จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,869 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52

    Overall
    54,869

ตอนที่ 34 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ก.ย. 59

มือไวเท่าความคิด เพราะมันเตรียมกระชากผ้าคลุมหน้าขึ้น ทำให้ริมฝีปากของเขาเคลื่อนออกพร้อมๆ กับที่สติสัมปชัญญะของเธอกลับคืน สไบนางผลักร่างหนาที่ไม่ทันตั้งตัวให้พ้นจากตัวเธอแล้วผุดลุกขึ้น มือเรียวถูริมฝีปากตัวเองจนเจ็บระบม

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของเธอฟาดไปบนใบหน้าคร้ามคม หยาดน้ำตาพรั่งพรูจนผ้าคลุมเปื้อนเป็นวง ราจี๊ฟมองตามอย่างรู้สึกผิด เพราะไม่คิดว่าคนที่ผ่านการศึกษามาจากโลกตะวันตกอย่างเธอ จะไม่เคยจูบกับใคร จากรสจูบเงอะๆ งะๆ ของเธอเมื่อครู่ ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง เธอก็คงเล่นละครได้สมจริงมาก

“ลัยลา ผม

“ฉันจะกลับบ้าน” หญิงสาวเสียงห้วน ไม่รอให้เขาเอ่ยปากขอโทษ เธอก็วิ่งหนีออกไปด้วยความอับอาย ในขณะที่ชายหนุ่มวิ่งกรวดมาไม่ลดละ

“ลัยลา ไม่ใช่ทางนั้น” เขาพยายามตะโกนตามหลัง ทว่าหญิงสาวโกรธจนไม่ฟังอะไร โกรธเขาที่บังอาจล่วงเกินเธอ โกรธตัวเองที่เผลอตอบสนองเขาออกไป ทั้งที่เขาเป็นคู่หมั้นของลัยลา

หากลัยลารู้เข้า จะว่าอย่างไร

“ฉันเกลียดคุณ คุณมันคนฉวยโอกาส” เมื่อด่าภาษาพื้นเมืองไม่ถนัด เธอจึงตอบโต้ด่าทอเขาเป็นภาษาอังกฤษแทน เขาวิ่งตาม แต่เธอเองก็วิ่งเหยียดสุดฝีเท้าไม่ลดละ  แต่มันไม่ใช่ทางกลับบ้าน เธอไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน รู้แต่ว่าวิ่งมาไกลเกินกว่าจะนึกถึง เมื่อนึกได้เธอก็ไม่เห็นราจี๊ฟเสียแล้ว

ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาแทนที่ความโกรธ เมื่อเจอแต่ท้องทะเลทรายเวิ้งว้างท่ามกลางความมืดมิด มีแค่ดวงจันทร์ดวงเดียวให้แสงสว่าง แต่มีร่างของเธอยืนอยู่คนเดียว

ราจี๊ฟคุณอยู่ไหน ช่วยฉันด้วย

นาทีนี้เธอปรารถนาจะเห็นร่างสูงของเขาเป็นอันดับแรก อย่างอื่นเธอขอโยนทิ้งมันไปข้างหลัง ตอนนี้เธอจะยังตายไม่ได้ ตราบที่ยังไม่รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงเป็นใคร

“ราจี๊ฟ คุณอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ คุณเป็นคนพาฉันมา ทำไมไม่รับผิดชอบ” หญิงสาวตะโกนก้อง พร้อมกันนั้นหยาดน้ำตาก็พรั่งพรูด้วยความหวาดกลัวแล้วกล่าวโทษเขาในใจ ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่เป็นคนวิ่งหนีมาโดยไม่คิดจะฟังเสียงร้องห้ามของเขา

สไบนางร้องไห้โฮ ทรุดตัวลงนั่งกับผืนทรายอย่างหมดแรง เพราะไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปทางใด เพราะเบื้องหน้าคือความมืดมิด เธอเคยได้ยินมาว่าในทะเลทราย นอกจากจะมีความงดงาม มีมนต์ขลังอันน่าทึ่งแล้ว ยังแฝงไปด้วยอันตรายอย่างน่ากลัว มีนักท่องเที่ยวเอาชีวิตมาทิ้งมากต่อมากแล้ว อยู่ท่ามกลางทะเลทรายร้อนๆ ไม่มีทั้งอาหารและน้ำ ใครเล่าจะมีชีวิตอยู่ได้

หึเขาเกิดและโตที่นี่ เขารู้จักทางมีหรือจะตามเธอมาไม่ถูก ขาก็ยาวกว่าเธอ มีหรือจะวิ่งตามเธอไม่ทัน เขาตั้งใจฆ่าเธอปิดปาก จะได้ไม่ไปฟ้องผู้ใหญ่ให้เอาเรื่อง

“ไอ้ผู้ชายใจร้าย!” สไบนางตะโกน มีเสียงสะท้อนของตัวเองกลับไปกลับมา

“ถ้าผมใจร้าย คงไม่ตามคุณมาให้เมื่อย” เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ส่งผลให้ร่างบางหันขวับไปยังที่มาของเสียงทันที ดวงตาคู่งามเบิกกว้างอย่างไม่คาดฝันพร้อมกันนั้นก็โผเข้ากอดเขาด้วยความดีใจ เพราะเมื่อครู่นี้เธอหวาดกลัวแทบบ้า

“ราจี๊ฟ”

ร่างบางตัวสั่นในอ้อมกอด ชายหนุ่มจึงถือวิสาสะกอดอยู่อย่างนั้น เกือบจะเผลอจูบไปบนเปลือกตาที่ชุ่มด้วยหยาดน้ำตาแล้วเชียว แต่เพราะเขาเธอถึงวิ่งร้องไห้เตลิดมาแบบนี้ทำให้เขาต้องยับยั้งชั่งใจ เธอไม่มีวันรู้หรอกว่าความต้องการของผู้ชาย หากไม่ได้รับการระบายออกมันทรมานแค่ไหน      

“กลับกันเถอะ คนที่บ้านคุณคงกระวนกระวายใจแย่แล้ว” เขาผลักร่างเธอให้ออกห่าง ทำให้หญิงสาวรู้ตัว หากเป็นเวลากลางวันและไม่ได้อยู่ท่ามกลางความมืด เขาคงเห็นใบหน้าของเธอแดงจัดไม่ต่างจากผลไม้สุกงอม เพราะคราวนี้เธอเป็นคนโผเข้ากอดเขาไปเต็มรัก

หญิงสาวเดินไปพร้อมกับเขา หากไม่กี่ก้าวก็หน้านิ่ว ชายหนุ่มก้มมองตาม เท้างามเปลือยเปล่าข้างหนึ่ง มีข้างเดียวที่สวมรองเท้าแตะสาน มันคงหล่นกลางทางตอนที่เธอวิ่งมา เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ เธอเองก็เจ็บจนยืนไม่ไหวจึงต้องนั่งลงกับพื้น

ราจี๊ฟพลิกฝ่าเท้าของเธอขึ้น เลือดไหลอาบมาตามง่ามเท้า บาดแผลไม่ลึกมากแต่ก็สร้างความเจ็บปวดให้เธอไม่น้อย ชายหนุ่มฉีกชายแขนเสื้อคลุมตัวเอง เป่าทรายออกให้แล้วพันห้ามเลือด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 Honey (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 09:43
    อัพผิดหรือเปล่า
    #4
    0