จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 10 : บทที่ 6 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    9 มี.ค. 58


บทที่ 6 (1)

 

                        “เอามานี่นะ ไอ้บ้า ชั่วช้า คุณข่มเหงฉัน...”

 

                        สารพัดความผิดที่เจ้าหล่อนโยนให้มาเป็นของเขาแต่เพียงฝ่ายเดียว ทั้งที่ในตอนท้ายเป็นคนสมยอมเองแท้ๆ ผู้หญิงนี่ยังไง

 

                                    “ไอ้...”

 

                                    “โว้ย หยุดแหกปากสักที” เมื่อสุดจะทนกับคำบริภาษหยาบคายในภาษาที่เขาเองก็ฟังไม่ค่อยจะออก ดัสตินจึงแย่งหมอนใบที่สองมาถือไว้ แล้วคว้าแขนคนฤทธิ์เยอะให้สงบนิ่ง  ตวาดดังๆ หนึ่งครั้ง

 

                                    “ไม่หยุด กรี๊ดดด กรี๊ดดด ไอ้มาเฟียหื่น สารเลว ซาดิสม์ สามารที่สุด ฉันไม่หยุดได้ยินไหมฮะ ไม่หยุดๆ”

 

                                    ไอวราไม่มีทีท่าจะหยุดโวยวาย เจ้าหล่อนแผดเสียงดังลั่นกัดแก้วหูมาเฟียเพลย์บอยด้วยความโมโห สองกำปั้นน้อยๆ ทุบตีอีกฝ่ายราวคนเสียสติ ร่วมเรียงเคียงหมอนกับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีใครตื่นมาแล้วอาละวาดราวคนประสาทเสียได้เท่านี้มาก่อน

 

                                    “บอกให้หยุด”

 

                                    “ไม่หยุด ไม่หยุดได้ยินไหม ไม่หยุด ไอ้ อุ๊บ อื้อ...”

 

                                    บอกดีๆ ไม่ฟัง มันก็ต้องกำราบด้วยวิธีที่เพลย์บอยมาเฟียถนัด ปากได้รูปกระแทกประกบจูบปากอิ่ม เสียงแหลมๆ ที่แผดลั่นจึงอู้อี้ ลิ้นร้อนๆ ซอกซอนเข้าสู่โพรงปาก ตวัดไล้รัดพันดูดดื่มจนแทบหลอมละลาย

 

                                    คนที่กำลังโมโหหอบเหนื่อยราวกับวิ่งมาเป็นพันไมล์ พยายามต่อต้านการรุกรานก็ยิ่งทำให้เหนื่อย และดูเหมือนเขาก็จะยิ่งกระหนำลงโทษเธอด้วยความวาบหวาม สุดท้ายสาวเจ้าก็หลงใหลไปกับรสจูบดุดดันหวานแกมป่าเถื่อนในที่สุด

 

                                    มือหนาสองข้างโอบรั้งเลื่อนไล่แผ่นหลังเนียนที่ปราศจากอาภรณ์ จับๆ ดึงๆ ไม่กี่ครั้งผ้าห่มหนานุ่มก็เลื่อนลงจากร่างสาว ผิวกายสองหนุ่มสาวจึงสัมผัสกันไร้ปราการขวางกั้น

 

                                    “เห็นไหม ว่าผมไม่จำเป็นต้องข่มขืนคุณเลย”

 

                                    พอจูบจนพอใจ ดัสตินจึงถอนปาก ประคองใบหน้าเนียนให้สบตา ไอวรารับรู้อยู่เต็มอก แต่เธอก็ยากที่จะยอมรับความจริง

 

                                    “ถ้าคุณไม่เริ่ม ฉันหรือจะคล้อยตาม”

 

                                    “พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลย เอาน่า ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว จะมัวโมโหอยู่ใย เรามาตักตวงความสุขในเวลาที่มีร่วมกันไม่ดีกว่าหรือ” ไอวรากำมือแน่น ทำท่าจะทุบ แต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจ เมื่อแววตาสีเทาคมกล้าบอกว่าจะไม่ยอมเจ็บตัวฟรี

 

                                    “ถอยไป”
            “จะเสียใจอะไรนักหนา ก็แค่เยื่อบางๆ ไม่เสียวันนี้วันหน้าก็ต้องเสีย ไม่เข้าใจว่าคุณต้องแยแสทำไม” เดือดเลย คนฟังเดือดเลย

 

                                    “คนมักง่ายไร้ความรู้สึก ไร้วัฒนธรรมแบบคุณจะเข้าใจอะไร หัดหาความรู้ใส่หัวสมองบ้าง ฉันเป็นคนไทย ถึงจะมาทำงานที่นี่แต่ฉันก็ยังเคารพในขนบธรรมเนียมประเพณีความเป็นไทย อย่าบังอาจมาว่าฉันหัวโบราณคร่ำครึ” ไอวราตอบกลับเจ็บแสบ

 

                                    ดัสตินต้องข่มใจมากมาย เขามันพวกบ้าระห่ำเสียด้วย เจอด่ากลับเขาก็อยากจะตอกกลับเหมือนกัน แต่... ไม่รู้ทำไมต้องมานั่งอดทนทั้งที่ตอนนี้น้องชายก็ตื่นเต้นอยากจะเข้าไปซุกในกายสาวจะแย่

 

                                    “เรื่องที่เกิดขึ้นเราจะคุยกันทีหลัง”
            “ไม่มีอะไรต้องคุย โอเค ฉันผิดเองที่เมามายจนหลงเข้ามาในห้องของคุณ เพราะฉะนั้นฉันจะยอมรับความผิดนี้ ขอให้เราต่างคนต่างอยู่” ดัสตินหรี่ตาด้วยความไม่พอใจ

 

                                    “แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง คิดว่าผมดูไม่ออกหรือเบบี๋”

 

                                    “เวลาจะทำให้ฉันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นได้”

 

                                    “ต้องการเท่าไร”

 

                                    “อะไรของคุณ”

 

                                    “ค่าตอบแทน ผมจะให้คุณมากกว่าแสนเหรียญ”

 

                                    “อย่ามาดูถูกกัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว”

 

                                    “ซีอัลไม่ได้ส่งคุณมาหรอกหรือ” ซีอัล เขาหมายถึงท่านประธานธิบดีรูปหล่อสามีสุดที่รักของเจ้านายเธออย่างนั้นหรือ

 

                                    “คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

 

                                    “ช่างเถอะ แล้วคุณขึ้นเรือลำนี้มาได้ยังไง เท่าที่รู้การ์ดเชิญแต่ละใบล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีชื่อเสียงทั้งนั้น”

 

                                    “คุณถึงได้คิดว่าฉันคือนางบำเรอของใครใช่ไหม”

 

                        ดัสตินไหวไหล่ ไอ้ข้อสันนิษฐานต่างๆ นานาในคราแรกตอนนี้เขารู้หมดแล้วว่ามันไม่ใช่ เจ้าหล่อนไม่ใช่นางบำเรอ หรืออีหนูของตาแก่คนไหน เยื่อบางๆ ที่เขาทะลุทะลวงผ่านเข้าไปยืนยันได้เป็นอย่างดี

 

                                    “ของแบบนี้มันเข้าใจผิดกันได้”

 

                                    “แล้วผลที่ตามมาล่ะ”

 

                                    “เราเสมอกันแล้ว ให้ตาย คุณควรดีใจนะไอวี่ที่ได้ครอบครองผู้ชายเพียบพร้อมอย่างผม ดีกว่าไอ้หน้าจืดอย่างแฟรงก์เป็นไหนๆ”

 

                                    “ฉันหวังว่าคุณจะไม่เข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับคุณแฟรงก์” ดวงตาสีเทากร้าวกระด้าง

 

                                    “คุณยังคิดจะกลับไปคบไอ้หมอนั่นอีกหรือ”

 

                                    “คุณพูดเอง ว่าคนสมัยนี้ไม่ยึดติดเรื่องพรมจรรย์อยู่แล้ว ฉันเชื่อว่าคุณแฟรงก์ก็คงไม่คิดมากเหมือนกัน” ไอวราบอกหัวใจให้เข้มแข็ง ไม่ว่ายังไงเธอจะไม่ยอมอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเป็นอันขาด

 

                                    “คุณต้องการค่าเสียหายเท่าไร”

 

                                    “เก็บเงินของคุณไปให้คู่นอนนางแบบของคุณโน่น”

 

                                    “ล้านเหรียญ” ไอวรากำมือแน่น

 

                                    “สองล้านเหรียญเป็นไง”

 

                                    พ่อบุญทุ่มเสนอราคาสูงลิ่ว ในแบบที่คู่นอนคนอื่นๆ เทียบไม่ติด บอกตามตรงว่าเขาติดใจรสรักของสาวเอเชียเข้าแล้ว ตอนนี้เขานึกบทรักกับคู่นอนคนอื่นไม่ออกจริงๆ เพราะฉะนั้นเมื่อต้องการเธอ ดัสตินก็ต้องได้!

 

                                    “คุณเสียสติไปแล้วหรือไง หรือใช้เงินฟาดหัวคนอื่นจนเคยตัว ฉันไม่ต้องการเงินของคุณเข้าใจ”

 

                                    “ผมก็ไม่คิดจะปล่อยคุณไปเหมือนกัน รับมันไปซะ อย่าให้ร่างกายต้องสึกหรอฟรีๆ ทั้งที่ผมยินดีจะจ่าย”

 

                                    ช่างเป็นคำพูดที่สวยหรูดูดี ทว่าทำร้ายจิตใจคนฟัง ไอวราตัวสั่นด้วยความโกรธ ใบหน้าหล่อๆ ดิบๆ ของเขาไม่ได้อินังขังขอบรู้สำนึกในคำพูดดูแคลนแม้แต่น้อย หญิงสาวจึง...

 

                                    เผียะ!

 

                                    ตบอีกแล้ว เช้านี้มาเฟียเพลย์บอยถูกตบถึงสี่ครั้ง ไม่ต้องถามว่ามันเจ็บหรือเปล่า ก็แม่เจ้าประคุณตวัดมาแบบไม่ออมมือเสียขนาดนี้ ใบหน้าของเขาไม่ใช่ถนนคอนกรีตจะได้ด้านจนไม่รู้สึก ฮืม... มันเกินไปแล้วนะคนสวย ไม่รู้หรือไงว่าเวลาโมโห เขามันยิ่งกว่าช้างตกมัน

 

                                    “สี่ตบแล้วนะไอวี่”

 

                                    “อยากเจอตบที่ห้าไหมล่ะ”
            “ได้ ถ้าคุณตบ ผมจะจูบ และสาบานได้ว่ามันจะไม่หยุดแค่จูบ ตบสิคนสวย ตบเลยจ้ะ” แทนที่จะโมโห ดัสตินกลับยั่วซะอย่างนั้น เอียงแก้มที่มีรอยแดงให้สาวเจ้าตบได้ตามอำเภอใจ ไอวราเม้มปากอยากจะโมโห แต่ก็อยากจะหัวเราะไปพร้อมๆ กัน หากก็ต้องสะกดอารมณ์เอาไว้ไม่ให้เขารู้ว่าเธอนึกขำ

 

                                    “ถอยไป ฉันอยากลุก”

 

                                    “ไม่ตบแล้วเหรอ ผมเต็มใจนะ”

 

                                    “ไม่อยากตบให้เสียมือ” บอกน้ำเสียงไม่พอใจ  พอก้มลงมองตัวเอง สาวเจ้าก็ต้องรีบคว้าผ้าห่มมาปิดบังกาย มิน่าล่ะอีตามาเฟียหื่นถึงได้หลุบตาลงต่ำ ที่แท้ก็มาจ้องของดีของเธอนี่เอง

 

                                    “อย่ามามองของฉันนะ”

 

                                    “สวยดี มีตราประทับผมด้วย กันลืมไง”

 

                                    “หยุด ไม่ต้องพูด” ไอวรายกมือห้าม ก่อนคนตัวใหญ่จะพูดจาห่ามๆ แสลงหูมากไปกว่านี้

 

                                    “คุณเป็นของผมแล้วไอวี่ เลิกเล่นตัวทำเหมือนเด็กๆ สักที คุณต้องการเท่าไรบอกมาเลย ผมลงทุนเสมอกับสิ่งที่ต้องการ”

 

                        ไอวราสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น เกลียดนักผู้ชายที่ชอบดูถูกคนอื่น เมื่อไรคนอย่างเขาจะรู้สึกนึกว่าเงินมันไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต แม้... ไอวราจะชอบคนรวย แต่เธอก็ให้ความสำคัญต่อจิตใจมาเป็นอันดับหนึ่ง

 

                        “ฉันจะกลับห้อง”

 

                        “สภาพนี้น่ะหรือ”

 

                        ไม่เพียงพูด แต่ดวงตาคมวาวสีเทายังเหลือบไปยังปลายเตียง สภาพเสื้อสายเดี่ยวของไอวราดูไม่จืด ขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากแรงดึงทึ้งมหาศาลของคนตรงหน้า ตอกย้ำความจริงให้สาวเจ้ารู้สึกเจ็บใจเป็นที่สุด เธอไม่ใช่หญิงพรหมจรรย์อีกต่อไปแล้ว

 

                        “ใช่ สภาพนี้ โอ๊ะ” ไอวรานิ่วหน้าเซถลาน้อยๆ จังหวะที่ลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง ร่างกายส่วนสำคัญเจ็บแปลบจนร่างใหญ่รีบมารับไว้ เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว

 

                        “ร่างกายคุณต้องการเวลาปรับตัว”
            “เพราะคุณคนเดียว”
            “เรื่องแบบนี้ผมทำคนเดียวที่ไหน อยู่เฉยๆ ก่อน ผมไปเตรียมน้ำอุ่นให้”

 

                        พระเจ้า! ดัสตินไม่เคยเตรียมน้ำอุ่น ไม่เคยเอาใจสาวๆ คนไหน อันที่จริงเขาจะเรียกบัทเลอร์ส่วนตัวก็ได้ แต่... ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับหนุ่มน้อย

 

                        “อย่าลำบากเลยค่ะ ฉัน... จะกลับห้อง”

 

                        “คุณอย่าดื้อนักเลย บอกให้อยู่เฉยๆ”

 

                        “เลิกวางอำนาจกับฉันสักทีคุณดัสติน เรามีอะไรกันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันตกเป็นทาสของคุณ ฉันยังคงเป็นฉัน” คนหวังดีขบกรามแน่น

 

                        “ผมบอกให้อยู่กับที่ก็ทำตาม อย่าให้ผมต้องโมโห สภาพคุณแบบนี้จะออกไปข้างนอกให้เป็นเป้าสายตาคนอื่นทำไม” ดวงตากลมโตตวัดมองนาฬิกาบนผนังห้อง เก้าโมงเช้า ขืนยิ่งอยู่กับเขา มันจะยิ่งทำให้เธอรู้สึกด้อยค่า

 

                        “หิวไหม” พอระงับอารมณ์ปรารถนาในกายได้บ้างแล้ว ดัสตินก็สูดลมหายใจเข้าปอดหลายครั้ง

 

                        บอกตามตรงเขาติดใจ! และไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

 

                        “ไม่ค่ะ”

 

                        ปากบอกไม่แต่ท้องเจ้ากรรมดันร้องประทวงสวนทาง คนฟังยิ้มมุมปาก ผู้หญิงคนนี้ปากแข็งและหัวแข็ง เกิดเรื่องขนาดนี้กลับไม่เรียกร้องจากเขาสักอย่าง ป๋าบุญทุมอย่างดัสตินจึงรู้สึกหงุดหงิดและอยากเอาชนะ

 

                        ร่างสูงก็เดินไปยกหูโทรศัพท์ต่อสายถึงห้องอาหารชื่อดัง และโทรหาลูกน้องคนสนิทพูดคุยอะไรบางอย่างก่อนเดินเข้ามา ในขณะที่ไอวราก็นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สมองขบคิดวุ่นวาย ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน แต่... ไม่ว่าอย่างเธอจะไม่ยอมเป็นนางบำเรอของเขาเด็จขาด เขามันจอมมารร้อยเล่ห์ไว้ใจไม่ได้

 

                        “ฉันอยากขออะไรสักอย่าง”

 

                        “ว่ามา” คนตัวใหญ่ยิ้มกว้าง เดินโทงๆ เปลือยเปล่าไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมโดยไม่สนใจใบหน้าเนียนที่แดงปลั่งเมินหลบไปด้านข้าง

 

                        “ฉัน... อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นจบลงตรงนี้ ฉันไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน หวังว่าคุณคงใจกว้างและไม่ยุ่งเกี่ยวกับฉันอีก”

 

                        ดวงตาสีเทาวาววับตวัดมองใบหน้าของผู้หญิงใจกว้างประดุจมหาสมุทร ดัสติน เทเลอร์ วอลตัน เจ้าของธุรกิจวอลตัน กรุ๊ป ผู้ชายร่ำรวยสุดเพอร์เฟก มีอิสตรีมากมายต้องการอ้อมกอดของเขา ทว่าผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกด้อยค่า

 

                        “ทำไม?”

 

                        “เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณควรให้เกียรติฉันโดยการที่เราสองคนไม่ต้องข้องแวะกันอีก”

 

                        “เป็นผู้หญิงของผมมันน่ารังเกียจตรงไหน การที่คุณได้เดินเคียงข้างผมทุกฝีเก้าจะมีแต่คนจับตามอง ที่สำคัญ ผมไม่ได้ให้คุณเหนื่อยฟรี ผมมีค่าตอบแทนให้ อย่า... ฟังให้จบก่อน” มือหนายกห้าม เมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะแผดเสียงต่อต้าน

 

                        “ค่าตอบแทนอย่าคิดว่ามันเป็นการขายเนื้อหนังมังสา คิดเสียว่าเป็นค่าความสุขที่คุณมอบให้ผม โอเคไหม ผมว่าทางออกแบบนี้จะดีกว่า คนอย่างแฟรงก์มันไม่ใช่ผู้ชายในแบบที่คุณฝันหา” ไอวราจำต้องท่องคำว่าอดทนไว้ในใจ ขืนต่อปากต่อคำกับเขามากๆ ก็มีแต่จะยิ่งเสียเปรียบ

 

                        “คนเราชอบไม่เหมือนกันค่ะ”

 

                        “เชื่อเถอะว่าผมมีดีกว่าคนที่คุณพุ่งเป้าเข้าหานะคนสวย”

 

                                    บอกพลางขยับเข้ามาใกล้ ไอวรารีบขยับถอยร่นไปด้านหลัง พร้อมดึงผ้าห่มปกปิดจนถึงคอ เจ้าของห้องหัวเราะเบาๆ เห็นหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว ไม่รู้เจ้าหล่อนจะอายอะไร

 

                                    “ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบผู้ชายรวย ฉันยอมรับและไม่ปฏิเสธ แต่ความรวยนั้นต้องมีความเป็นคนดีเป็นที่ตั้ง และสุภาพบุรุษรวมอยู่ด้วย ไม่ใช่รวยแต่กักขฬะไร้สามัญสำนึก รวยแบบหลังฉันไม่ขอเฉียดเข้าใกล้” ไอวราจงใจกระทบกระเทียบคนตัวใหญ่ที่เพียงยกมุมปากกวนๆ

 

                                    “อย่าอคตินักเลยไอวี่ ผมรู้ว่าคุณก็รู้สึกดีในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา”

 

                                    “อย่ามาคิดเองเออเองแทนฉัน ฉันรังเกียจและขยะแขยงคุณมาก หน้าคุณฉันยังไม่อยากมองเลย” พูดจบก็มินหน้าไปทางอื่น ส่วนคนที่ถูกรังเกียจขบกรามแน่น

 

                                    “รู้ไหมว่าคุณโชคดีกว่าผู้หญิงหลายๆ คน ปกติคนอย่างดัสตินไม่เคยแคร์ผู้หญิงคนไหน แต่สำหรับคุณ บอกตามตรงผมติดใจ และอยากใช้บริการอีก” อ๊าย... ตาบ้า นี่เขาคิดจะเก็บเธอไว้รับใช้บนเตียงเป็นนางบำเรออย่างนั้นเหรอ

 

                                    “อย่ามาดูถูกฉัน”

 

                                    “เปล่าดูถูก แต่ผมให้คุณได้มากกว่าแฟรงก์แน่นอน”

 

                                    “คนเราชอบไม่เหมือนกัน และคุณต้องเคารพการตัดสินใจของฉัน ฉันไม่ต้องการเป็นของเล่นของใคร” คนบนเตียงยังดื้อแพ่ง มาเฟียเพลย์บอยเม้มปากหรี่ตา เป็นเมียของเขาแล้วแท้ๆ ยังเล่นตัวดื้อด้าน

 

                                    แต่เดี๋ยวก่อน! เมีย! อย่างนั้นเหรอ... ปกติดัสตินไม่เคยคิดใช้คำนี้กับใครเลยจริงๆ

 

                                    “เอาล่ะ รอผมตรงนี้ก่อน”

 

                                    ร่างสูงเดินเข้าไปยังส่วนที่เป็นห้องน้ำ ไอวรามองหาทางหนีทีไล่ ได้ยินเสียงน้ำดังออกมาจากห้องน้ำ คนอย่างไอวราไม่คิดจะล่อท่าให้เขามาย่ำยีรอบสองเป็นแน่ แม้จะเจ็บบริเวณจุดซ่อนเร้นแค่ไหน แต่เธอต้องอดทนและพาตัวเองออกจากกรงเล็บจอมมารมาเฟียให้เร็วที่สุด

 

                                    หญิงสาวคว้าบราเซียกับแพนตี้ที่คนตัวใหญ่เก็บมาวางไว้บนเตียงตามด้วยกระโปรง พลันดวงตากลมโตมองไปยังตู้เสื้อผ้าของชายหนุ่ม ไอวราสดึงสูทเนื้อดีออกมาหนึ่งตัวสวมทับปกปิดเอาไว้ รีบเดินไปเปิดประตูห้องอย่างเบามือ

 

                                    “จะไปไหนครับ” การ์ดหน้าห้องถามขึ้น

 

                                    “ฉันจะกลับห้อง เจ้านายของคุณอนุญาตแล้ว”

 

                        การ์ดสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนพยักหน้าหลีกทางให้สาวเอเชียคนสวยที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินผ่านไป เหมือนกับผู้หญิงคนก่อนๆ ที่จะกลับจากห้องหลังผ่านบทรักร้อนแรงยามค่ำคืน

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                     

 

                       

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #521 ktykris (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 22:18
    การ์ดชั่งไม่รู้อะไรเลยเชื่อคนง่ายมาก
    #521
    0
  2. #258 jeabkiss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 15:18
    ดัสตินพูดถึงแต่ค่าตอบแทน
    #258
    0
  3. #141 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:38

    คำผิดค่ะพี่สาว

    สามาร – สามานย์

    กระหนำ – กระหน่ำ

    ดุดดัน – ดุดัน

    เลื่อนไล่ – เลื่อนไล้

    เด็จขาด – เด็ดขาด

    #141
    0
  4. #140 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:37
    ไอวี่หนีออกมาจนได้นะ
    #140
    0
  5. #84 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 22:20
    เวรล่ะ..การ์ด
    #84
    0
  6. #83 aphadsara (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 21:38
    ivy เทอขัดคำสั่งมาเฟียแบบนี้ระวังโดนจัดหนักนะคะ อิอิ รอคร่า
    #83
    0
  7. #82 cattycall (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 20:59
    #82
    0
  8. #81 fsn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 19:59
    สู้ๆ หนูไอวี่
    #81
    0
  9. #79 ponpim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 17:40
    เก่งอะ ... หาทางหนี ออกมาจนได้

    เอาใจช่วย ไอวี่
    #79
    0
  10. #78 ยืนเยี่ยวริมแม่น้ำ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 16:40
    ไม่สงสารนางเอกเลยค่ะ ชอบบ เร้าใจ วะฮ่ะฮ่าาาาาา #นางมารร้ายมาเต็มม
    #78
    0
  11. #77 ไอติม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 15:28
    ไอวี่จะหนีไปไหนได้ ก็อยู่บนเรือลำเดียวกัน เอาใจช่วยไอวี่ค่ะ!!
    #77
    0
  12. #76 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 11:54
    ไอวี่ ไปเเระ ดัสติน ว่าไง จ๊ะ 
    #76
    0
  13. #75 Wonnakanok Noikasun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 10:08
    อ้าวไอวี่หนีกับห้องแล้วนะ ดัสติน
    #75
    0
  14. #74 ดอกไม้ยามเหงา- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 07:57
    แอบสงสารไอวี่น้ะเนี่ย สู้สู้จ้า
    #74
    0
  15. #73 paiky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 05:22
    หนีๆ หรอหนูไอวี่ ยังไงก็ไม่พ้น..เฮียดัส...ลุ้นต่อเลย
    #73
    0
  16. #72 beauty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 02:48
    ชานุกมาก สงสารไอวี่
    #72
    0