นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [HOMIN] ö俿ҹ ǹ 1

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิค โฮมิน น่ารักๆ ขำๆ ฮาๆ ไร้สาระ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ก.ย. 55 / 12:03


title: รถไฟฟ้ามาหานะโว้ยเฮ้ยย ขบวน 1
Pairing : Homin
Author : shiming
Rating :PG 13
Genre : POV








ตีสาม

ผมนั่งอยู่บนแท็กซี่ ด้วยความเมา พวกเพื่อนๆ ของผมต่างพากันผลักใสให้ผมนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

แทนที่จะมีใครซักคนไปส่งผม ไม่เลย พวกมันเป็นเพื่อนที่เยี่ยมจริงๆ หลังจากงานเลี้ยงฉลองแต่งงานเพื่อนในแก๊ง

ผมถูกมอมเหล้าและถูกปล่อยทิ้งด้วยเหตุผลที่ว่า มันมีคู่กันหมด ส่วนผมน่ะเหรอ ก็นี่ไง นั่งเมาบนแท็กซี่ด้วยสาเหตุที่เป็น

คนโสด




หลายชั่งโมงก่อน
...

...


...

"เฮ้ย อีกแก้วดิ่ว่ะ อย่ามาทำคออ่อน"

"เอ้าโชนนนนน"

"โชนนนน"

"เฮ้ย นั่งแท็กซี่กลับเองนะ พวกข้าไม่ว่างว่ะ"

"เฮ้ยไรว่ะ เพื่อนแต่งงานทั้งที อยู่ฉลองกันก่อนดิว่ะ"

"แฟนข้าบอกให้รีบกลับว่ะ"

"อะไรนักหนาว่ะ"

"เอ็งไม่มีแฟนไม่รู้หรอก"

"เออ กุจะไปมีได้ไง วันๆ ก็ขลุกอยู่แต่กับพวกเมิงเนี่ย ฮึย กลับเองก็ได้ว่ะ"
...

...

...



ผมชิมชางมิน อายุเข้าเบญเพศ ตั้งแต่เกิดมาเคยไม่มีแฟน ตอนนี้เมาหลับบนแท็กซี่

ขณะที่ผมกำลังหลับเพลินๆ จู่ๆ ลุงแท็กซี่ก็ตั้งคำถามทำลายความเงียบ

"รถไฟฟ้านี่เค้าวิ่งตอนกลางคืนด้วยเหรอครับ" ลุงถามหลังจากขับผ่านสถานีรถไฟฟ้าใกล้บ้านผม

"ม่ายยย หรอกค้าบบ ลุงงง เค้าคงซ่อม ไม่ก็ทดสอบรถ ลองเครื่องอะไรทำนองนั้น" ผมเลยตอบตามที่คิด

"อ่่อออ นึกว่าวิ่งทั้งคืนซะอีก ฮ่าๆๆ ซอยหน้ารึป่าวครับ"

"ช่ายยยๆๆ ลุงจอดเลยฮะ อะแล้วนี่ตัง ขอบคุณนะคร้าาาบ" ผมลากสังขารลงจากแท็กซี่




"คุณแม่คร้าาาาบ เปิดตู โหน่ยยยยยยย" ผมร้องเรียกแม่หน้าบ้าน หมาข้างบ้านเริ่มเห่า

"ฮ้าาาาาาาาว คุณลูกกกกกก กลับดึกจังนะ แหมมมมมมม" แม่เริ่มแหนบผม

"หยุดเลยฮะ ผมม่ายยยมีสติเถียงคุณแม่ได้หรอกนะฮะ เอิ๊กกก แหวะ โอ้กกกกกกก" อ้วกพุ่งครับพี่น้องงง

"ชาาาาางมิ๊นนนน" เสียงแม่ผมเอง แฮะๆ หมาเห่าข้างบ้านเบาไปเลยทีเดียว





"ก็เป็นอย่างงี้สิน้าาาาา ถึงไม่มีแฟนกะเค้าซะที เฮ้ออออออ" แม่ห่มผ้าให้ผมหลังจากชำระล้างอ้วกเรียบร้อย

"แจ๊บ แจ๊บบ ไอ่พววกเพื่อนเลว ทิ้งกุไปหมด ช่ายเส่ กุมันไม่มีแฟนนิ งือออออ" ผมละเมอ

"ก็แกเป็นงี้ไง ใครจะเอาแก ฮ่าาาา คุณลูกชายยย" แม่ลูบหัวผม





...


...


แปดนาฬิกา


"ชิบหายแล้ว จะไปทันมั้ยว่ะเนี่ย" ผมหนีบเอกสารเสนองานลูกค้าวิ่งไปสถานนีรถไฟฟ้าใกล้บ้าน

-ครับ อีกสถานีเดียวครับ ครับจะรีบไปครับ-

"ไม่น่าเล๊ยย รู้งี้เมื่อวานไม่ไปซะก็ดี มีแต่เรื่อง เฮ้ออ" ผมถอดหายใจและนั่งหมดแรงรอรถไฟฟ้าถึงที่หมาย

เปลือกตาของผมปิดลงเพื่อพักสายตาและผ่อนคลาย รอให้ถึงที่หมาย แต่จู่ๆ ก็มีวัตถุบางอย่างทิ้งน้ำหนักลงมาบนไหล่ของผม

แล้วเมื่อลืมตาขึ้นหัวกลมๆ ของใครบางคนก็เริ่มขยับหาท่าที่นอนสบาย ผมค่อยๆ หันหน้าไปพินิจพิจารณาไอ้คนขี้เซาที่ไม่รู้สึกตัวว่ากำลังใกล้ถูกผมฆ่า

แต่ว่า...ใบหน้าภายใต้แว่นกันแดดนั้น มันให้ผมต้องชะงัก ไอ้บ้านี่ดูดีเป็นบ้า เล่นเอาผมเผลอเคลิ้มเหมือนโดนมนต์สะกด

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้

/////////////สถานีปลายทาง อินชอน//////////////

"เฮ้ย เวรแล้ว" ผมสะดุ้งเฮือก ลุกพรืด หัวกลมๆ ที่อิงอยู่ที่ไหล่เลยกระแทกพนักที่นั่งเต็มๆ

"อุ๊ยยยยยยย หัวแตกมั้ยเนี่ย อะ..เออ คุณ คุณคือใครครับเนี่ย" มันกุมหัวแล้วเริ่มทำความรู้จัก

"เอออ อ๋อออ ผม คือ ตายห่าน สายแล้ว ไว้คุยกัน บ้านผมอยู่แถวสถานีฮันยาง ไปนะ" ผมรีบวิ่งไปขึ้นรถเมล์ย้อนกลับไปที่นัดพบกับลูกค้า

"ซวยชิบเป๋ง นั่งเลยสถานีได้ไงว่ะเนี่ยย มัวเคลิ้ม หาเรื่องกินแกลบจริงๆ เล๊ยยย ฮึยย"


------------------



"กลับมาแล้วฮะคุณแม่" ผมลากสังขารอันอ่อนปวกเปียกมากองอยู่หน้าบ้าน

"จ้าาา เดี๋ยวแม่ตั้งข้าวให้นะ กลับมาเหนื่อยๆ กินข้าวก่อนสิ มาๆ นั่งๆ"

"เฮอออออออ วันนี้เกือบตกงานแหละฮะแม่" ผมเริ่มบ่น

"ยังไงกันล่ะ"

"ก็ผมนั่งรถไฟฟ้าเลยสถานีน่ะสิฮะ เกือบไปสาย"

"ทำไมล่ะ เมาค้างรึไง ฮะๆๆ" แม่หัวเราะเยาะ

"เปล่าฮะ ผมแค่เจอคนแปลกๆ น่ะ" ผมเริ่มวาดภาพในหัว

"ทำไม คุณลูกเจอเนื้อคู่เหรอค้าาา ตายแล้วๆๆ คุณพ่อบนสวรรค์คงภาคภูมิใจนะ" คุณแม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"แม่ฮะ ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ดีสิ ผมจะได้มีแฟนกับเขาซะที" ผมทำหน้าเซงชีวิต

"ไม่ต้องกลัว แม่จัดไว้ให้แล้ว อาทิตย์หน้าไปกินข้าวนอกบ้านกับบ้านคิมเค้าหน่อยดีกว่าเน้อะ เผื่อลูกจะเปลี่ยนใจ"

"ฮ่าาา ไม่เอาฮะ ผมไม่ยอมแต่งกับคนที่ไม่ได้รักหรอกนะฮะแม่ คอยดูนะ ผมต้องมีแฟนก่อนอาทิตย์หน้าให้ได้ แม่คอยดู" ผมตักข้าวเข้าปากคำสุดท้ายก่อนปลีกตัวไปอยู่คนเดียว

"เฮ้อออออ พูดบ้าอะไรไปว่ะเนี่ย จะเอาแฟนที่ไหนมาว่ะเนี่ย" ผมทึ้งหัวตัวเอง

"โทหาคยูดูดีกว่าเผื่อมันจะช่วยคิดอะไรดีๆ"


-เฮ้ย เอ็งว่างป่ะ ขอคุยอะไรด้วยหน่อย- ผมกรอกเสียงลงโทรศัพท์

-ว่าไง-

-ตอนเอ็งเจอชีวอน รู้ได้ไงว่ะ ว่ามันใช่-

-ก็...มันล่ะสายตาจากมันไม่ได้เลยน่ะสิ แต่ที่สำคัญกว่านั้น เค้าต้องชอบเอ็งด้วยนะ ทำไมไปเจอมารึไง-

-ป่าาาว แค่ศึกษาไว้คนอย่างข้าจะหาเมื่อไหร่ก็หาได้อยู่แล้วว เอออๆ แค่นี้แหละ-


"คนที่ละสายตาไม่ได้งั้นเหรอ...มันมีซะที่ไหนกันเล่าาา คนแบบนั้นน่ะ"


...............................


 
"ผมไปทำงานแล้วนะฮะแม่" ผมตะโกนบอกแม่ก่อนวิ่งไปขึ้นรถไฟฟ้า

"ไปดีมาดีนะลูก"

"ฮ่าาา วันนี้ไม่สาย ค่อยเดินไปดีกว่า อากาศตอนเช้านี่สุดยอดเลยแฮะ ฮ่าาาาาาา" ผมค่อยๆ เดินไปตามทางเท้าอย่างใจเย็น



"คุณ" ใครเรียกว่ะ

"นี่คุณ" เรียกใครว่ะ

"ผมเรียกคุณน่ะแหละ" คนที่เรียกผมโผล่มาจากข้างทาง พร้อมกับแว่นดำ

"นี่คุณ..." ผมชี้

"จำผมได้รึป่าว วันนั้นที่ผม เออ หลับ.."  เกาหัวอย่างเขินๆ

"อ๋ออ เอออ แล้วมาที่นี่ได้ไง" ผมถาม

"เห็นคุณบอกว่าบ้านอยู่แถวนี้นี่นา ก็เลยมารอ ฮ้าาาาาาาว" มันหาว

"งั้นเหรอ แล้วมีธุระอะไร"

"ผมก็แค่..."

"เฮ้ยยย เป็นอะไรไปเนี่ย" มันเซมาหลับคาอกผมเต็มๆ

"ตื่นๆ ตื่นดิว่ะ ชิ บ้าเอ้ยยย เอาไงดีเนี่ย" ผมแบกไอ้้บ้าที่ไหนไม่รู้กลับบ้าน



"แม่ฮะ เปิดประตูที"

"อ้าวว ทำไมกลับมาอีกล่ะ แล้วนั่นใครล่ะน่ะ"

"อย่าเพิ่งถามเลยฮะ พาไอ้บ้านี่เข้าบ้านก่อนดีกว่า ผมต้องไปทำงานด้วยเดี๋ยวจะสาย"

หลังจากพามันเข้าไปนอนในห้องผมเรียบร้อยผมก็สั่งเสีย

"ฝากแม่ดูแลเขาด้วยนะฮะ พอตื่นแล้วบอกเขาด้วยว่าผมไม่ได้ติดใจจะเอาเรื่องอะไรกับเหตุการณ์วันนั้น"

"แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะลูก" แม่พยายามคาดคั้น

"ไม่มีอะไรหรอกฮะ ผมต้องรีบไป ฝากด้วยนะฮะแม่" ผมวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วเพราะใกล้สายเต็มที



"มันต้องมีอะไรแน่ ชางมินลูกอย่ามาปิดแม่เลยดีกว่า" แม่เริ่มจินตนาการ




"อือออออออ สบายจัง... อืออ เฮ้ยย" ยุนโฮสะดุ้งตื่นบนที่นอนของชางมิน

"ที่ไหนเนี่ย เตียงนอน ห้องนอน มันไม่ใช่ของเรานี่หว่าา" ยุนโฮเกาหัวอย่างงงๆ

"ก็ไม่ใช่น่ะสิ" แม่ชางมินเปิดประตูห้องเข้ามา

"คุณคือใครครับ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง"

"ลูกชายฉันพาคุณมาน่ะสิ ฉันเองต้องถามคุณเหมือนกันว่าเป็นอะไรกับชางมินถึงได้ลากกันมาอย่างงี้"

"ชางมิน เขาชื่อชางมินเหรอครับ"

--นี่แกโด้ลูกชายชั้นทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ชื่องั้นเหรอฮ่าาา-- (ความคิดแม่) *โด้ หมายถึง หลอกฟัน

"แล้วจะบอกได้รึยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น" แม่เริ่มซักต่อ

"คือ พอดีวันนั้นผมง่วง เลยหลับไป พอตื่นมา ผมก็ทำให้ชางมินลูกคุณต้องเดือดร้อน ถึงเค้าจะไม่ได้ให้ผมรับผิดชอบอะไร
แต่ผมก็รู้สึกผิดอยู่ดี แล้ววันนี้ผมก็ทำให้เค้าต้องเดือดร้อนอีก...ผมก็เลย"

"พอได้แล้ว ฟังแล้วชั้นจะเป็นลม"

--ทำไมชางมินมันใจง่ายอย่างงี้นะ แถมไม่ให้เค้ารับผิดชอบอีก--

"คุณจะรับผิดชอบยังไง แล้วทำงานทำการอะไร เป็นลูกเต้าเหล่าใคร มีเงินในบัญชีเท่าไหร่" คุณแม่ซักยาวว

"ผมชอง ยุนโฮ เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลชอง ที่บ้านทำธุรกิจอสังหาฯ ตอนนี้ผมเป็นวิศวกรรถไฟฟ้าครับ ว่าแต่มันเกี่ยวอะไรกับที่ผมมาที่นี่ด้วยล่ะครับ" ยุนโฮตอบทั้งๆ ที่ยังงงๆ

"อืมม.."

--ใช้ได้นี่หว่าา ลูกชายแม่นี่ตาแหลม อย่างงี้ต้องจับให้อยู่หมัด--

"ชางมินน่ะเขาเสียใจมาก สิ่งที่เขาเสียไปวันนั้นจากที่ฉันสังเกตลูกน่ะ เขาซึมไปเลย" คุณแม่เริ่มใส่สี

"อย่างงั้นหรอครับ แล้วผมควรทำยังไง" ยุนโฮเริ่มหน้าเสีย

"เอางี้นะ คุณก็รอคุยกับเขาเองแล้วกัน เย็นๆ ชางมินก็กลับ แต่ฉันว่าเอานี่ไปด้วยดีกว่า เผื่อเขาไม่ยอมคุยด้วย" คุณแม่ยื่นเบอร์โทรศัพท์ลูกชายให้ยุนโฮ

"นี่มัน.." ยุนโฮรับมาอย่างงงๆ

"วันนี้ฉันว่าจะออกไปเม้าท์กับเพื่อนหน่อย คุณก็คอยเปิดประตูบ้านให้ชางมินด้วยล่ะ ไปล่ะ"





สี่ทุ่ม


"แม่ฮะ เปิดประตูหน่อยย ผมไม่ไหวแล้วว ง่วงจนอยากจะตาย" ผมโซเซอยู่หน้าบ้าน

แกร๊กๆ

"แม่ฮ่าา ช่วยด้วย คร่อก" ผมสลบเหมือดโผลเข้ากอดแม่

"คงทำงานเหนื่อยล่ะสิ" ยุนโฮบ่นเบาขณะที่แบกคนบ้างานเข้าบ้าน

"แม่ฮะ ผมเหนื่อยมากเลย เมื่อไหร่ผมจะมีความสุขซะที ทำไมผมต้องถูกเพื่อนทิ้งทุกที ผมอยากทำงานให้ตายไปเลย แม่ว่าดีมั้ยฮะ" ผมละเมอเพ้อบ่นบ้าบอคอแตก

"ดีแน่ แต่คุณควรพักผ่อนจะดีกว่านะ อะนอนซะ" ยุนโฮวางชางมินลงบนเตียง

"แจ๊บๆ งืมม" ชางมินขยับตัวหาท่านอนที่สบายที่สุด

"ไทค์มันแน่นไปนะ มาผมแกะให้ ขอโทษนะ" ยุนโฮเริ่มคลายไทค์ของชางมินออก และเป็นจังหวัดเดียวกับที่คุณแม่กลับถึงบ้าน และเห็นภาพสุดสยิวกิ้ว

"ทำอะไรน่ะ" คุณแม่แผดเสียง


"อะไรกันฮะแม่ งือออ....เฮ้ยยย คุณ"  ผมลืมตาตื่นขึ้น และพบคนที่ผมคุ้นหน้า

"นี่มันในบ้านนะ ต่อหน้าต่อตาฉัน ยังกล้า...เฮ้ออ จะเป็นลม"   --ฉันต้องรีบรวบหัวรวบหาง ไม่งั้นชางมินต้องขึ้นคานแน่-- (ความคิดแม่)

"คือ ผมแค่..." ยุนโฮอึกอัก

"ทำถึงขนาดนี้ ยังบอกว่าแค่อีกเหรอ เฮอะๆ"

"มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ผมงงไปหมดแล้ว แม่ฮะ ว่าไงคุณ" ผมหันหน้าไปมา

"ไม่ต้องสงสัยเลยไอ่ลูกตัวดี ถ้าแกไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว แม่คงไม่ต้องมาปากเปียกปากแฉะอย่างงี้หรอก" แม่แสร้งทำฉุนเฉียว

"ฮ่าาาาา"

"ฮ่าาาาา"

"แม่พูดถึงอะไร ปล่อยเนื้อปล่อยตัวอะไรกัน ผมกับไอ่นี่อะน่ะ" ผมเถียงสุดตัว

"ใช่ครับ เมื่อกี้ผมแค่แกะไทค์ให้ เขาจะได้นอนสบาย ก็แค่นั้น" ยุนโฮเริ่มอธิบาย

"แล้วเราก็แค่บังเอิญเจอกันบนรถไฟฟ้า..." ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง

"ครับเรื่องมันก็เป็นอย่างงั้น ผมเลยมาเพื่อขอโทษเรื่องวันนั้น แต่เราก็คลาดกันทุกที" ยุนโฮอธิบายเป็นระวิง

"ตกลงว่าฉันเข้าใจผิด"

"ฮะ"

"ครับ"



//นี่คุณลูก แต่แม่ว่า ผู้ชายคนนี้โอเคเลยน้าา ไม่สนซะหน่อยเหรอ// แม่ส่งกระแสจิตมาให้ผม

//สนมันก็สนอยู่หรอกฮะ แต่ถ้าเขาไม่ได้ชอบผมมันจะมีประโยชน์อะไร ฮะแม่// ผมส่งกระแสจิตกลับไป



"เอออ นี่ แต่ฉันว่าลูกของฉันก็มัวหมองนะ คุณควรรับผิดชอบ"

"ครับ ผมยินดีรับผิดชอบ"

"แต่แม่ฮะ"

"ด้วยการเป็นแฟนกับชางมินเป็นเวลา 3 เดือน" แม่ยื่นเงื่อนไข

"ฮ่าาาา"

"ไม่ต้องฮ่าา เลยลูก แม่น่ะรู้นะว่าลูกต้องทนเหงามาตลอด ถูกทิ้ง เพราะเพื่อนๆ ต่างมีคู่ ในเมื่อเขาอยากรับผิดชอบ มันก็ไม่ได้เสียหาย รึว่าคุณมีแฟนแล้ว ว่าไง" แม่หันไปถามยุนโฮ

"ไม่ครับ ไม่มี" ตอบอย่างหน้าตาเฉย

"งั้นก็ไม่ขัดข้องล่ะสิ แค่ลองศึกษากันไป หลังจาก 3 เดือน สิ้นสุดเงื่อนไข ก็ต่่างคนต่างไป ชางมินถึงมันจะเป็นความสุขชั่วคราวแต่แม่ก็อยากให้ลูกมีความสุขนะ" แม่กอดผม

"ถ้ามันจะทำให้ผมชดเชยความผิดได้ผมก็ยินดีครับ ว่าแต่นี่กี่โมงแล้วครับ" ยุนโฮเริ่มลุกลี้ลุกลน

"เที่ยงคืน" ผมตอบ

"งั้นผมต้องไปทำงานแล้วล่ะครับ ไว้ผมจะโทหานะครับ ไปนะครับคุณน้า" ยุนโฮโค้งอย่างสุภาพ

"ฮ่าาา โทอะไร เฮ้ยย รึว่า.. แม่" ผมหันไปค้อนแม่

"ไม่รู้น้าาา แม่เปล่าซะหน่อย" แม่ทำเนียน








"มันอะไรกันน้า มันแปลกจริงๆ ตั้งแต่เจอไอ่บ้านั่น โอยปวดหัว" ผมนอนกลิ้งไปมาบนที่นอน

"นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปทำงานด้วย ทำงานๆๆๆ จะได้ลืมเรื่องบ้าๆ" ผมปิดเปลือกตาตัวเองลง

ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆ

"ข้อความใครว่ะ เบอไม่คุ้นแฮะ"

,,,,,,,,,,,,วันนี้ผมสนุกมากเลย แม่คุณตลกดีนะ ถึงจะแค่สามเดือน แต่ผมจะไม่ให้เวลาที่มีสูญเปล่าแน่ ^^  ผมไปทำงานก่อนล่ะ นอนเผื่อด้วยนะ   ยุนโฮ,,,,,,,,,,

"ฮึๆ ไอ่นี่แปลกจริงๆ ด้วย ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ว่ะ แต่ก็ช่างเหอะ แค่สามเดือน ลองดูก็ไม่ได้เสียหาย เผื่อฟลุค"

"ฮึยย บ้าน่า คิดไปถึงไหนว่ะเนี่ย นอนๆๆ" ผมเริ่มทะเลาะกับตัวเอง



 
ฮม. เรื่องนี้จะเป็นละครมากๆ อย่ายึดความจริงเด็ดขาด อะไรๆ มันจะดู งงๆ บังเอิญๆ เกินความเป็นจริง แต่จุดเริ่มเรื่องบนแท็กซี่ เจอมาเองเลยเอามาโยงกัน เออ ก็ออกมาเป็นเรื่องได้ ใครคิคถึงผลงานฟิคของข้าพเจ้า เอาไปอ่านกันขำๆอ่านแล้วเม้นจะเป็นพระคุณมาก หรือหากไม่ไหวจริงๆ ขอคำขอบคุณก็ยังดีเน้อะ คนแต่งจะได้มีกำลังใจแต่งมาให้ยลได้อีก

รักคนอ่านแล้วเม้น รักโฮมิน

ผลงานอื่นๆ ของ shiming

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 mina
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 13:32
    สนุกดี....ชอบจัง ดูงงๆกันทั้งคู่แต่น่ารักดีค่ะ ชอบ

    homin fighting
    #2
    0
  2. วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 13:53
    เรื่องน่ารักจังค่ะ ทั้งโฮทั้งมินดูง่วงๆ งึนๆ กันตลอดเวลา
    ใช้ชีวิตกันได้ไม่มีสติกันเลยนะ 555+
    แต่ในที่สุดก็ได้ทดลองคบกันตามแผนการของคุณแม่ เยี่ยมไปเล้ยยย
    แถมพี่ยุนดูเหมือนจะชอบๆนุ้งมินอยู่ด้วยล่ะมั้งเนี่ย
    คิดแล้ว เขิล >//<
    #1
    0