☔ nielong ☔ ดินแดนของนมอุ่น

ตอนที่ 1 : When we first met : ฝนหลงฤดู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ก.ย. 60


When we first met  : ฝนหลงฤดู







P r o l o g u e 
แด่ … ดอกแดนดิไลอ้อนในวันฝนตก







ฝนน่ะ… เป็นอะไรที่เอาแต่ใจ



ฤดูฝนในประเทศไทยกินเวลาตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคมยาวไปจนถึงตลอดเดือนตุลาคม เป็นเวลาเกือบครึ่งปีที่มนุษย์เราต้องทนกับการซักผ้าไม่แห้ง หรือเสี่ยงตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับบ้านทั้งๆที่เช้าวันนั้นท้องฟ้าแจ่มใสดี


บางครั้งบางคราว ไม่ใช่ฤดูตัวเองแท้ๆแต่ฝนก็ยังตก

อย่างตอนนี้ไง


ผมชื่อ เดือนธันวา ที่มาก็ไม่ได้สลับซับซ้อนอะไรมากเพราะผมเกิดเดือนธันวาแม่ก็เลยตั้งชื่อตามเดือนเกิด แต่แม่ว่ามันยาวไปหน่อยก็เลยเรียกผมอีกชื่อว่าน้องแดน และตอนนี้ผมกำลังติดแหง็กอยู่ที่ป้ายรถเมล์มาร่วมชั่วโมงกว่าเพราะฝนหลงฤดูในเดิอนเมษา


ปีนี้ผมอายุ 19 ปีแล้ว ตอนนี้ก็เรียนมหาลัยที่นับว่ามีชื่อเสียงในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ความรู้สึกตอนวินาทีที่ผลประกาศออกแล้วผมกรอกรหัสตัวเองลงไปยังสดใหม่อยู่ในความทรงจำ แม่ถึงกับร้องไห้ตอนที่เห็นรายชื่อที่ท่านเป็นคนตั้งเองกับมือบนหน้าเว็บ เพราะตอนม.ปลายผมไม่ใช่เด็กดีเท่าไรนักจนท่านเป็นห่วงอนาคตผมมาตลอด


ช่วงม.ปลายน่ะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ จะเข้าร่องเข้ารอยหรือหลุดวงโคจรก็เสี่ยงกันช่วงนี้นี่แหละ และผมเองก็เป็นหนึ่งคนที่เลือดวัยโจ๋ในร่างมันพลุ่งพล่าน คำพูดของผู้ใหญ่เหมือนเสียงกระซิบจากที่ไกลๆสำหรับผมตอนนั้น ผมติดเพื่อน กินเหล้า สูบบุหรี่ ทะเลาะวิวาท และแม่คงจะตีผมแน่ๆหากรู้ว่าผมทำอะไรกับเด็กผู้หญิงพวกนั้นบ้าง ในตอนนั้นน่ะผมเก่งชะมัดเรื่องสร้างน้ำตาให้คนอื่น ไม่แน่บางที หยดน้ำตาที่ถูกสร้างขึ้นโดยผมอาจจะมากพอๆกับปริมาณน้ำฝนที่กำลังตกอยู่ตอนนี้ก็ได้


ช่วงนั้นผมเป็นเด็กเกเร ไม่ใช่คนดีอะไร—ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ แต่ผมกำลังพยายาม ผมกำลังพยายามเติบโตขึ้น เพราะผมรู้ว่าผมต้องแข็งแรงเพื่อแบกรับสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ


ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เหมือนหม้อต้มหมึกกำลังเดือดปุด สายฟ้าลำนึงพาดผ่านอยู่ไกลๆ จำได้ว่าครั้งหนึ่ง คู่ควงสักคนของผมเคยบอกว่าผมน่ะเหมือนพายุ 


อันตรายถึงชีวิต แต่ช่างทรงเสน่ห์


หล่อนบอกว่าผมน่ะเป็นยาพิษที่ถูกฉาบไว้ดวยพรแห่งความเย้ายวน มันดึงดูดผู้คนให้เข้าหา ซึ่งกว่าจะรู้ตัวอีกที หัวใจก็ถูกบดขยี้อยู่ในลมคลั่งนั่นแล้ว


ผมในตอนนนั้นบอกว่า เธอควรไปเป็นนักเขียนนิยายซะ แล้วหล่อนก็หัวเราะ ขยิบตาและบอกผมว่า ถ้าอย่างนั้นนายคงจะเป็นตัวเอกนักหักอกในเรื่องของฉัน พระเอกแสนใจร้ายที่ฉันจะเขียนจุดจบให้ตายอย่างโดดเดี่ยวในบั้นปลายชีวิต


ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนแช่งชะมัด แต่ก็ขี้เกียจจะปฎิเสธความจริง


บางทีตอนนี้เธออาจจะกำลังเขียนเรื่องราวของผมผ่านพริกผ่านเกลืออยู่ก็ได้ ก็ผู้หญิงน่ะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีระบบความคิดซับซ้อนอย่างกับอะไรดีนี่นา


ฝนหยดหนึ่งตกกระทบที่ปลายจมูก และมันเป็นตอนนั้นที่ผมรู้สึกถึงแรงสะกิดเบาๆที่แขน แผ่วเบาพอๆกับหยดฝนเม็ดนั้นนั่นแหละ






ผมเคยคิดว่าสายฝนมักจะนำความโชคร้ายมาให้ผมเสมอ


“เห็นยืนอยู่นานแล้ว ไปหลบฝนในร้านเราก่อนมั๊ย?”


จนกระทั่งมันนำพาคุณเข้ามาในชีวิต








☔☔☔☔☔☔☔☔




" ผมเคยคิดว่าสายฝนมักจะนำพาความโชคร้ายมาให้ผมเสมอ
จนกระทั่งมันนำพาคุณเข้ามาในชีวิต "

-เดือนธันวา, ในเดือนเมษา








Hello! It's your bettersweet !!

จริงๆเราชอบฤดูฝนนะ แต่ฝนตกแล้วผ้าได้ช้าแถมยังออกไปกินข้าวไม่ได้อ่ะแย่เลย

เรื่องนี้ก็เป็น au thai ค่ะ คุณแดนเดือนธันวาและคุณนมอุ่นวสันต์ของเขา

น่าจะ feel good แหละค่ะ จะพยายามให้เป็นอย่างนั้น ฮา



#ดินแดนของนมอุ่น
Thx
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #51 forusegames (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:13
    งื้อออออออออ ฝนพาคุณมาพบผมไปอีก ตามจ้าา
    #51
    0
  2. #43 missmaud (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 07:20
    เรื่องดูละมุนจัง เราก็ชอบฝน แต่ไม่ชอบเวลาตัวเปียก ไฟดับ ซักเสื้อตากไม่เคยแห้ง รถเมล์ไม่มา รถติด แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ชอบฝนอยู่ดีนะ555 เรื่องนี้ดูอบอุ่น แค่สาธยายความเกเรของแดนเรายังอมยิ้ม ?w?
    #43
    0
  3. #42 S'NOOK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 19:44
    แงงงงง ชอบชื่อเดือนธันวามากอ่ะ เมื่อก่อนคงเป็นพายุบ้าคลั่งแต่หลังจากเจอวสันต์คงเป็นลมที่แสนอบอุ่นใช่มั้ยคะ ฮิ้ววววววววววว
    #42
    0
  4. #29 lazy_lochness (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:58
    เราชอบการเปรียบเทียบตัวละครของคุณอีกแล้วค่ะ T_T
    พี่แดนเป็นพายุเหรอ ทำไม ทำไมมัน... ฮือ นึกคำอธิบายไม่ออกอะค่ะ 555555
    ฟีลตอนอ่านกำลังเย็นๆแต่พอเจอประโยคชวนไปหลบฝนก็รู้สึกว่ามันอุ่นพรวดขึ้นมา
    แบบเห็นเป็นริ้วๆสีเทาแทรกเข้ามาในความมืดเลย
    ตายล่ะ ทำไมต้องมาเม้นฟิคตอนที่สติยังโหลดดิ้ง 
    ขอโทษนะคะถ้าทำให้งง ไปอ่านต่อดีกว่า 5555

    #29
    0
  5. #17 @wifehae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:51
    ภาษาดีมากกกกดลยค่ะ ฮือ อ่านลื่นปรื้ดๆๆๆแล้วยังสัมผัสถึงความอบอุ่นได้
    #17
    0
  6. #13 Candype (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 19:03
    อยู่ดีๆก็รู้สึกหลงรักฤดูฝนไปพร้อมๆกับคุณแดนซะงั้น นี่ไง ในโชคร้ายยังมีความโชคดีอยู่ คิ ชอบภาษาอะ น่ารัก คือมันนุ่มแล้วก็อบอุ่นมั่กๆ
    #13
    0
  7. #11 HUNAB! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:45
    ฮื่ออชอบบบบบ
    #11
    0
  8. #1 NTNHBx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 15:41
    เปิดมาก็ฟีลกู๊ดเลยค่าาา น้องแดนดูท่าจะเป็นเด็กแสบที่กำลังกลับตัว พอได้เจอคนๆนั้นก็คงดีขึ้นมากแน่ๆ ><
    #1
    0