมีหมีควายทับอยู่ และซักพักทุกอย่างก็กระจ่าง สว่างจ้า

/คุณวิศวกรชองครับ กรุณาพาแฟนออกมาได้แล้วครับ พวกผมจะทดสอบขบวนรถ อย่าจู๋จี๋ให้มันเกินหน้าเกินตา อะแฮ่ม/  สิ้นเสียงตามสายประกาศ ไฟก็สว่าง แล้วปากของผม

"อื้ออออออ" ผมผลักเขาออกจากตัวอย่างตกใจ

"ผมขอโทษ มัน..เอ่อออ" ยุนโฮก็ดูทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

"ผมจะกลับแล้ว คุณทำงานเถอะ ไปนะ" ผมรีบวิ่งลงจากสถานีไปขึ้นแท็กซี่โดยไม่ได้ฟังว่าเขาจะพูดอะไร

ยุนโฮพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ "เขานี่แหละ"


"เฮ้อออ ใจเต้นจนจะระเบิดออกมา แฮ่กๆ" ผมบ่นบนแท็กซี่เบาๆ

"อ้าวว วิ่งหนีอะไรมาล่ะ" ลุงแท็กซี่คนเดิมทักผม

"เปล่าฮะ ผมรีบวิ่งไปหน่อยเลยเหนื่อย เจอลุงอีกแล้วนะฮะ บังเอิญจัง"

"สิ่งทีเราคิดว่าเป็นความบังเอิญ บางทีมันอาจไม่ใช่ก็ได้นะ" ลุงพูดจาน่าคิดแฮะ

"แล้วถ้าไม่ใช่ความบังเอิญมันคืออะไรฮะ" ผมถาม

"พรหมลิขิตไง เอ้าา ถึงบ้านแล้วล่ะ"

"อ้าาา ฮะ" ผมรีบจ่ายค่าแท็กซี่แล้วเดินเหม่อๆ เข้าบ้าน



"พรหมลิขิตเหรอ.....มันมีซะที่ไหนกันเล่า บ้าไปแล่ว" ผมเกาหัวอย่างบ้าคลั่ง

วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน ผมเลยต้องเปิดประตูเอง อุ่นกับข้าวกินเอง จากนั้นก็เข้านอน

"นอนดีกว่า จะได้ไม่ต้องฟุ่งซ่าน นอนๆๆๆ" ผมยกผ้าห่มคลุมหน้าอกปิดเปลือกตาลง

ติ๊ดๆๆ  ติ๊ดๆๆ

"ข้อความเหรอ ไอ่นั้นแหงเลย" ผมวางโทรศัพท์ลง ขี้เกียจอ่านข้อความให้ฟุ่งซ่านอีก

ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ

"ไอ่นี่เล่นไม่เลิกวุ้ยย"

"ไหนดูซิ ส่งอะไรมานักหนา" ปิ๊ด


///วันนี้ผมยุ่งสุดๆ เลยล่ะตั้งแต่ตอนคุณกลับไป โดนใช้ให้ตรวจสอบระบบรถขบวนนั้นยาวเลย เหนื่อยชะมัด -__-///


"มันเกี่ยวอะไรกับผมกันล่าาา เฮ้ออ" ผมกดดูอีกข้อความ

///แต่ถึงจะเหนื่อยถึงมันจะเป็นอุบัติเหตุ แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุที่ผมมีความสุขสุดๆ เลยล่ะ ^3^///


"ไอ่บ้า"  ผมยกผ้าห่มคลุมโปง ใบหน้ากับหูร้อนไปหมด


...


เช้าวันใหม่



"อื้ออออ อืออ" ผมบิดขี้เกียจและกลิ้งไปมาบนที่นอน

"เอ้าา คุณลูก ตื่นได้แล้วค่าาา นี่มันจะเที่ยงแล้วน้าาา อย่าให้แฟนรอนานสิค่าาา" คุณแม่เข้ามาตบก้นผมเบาๆ

"ฮ่าา" ผมเด้งขึ้นมาจากที่นอน

"แม่ว่าไงนะฮะ" ผมถามแม่เสียงดัง

"มาตั้งแต่เช้าแล้ว รอกินข้าวเช้าจนจะกลายเป็นกินข้าวเที่ยง ป่านนี้หิวจนเป็นลมแล้วมั้ง" แม่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"บ้าชิบบ ใครให้มาว่ะเนี้ยย" หัวเกาหัวอย่างอารมณ์เสีย

"งั้นเดี๋ยวผมอาบน้ำเสร็จจะลงไปนะฮะ" ผมหยิบผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำ

"ค่าาา เดี๋ยวแม่บอกให้ แต่ว่าเดี๋ยวแม่ต้องไปธุระกับเพื่อนหน่อย คงต้องค้างด้วย คุณลูกอยู่ตามลำพังได้น้าา" แม่ตะโกนบอก

"ฮะ แม่ไปเถอะครับ ผมอยู่ได้ สบายมาก" ผมตอบแม่ไปถูสบู่ไป

"ค่าาา งั้นแม่ไปน้าา รีบลงไปล่าาา"

"คร๊าาาาบ"


...


ห้องรับแขก (ที่ไม่ได้เชิญ)


"เฮ้อออ กลุ้มใจ" คุณแม่เดินส่ายหัวลงมาจากห้องนอน

"เอออ มีอะไรรึป่าวครับ" ยุนโฮถามอย่างสุภาพ

"จริงๆ มันก็เป็นเรื่องในครอบครัวน่ะนะ แต่ถ้าคุณอยากรู้ฉันก็จะเล่าให้ฟัง" แม่ทำหน้ากลุ้มใจสุดๆ

"ก็ชางมินน่ะสิ นอนร้องไห้งอแงอยู่บนห้องน่ะ" แม่เริ่มปั้น

"ทำไมล่ะครับ" ยุนโฮยังคงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยม

"ก็พอดีฉันจะไม่อยู่บ้านซักวันสองวันน่ะสิ ลูกชายชั้นน่ะนะติดแม่มาก ก็เรามีกันอยู่แค่สองคนนิ่เน้อะ น่าสงสารจริงๆ ลูกแม่" แม่ทำหน้าเศร้าสุดฤทธิ์

"เออ ผมจะช่วยอะไรได้บ้างมั้ยครับ" ยุนโฮถามอย่างกังวลนิดๆ

"ก็ชางมินน่ะ เค้าติดแม่มากกกกก ก่อนนอนก็ต้องลูบหัวเค้าเบาๆ นอนกอดเค้าหลวมๆ ทั้งคืน ฉันฝากด้วยนะ ไปล่ะ" แม่โบกมือลา

"แต่ว่ามัน... เออ" ยุนโฮพูดไม่ออก

"ถือว่าสงสารเด็กกำพร้าพ่อเถอะคุณ เด็กมันมีปมด้อยน่ะ แล้วถ้าเค้าปฏิเสธน่ะ อย่าไปเชื่อนะ ฉันเคยมาแล้วตอนเค้าไปเข้าค่าย อาจารย์ต้องรีบโทรมาตาม กลัวเค้าจะเป็นโรคซึมเศร้าน่ะ" ตะโกนมาอีกทีก่อนที่จะไป

"อะ เออ ครับ" ยุนโฮตอบรับอย่าง งงๆ


...


"อ้าว คุณมาแล้วเหรอ นั่งสิ ทานข้าวกัน" เค้าดูคล่องเหมือนเป็นบ้านตัวเอง

"มาหาผม มีธุระอะไร" ผมนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว

"กินข้าวก่อนน่าา เดี๋ยวค่อยคุยกัน" เค้าตักข้าวมาวางตรงหน้าผม


ด้วยความหิวผมนั่งกินข้าวอย่างเงียบฉี่ ไม่สนใจว่าอยู่กับใคร หรือเค้าทำอะไร

"คงร้องไห้เหนื่อยสิท่า" ยุนโฮงืมงำ

"เดี๋ยวผมมาอยู่เป็นเพื่อนนะ ช่วงที่แม่คุณไม่อยู่น่ะ" ยุนโฮพูดเสียงเรียบ

"พรวดดด ว่าไงนะ" ข้าวในปากพุ่งใส่หน้าเค้าเต็มๆ

"เฮ้ยย" ตายล่ะวาาา

"โทษทีๆ ผมแค่ตกใจน่ะ เลอะหมดเลย" ผมหยิบทิชชู่เช็ดเสื้อของเค้า วุ่นวายไปหมด

"พอเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวถอดไปซักก็ได้" เค้าจับมือของผมที่กำลังเช็ดทำความสะอาดเสื้อของเค้า


...เราสบตากัน แป๊บนึง หูร้อนอีกแล้ว

"เออ ว่าแต่เมื่อกี้คุณบอกว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนผมเหรอ ไม่ต้องลำบากหรอกผมอยู่ได้" ผมรีบปฏิเสธพร้อมกับดึงมือตัวเองกลับมาแต่ว่า..

"ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนเถอะ อย่างน้อย ก็เพื่อไถ่โทษที่คุณทำเสื้อผมเป็นแบบนี้" เค้าจับมือผมไปชี้ตรงจุดเกิดเหตุ

"งั้นถอดเสื้อมาเลย เดี๋ยวไปซักให้ แล้วกลับไปซะ" ผมยื่นข้อเสนอพร้อมกับจะดึงมือออกอีกแต่ว่า...

"คุณควรเป็นคนทำไม่ใช่เหรอ คุณทำผมเลอะนะ" เค้าดึงมือผมเข้าไปอีก ผมจนมุมเลยต้องทำใจปลดกระดุมเสื้อของเค้าออกทีละเม็ด ทีละเม็ด

"แค่นี้ก็ทำเองไม่ได้ เป็นง่อยรึไง" ผมบ่นพึมพำ หลบสายตานั้น

"ว่าไงนะ" เค้ายื่นหน้ามาใกล้ผม

"เปล่า เอาแขนออกสิ จะได้เอาไปซักซะที ลีลาอยู่ได้" ผมบ่นงืมงำอีก

"อะไรนะ" เค้ายื่นหน้าเข้ามาอีก จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

"เสร็จล่ะ รอแป๊บนะ เดี๋ยวจะรีบซักคืนให้" ผมถอดเสื้อเค้าออกได้สำเร็จ แล้วรีบวิ่งไปที่เครื่องซักผ้า

"เออ ลืมบอกไป เสื้อตัวนั้นต้องซักแห้งล่ะ แย่จังน้าา" ยุนโฮพูดเบาๆ พร้อมอมยิ้มน้อยๆ




ครึ่งชั่วโมงผ่านไป


ผมนั่งอ่านหนังสือรอผ้าที่ปั่นอยู่ในเครื่อง และเหล่มองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ใส่แค่เสื้อกล้าม นั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์มาครึ่งชั่วโมงแล้ว

ติ๊ดดดดดดดดดดด

"ผ้าซักเสร็จแล้วๆ" ผมรีบวิ่งไปที่เครื่องซักผ้า หยิบเสื้อของเค้าขึ้นมาสะบัด

"เฮ้ยยยยยยยย ไหงเปนงี้เนี่ย" ผมโวยวาย เมื่อเห็นเสื้อที่ซักเสร็จเยินไม่มีชิ้นดี

"เดื๋ยวผมไปซื้อให้ใหม่นะ รอแป๊บบ" ผมตั้งท่าจะวิ่ง

"เสื้อตัวนั้นน่ะ ในเกาหลีคงไม่มีหรอกมั้ง เพราะคุณพ่อผมท่านซื้อมาจากฝรั่งเศสน่ะ เป็นรุ่นที่ทำขึ้นมาพิเศษ 5 ตัวในโลกด้วยสิ น่าเสียดาย" ยุนโฮตีหน้าเศร้าน้อยๆ

"งั้นเหรอ ขอโทษนะเป็นเพราะผมแท้ๆ เลย เสื้อคุณก็เลย.." ผมรู้สึกผิดจริงๆ ว่าแต่เสื้อธรรมดาทำไมไม่ใส่มาว่ะ

"ช่างเถอะ ผมบอกตั้งแต่แรกแล้วไงว่าไม่เป็นไร ว่าแต่คุณจะให้ผมอยู่เป็นเพื่อนได้รึยัง" ยุนโฮตั้งคำถามที่ผม เออ..ตอบลำบากจังแฮะ

"แต่..." ผมอ้าปากจะตอบ

"เสื้อก็ไม่มีใส่ ข้างนอกคงหนาวแน่ กว่าจะถึงบ้าน ผมก็คงจะ.." และแล้วผมก็จนมุม

"ก็ได้ๆ จะนอนก็นอนตามใจ แต่บ้านผมมีห้องนอนห้องเดียว เดี๋ยวผมลงมานอนห้องรับแขกเอง" ผมรีบจัดแจง

"ไม่ต้องลำบากหรอกน่าา นอนห้องเดียวกันจะเป็นไรไป ผมเป็นผู้อาศัย จะให้เจ้าของบ้านมานอนห้องรับแขกได้ไง"

"เออ ตามใจ อย่ามาบ่นทีหลังแล้วกันว่านอนไม่สบาย" ผมตัดบทด้วยความรำคาญแต่ไม่ได้คิดถึงความเลวร้ายที่กำลังคืบคลานมา



คืนวันนั้น


"ชุดคุณมันคงเล็กไปสำหรับผมนะ ว่ามั้ย" ยุนโฮยืนเกาหัวอย่างเขินๆ

"ฮ่าๆๆ ฮึๆ มัน.. เออ.. ฮ่าๆ ไม่หรอก" ผมว่าเค้าดูเหมือนเด็กปัญญาอ่อนนะ ฮะฮ่าๆๆ

"หยุดหัวเราะเถอะน่าา ก็แขนขาผมในยาวนินา"  

"เออ ฮะๆ นอนๆๆ อะนิหมอน ผ้าห่ม แล้วนิหมอนข้าง ห้ามล้ำเขตล่ะ ผมไม่ชอบให้ใครโดนตัวตอนนอน เข้าใจ๊" ผมรีบจัดแจง

"อืมม นอนสิ" เดี๋ยวจะคอยดูยุนโฮคิดในใจ


...

..


สามนาทีผ่านไป


"นอนแล้วเหรอ ขี้เซาจังน้าา" พี่ยุนกระซิบเบาๆ

"ไหนบอกว่าต้องกล่อม นิ่ยังไม่ทันจะหลับตา ก็สลบไปซะล่ะ สงสัยโดนคนแก่อำชัวเลย ยุนโฮเอ้ยย" พี่ยุนบ่นเบาๆ

"งือออ งืออ ง่าา แม่ฮ่าา แม่ ผมหนาว" ชางมินเริ่มแผลงฤทธิ์ ดิ้นไปดิ้นมาในผ้าห่ม

"นั่นไง เริ่มล่ะ แสดงว่าติดแม่ของแท้ เด็กน้อยจริงๆ" พี่ยุนอมยิ้ม

"ต้องทำไงนะ ลูบหัวเบาๆ แล้วก็กอดหลวมๆ อย่างงี้สินะ" พูดไปก็กอดไปแต่ไปกอดมาจากหลวมๆ มันกลับแน่นขึ้นเพราะคนถูกกอดเล่นกอดตอบ แถมซุกหน้าที่อกอุ่นๆ อย่างสบาย

"ไหนบอกไม่ชอบให้ใครโดนตัวไง ซุกใหญ่เชียว ใช้แชมพูอะไรน้าาา หอมชะมัด" พี่ยุนเริ่มเคลิ้ม

"งือออ แม่ฮะ อย่าทิ้งผมไปนะ ผมไม่มีใครอีกแล้ว ไอ่เพื่อนบ้าพวกนั้น พอมีแฟนก็ทิ้งผม ผม...อื้ออ" ด้วยความหมั่นเขี้ยวพี่ยุนก็เลยจุ๊บปากจิ้มลิ้มที่กำลังละเมอเป็นเรื่องราวยืดยาว

"แม่รู้แล้วๆ นอนซะนะ โอ๋ๆ" พี่ยุนปลอมตัวเป็นคุณแม่

"งือ.." และแล้วลูกชายขี้บ่นก็หลับปุ้ยในอ้อมกอดของคุณแม่อกล่ำ

"อ้อนเก่งจริงๆ" พี่ยุนพืมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา


...............


1 วันก่อน


"คุณลูกค่ะ คุณแม่มีแผนดีๆ ล่ะ" แม่กวักมือเรียกผม

"ว่าไงฮะ" ผมเอียงหูฟังก็ต้องตกใจ

"ผมไม่เอาด้วยหรอกฮะ" ผมทำหน้าแหย

"ก็ตามใจนะ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วคุณลูกอยากขึ้นคานก็ตามใจ ก็แค่ทำเหมือนที่อ้อนแม่ทุกๆ คืน ง่ายจะตาย" แม่ยักไหล่

"ก็นั่นมันไม่ใช่คุณแม่นี่ฮะ แล้วถ้าเกิดเค้าทำอะไรผมขึ้นมา.." ผมเริ่มสับสน

"แค่ปล่อยไปตามที่มันควรจะเป็น ลูกชายแม่น่ารักขณะนี้ ถ้าไม่แตะต้อง เค้าก็คงเป็นคนดีมาก ยิ่งปล่อยไปไม่ได้เลยล่ะ
เอาเป็นว่าทำแบบที่แม่บอก แล้วเราค่อยมาวางแผนกันใหม่ว่าควรจับให้แน่น รึว่ารีบปล่อยมือจากเค้าซะ"

 ผมได้แต่นิ่งและใช้ความคิด คิดไปคิดมาเหตุการณ์มันก็ล่วงเลย และกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้

ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันดูบังเอิญเกินไป จนผมคิดว่าเค้ารู้กันกับแม่ผมรึไง ถึงอยากอยู่เป็นเพื่อนผมนัก

แต่ก็ช่างเหอะตอนนี้ผมหลับสบายมาก ไม่อยากตื่นเลยล่ะ

 

..........................................



ฮม.พี่ยุนรุกหนักขึ้นทุกที แม่มินก็ชงซะ ส่วนมินของเราก็น่ารักน่าหยิกอยู่เช่นเคย

ผลงานอื่นๆ ของ shiming

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 mina
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 13:53
    คุณแม่สุดยอดดดด

    นู๋มินน่ารักไปมั้ยคะลูก

    พี่หมีได้ใจไปเลยทำดีมากกกกก ชอบค่ะ
    #2
    0
  2. วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 14:02
    โอ้วววววววว ทีแรกหลงเชื่อเลยนะเนี่ยว่าพี่ยุนโดนคุณแม่ล่อลวง
    แล้วก็เป็นห่วงนุ้งมินจากใจจริง
    แต่อ่านมาถึงจบตอน ที่ไหนได้????? ป้าด!
    เรื่องนี้กินกันไม่ลงเลยทีเดียว แต่ละราย...(ถึงคุณแม่จะคะแนนนำลิ่วๆก็ตาม)
    สงสัยว่าถึงขั้นนี้แล้ว นี่ล่ะนุ้งมินจ๋า เนื้อคู่นู๋แน่ๆแล้วล่ะ!
    #1
    0