ทัณฑ์รัก เทพบุตรร้อยเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 188,266 Views

  • 169 Comments

  • 1,160 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,786

    Overall
    188,266

ตอนที่ 10 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

“ยืนบื้ออะไรเล่า”

 พนักงานที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ยกมือมาปิดปากตัวเอง รวมทั้งคนที่อยู่แถวนั้นด้วย

“เป็นอะไรกัน ทำหน้าเหมือนเห็นผี หรือฉันลืมรูดซิป” เธอก้มลงมองสำรวจตัวเองก็เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี มีแค่ผมที่ฟูไปหน่อยเท่านั้นเอง “ไม่นี่นา”

อรจิราตีแขนกำยำนั่นแรงๆ อีกหน “จัสติน ลืมเอาปากมาด้วยหรือไง ทำอะไรเของแกเนี่ย”

หญิงสาวคว้าหมับเข้าที่แขนคนตรงหน้าแล้วกระชากให้หันมา พอเห็นหน้าเขาเท่านั้นเธอก็เข่าอ่อน รู้สึกเหมือนกระดูกทุกส่วนโดนบดเป็นผง ตอนนี้ให้เธอลืมรูดซิปให้คนเห็นทั้งรถไฟมาทำงานยังจะดีเสียกว่า

“คะคุณคอร์ลฟอร์ด!

ตาคมกริบของแฮร์ริสัน กวาดมองใบหน้าที่ซีดไม่ต่างจากกระดาษแช่น้ำของเธอด้วยสายตาน่ากลัว อรจิราผงะถอยไปหลายก้าวด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนี้ ตรงที่ปกติเพื่อนเธอมักจะมายืน แถมวันนี้เขายังไม่มีเจนเซนกับบอดีการ์ดติดตามอีก

โอ๊ยขอผ้าคลุมล่องหนให้เธอสักผืนได้ไหม หรือที่เลวร้ายกว่านั้นก็ขอยานอนหลับสักกำก็ได้ เธอจะได้ไม่ตื่นขึ้นมาเห็นตาวับๆ ของเขา

 

แฮร์ริสันมองจ้องหน้าซีดๆ ของแม่พนักงานสาวจอมซุ่มซ่ามของเขาด้วยสายตาน่ากลัวกว่าทุกที เพราะเจ้าหล่อนบังอาจมาตีแขนเขาแรงจนแสบไปตั้งสองหน แถมยังหาว่าเขาเป็นพวกปลาทองความจำสั้นที่ไม่น่าจะจำได้ว่าเมื่อวานไล่เธอออกไปแล้ว

“นี่เธอยังอยู่งั้นเหรอ” เขาย้อนถามเสียงเข้ม อันที่จริงเขาจำไม่ได้จริงๆ นั่นแหละว่าเมื่อวานเจ้าหล่อนทำเค้กเปื้อนกางเกงเขา ทำเขาหงุดหงิดจนไล่คนออกง่ายๆ แต่เมื่อคืนแพตตี้ก็ทำให้เขาอารมณ์ดีมากพอจะทำลืมๆ เรื่องนี้ไปซะ แต่เป็นหล่อนเองนั่นแหละที่มาสะกิดมันเข้า

เขาเห็นเธอหลับตาแล้วลืมขึ้น ส่งยิ้มแหยๆ มาให้พร้อมกับค้อมศีรษะลนลานขอโทษขอโพยอยู่หลายครั้ง ท่าทางตกใจ แต่ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อน

“ขอโทษค่ะคุณคอร์ลฟอร์ด คือฉันนึกว่าคุณเป็นเพื่อนฉัน”

“ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น แต่ถามว่าเธอยังอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?” แฮร์ริสันมองคนที่ตัวเล็กกว่าเขามากตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า จากชุดฟอร์มที่ใส่แล้ว ไม่น่าจะมาเพื่อเก็บของ

“คุณเจนเซนให้ฉัน” อรจิราขยับปากเหมือนจะพูดอะไรแล้วหุบลงไปใหม่ก่อนตัดสินใจพยักหน้ารับ “ค่ะ ฉันจะออกตามที่คุณสั่ง ฉันผิดเอง ขอโทษอีกครั้งนะคะ”

หญิงสาวหมุนตัวออกไป จัสตินที่ได้ยินพนักงานคนอื่นพูดกันเรื่องนี้จึงรีบวิ่งหน้าตั้งออกมาทันตอนที่แฮร์ริสันทำท่าจะเขมือบเพื่อนเข้าพอดีจึงวิ่งกระหืดกระหอบมาหา

“จูน”

“ฉันคงได้ทำงานร่วมกับแกวันนี้วันสุดท้ายแล้ว”

“พระเจ้า!” จัสตินอุทานเสียงดัง พอนึกได้ว่าร่างสูงที่ยืนใกล้ๆ อรจิราเป็นคนออกคำสั่งก็สะดุ้ง ขยับหน้ามากระซิบถามเบาๆ

“แกทำอะไรเข้าล่ะ ถึงได้โดนดี”

“ฉันนึกว่าเป็นแกก็เลยกระชากแขนเขามา” หญิงสาวกระซิบตอบ แฮร์ริสันปรายตามองก็พอดีกับที่เจนเซนเดินเร็วๆ เข้ามาหา ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารที่ลืมเอาไว้จึงขอตัวกลับขึ้นไปเอาในห้องทำงานของแฮร์ริสัน พอเขามาถึงแล้วเห็นหน้าซีดๆ ของอรจิราก็พอเดาออกว่าน่าจะเป็นเรื่องเมื่อวาน


+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

0 ความคิดเห็น