ลำนำยักษา
หนึ่งยักษีผู้โง่เขลาเฝ้าหลงรักมนุษย์หนุ่ม...รักโดยไม่รู้ว่าเขาจักนำพาความตายมาสู่ตน...สาปสาบานเอื้อนเอ่ยก่อนตาย ทำให้เธอกับเขาต้องพลัดพรากกันมาทุกชาติภพ...แต่ชาตินี้ ‘เขา’ จักไม่ยอมเสียเธอไปอีก!!
ผู้เข้าชมรวม
459
ผู้เข้าชมเดือนนี้
3
ผู้เข้าชมรวม
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
หากเคยได้ยินนิทานพื้นบ้านเรื่อง ‘พระรถเมรี’ ...ตอนจบที่ไม่สมหวังในรักของหนึ่งยักษีที่ยอมตายอยู่ริมฝั่งมหานที เพื่อหวังให้คนรักของตนกลับมา ...แต่สิ่งที่ได้คือหัวใจที่แหลกสลาย แม้จะอ้อนวอนร้องไห้จนน้ำตาหลั่งออกมาเป็นสายเลือด คนผู้นั้นก็ไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำไป
.
.
.
...ใยท่านช่างใจดำยิ่งนัก ฤๅ รักของเราไม่เคยมีอยู่จริง...
มือที่เอื้อมไขว่ค้าวอยู่กลางอากาศตกลงข้างตัว...ความจริงที่พึ่งตระหนกทำให้นางได้สติ
...มนุษย์กับยักษาจักรักกันได้เยี่ยงไร...
“เพราะข้าเป็นยักษ์ใช่ไหม? รักครานี้จึงมิอาจจะสมหวัง... หากชาติหน้ามีจริงได้โปรดสวรรค์ช่วยดลให้ข้าได้เกิดใหม่แลมีปีก...จักได้บินหนีบุรุษผู้นี้....อย่าได้พบเจอกันอีกเลย แต่เขาจะต้องเจอกับชะตากรรมเช่นเดียวกับที่ข้าเจอในชาตินี้ ... ชาตินี้เขาตามข้ามา ขอให้ชาติหน้าเขาต้องตามข้าไป”
...รักแต่มิอาจได้เคียงคู่...
เขาต้องได้ลิ้มรสการสูญเสียนี้บ้าง
“ขอให้ชาติหน้าข้าเกิดมาเข้มแข็งกว่าชาตินี้ ...และอย่าได้ถูกพระรถเสนทำร้ายอีกเลย”
ชาตินี้นางยักษีอ่อนล้าแล้วที่จะติดตามสวามีสุดที่รัก ร่างยักษ์ทอดตัวทิ้งลงริมฝั่งมหานทีพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่ลอยหลุดจากร่างไปพร้อมกับสาปสัจจาที่ได้เอื้อนเอ่ย... คำพูดนั้นเปรียบประดุจรอยแค้นฝังลึกอยู่ในวิญญาณแม้จะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนก็มิอาจถ่ายถอน
.
.
.
ถ้าคิดว่าเรื่องราวของพระรถเมรีจบลงแค่นี้...ก็คงดี
ให้ชาติต่อไปของคนทั้งคู่ได้สมหวัง... แต่ถ้าเรื่องราวที่ขับขานมาไม่เป็นเช่นนั้นเล่า เรื่องราวทั้งหมดที่สืบทอดต่อกันมาถูกบิดเบือนจนเหลือเค้าโครงเดิมเพียงนิดเดียวและผู้ที่เล่าก็เป็นเพียงผู้ที่หวังเปลี่ยนจากผิดให้กลายเป็นถูก
ยังอยากจะฟังลำนำที่ถูกขับขานมาจากอีกด้านอยู่หรือไม่?
ลำนำที่เล่ามาจากฝั่งของผู้พ่ายแพ้ให้กับความรักครั้งนี้!!
ผลงานอื่นๆ ของ อมฤดา บุญญ์ชมพู ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ อมฤดา บุญญ์ชมพู
ความคิดเห็น