ม่านลวงซาตาน สนพ. สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 98 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ค. 60

“ใครจะไปรู้ละพ่อว่ากวีจะรวยแบบนี้ นอกจากเป็นเจ้าของไร่นี้แล้วก็ยังเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทที่ฉันไปฝึกงานอยู่ ถ้ารู้ฉันก็คงจับเขาให้อยู่หมัด ไม่โง่ปล่อยไปให้นังม่านหรอก”

“ถามจริงๆ เถอะนังเนตร แกรักนายจริงๆ หรือรักเพราะเขารวยกันแน่”

“ก็” หญิงสาวพูดอะไรไม่ออกกับคำถามแทงใจดำของพ่อ เพราะถ้ากวีไม่รวยขึ้นมา สองตาเธอคงไม่นึกอยากจะแล ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยพบกับความสุขสบาย ขนาดแม่ยังทิ้งเธอกับพ่อไปเพราะทนลำบากไม่ไหว พ่อต้องหอบหิ้วเธอไปทำงานก่อสร้างด้วย ปีหนึ่งๆ ก็ย้ายที่บ่อยๆ ทำให้เธอเรียนไม่เป็นหลักแหล่ง กว่าพ่อจะอยู่ตัวได้ทำงานเป็นที่เป็นทางก็ตอนเธอเรียนมัธยม

แร้นแค้นทำให้เธอเกลียดและกลัวความจนที่สุด

“ว่าไง”

“เอ๊ะ  พ่อจะมาคาดคั้นฉันไปทำไมเล่า ฉันบอกว่ารักนายของพ่อก็รักสิ ไม่เอาแล้วฉันไปนอนดีกว่า” หญิงสาวปิดปากหาว หมู่นี้เธอง่วงนอนตลอดเวลา ออกแรงทำอะไรก็เหนื่อย ความลำบากชีวิตคนท้องมันน่าโมโหชะมัด

“อะไรกัน แกเพิ่งตื่นมาได้สองสามชั่วโมง เฮ้อ

“บ่นอะไรนักหนาพ่อ เดี๋ยวฉันก็กลับกรุงเทพฯ ซะหรอก”

“เออ ไม่บ่นก็ได้ นอนมากๆ แบบนี้สิ ตอนนี้แกถึงได้อ้วนขึ้นตั้งเยอะ” มนตรีตัดบทแล้วเดินถือจอบออกไป นิลเนตรหาวหวอดๆ ไปตลอดทาง พอไปถึงระเบียงหน้าบ้านก็ทิ้งตัวลงนอน ไม่นานก็หลับสนิท

 

ม่านดาวเข้าเมืองเพื่อไปซื้อของมาตกแต่งห้องให้กับแม่และย่าของกวี งานนี้เธออยากทำด้วยตัวเอง เผื่อว่ามันจะทำให้ท่านเมตตาเธอบ้าง เธอนั่งรถกระบะออกมาพร้อมป้ามวลที่จะออกไปตลาดในทุกเย็น แต่มาได้ครึ่งทางรถที่นั่งมาก็กระตุกและดับไปเสียเฉยๆ

นายจอน คนงานที่ขับรถมาให้รีบลงไปดู เขาสบถหยาบคายออกมาหลายคำเมื่อรถด้านคนขับแบนมากจนไปต่อไม่ได้ บนล้อมีตะปูดอกใหญ่เสียบคาอยู่

“บ้าเอ๊ย”

“มีอะไรพี่จอน” ม่านดาวเลื่อนกระจกรถลงมาถาม

“เหยียบตะปูครับ ยางแบน”

“อ้าว” ม่านดาวทำจมูกย่น “ออกมาจากไร่ตั้งไกลแล้วด้วย แย่จัง”

“เดี๋ยวผมโทรศัพท์ให้คนงานเอารถมาเปลี่ยนครับ”

“คงต้องอย่างนั้น”

รถที่แล่นตามหลังมาบีบแตรและจอดลง นายจอนเอี้ยวตัวมามองแล้วหันไปบอกม่านดาว

“คุณจตุภาค เจ้าของรีสอร์ตปางดาวครับ”

เจ้าของรถลงมาจากรถ ตรงเข้าซักถามเหมือนคนมากน้ำใจ ทั้งที่นายจอนรู้ดีว่าจตุภาคกับเจ้านายเขาไม่ค่อยจะกินเส้นกันเท่าไรนัก

“รถเป็นอะไร”

“เหยียบตะปูครับ”

จตุภาคส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้ม่านดาวพร้อมพิจารณาใบหน้าของเธอไปด้วย ม่านดาวสวยน้อยกว่านิลเนตรมากแต่ในตัวเธอมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดสายตาให้เขาไม่อยากละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ

“จะไปไหนกันหรือครับ”

“จะไปตลาดค่ะ”

“ผมกำลังจะไปพอดีเลย ติดรถผมไปไหมครับ”

“เอ่อ” ม่านดาวลังเล อยากจะซื้อของให้เสร็จในวันนี้เพราะอีกแค่สามวันแม่กับย่ากวีก็จะมาที่นี่แล้ว เธอกลัวว่าตัวเองจะจัดห้องให้ท่านไม่เสร็จ แต่จะให้ไปกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ซ้ำยังรู้จักกันวันแรกเธอก็ไม่กล้าเหมือนกัน “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวคนงานจะขับรถมาเปลี่ยน”

“ออกมาไกลถึงยี่สิบกิโลเมตรแล้วนะครับ กว่าจะถึงจะมืดค่ำตลาดวายเสียก่อน ไปกับผมดีกว่า ป้ามวลเองก็รู้จักผมดี ใช่ไหมครับป้ามวล”

“ค่ะ” ป้ามวลยิ้มแห้งๆ ไม่อยากจะไปกับจตุภาคเท่าใดนักแต่อาหารในครัวก็หมดหลายอย่าง นางหันมามองหน้าม่านดาวเป็นเชิงปรึกษา จตุภาคจึงตัดสิน

“งั้นให้คนงานชายของคุณไปด้วยสิครับ”

ม่านดาวเห็นเขาอาสามาขนาดนั้นก็เกรงใจ หันมามองหน้าป้ามวลแล้วเป็นคนตัดสินใจ

“ตกลงค่ะ”

หญิงสาวลงจากรถพร้อมป้ามวล นายจอนจึงโทรศัพท์บอกคนงานคนหนึ่งให้มาจัดการกับรถเจ้าปัญหา แต่เขาก็ไม่สบายใจนักที่จะต้องออกไปกับจตุภาคที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับกวีอยู่หลายเรื่อง เพราะกิจการรีสอร์ตของกวีทำทีหลังแต่กลับได้รับเสียงชื่นชมจากผู้คนมากกว่า

“รบกวนด้วยนะคะ”

“ผมเต็มใจที่สุดครับ ยังไงก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ผมเองก็มีธุระที่กาดอยู่แล้ว ว่าแต่คุณ

“ม่านดาวค่ะ”

“ผมจตุภาคครับ เรียกผมสั้นๆ ว่าภาคก็ได้”

“ขอรบกวนด้วยนะคะ แต่ขากลับฉันจะให้คนงานที่ไร่มารับ”

“เอาเป็นว่าถ้าผมทำธุระเสร็จเร็ว ผมจะโทรศัพท์เข้ามาถามคุณก่อนว่าซื้อของเสร็จหรือยัง ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณไว้ด้วยนะครับ” จตุภาคบอก

 ม่านดาวอึดอัดใจที่จะให้เบอร์โทรศัพท์กับผู้ชายคนอื่นทั้งที่ตัวเองแฟนอยู่แล้ว แต่สีหน้าซื่อๆ ของเขาที่ดูจะเต็มไปด้วยความหวังดีทำให้เธอเกรงใจ

“เอ่อ”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

271 ความคิดเห็น