☔ nielong ☔ ดินแดนของนมอุ่น

ตอนที่ 2 : Once we talk : โพรงกระต่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 ต.ค. 60



Once we talk : โพรงกระต่าย

(Theme song : love like this (acoustic ver.) - kodaline)





C H A P T E I2 1
แด่ ... หลักฐานแห่งความพยายามของคุณ









มันเป็นอะไรที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วนมากทีเดียว— ตอนที่คุณกับผมตกลงกันเรื่องพื้นที่ภายใต้ร่มสีเหลืองเลม่อนในมือคุณนั่นน่ะ





คุณเป็นเด็กดื้อ ผมคิดในใจตอนที่คุณยืนยันหนักแน่นว่าคุณจะเป็นคนถือร่มเองด้วยเหตุผลเด็กๆอย่างมันเป็นของคุณ แถมยังเป็นเด็กเอาแต่ใจโดยการไม่ฟังเสียงประท้วงใดๆและลากผมออกไปด้วยทันทีอีก และสุดท้าย คุณเป็นเด็กใจดีเพราะมันกลายเป็นผมคนเดียวที่อยู่ใต้พื้นที่ร่มส่วนใหญ่แทนคุณที่อ้างว่าเป็นเจ้าของเมื่อกี้






“ขยับมาหน่อยสิครับ”
“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเราค่อยไปเปลี่ยนเสื้อที่ร้าน”






คุณโบกไม้โบกมือประกอบว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆนะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเขยิบไปใกล้คุณมากขึ้นอยู่ดี





แองเจิ้ลเดือนธันวาบอกว่า ก็แค่คิดว่าไม่อยากให้คุณเปียกเกินไปนัก
เดวิลเดือนธันวาค้านขึ้นเสียงหยันทันควัน จริงๆก็แค่ข้ออ้างที่จะเข้าใกล้คุณขึ้นอีกนิดแค่นั้นแหละ











และมันเป็นครั้งที่สองในชีวิตที่ผมคิดว่าวันฝนตกแบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร










เราเดินกันมาเรื่อยๆผ่านฝนที่ยังตกปรอยๆ ไม่ได้หนักมากเท่าชั่วโมงก่อนแต่ก็ทำให้เปียกซ่กอยู่ดีถ้าเลือกที่จะวิ่งกลับบ้าน พวกเราข้ามถนน เดินเข้าซอยเล็กๆตรงข้ามป้ายรถเมล์ที่ผมเห็นมาตลอดหลายปีแต่ไม่เคยคิดจะเข้าไปสำรวจมาก่อน เดินเข้ามาอีกไม่ไกลนัก--ประมาณสามเมตรก็ถึงที่หมาย





มันเป็นตึกเล็กๆขนาดสามชั้น ผนังข้างหน้าเป็นกระจกที่ดูเหมือนจะโชว์บรรดาพืชพรรณต่างๆที่ผมไม่รู้จักและดอกไม้หลายชนิดที่ผมเกือบจะหลุดถามคุณไปแล้วว่านี่คุณเปิดฟลาวเวอร์ช็อปใช่ไหม?





แต่กลิ่นกาแฟกับกลิ่นคุกกี้อบใหม่ที่ลอยออกมาทันทีในตอนที่คุณผลักประตูไม้เข้าไปก็ทำให้ผมงับปากฉับ กลืนไก่ที่เกือบจะปล่อยออกมาลงไปที่เดิมแทบจะไม่ทัน





บรรยากาศข้างในไม่ได้อึดอัดเลยแม้มันจะไม่ได้กว้างมากก็ตาม อาจเป็นเพราะโทนสีที่ใช้ หรืออาจเป็นเพราะตำแหน่งโต๊ะและของออกแบบที่ดูคิดมาอย่างละเอียดละออก่อนจะจัดวาง สำหรับผม ผมคิดว่าที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนโพรงกระต่าย สถานที่ที่สามารถทำให้รู้สึกปลอดภัย อุ่นวาบในอก และสงบจนผมอยากทิ้งตัวลงซุกผ้าห่มแล้วหลับไปสักงีบ หรือสองงีบ หรือสามงีบเลยก็ดีถ้าทำได้





ผมไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคุณหายไปจนกระทั่งบันไดที่มุมขวาลั่นเอี๊ยดอ๊าดปลุกผมออกจากภวังก์ คุณกลับลงมาในนาทีเดียวกับเพลง all I want ของ kodalind เริ่มเล่น มันดังคลอกับจังหวะเปาะแปะบนกันสาดของหยดชีวิตจากอดีตก้อนเมฆ คุณยิ้มให้ผม ชี้เชิญให้นั่งลงที่ไหนสักที่ ผมคงจะดูเด๋อด๋าและผิดที่ผิดทางมากๆจนคุณต้องบอกว่า คิดซะว่าอยู่บ้านนายนะ และผมคิดขึ้นขำๆจากนั้นว่า ถ้าคุณรู้ว่าผมทำอะไรบ้างตอนอยู่ที่บ้านคุณจะไม่มีทางพูดคำนั้นออกมาแน่ๆ





ผมนั่งลงที่โต๊ะข้างกระจกเท้าคางมองคุณที่เดินวนไปมาหลังเคาท์เตอร์เครื่องดื่ม มันมีเสียงแกร๊กของแก้วเซรามิกที่กระทบกัน ควันสีขาวๆลอยพรูขึ้นตอนที่คุณรินบางอย่างลงในแก้วมัคสีเปลือกไข่ไก่ จากนั้นคุณจึงยกมันวางลงบนถาดที่มีคุกกี้ช็อคชิพสามสี่ชิ้นวางรออยู่ก่อนแล้ว และพาพวกมันมาหาผมที่นั่งมองคุณอยู่





“ผมยังไม่ได้สั่งเลยนะครับ”
“ของสมนาคุณจากทางร้านครับ” คุณขยิบตาและนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ผมยกนมร้อนตรงหน้าขึ้นจิบเพื่อปกปิดริมฝีปากที่อยู่ๆก็ยกขึ้น และในตอนนั้นผมก็นึกสงสัยขึ้นมาว่า การที่อยู่ๆในอกก็รู้สึกอุ่นอวลขึ้นมาอย่างในตอนนี้จะเป็นเพราะของเหลวแคลเซียมสูงที่กำลังไหลลงลำคอหรือเป็นเพราะรอยยิ้มของคุณกันแน่นะ






ซึ่งดูเหมือนคำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้ว







“คุณไม่ชอบฝนเหรอ?”
“ไม่ ไม่เชิง” ผมตอบ ตักน้ำผึ้งในโหลเล็กๆใส่ในแก้ว “มันแค่— ผมรู้สึกว่าสายฝนเป็นเครื่องรางโชคร้ายของผมอะไรทำนองนั้น”





คุณพยักหน้ารับ “ของเราเป็นแมวล่ะ”





“แมว?”





“อ่าฮะ เจอที่ไรนี่โดนข่วนทุกที ไม่รู้ทำไมเหมือนกันทั้งๆที่เราก็ชอบพวกมันมากแท้ๆ”





ผมหัวเราะกับใบหน้าบึ้งๆของคุณ ก็คงจะจริงเพราะผมเพิ่งสังเกตว่ามันมีแผลเป็นเส้นเล็กๆบนหลังมือขวาของคุณ—รอยแผลยังสดใหม่ คงเพิ่งจะโดนเจ้าสัตว์ที่คิดว่าโลกนี้เป็นของตัวเองตะปปมา





“แปลกนะ คนรอบตัวที่ผมรู้จักส่วนใหญ่พอโดนข่วนโดนกัดก็พากันเลิกชอบ บางคนถึงขนาดกลัวเลยก็มี”






“กำลังคิดว่าเราเจ๋งใช่มั๊ยล่ะ?” คุณยิ้มอวด ยืดอกเหมือนเด็กที่ดีใจที่ตัวเองวิ่งเข้าเส้นชัยแม้อาจจะเป็นที่โหล่ แต่ก็ยังภูมิใจ






“แล้วคุณไม่เข็ดบ้างเหรอครับ?”

“ม่ายย ~”




เพราะคุณรู้

"เคล็ดลับคืออะไรรู้มั๊ย?"

"นายต้องแลกด้วยความจริงใจทั้งหมดของนาย และนายต้องรู้จักรอ การทำให้บางอย่างเชื่องลง นายจะใจร้อนไม่ได้ เพราะนอกจากมันจะเตลิดนายก็จะเจ็บตัว” 


ว่าถ้าคุณมีความอดทนมากพอ


“อย่างตอนนี้ก็ลูบหัวได้บ้างแล้วนะ ไม่ได้โดนตะปบตั้งแต่ทีแรกแล้ว นั่นล่ะ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นออลโซโนวแอส ตื๋อเท่านั้นที่ครองโลก ㅇㅅㅇ”


คุณจะทำมันได้






พวกเรานั่งคุยเรื่องไร้สาระนู่นนี่กันต่อหลังจากนั้น และผมก็ได้รู้ข้อมูลเพิ่มว่าคุณเป็นคนตลก คุณหัวเราะง่ายๆกับอะไรเล็กๆน้อยๆ และคุณมีบรรยากาศเหมือนผ้าห่มผืนโตในฤดูหนาวจริงๆอย่างที่ผมคิดไว้





ผมเคยคิดว่าต้องเป็นคนแบบไหนกันนะที่จะกางร่มออกไปหาคนที่ไม่รู้จัก

แล้วก็นั่นแหละ--คนแบบคุณ






“ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

คุณเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มซุกซน


“ต้องรู้ด้วยเหรอ?”

“คุณไม่อยากให้รู้เหรอ”

“ก็เปล่า”

คุณเอียงคอ ครุ่นคิด ก่อนจะฉีกยิ้มที่ผมมองไม่ออกว่ามันมีความหมายอะไรรึเปล่า

“มาหาเราที่นี่สามครั้งให้ได้สิแล้วจะบอก”





ดูเป็นประโยคง่ายๆ แต่ด้วยอะไรบางอย่าง--อาจจะเป็นแววตาเป็นประกายที่กำลังดูสนุกสนานของคุณ มันเป็นประกายเดียวกันกับผมตอนม.4ที่แอบเอาหมากฝรั่งไปแปะที่เก้าอี้ครู และรอเวลา





ผมรู้ทันทีว่ามันจะไม่ง่าย





และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ท้องฟ้าเลิกหลั่งน้ำตา ดวงอาทิตย์ที่เพิ่งถูกปล่อยตัวจากเจ้าก้อนเมฆแสนเศร้าโผล่ออกมาทำงานอีกครั้ง อาบไล้สิ่งปลูกสร้างต่างๆบนโลกด้วยแสงสีเหลืองอ่อน




และนี่อาจเป็นครั้งแรกที่ผมยังไม่อยากให้ฝนหยุดตก




"กลับได้แล้วนะ"




คุณมองออกไปนอกกระจก ผมมองเงาสะท้อนของคุณบนนั้น เราสบตากัน และคุณยิ้ม




"แล้วเจอกันใหม่" ผมบอก




คุณไม่ได้ตอบอะไร แต่ในแววตาสีดำที่สะท้อนกลับมา ผมเห็นควาท้าทายฉายชัดเจนอยู่บนนั้น










☔☔☔☔☔☔☔☔☔☔


" นายต้องแลกด้วยความจริงใจทั้งหมดของนาย และนายต้องรู้จักรอ การทำให้บางอย่างเชื่องลง นายจะใจร้อนไม่ได้ เพราะนอกจากมันจะเตลิดนายก็จะเจ็บตัว ” 

- คุณนมอุ่น ออลโซโนแอส ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกㅇㅅㅇ













Hello! it's yourbettersweet!!


ยินดีที่ไม่รู้จักสุดอะไรสุ๊ด 
คุณอุ่นไม่ได้หยิ่งเด้อ คุณอุ่นเป็นแค่เด็กซยๆที่ชอบแกล้งเพื่อนเฉยๆ ฮา
เนี่ย เนื้อหาที่ต้องจำสอบท่วมหัวทำตัวเหมือนว่าง เนี่ย เนี่ย เนี่ย คุณเลย/ชี้กระจก

ให้กำลังใจนุ้งแด๊นกันได้ที่ #ดินแดนของนมอุ่น นะตะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #52 forusegames (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 03:49
    ชอบบบบบบบ ภาษาดีอะ คมคายมาก คุณนมอุ่นทำถูกแล้วเจอกันแค่ครั้งแรกจะให้บอกชื่อได้ไง พาเข้าร้านเลยว่าไปอย่าง คิคิ แซวเด้อคุณนม อย่าให้ลูกสมุนแมวมาข่วนเค้าน้าาา กัวแร้ว
    #52
    0
  2. #44 missmaud (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 07:27
    เพลงkodalineทั้งสองเพลงเป็นเพลงโปรดเรา เหมาะกับบรรยากาศนิยายมากๆ ><
    #44
    0
  3. #30 lazy_lochness (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 21:30
    เราอ่านเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกที่ว่า ควรจะฟัง Love like this หรือ All I want ดี 
    #ผิดประเด็น ถถถถถ กลับมาที่ตัวละคร...
    ความคิดในหัวเดือนธันวาดูไม่เหมือนเด็ก 19 เลยค่ะ
    ดูสุขุมบอกไม่ถูก อาจจะเพราะเหตุผลเดียวกับที่ทำให้บอกตัวเองว่าต้องแข็งแรง (ตอนที่แล้ว?)
    หรือเพราะมันเป็นกลิ่นของเรื่องนี้เราก็ไม่แน่ใจ ไว้จะอ่านต่อไปนะคะ 55555
    ส่วนตัวชอบความซนเงียบๆของคุณนมอุ่น เหมือนแมวดำที่หมอบอยู่บนกำแพง
    ถึงเราไม่ชอบแมวแต่จะเอ็นดูให้เป็นกรณีพิเศษค่ะ (ꀄꀾꀄ)
    ควรกดอ่านตอนต่อไปแล้ว ขอบคุณฟิคนะคะ 5555

    ปล. คำผิดเท่าที่เห็นคือตะปบครั้งแรกพิมพ์ผิดเป็น ตะปป แล้วก็ตื๊อครั้งแรกเป็น ตื๋อ ค่ะ 
    ปลล. ประโยคปิดของคุณนมอุ่นนี่เหมือนที่พ่อสอนแอลแมนโซฝึกวัวในเด็กชายชาวนาเลยค่ะ ใช่รึเปล่าคะ -////-





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 ตุลาคม 2560 / 21:31
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 20 ตุลาคม 2560 / 21:32
    #30
    0
  4. #26 Miss-ykh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:07
    ฮือออออออออออออ ได้กลิ่นความอบอุ่นลอยออกมาเลยค่ะ น่ารักมากๆๆๆๆ
    #26
    0
  5. #18 @wifehae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:55
    น่ารักมากกๆๆๆๆๆๆๆค่ะ ตกหลุมรักนมอุ่นไปพร้อมกับแดนเลยค่ะ ฮือออ ละคุณนมอุ่นนี่ล้ายนะคะล้ายยย!!!!!!! มีการแบบมาหาสามครั้งจะบอกชื่อ งี้ๆๆๆ แงๆๆๆ
    #18
    0
  6. #14 Candype (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 19:32
    พอ หนูจะตายแล้ว บ้าไปแล้วคุณนมอุ่นของหนู... อะไรจะน่ารักขนาดนี้อะคะ โก๊ด 5555555 ชอบความซนของคุณนมอุ่นจังค่ะ หมั่นเขี้ยว อยากบีบๆให้ช้ำ ตอนอวดว่าลูบหัวน้องแมวได้แล้วนี่แบบฮือใจบาง แมวกำลังอวดการได้สานสัมพันธ์กับเพื่อนแมวให้ทาสแมวฟัง แถมกำลังสานเริ่มสัมพันธ์กับทาสแมวแบบไม่รู้ตัวด้วยนะคะคุณอุ่นนนนรนฟวฟงงฟงฟฃฟงฟ /ปิดปากกรี๊ด ps.ยังมีคำผิดอยู่นะคะฮือๆ
    #14
    0
  7. #5 Galpangha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:01
    ตอนอ่านให้ความรู้สึกเหมือนนอนจิบนมอุ่นๆในวันฝนตกเลย 
    #5
    0
  8. #4 phichyff (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 02:36
    ภาษาดีจังเลยค่ะ อบอุ๊นอบอุ่น เหมือนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มตอนหน้าหนาวจริงๆ รอนะคะ
    #4
    0
  9. #3 NTNHBx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 22:40
    เราเชื่อว่าคุณแดนต้องกลับมาที่ร้านคุณนมอุ่นอีกแน่นวล
    #3
    0
  10. #2 ppyys (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:07
    คุณนมอุ่นน่ารักจังเลย รักบรรยากาศของเรื่องนี้ อุ่นเหมือนชื่อคุณเค้าเลยค่ะ
    #2
    0