รอยยิ้มของผมคนเดียว

ตอนที่ 2 : Chapter1 :Are you kidding me?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

Chapter1 : Are you kidding me?

 

 

        Morning Person

 

 

แสงแดดยามเช้าที่ส่องเข้ามาในห้องนอนผ่านผ้าม่านทำให้ผมที่กำลังหลับอย่างสบายใจตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการงัวเงียสุดฤทธิ์

"งื้อ..." ผมขยับมือของตัวเองขึ้นมาขยี้ตาเพื่อที่จะได้มองเห็นสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวชัดขึ้นผมลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อที่จะกินน้ำเพราะผมคอแห้งปากแห้งมากจริงๆผมเป็นคนที่กินน้ำเยอะมากๆอย่างแรกเลยหลังจากตื่นนอนผมจะต้องกินน้ำเพราะมันช่วยทำระบบขับถ่ายของเราดีมากๆเลยครับ

          ผมเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องที่บอกเวลาหกโมงเช้า ห้ะ!หกโมงเช้าเนี่ยนะ!ผมตื่นมาทำไมเนี่ย ไปนอนต่อดีมั้ยวะ?แต่ชั่งเถอะไหนก็ตื่นเช้าแล้วออกไปวิ่งที่สนามกีฬาดีกว่าครับ ส่วนไอ้เรนปล่อยให้มันนอนต่อไป

 ผมออกมาวิ่งที่สนามกีฬากะว่าหลังจากที่วิ่งเสร็จแล้วจะไปซื้อข้าวไปกินที่หอเดี๋ยวซื้อไปให้ไอ้เรนมันด้วยเลยแล้วกัน ผมเป็นคนชอบออกกำลังกายเป็นประจำอยู่แล้วครับถ้ามีเวลาอย่างเช่นวันนี้ แต่ถึงผมจะออกกำลังกายยังไงผมก็แก้มเยอะอยู่ดีผมว่าผมก็ไม่ได้กินเยอะนะ หรือเปล่า?แต่ถึงผมกินเยอะผมก็ออกกำลังกายป่ะ ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมผมต้องมีแก้มวะ งื้อออออ ผมไม่อยากมีแก้มโว้ย

          เอ๊ะ คือนี่ผมจะวิ่งไปบ่นกับตัวเองไปก็ได้หรอ?ก็คงได้แหละบางทีผมยังพูดคนเดียวเลยแบบบ่นเรื่องที่ตัวเองเจอมาให้ตัวเองฟังอ่ะครับเข้าใจใช่มั้ยอย่าว่าผมบ้านะ ผมไม่ได้บ้านะครับผมแค่คุยกับตัวเองเฉยๆT_T

"เฮ้อ...เหนื่อย" หลังจากวิ่งเสร็จผมก็เดินมานั่งที่ด้านข้างสนามคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลางๆรหว่างที่รอให้เหงื่อแห้งไปด้วย แต่เหนื่อยๆแบบนี้ผมก็อยากจะกินน้ำนะครับแต่ดันลืมหยิบขวดน้ำมาด้วยนะสิ ค่อยกลับไปกินที่หอแล้วกัน แต่เอ๊ะอะไรเย็นๆมาอยู่ที่หลังคอผมวะ?

        "น้ำครับ" ผมหันหลังไปมองตามเสียงทุ้มที่ได้ยินแล้วก็ต้องตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเจอคนหล่อขนาดนี้มายืนอยู่ตรงหน้า คนที่ผมแอบปลื้มเขาอยู่นิดๆ

       "O_o พะ...พี่น่านน้ำ สวัสดีครับ"

 "สวัสดีครับ ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วยล่ะครับ นี่น้ำครับเหนื่อยไม่ใช่หรอ?"

พี่น่านน้ำยื่นขวดน้ำมาตรงหน้าผมพร้อมยิ้มให้ผม

 'อ่าา ทำไมเสียงพี่เขาถึงนุ่มและทุ้มน่าฟังไรขนาดนั้นอ่ะ แล้วดูยิ้มดิบ้าจริงใจกูเหลวเป็นน้ำแล้ว' ผมก็ได้แค่คิดในใจแหละครับใครมันจะกลัวพูดออกไป

 "ขะ...ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมว่าเร็วๆแล้วรับน้ำมาจากพี่น่านน้ำอย่างงงๆแล้ววิ่งออกมาแบบใส่เกียร์หมาเต็มสปีด

 "แฮ่ก แฮ่ก งื้ออพี่น่านน้ำจะทำให้ผมหัวใจวายตายรึไงเล่า"  

      

ผมกลับมาที่ห้องพร้อมกับข้าวสองกล่องซึ่งพอมองไปที่เตียงแม่งไอ้เรนก็ยังนอนอยู่ที่เดิมแต่ชั่งมันเถอะผมว่าผมไปอาบน้ำดีกว่าเหนียวตัวมากๆและหน้าผมก็ร้อนมากๆด้วย พอผมอาบน้ำแต่งตัวแล้วจึงเดินไปปลุกไอ้เรน

"เรน ลุกไปอาบน้ำ"

"งื้อ...ขออีก10นาที ยังเช้าอยู่เลย"

"เช้าบ้านมึงสิ แหกตาดูเวลาด้วย"

"กี่โมงแล้ววะ?"

"แปดโมง ลุกเร็ว ลุกไปอาบน้ำได้แล้วกูซื้อข้าวมาให้มึงด้วยเนี่ย"

 "หืม...มึงออกไปซื้อข้าวมาหรอวะ?"

"เออดิ เมื่อเช้ากูไปวิ่งมาเลยแวะซื้อข้าวมาด้วย"

"แล้ว..."

"แล้วอะไร?ไปอาบน้ำได้แล้วไป!"

ระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกันผมกำลังคิดว่าจะถามไอ้เรนเรื่องพี่น่านน้ำดีมั้ย?เพราะว่าเมื่อเช้าผมเจอพี่น่านน้ำที่สนามกีฬามหาลัยและผมสงสัยว่าพี่เขามาทำอะไรแต่เช้าวะแถมยังเอาน้ำมาให้ผมอีกหรือพี่เขาเป็นสตอล์คเกอร์วะทำไมพี่เขาถึงรู้ว่าผมอยู่ที่สนามกีฬาอ่ะ งุ้ยย

 "มึง...มึง...อบอุ่น!"

"ห้ะ...มึงมีไร? เรียกซะเสียงดัง"

"ก็กูเรียกมึงตั้งหลายครั้งแล้วแต่มึงไม่ได้ยินอ่ะ"

"มึงมีไรก็พูดมา"

"ก็ไม่มีไรแต่กูเห็นมึงเหม่ออ่ะ เป็นไร"

"เปล๊า! กูแค่คิดไรเรื่อยเปื่อยอ่ะมึงอย่าสนใจเลย แหะๆ" ผมยิ้มแหยๆส่งให้มัน

"เสียงสูงมาเลยนะครับ"

         "มึงอย่าหรี่ตามองกูแบบน้านนน มันเหมือนแบบกูทำไรผิดมาอ่ะ"

"ก็มึงทำตัวน่าสงสัยอ่ะ"

"ก็ไม่มีอะไรก็แค่..."

"แค่อะไร? ไหนพูด"

         "คือ...กูเจอพี่น่านน้ำเมื่อเช้า ก็กูออกไปวิ่งใช่ป่ะ แล้วพอกูวิ่งเสร็จอ่ะกูก็นั่งพักเว้ยแล้วพี่น่านน้ำก็เดินถือขวดน้ำมาให้กูอ่ะ แบบกูสงสัยว่าพี่น่านน้ำมาทำอะไรที่มอแต่เช้าวะแถมยังเอาน้ำมาให้กูอีกแล้วพี่เขารู้จักชื่อกูได้ไง?"

"อืม...ช่วงนี้กูเห็นพี่ลมบ่นๆอ่ะว่างานเยอะพวกพี่เขาเลยนอนกันที่มอมั้งก็ไม่แปลกที่มึงจะเจอพี่น่านน้ำที่สนามกีฬาอ่ะนะเพราะปกติพี่เขาออกกำลังกายเป็นประจำอยู่แล้วนี่ขนาดงานเยอะยังมีเวลามาออกกำลังกายเลยกูล่ะเชื่อจริงๆ"

"หรอวะ"

"แล้วเรื่องที่พี่เขารู้จักชื่อมึงก็ไม่แปลกพี่ลมน่าจะบอกมั้ง แต่เรื่องน้ำกูว่าแปลกอยู่ๆพี่เขาจะเอาน้ำมาให้มึงทำไมวะ?"

"ก็นั่นดิ กูก็ว่าแปลก"ผมพูดพลางทำหน้าคิดตามที่ไอ้เรนมันพูด

"อิ่มยังไปเรียนได้แล้วมั้งกูว่า จะเก้าโมงแล้วสัสมึงดูนาฬิกาดิ"

"เอ้อๆ"

ผมกับไอ้เรนเดินเข้ามาภายในตึกของคณะเศรษฐศาสตร์เพื่อจะไปเดินไปยังห้องเรียนของพวกผมเฮ้อแค่คิดว่าต้องเรียนจุลภาคผมก็เหนื่อยแล้วครับทำไมมันถึงอยากขนาดนั้นอ่ะT_Tอุ่นเหนื่อย อุ่นท้อ

          ระหว่างที่นั่งฟังอาจารย์บรรยายพร้อมเปิดสไลด์ ผมเกิดอาการเบื่อๆขึ้นมาเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไปเข้าไปดูเฟสบุ๊คของตัวเอง แต่จะว่าไปผมไม่ค่อยได้เล่นเฟสบุ๊คหรอกครับโพสก็ไม่ค่อยจะโพสเท่าไหร่ส่วนมากผมก็จะเอาไว้ดูของคนอื่นมากกว่า ส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนในช่วงมัธยมปลายบางคนก็บ่นเรื่องเรียนเรื่องสอบ บางคนเช็คอินร้านเหล้าเช็คอินแม่งทุกวันเอาจริงไปแม่งทุกวันไม่เบื่อหรือไงวะ ส่วนตัวผมนะก็แบบนานทีจะออกไปแฮงเอาท์กับเพื่อนเพราะผมเป็นคนไม่ค่อยชอบดื่มเท่าไหร่ เวลาเพื่อนชวนออกไปไหนก็ไม่ค่อยอยากจะไปเท่าไหร่เพราะผมเบื่ออ่ะ เบื่อแดดร้อนๆของประเทศไทย เบื่อระบบขนส่งที่โคตรจะแบบsuck เบื่อที่จะต้องรอคนอื่น เบื่อที่ที่คนเยอะๆแออัด

          นักศึกษาเลิกคลาสได้ค่ะผมผละจากโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงอาจารย์บอกเลิกคลาส ผมก้มหน้าลงไปเล่นโทรศัพท์แปบเดียวเลิกคลาสแล้วหรอวะ

          อย่าลืมนะคะว่าอาทิตย์เรามีสอบควิซกัน อ่านหนังสือมาด้วยล่ะ” x! สอบควิซ สอบอีกแล้วหรอวะ โว้ยยยยยกูเหนื่อยสอบไรหนักหนา ฮื่อออออออออออ

หลังจากที่อาจารย์บอกเลิกคลาสพวกผมก็กลับมาที่หอเพราะผมเหนื่อยมากกับการเรียนวันนี้โคตรสูบพลังผมเลยแล้วจะควิซอาทิตย์หน้าอีกเอาซะกูท้อเลยครับ แม่งจะสอบไรหนัหนาก็ไม่รู้ของอาจารย์เบื่อโว้ยยยย

 "เห้ยอุ่น...พี่ลมชวนไปตี้ที่คอนโดอ่ะ บอกว่าชวนมึงด้วย"

 "งื้อออ กูเหนื่อยอ่ะกูไม่อยากไป"

"เห้ย...ไปเถอะยังไงพรุ่งนี้ก็วันเสาร์ป่ะถ้ามึงไม่ไหวค่อยไปนอนห้องกูก็ได้"

"งื้อออ"

"สรุปไปป่ะเนี่ย มางงมางื้ออะไร"

"ไปก็ได้พี่มึงอุตส่าห์ชวนกู"

"เค ถ้ามึงง่วงมึงก็นอนเลยพอถึงเวลาไปเดี๋ยวกูปลุก"

"อืม"

"แล้วจะไม่กินข้าวเที่ยงหน่อยหรอ?"

"ไม่เอากูเหนื่อยกูจะนอน" เอ๊ะเดี๋ยวนะถ้าผมไปคอนโดพี่ลม พี่ลมจัดปาร์ตี้งั้นแสดงว่าแก๊งพี่เค้าก็ต้องอยู่ด้วยดิ งั้นก็ต้องเจอพี่น่านน้ำอ่ะดิ งื้อออไม่นะเว้ยเมื่อเช้าผมทำเรื่องน่าอายไว้กับพี่เขาอ่ะ วิ่งออกมาแบบนั้นพี่เขาต้องคิดว่าผมเป็นเด็กไม่มีมารยาทแน่ๆเลยอ่ะ

พี่เขาอุตส่าห์เอาน้ำมาให้ผมแต่ว่าผมพูดขอบคุณพี่เขาไปแล้วนะ งื้ออทำไงดีไม่อยากเผชิญหน้ากับพี่น่านน้ำเลย พี่เขาต้องมองผมไม่ดีแล้วแน่ๆอ่ะใช่ป่ะวะ?หรือกูไปเอง

 "โว้ยยยย!"

"เป็นไรอีกอ่ะมึง ไหนบอกจะนอน"

"ก็จะนอนแล้วแต่กูแบบ..."

 "แบบ?"

 "แบบกู...กูคิดเรื่องพี่น่านน้ำอ่ะ"

          "พี่น่านน้ำทำไมวะ?"

          "ก็เมื่อเช้าอ่ะ กูเสียมารยาทกับพี่เขาไง"

          "ห้ะ?"

"งื้อออ ช่างมันเถอะกูนอนล่ะ ปลุกกูด้วย"

“จ่ะ ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่ามาทำให้กูอยากเผือกแล้วจากไป”

“เอ้า เรื่องของกู”

“จ้าเรื่องของมึงแต่เวลามีปัญหากูนี่แหละที่เป็นที่ปรึกษา”

“จะน๊อนนนนนนน”

“สัส”

“ปลุกด้วย อย่าลืม”

 

          "งื้ออ...จะนอน"ผมบอกอย่างรำคาญเมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนของผม

"ไม่ได้...ทุ่ม1แล้ว ลุกได้แล้วถ้าไม่ลุกกูจะถีบ"

"งืมม...ลุกก็ได้ทำไมมึงไม่อ่อนโยนแล้วทำไมมึงไม่ปลุกกูให้เร็วกว่านี้วะ?"ผมหาววอดๆ

"ก็เห็นมึงกำลังนอนสบายไง"

"แล้วนี่พี่ลมจะมารับตอนไหน?"

"หึไม่อ่ะ พี่กูไม่มารับ"

"อ่าว แล้วไปไงวะ?"

"ไปรถกู กูบอกที่บ้านเอารถมาให้แล้ว"

 "อ่า..."



 ไอ้เรนขับรถเข้ามาจอดในชั้นใต้ดินของคอนโดจากนั้นมันก็เดินกอดคอผมเข้าไปในคอนโดระหว่างที่กำลังรอลิฟท์เพราะผมเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือโดยที่หน้าผากของผมพิงกับแผ่นหลังไอ้เรน พอลิฟท์เปิดออกมันก็จูงมือผมให้เดินตามมันเข้าไปด้วยเออเป็นเพื่อนที่ดีมาก เพราะผมเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครเข้ามาในลิฟท์ด้วยมั้ยจนได้ยินเสียงที่ไอ้เรนมันเอ่ยทักทาย

 "สวัสดีครับพี่" ผมก็ยังเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ดีว่าแต่มันทักทายใครวะ?มึงสวัสดีใครมีแค่เราสองคนในลิฟท์ไม่ใช่หรอ?

          "ครับ" เอ้า กูก็นึกว่ามึงคุยคนเดียวเรน แต่ว่า...ทำไมเสียงมันคุ้นๆวะ? คงไม่ใช่...คงไม่ใช่หรอกมั้ง แล้วทำไมกูต้องเถียงกับตัวเองเนี่ยเงยหน้าขึ้นไปมองมั้ยจะได้รู้ ผมเงยหน้าขี้นไปมองหน้าของคนที่ผมได้ยินเสียง        

 "เอ่อ...สะ สวัสดีครับพี่น่านน้ำ" คนตัวโตกว่ามองมาที่ผมราวกับว่าพี่เขาจ้องอยู่นานแล้วว่าเมื่อไหร่ผมจะเงยหน้าขึ้นมามองสักที พี่น่านน้ำกระตุกยิ้มนิดเดียวเป็นการตอบรับ แต่ทำไมมันดูดีจังวะแค่ยิ้มนิดๆเองนะ คนบ้าไรดูดีอยู่ตลอดเวลา

 "สวัสดีครับ ทำไมเราสองคนพึ่งมากันล่ะ"

อ่า เสียง เสียงที่เปล่งออกมามันทุ้มน่าฟัง มันนุ่มละมุนชวนให้หลงใหลมากมันเป็นที่มีเสน่ห์มันสามารถทำให้คนฟังเคลิ้มตามได้อย่างง่ายดายชะมัด และใช่ผมเคลิ้มครับ

 "อ่อ พอดีไอ้อุ่นมันนอนเพลินอะพี่ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น"

 

          เพียะ!   

         "โอ้ย! มึงตีกูทำไมเนี่ยอุ่น"

"ก็มึงอ่ะพูดเกินจริง มันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย" ผมว่ายู่ปากอย่างงอนๆใส่ไอ้เรน

 

ติ้ง!

 

           พอประตูลิฟท์เปิดออกไอ้เรนก็เดินนำหน้าออกไปก่อนทำให้ผมได้แต่เดินตามหลังของมันอยู่ห่างๆและพี่น่านน้ำก็เดินตามหลังของผมอีกที

           ในจังหวะที่ไอเรนกำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องของพี่มัน พี่น่านน้ำก็เดินมาขนาบข้างผมแล้วก้มลงมากระซิบผมเพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน

"ขี้เซานะเราอ่ะ"พี่นานน้ำยกมือขึ้นมายีหัวผมอย่างเอ็นดูและยังยิ้มให้ผมอีก

อะ...เอ่อ งื้ออทำไมพี่น่านน้ำดาเมจแรงขนาดนี้ ผมจะตายมั้ย บ้าน่าผมไม่ได้ขี้เซาสักหน่อยนะครับมันเป็นเพราะผมเหนื่อยต่างหาก พอคนเราเหนื่อยมันก็อยากพักเป็นธรรมดา พอได้พักร่างการก็ต้องการพักเพิ่มขึ้นไปอีกจะได้หายเหนื่อยไงครับ คือมันเป็นตรรกะมั่วๆของผมเองแหละ อย่าสงสัยในตัวผมเลยครับ

          “คิดอะไรอยู่ครับ?”

          “อะ...เอ่อ”

          “หึ”

มาหงมาหึอะไร แล้วเดินจากไปเนี่ยนะ เออไปก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องได้ยินเสียง...ใจของผม

         "ปะ ป่าวสักหน่อยครับ แล้วผมก็ไม่ได้ขี้เซาด้วย" ผมพูดกับบตัวเบาๆไล่หลังพี่น่านน้ำ พร้อมยู่ปากใส่พี่เขาอย่างอนๆ เอ๊ะ กูจะไปงอนอะไรเค้าวะ มึงงอนทำไมเนี่ยบ้าป่ะอุ่น

 "ครับ...เถียงเก่ง"

What! เถียงเก่งไรวะ แค่อธิบายว่าไม่ได้ขี้เซาไงงงงงงง ผมไม่ได้เถียงนะครับพี่น่านน้ำ ให้อภัยผมด้วย แงงงง ล่ะยังได้ยินที่ผมพูดเมื่อกี้อีกนะ เนี่ยผมว่าผมพูดเบาแล้วนะ หรือว่าคิดไปเองว่าพูดเบาวะ?

        ผมเร่งความเร็วในการเดินเพื่อที่จะมาเดินข้างพี่น้ำ พี่น่านน้ำหันมามองผมนิดหน่อยใบหน้าที่กำลังอมยิ้มของพี่น่านน้ำน่ารักชะมัดเลยอ่ะ บ้าดิอุ่น เลิกเพ้อเจ้อ                                

"อุ่นไม่ได้เถียงนะครับพี่น่านน้ำ"

 "ครับ" ห้ะ!ตอบกลับมาแค่ครับเนี่ยนะ ฮัลโหลช่วยพูดยาวกว่าคำว่าครับด้วย แต่เหมือนพี่น่านน้ำจะรอให้ผมพูดอะไรต่อ จึงหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าแล้วทำหน้าเหมือนกับกำลังบอกผมว่า พูดต่อสิครับพี่รอฟังอยู่ประมาณนั้น เง้ยยยยพี่อย่าทำหน้าแบบนี้ผมใจไม่ดีนะครับ งื้ออออแม่ช่วยอุ่นด้วย

          “อุ่นไม่ได้ขี้เซา อุ่นแค่...”

          “แค่ อะไรครับ”

          “คะ...แค่”

          "เข้าไปในห้องได้แล้วครับ มัวแต่ยืนเถียงพี่" พี่น่านน้ำพูดตัดบทก่อนที่ผมจะพูดจบ

          “เอ๊ะ! ครับ”ผมเดินเข้าไปในห้องของพี่ลมตามที่พี่น่านน้ำบอก แหมใจง่ายจังเลยนะอุ่น ที่จะพูดเมื่อกี้คือลืมไปหมดแล้ว ไม่ๆๆๆๆๆ ผมภูมิคุ้มกันพี่น่านน้ำต่ำมากผมต้องหาวัคซีนมากันแล้วอ่ะ แต่จะไปหาจากที่ไหนล่ะวะ โง่จริง หรือต้องไปเจอหน้าพี่น่านน้ำบ่อยวะจะได้ชินงี้ หรอวะ? แงงงงกูจะเถียงกับตัวเองทำไมเนี่ย

"สวัสดีครับพี่สายลมพี่ฟากฟ้า"

"เอ้อหวัดดี"

"มึงกินแอลได้ใช่มั้ยวะ?อบอุ่น"

"อ่า...ได้นิดหน่อยครับพี่"

"ไอ้ลม!" พี่น่านน้ำ

"อูยย พ่อมา"พี่ฟากฟ้า

"ไม่เยอะครับเพื่อนให้น้องกินนิดเดียว"พี่สายลม

อะไรของพวกพี่เขาวะ? ละทำไมพี่น่านน้ำต้องทำหน้าหงุดหงิดขนาดนั้นเมื่อกี้ก็ยังดีๆอยู่เลย ผมกลัวนะเว้ยย ละไอ้เรนมันไปไหนวะ ทำไมมันถึงปล่อยผมไว้กับกลุ่มชายฉกรรจ์คนเดียวแบบนี้

"ไอ้อุ่น ถ้ามึงไม่ไหวก็เข้าไปนอนในห้องกูได้เลยนะ"

อ่ะพูดถึงก็มาพอดีตายอยากนะมึงเนี่ย

 "อ่า...เคขอบใจเว้ย ละหิวข้าวป่ะมึงยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยงเลยไม่ใช่หรอ"      

"หิววววววว หิวจ้าพ่อ มีไรให้กูกิน"

"พ่อมึงสิกูไม่ใช่พ่อมึง พอพูดถึงเรื่องกินมึงก็กระดี้กระด้าขึ้นมาเลยนะ"

"ก็กูยังไม่กินไรเลยอ่าา

 "อย่ามาทำหน้าตาน่ารัก งั้นรอนี่แหละเดี๋ยวกูไปหาไรให้กิน"

"เร็วๆเลยนะมึง ไส้กูจะขาดแน้วว"

 พอไอ้เรนผละออกไปพี่น่านน้ำก็เดินเข้ามานั่งลงข้างๆผม

 "ทำไมเราไม่กินข้าวครับ?" ผมจะตายมั้ย ตายไม่ตายอิเหี้ยยยยยยยยยยเสียงแบบอ่อนโยนอ่อนโยนตายไป ถ้าพวกผู้หญิงมาได้คงจะละลายไปกับน้ำแข็งแน่ๆ พี่น่านน้ำเวอร์ชั่นคนเกี้ยวกราวเมื่อกี้หายไปไหน ฉันตามไม่ทันแล้วจ่ะพี่บัวลอย

 "ก็อุ่นง่วงนี่ครับ" แหะๆ ผมได้แต่หัวเราแห้งๆและส่งยิ้มเจื่อนๆให้พี่น่านน้ำไป

"ง่วงจนลืมกินข้าวเลยรึไง" ง่ะ ทำไมพี่น่านน้ำต้องทำเสียงดุด้วยอ่ะ แงงมาอีกเวอร์ชั่นแล้วจ่ะแม่ ใจผมตั้งรับไม่ทัน

"ก็ตอนนั้นอุ่นยังไม่หิวหนิครับ"

 "ไม่หิวก็ต้องกินครับแล้วทีหลังอย่าง่วงจนลืมกินข้าวล่ะ"

 "ครับ" ผมว่าพร้อมทำหน้าสำนึกผิดสุดฤทธิ์ อุ่นขอโทษครับพี่น่านน้ำอุ่นจะไม่ลืมอีกแล้วครับT_T อุ่นผิดไปแล้ววววววว

"อะแฮ่ม!!! ไอ้ฟ้ามึงเห็นกูมั้ย?"

 "ไม่อ่ะ"

"ทำไมไม่เห็นกูวะ?"   

         "ก็มึงมันเป็นธาตุอากาศไง"

เอิ่ม...มุขอะไรของพี่เขาวะ? ไหนความตลก 5 บาท 10 บาทก็เล่นอ่ะ

 "รู้ตัว" พี่น่านน้ำว่าพร้อมยักไหล่แบบไม่สนใจคำพูดพวกพี่ๆเขาเท่าไหร่ เหมือนจะบอกกลายๆว่าแซะได้แซะไป ดูสิว่าพวกมึงจะแซะได้กี่น้ำ

“เอ้า! เลือกมึงอยากกินไร” ไอ้เรนวางถุง7-11ลงตรงหน้าของผม

“มึงลงไป7-11มาหรอไมไม่ชวนกูด้วยอ่ะ”

“ก็กูเห็นมึงเหนื่อยๆเลยไม่อยากชวนอ่ะ ตอนที่ขึ้นลิฟท์มามึงก็เอาแต่พิงกูไม่ใช่ไง”

“งื้ม งื้ม...อร่อย”ผมตอบรับที่มันพูดพลางเคี้ยวแซนวิชตุ่ยๆไปด้วย

พี่น่านน้ำเอือมมือมาเช็ดมุมปากที่มันเลอะซอสให้ผม ทำให้ผมต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ หน้าผมตะ...ต้องแดงมากแน่ๆเพราะผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่อยู่บนหน้า แม่งใจกูไม่ไหวแล้ว

“ขอโทษครับ ปากเราเลอะ”

“ละ...แล้วทำไมพี่น่านน้ำไม่บอกอุ่นละครับ อุ่นเช็ดเองก็ได้”

“เราไม่เห็นหรอกครับพี่เช็ดให้หน่ะดีแล้ว”

“งื้ออ...ขอบคุณครับ” คือตอนนี้หน้าผมร้อมมากๆครับ ใจผมก็เต้นแรงมากๆด้วยผมควรทำไงดี หน้าผมต้องหน้าแดงมากแน่ๆเลย พี่น่านน้ำต้องได้ยินเสียงใจผมเต้นแน่ๆอยู่ใกล้ผมขนาดนี้T_T

“หน้าแดงแล้วครับ...เขินพี่หรอ หืม?” นั้นไงผมว่าแล้ว แล้วทำไมต้องยิ้มมุมปากใส่ผมด้วยล่ะผมจะตายแล้วนะ พี่น่านน้ำอย่าแกล้งอุ่นนน งื้อเขินสิครับใครไม่เขินคือเป็นพวกไร้ความรู้สึกแล้วล่ะครับ

“พอครับพอเบาหวานขึ้นตากูแล้ว ไอ้ฟ้าไหนของที่กูให้มึงซื้อ” ขอบคุณใครก็แล้วแต่ที่พูดประโยคนี้ขึ้นมา

 

“ในตู้เย็น จะจัดเลยป่ะ”

“จัดมาครับ ก่อนที่มดจะขึ้น” ว่าแล้วพี่ฟากฟ้าก็เดินไปหยิบเหล้าเบียร์ที่ซื้อมาออกมาตั้งไว้ตรงหน้าผม ทำไมมันถึงเยอะขนาดนี้วะนี่คิดจะแหลกหรืออาบกันแน่

“อุ่นขอตัวไปช่วยไอ้เรนในครัวก่อนนะครับ” เดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อไปหาไอ้เรนที่กำลังเตรียมของกินกับแกล้มอยู่ในครัว

“มีไรให้ช่วยป่ะ?”

“ไม่อ่ะจะเสร็จแล้วเนี่ย มาช่วยกูยกออกไปดีกว่า”

“คือเรน กูว่าพี่น่านน้ำทำตัวแปลกๆกับกูว่ะ”

“อืม...กูก็สังเกตอยู่”

“มึงคิดว่ายังไงอ่ะ”

“กูว่าพี่เค้าชอบมึงแน่ๆ และกำลังจีบมึงด้วย”

“จีบกู! จีบกูเนี่ยนะ”

“เออ”

“แล้วกูควรทำไงดี”

“ก็ไม่ต้องทำไงอ่ะ ทำตัวตามปกติของมึงเดี๋ยวพี่น่านน้ำก็เป็นคนทำเองแหละ”

“งู้ยยย แต่กูเขินอ่ะ มึงว่าพี่น่านน้ำจะทำไงกับกูอ่ะจะจีบกูยังไง?”

“ก็ทำให้มึงเป็นเมียเขาโดยการแทงข้างหลังมึงไง”

“ไอ้เรน! กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นมั้ยล่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ”

“มึงหยุดหัวเราะกู กูเขินไอ้บ้า”

“อุ่นมึงหน้าแดงมากๆเลยอ่ะอุ่น”

“ก็กูเขินมั้ยล่ะ”

“ทำไมมึงคิดเรื่องแทงข้างหลังอยู่ไง ฮ่าๆๆอย่าคิดมากเว้ย ”

“กูไม่ได้คิดเรื่องนั้น ไอ้บ้า แค่คิดถึงหน้าพี่น่านน้ำกูก็เขินจะตายแล้ว” ผมว่าพร้อมยู่ปากใส่ไอ้เรนไปหลายๆที

“ล่ะเสร็จยังเนี่ยจะได้ยกออกไป”

“อ่ะๆ เสร็จแล้ว” ผมกับไอ้เรนเดินออกไปจากห้องครัวระหว่างที่กำลังเดินไปผมก็คิดว่าพี่น่านน้ำเขามาชอบอะไรผมอ่ะถึงจะมาจีบผม แล้วพี่เขาชอบผมตั้งแต่ตอนไหนแล้วผมจะทำตัวปกติได้ยังไงร้อยทั้งร้อยเมื่อรู้ว่ามีคนมาชอบตัวเองเราไม่สามารถทำตัวปกติได้หรอกครับ ถึงตัวจะปกติขนาดไหนแต่ใจมันต้องมีหวั่นๆบ้างแหละ เฮ้อพี่เขาอาจจะแค่ล้อเล่นหรือเปล่าวะ เออใช่พี่เขาอาจจะแค่ล้อเล่นไงแบบแค่แกล้งผมไม่ได้คิดจะจีบจริงๆอารมณ์แบบเอ็นดูผมเหมือนน้องชายไรงี้ป่ะ คิดล่ะปวดหัวช่างมันเถอะพี่เขาอยากจะทำไรกับผมก็ทำมาเถอะ

“เอ้า...มาพอดีเลยไปทำไรในครัวตั้งนานสองนานวะ”

“นั่งๆ”พี่สายลมว่าพลางตบมือลงที่นั่งข้างๆตัวเองที่ว่างอยู่ผมกับไอ้เรนได้แต่เดินไปนั่งลงข้างๆพี่เขาซึ่งทำให้ผมได้นั่งข้างพี่น่านน้ำ เข้าใจPositionป่ะครับ พี่น่านน้ำกับพี่สายลมนั่งโดยเว้นที่นั่งไว้ตรงกลางไว้ให้ผมกับไอ้เรนนั่ง ที่นั่งด้านข้างก็เป็นพี่สายลมกับพี่น่านน้ำนั่นแหละครับผมนั่งติดกับพี่น่านน้ำคนที่ทำให้ผมใจเต้นแรงหน้าแดงทุกที งื้ออ

“อย่ากินเยอะนะครับ เราไม่ค่อยไม่ชอบไม่ใช่หรอ?”พี่น่านน้ำก้มลงมากระซิบที่ข้างหูผมเพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน

O_o พี่น่านน้ำรู้ได้ไงครับ”

“พี่รู้เรื่องของเราเยอะเลยครับ”

“ห้ะ! ทำไมรู้อะครับ”

“หึ”

“พี่น่านน้ำ บอกอุ่นหน่อยสิครับรู้ได้ยังไงอ่ะ” ผมพูดพร้อมทำหน้าตาอ้อนๆใส่พี่น่านน้ำเพราะคิดว่าพี่น่านน้ำจะยอมบอกก็เวลาผมอยากได้อะไรแค่อ้อนแม่ แม่ก็ให้ผมแล้วอ่ะครับ

“อย่าไปทำหน้าแบบนี้ใส่ใครอีกนะครับ รู้มั้ยเขาไม่อดทนแบบพี่หรอก”

“ห้ะ! อะไรนะครับ”

“ช่างเถอะครับ”

“แล้วจะไม่บอกอุ่นหรอครับว่าพี่น่านน้ำรู้ได้ยังไง?”

“ไม่บอกครับ พอถึงเวลาเดียวเราก็รู้เองแหละ”

“งุ้ยยย”ผมทำเสียงงุ้ยใส่พี่น่านน้ำพร้อมกับยู่ปากใส่ด้วยเลย พี่น่านน้ำเลยยกมือขึ้นมาบีบจมูกผมเบาๆอย่างเอ็นดู แม่งใจผมเหลวเป็นน้ำแล้ว โอ้ยไม่ไหวป่ะแบบนี้อุ่นไม่ไหวเด้อ แม่ครับช่วยอุ่นด้วย


TBC <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #2 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:37
    น้องน่าร้ากกกกก
    #2
    0