รอยยิ้มของผมคนเดียว

ตอนที่ 3 : Chapter2: You know,I am looking forward to meeting You.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ม.ค. 62

Chapter 2: You know, I am looking forward to meeting You.

 

 

 

Cocoa or me?

 

 

        มีใครเคยบอกมั้ยครับว่า...วันหยุดสุดสัปดาห์ผ่านไปเร็วดุจแสงเร็วยิ่งกว่าอะไรๆในโลกใบนี้เร็วแบบเร็วชิปหายผมยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ดีก็วันจันทร์แล้วอ่ะ

        ทำไมโลกใบนี้ช่างโหดร้ายทำไมไม่คิดจะเพิ่มวันหยุดให้หน่อยหรอวะ?เวลาแค่สองวันมันทำอะไรได้ไม่เยอะเลยอ่ะ แต่ทำไมคนอื่นทำได้เยอะอ่ะครับหรือว่าเพราะผมขี้เกียจจะว่าผมขี้เกียจก็ได้ครับก็ผมขี้เกียจจริงๆ

ไอ้เหี้ยอุ่น...ตื่นได้แล้วสัส!

งืออ...กูจะนอน

นอนพ่องสิ ไม่คิดจะไปเรียนเลยรึไง?”

ไปปปป...

         ไปมึงก็ลุกสิ ไม่งั้ยกูถีบ

อ่อนโยนหน่อนเรนนนน ลุกแล้วเนี่ย! เห็นป่ะผมลุกขึ้นมานั่งเพื่อให้ไอ้เรนเห็นว่าผมตื่นแล้วนะจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนต่อ

เอ้า!...ไอ้นี่เร็วๆเลยมึงวันนี้คลาสอาจารย์แม่นะโว้ยยเลทไม่ได้ครับ

ห้ะ!

จริง

แล้วทำไมมึงไม่ปลุกกูให้เร็วกว่านี้ล่ะ ไอ้บ้านี่

เอ้า กูปลุกมึงก็ดีแค่ไหนแล้วป่ะ ยังมาบ่นกูอีกพอมันพูดเสร็จแม่งก็เดินมากระชากหมอนที่ผมหนุนอยู่ออก

โอ้ยยยย ไอ้เรน ทำไมมึงไม่อ่อนโยน ทำไมชอบทำร้ายกู

กูไม่ใช่พี่น่านน้ำไง

ง่ะ เกี่ยวไรกับพี่น่านน้ำเล่า

แหม ที่กูเห็นตอนวันเสาร์คือไม่อ่อนโยนเลย

พี่น่านน้ำทำไรวะ? ทำไมกูไม่เห็นจำได้เลยอ่ะ

มึงจะจำได้ยังไงก็มึงเมา

ไหนมึงเล่าสิ พี่น่านน้ำทำไร?”

“ก็...”

“ก็ไร พูดมาสิ ลีลาอยู่ได้รำคาญ”

“ไม่อ่ะ ไม่เอาไม่พูดดีกว่า”

         “เรนนนนนนน”

         “หึๆๆ”

         ทำไมอ่าเรนนน แค่นี้มึงบอกกูไม่ได้หรอ ผมยู่ปากอย่างงอแงใส่ไอ้เรน

         แปดโมงยี่สิบ

         เชี้ย!!!! ผมอุทานออกมาจากนั้นก็เด้งตัวขึ้นจากเตียงแล้วพุ่งไปยังห้องน้ำทันที แม่งเอ้ยกูลืมได้ไงว่าวันนี้เรียนวิชาอาจารย์แม่วะ?แล้วแม่งเสือกนอนดึกอีกโว้ยย แม่งต้องง่วงมากแน่ๆเลยอ่ะค่อยแวะซื้อโกโก้ใต้ตึกล่ะกัน

 

 

 

“เรน มึงขี้นไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวกูตามไป”

“มึงจะไปไหนอีก แล้วก็หลง”

“กูไม่หลง กูจะไปซื้อโกโก้”

“อ่า เคๆ รีบๆนะมึง”

“จ้า”

พอผมแยกย้ายกับไอ้เรนตรงบันได ผมก็เดินไปที่ร้านคาเฟ่ใต้ตึกคณะ สัสคนเยอะขนาดนี้ให้กูรีบยังไงวะผมผลักประตูแล้วเดินเข้ามาในร้านที่คนเกือบจะเต็มร้านอยู่แล้ว ไม่รีบไปเรียนกันหรือยังไงวะ เอ้อแต่ดีนะทีแถวไม่ยาวไม่งั้นผมอดแน่ๆ

          “รับอะไรคะ”

          “เอ่อ เอาโกโก้ปั่นแก้วหนึ่งครับ”

          “ทั้งหมด50 บาทค่ะ”

          “นี่ครับ ขอเพิ่มเอสเปรสโซ่อีกแก้วด้วยครับ” ในจังหวะที่ผมกำลังจะจ่ายเงินให้พนักงานก็มีคนยื่นเงินจ่ายแทนผมไปแล้ว

          “ได้ค่ะ ทั้งหมดสองรายการนะคะ 130 บาทค่ะ”

          “พะ...พี่น่านน้ำ” พี่น่านน้ำหันมายิ้มทักทายให้ผมนิดหน่อย แล้วหันไปจ่ายเงินให้กับพนักงานแคชเชียร์

          “เอ่อ...”

          “กะ...ใกล้เกินไปมั้ยครับ”

          “โทษทีครับ”

          “แหะๆ” พี่น่านน้ำเขยิบออกไปก้าวหนึ่ง เพราก่อนหน้านี้ตัวผมกับพี่น่านน้ำเบียดกันมากเพราะคนในร้านค่อนข้างเยอะ แถมยังมีคนยืนต่อแถวอีกหลายคน

          “โกโก้ปั่นกับเอสเปรสโซ่ ได้แล้วค่ะ”

          “ขอบคุณครับ” พี่น่านน้ำเอือมมือไปรับแก้วเครื่องดื่มจากพนักงานแล้วจากนั้นก็ยืนโกโก้ปั่นให้ผม

          “นี่ครับ โกโก้ปั่น”

          “อ่า ขอบคุณครับ แล้วเงินค่าโกโก้?”

          “พี่เลี้ยงครับ”

          “แต่ว่า...”

          “ไม่ต้องแต่ครับ ถ้าเกรงใจเอาไว้เลี้ยงพี่คืนแล้วกันนะครับ”

          “แหะๆ ครับ ขอบคุณนะครับ” ใจดีจังเลี้ยงโกโก้ปั่นผมด้วย งื้อไม่อยากกินแล้วอยากเก็บไว้แทน ผมกับพี่น่านน้ำเดินออกมาจากร้านแล้วหยุดอยู่ที่ลานกว้างๆให้ตึกคณะ

          “แล้วเรียนอะไรหรอครับ?”

          “เอ๊ะ! ผมเรียน....”

          “อ่อครับ”

ผมพยักหน้าเมื่อพี่น่านน้ำพูดจบ อ่าแต่จะว่าไปพอมายืนอยู่ข้างพี่น่านน้ำแบบนี้แล้วพี่น่านน้ำสูงมากๆเลย สูงอย่างกับคนที่เล่นบาสไหล่กว้างๆที่ดูดีมากๆ ใบหน้าที่งดงามราวกับพระเจ้าตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อให้พี่เขาสมบูรณ์แบบที่สุด ดวงตาที่เฉี่ยวคมและนัยน์ตาดำขลับทำให้ดูน่าค้นหาและน่ามอง อ่า หล่อมาก หล่อมากๆเลย งื้อ ไม่กล้าสบตาเลยผมเขินมากๆ ใจเต้นแรงมากๆด้วย ทำไมคนคนหนึ่งถึงมีใบหน้าที่ไร้ที่ติแบบนี้ ต้องทำบุญด้วยอะไรถึงจะเกิดมาหล่อแบบนี้วะ พ่อแม่เลี้ยงด้วยอะไรทำไมถึงสูงขนาดนี้ เสาไฟฟ้าหรอ? ฮ่าๆๆ ส่วนผมหน่ะหรอพ่อแม่คงเลี้ยงผมด้วยหลักกิโลมั้งเตี้ยขนาดนี้

          “ทำไมหน้าแดงครับ?”

          “เอ๊ะ! ผมหน้าแดงหรอครับ”

          “ใช่ครับ ไหนดูซิ” ไหนดูซิของพี่น่านน้ำก็คือ พี่น่านน้ำยื่นมือมาวางทาบที่หน้าผากของผมเพื่อที่จะวัดอุณหภูมิร่างกายของผม

          “อืม...ตัวก็ไม่ร้อนนะครับ ทำไมเราหน้าแดงล่ะ” ผมหน้าแดงก็เพราะผมเขินพี่นะสิครับฮ่วย ใจกูล่ะยื่นมือวัดอุณหภูมิคือไร?จะทำให้ผมเขินจนระเบิดตัวเองตายเลยรึไงบ้าจริง

          “อะ...เอ่อ ผมไปเรียนแล้วนะครับ”

          “ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

          “ห้ะ!!! ไปส่ง!!!

          “ใช่ครับ แล้วทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นครับ หืม?” ไม่ทำเสียงตกใจสิแปลกพี่จะไปส่องผมเนี่ยนะ ไม่คิดจะปล่อยให้ผมได้พักหายใจบ้างรึไง คนนิสัยไม่ดี

          “แต่ว่า ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะครับ พี่น่านน้ำจะลำบากเอา”

          “ไม่ลำบากหรอกครับแค่ไปส่งอุ่นเอง

          “แต่ว่า...”

Rrr...

          “แปบนึงนะครับ”

          “พี่น่านน้ำครับเดี๋ยวอุ่นเดินไปเองได้”

          “ไม่ได้ครับเดี๋ยวเราหลง แปบนะครับ รอพี่ก่อน” พี่น่านน้ำพูดพลางทำหน้าดุไปใส่ผม จากนั้นก็เอือมมือมาจับมือผมเอาไว้ แล้วพี่น่านน้ำก็กดรับโทรศัพท์

          “ครับ?”

          “...”

          “ได้ครับผมจะเข้าไป คุณช่วยส่งรายงานให้ผมด้วยนะครับ ผมขอบ่ายนี้”

          “...”

          “ครับ ขอบคุณครับ”

          “ไปครับ” พี่น่านน้ำเดินจูงมือผมขึ้นบันไดไป อ่าแต่แบบนี้ใจเต้นแรงมากเลย แล้วคนก็มองเต็มเลยด้วย ผมไม่ชินกับสายตาที่มองมาแบบนี้เลยทำไมต้องมองกันด้วย

          “เราเรียนห้องไหนครับ?”

          “ห้องAB201ครับ”

          “โอเคครับ”

รหว่างทางที่เดินไปผมก็คิดอะไรเรื่องเปื่อยไปพี่น่านน้ำก็ไม่ได้ได้พูดอะไร แต่มือที่ยังจับกันอยู่ งือออ ผมจะตายมั้ยครับใจเต้นแรงมากๆเลยเลยพี่น่านน้ำจะได้ยินมั้ยว่าใจผมมันเต้นแรงมาก ราวกับมันจะหลุดออกมาให้ได้ เอ๊ะหรอเป็นเพราะโกโก้เพราะเอาแต่มองและคุยกับพี่น่านน้ำทำให้ผมได้กินโกโก้ปั่นไปแค่นิดเดียวเป็นหม้ายแล้วมั้ง ใช่ต้องเป็นเพราะโกโก้ปั่นแน่ๆที่ทำให้ผมใจเต้นแรงแบบนี้ (โทษโกโก้ไปอีกกู) เพราะผมเอาแต่เดินตามพี่น่านน้ำจึงไม่ทันได้มองว่าถึงห้องแล้ว

          “ถึงแล้วครับ” ทำไมมันถึงเร็วจังวะ? อยากอยู่นานกว่านี้

          “ขอบคุณครับ ที่มาส่ง”ผมยิ้มให้พี่น่านน้ำเพื่อขอบคุณที่พี่เขามาส่ง

          “ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ” เต็มใจ โอ้โหววววววตั้งรับไม่ทันเลยครับจังหวะนี้

          “แหะๆ” ผมรู้สึกว่าเช้านี้ผมยิ้มเยอะมากๆ ยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว งือออปวดแก้ม พี่น่านน้ำก็ขยันทำให้ผมใจเต้นแรงจังเลยนะ

          “อุ่น...เข้าไปเรียนแล้วนะครับ”

          “ครับ ตั้งใจเรียนนะครับ” ผมยิ้มพี่น่านน้ำเพื่อเป็นการตอบรับว่าผมจะตั้งใจเรียนตามที่พี่น่านน้ำบอกนะครับ

พอผมเดินเข้ามาในห้องเรียนก็มองหาไอ้เรนก่อนเลยเป็นอันดับแรก ผมเดินเข้าไปนั่นเก้าอี้ที่ว่างข้างๆมันแล้วจัดการซ่อนแก้วโกโก้ปั่นไว้ใต้โต๊ะ เดี๋ยวอาจารย์เห็น

          “เดินหน้าบานเข้ามาเลยนะมึง”

          “ห้ะ!! หน้าบานกูอ้วนขึ้นหรอ?”

          “เฮ้อ...ไม่ใช่กูหมายถึงยิ้มจนหน้าบานอ่ะ” ไอ้บ้าถอนหายใส่กูซะแรงจนกูจะปลิวอยู่แล้ว

          “อ่อ กูก็นึกว่ากูอ้วนขี้น”

          “มึงโฟกัสผิดจุด มึงควรโฟกัสที่กูทักมึงว่ายิ้มจนหน้าบาน”

          “ยิ้มไร๊”

          “อ่ะ เสียงสูงอีก”

          “บ้าดิ” ผมทำเป็นเสมองไปทางอื่น

          “เหอะ ใครมาส่ง? กูเห็นนะ”

          “เห็นแล้วยังจะมาถามกูอีก ประสาท”

          “เอ้า เพื่อนเป็นห่วงกลัวมึงหัวใจวายตาย”

          “เป็นห่วงเหี้ยไร อยากเสือกสิไม่ว่า”

          “แรงนะครับ”

          “อาจารย์มาแล้วเรน”

          “รอดไปนะมึง”

          “คิกๆ” ผมยักไหล่ใส่เรนแบบไม่สนไม่แคร์ใส่มัน ส่วนมันก็ได้แค่ทำหน้าทำตาคาดโทษใส่ผมไป ช่วยไม่ได้อ่ะใครจะอยากเล่ากูก็เขินนะเว้ย จะให้กูมานั่งเล่าเป็นฉากๆก็ไม่ไหวป่ะเขินตายห่ากันพอดี เว่อร์ไปปะ เออเว่อร์แหละ ฮ่าๆ

          “เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังน่า แบบยาวๆเลยละเอียดยิบ”

          “กูจะรอวันนั้น”



TBC <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #3 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:47
    ขำ"กูะจะรอวันนั้น"555
    #3
    0