นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Dear, Little Red Riding Hood (Brianne x Scarlett)

โดย Shark.u

เจ้าสาวน้อยหมวกแดงเอ๋ย เดินไปสิ ไปบ้านยายของเจ้า

ยอดวิวรวม

712

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


712

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


47
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ต.ค. 62 / 09:01 น.
นิยาย Dear, Little Red Riding Hood (Brianne x Scarlett)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Dear, Little Red Riding Hood


Hey there little red riding hood
เจ้าหนูน้อยหมวกแดงเอ๋ย
You sure are looking good
เจ้าช่างงามจับใจ
You're everything a B i g B a d W O L F could want.
ความงดงามอันครบถ้วน ตามที่หมาป่าต้องการ

 ~



ผ้าคลุมเจ้าสีแดง ...ปากเจ้าก็เช่นกัน
อะไรกันเจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มน่าลิ้มชิมนี่คืออะไร

 


ดวงตาลูกโตถูกตรึงไว้ที่ร่างหนึ่ง

ใบหูคอยฟังเท้าน้อยๆย่ำท่ามกลางป่าใหญ่

ทุกก้าวที่พ้นไป ใบไม้แห้งแตกก็ลั่นกรอบแกรบไพเราะดี

จมูกใหญ่โตสูดมวนอากาศเข้าเต็มปอด หอม แย้มเขี้ยวซี่แหลมแค่น้อย

แต่จะหวานหรือไม่ใครจะตอบได้

 


เจ้าทำให้ท้องข้าว่างเปล่า และมันต้องการเติมเต็ม

 


~





.Brianne.




.Scarlett.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ต.ค. 62 / 09:01



Hey there little red riding hood
เจ้าหนูน้อยหมวกแดงเอ๋ย
You sure are looking good
เจ้าช่างงามจับใจ
You're everything a B i g B a d W O L F could want.
ความงดงามอันครบถ้วน ตามที่หมาป่าต้องการ

 

 

คริสตศักราชที่ 1700s. 


คุณยายไม่ชอบขนมปังนี่คะ”

ภายในบ้านหลังหนึ่งแห่งหมู่บ้านเล็กๆภายในหุบเขา หญิงวัยกลางคนปัดปอยผมเมื่อมันเกะกะใบหน้า แต่ไม่หยุดวุ่นกับการจัดเรียงขนมปังหลากหลายรูปร่างในตะกร้าไม้สาน มันทำจากไม้ เช่นเดียวกับตัวบ้านและเครื่องเรือนใช้ส่วนใหญ่ ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ เตียงนอน หรือแม้แต่อุปกรณ์ครัว หล่อนใช้ผ้าขาวสะอาดคลุมทับขนมปังเป็นอย่างสุดท้าย เลื่อนตะกร้าไปทางเด็กสาวช่างสงสัย

แค่เอาไปให้คุณยายนะคนดี”

หล่อนพูด ทั้งลูบศีรษะ สการ์เล็ท บุตรสาวผู้มีเส้นผมสีบลอนด์นุ่มราวกับไหมเส้นเล็ก ด้วยดวงหน้าจิ้มลิ้มไปจนถึงผิวพรรณนวลเนียนส่อแววงามตั้งแต่น้อย ผู้พบเห็นไม่ว่าชายว่าหญิงก็ต่างนึกไปถึงอัญมณีล้ำค่าถูกซ่อนในป่าใหญ่ คุณนายโจแฮนส์สันเผยยิ้มบางเมื่อสการ์เล็ทเลิกถามและรับตะกร้าไป จับที่หิ้วมันด้วยสองมือเล็กพลางช้อนดวงตากลมโตยังมารดา

ทำไมยายถึงต้องไปอยู่คนเดียวด้วยคะ?”

มือเคลื่อนจากวางบนศีรษะลูกสาวเป็นหยิกแก้มนุ่นนิ่มแค่พอให้เด็กสาวครางเสียงน่ารัก

เพราะคุณยายชอบอยู่คนเดียวค่ะ” 

สการ์เล็ทพยักหน้ารับฟังแต่ไม่ได้เข้าใจ พาร่างอรชรสมวัยในเดรสสะอาดสะอ้านไปยังประตูไม้อันปิดแน่น ดึงกรอนประตูหลุดจากสลักล็อกและพลักมันออกไปไม่ทันไรก็ถูกสะกิดที่หัวไหล่ แน่นอนว่าคือแม่ของเธอ ดวงตากลมใสเลื่อนลงหยุดที่ผ้าคลุมในมือหล่อน สีแดงสดเป็นเลือดนก

ใส่เอาไว้ และเดินทางอย่างปลอดภัยนะลูกรัก”

สการ์เล็ทอยู่นิ่งเพื่อให้มารดาคลุมผ้าแดงได้ถนัด หล่อนมัดปมเชือกที่คอให้กระชับและจูบแก้มก่อนบอกลา มือน้อยๆโบกไปมาขณะสองขาเริ่มออกเดิน เมื่อแผ่นหลังแบบบางอันถูกคลุมด้วยสีแดงลับจากการมองเห็น หญิงเจ้าบ้านจึงดึงประตูปิดลง


สการ์เล็ท ก้าวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่รีบร้อน แต่ก็ไม่เชื่องช้า ซ้ำยังต้องคอยหลบเพื่อนร่วมหมู่บ้านที่รีบร้อนจนเกือบจะชนเธอหลายคน เธอคอยทักและตอบเป็นระยะเมื่อผู้ใหญ่หรือเพื่อนร่วมหมู่บ้านถามไถ่ ทั้งเรื่องทั่วไปรวมถึงจุดหมายของเธอ

ข้าได้ยินว่าข้างนอกนั่นมีหมาป่าหล่ะ“

สการ์เล็ทเอียงศีรษะไปยังเด็กหนุ่ม คริส ที่ผ่านมาหยอกล้อโดยแบกฝืนมากมายไว้ในอ้อมแขน คงจะเอาไปแบ่งเพื่อนบ้าน สการ์เล็ทคิด และปากทำเสียง “ฮาฮา ข้ากลัวจนตัวสั่นเลยหล่ะคริส” ส่ายหัวให้กับยิ้มทะเล้นของเขา และในอีกไม่กี่อึดใจสองขาของเธอพามานอกเขตหมู่บ้านเสียแล้ว

เด็กสาวเอี้ยวใบหน้ากลับยังทิศที่จากมา มองหมู่บ้านอีกครั้งหนึ่ง หมู่บ้านในหุบเขา ทั้งสงบ และปลอดภัย เงยขึ้นเห็นท้องฟ้า เวลานี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดีแสงอาทิตย์จึงได้ส่องตรงศีรษะเช่นนี้ ร้อน สการ์เล็ทคิดและดึงผ้าสีแดงคลุมศีรษะ ใช้เงามืดบรรเทาการแผดเผาก่อนจะเริ่มก้าวอีกครั้งตามเส้นทาง ทางดินธรรมชาติถูกขนาบข้างด้วยหญ้าตัดเข้ายังป่าลึก จุดมายที่มองไม่เห็นทำให้หล่อนพ่นลมหายใจจังหวะเดียวกับสายลมละรอกหนึ่งพัดผ่าน

คงเป็นการเดินทางที่ยาวนานอีกหนึ่งวัน

**



ฮื่อ

มัน....เจ็บนะ


อยู่นั่น!!!”

ฉึก!


หัวธนูแหวกอากาศปักแน่นเข้ากับเนื้อไม้ จากนั้นตามมาอีกระลอกใหญ่เมื่อพลาดเป้าแทงอากาศหรือพงหญ้าเสียหมด กลุ่มชายนายพรานทั้งสามหยุด และยืนนิ่งเพราะรอบข้างเงียบเกินปกติ หนึ่งในพวกเขาใช้มือดันอกเพื่อนเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะทะลึ่งไปไหน

มันอยู่แถวนี้”

ชายเคราเยอะหัวเราะเสียงดัง “หรืออาจจะตายอยู่แถวนี้ ต้องขอบคุณเพื่อนรักของข้า” เขาหมายถึงหน้าไม้ของตนและจูบมันเสียหนึ่งทีเรียกเสียโห่ด้วยความหมั่นไส้ของเพื่อนได้ดี ชายคนแรกมองเขาด้วยหางตา

โดนแค่ถาก อย่างได้โอ้อวดให้มากนัก เฮมส์เวิร์ธ”

นายเฮมส์เวิร์ธผายมือออก “เก็บความริษยาของเจ้าให้มิดชิดหน่อยเถอะเซบาสเตียน” ก้าวถอยหลังทั้งทำหน้าล้อเลียน นิ้วโป้งชี้เข้าตน

ขนของมัน และเกียรติยศต้องเป็นของข้า แค่ข้า! และพวกเจ้าก็จะได้แต่มองข้าจากเบื้องล่างด้วยดวงตาเต็มไปด้วยไฟริษยาไปจนตะ..กรร!!!!!!!!!

ในขณะพ่นคำโอ้อวดร่างเฮมส์เวิร์ธถูกกระชากหายไปซึ่งหน้า “เซบ” ชู่!! เซบาสเตียนทำเสียงและชักดาบกำไว้ให้มั่น ส่วนชายหนุ่มตัวผอมกะหร่องพยายามไม่ทำหน้าไม้สั่นจากความขวัญอ่อนของตนเอง เหงื่อผุดจนชื้นไปทั้งขมับ มือเย็นเฉียบคล้ายเลือดแข็งตัว หัวใจเต้นรัวอยู่ใต้เสียงฉีกเนื้อ เสียงกรอบแกรบของกระดูกแตกจากทิศเบื้องหลังโขดหินก้อนใหญ่อันเต็มไปด้วยไม้เลื้อย จนกระทั่งหมดเสียงเป็นอุ้งปากยาวชุ่มด้วยสีแดงยื่นให้เห็น เซบาสเตียนก็ตะโกน

ยิงมัน!

ธนูแหวกอากาศปักได้แค่หินหรือต้นไม้เมื่อ มัน ผลุบหลบไปตามด้วยกระโจนร่างใหญ่ยักษ์ข้ามโขดหินใส่เซบาสเตียน กรร!! เคร้ง! เขาฟาดดาบใส่แต่มันกัดคมรับไว้ได้ทันท่วงที พุ่งตัวกระแทกเขาอย่างแรงทำนายพรานผู้กล้าล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ทำดาบหลุดมือและนั่นทำให้เขากลัวจนแทบสิ้นสติ นายพรานคลานหนีหัวซุกหัวซุนส่วน มัน เหวี่ยงดาบทิ้งให้พ้นระยะมือตามด้วยกระโจนใส่อีกครั้งก็ฉึก!!!

ธนูจากหน้าไม้พุ่งปักเข้าสีข้างมันอย่างจัง ร่างใหญ่ยักษ์ไถลไปด้านข้างไม่เท่าไหร่ก็ใช้อุ้งเท้าทั้งสี่ยันตัวขึ้น แสยะแยะแยกเขี้ยวคมกริบยังนายพรานผู้กล้า กล้าไม่เข้าเรื่อง พรานหนุ่มมือไม้สั่นเทายัดธนูเข้าหน้าไม่สำเร็จเสียทีและมันเป็นเรื่องน่าเสียดายเพราะเมื่อเซบาสเตียนกระพริบตาอีกครั้งคอเจ้าพรานหนุ่มก็อยู่ในปากมัน สีแดงชุ่มฉ่ำทำให้เขากลัวจับใจ

“..ทอม”

ตุ้บ อสูรกายสี่ขาได้ยินก็แสยะอุ้งปากอวดเขี้ยวขาว ดูละม้ายคล้ายจะเป็นยิ้มหยัน มันปล่อยร่างมนุษย์หล่นตุบลงพื้นดิน ตะหวัดลิ้นใหญ่ยาวเลียอุ้งปากเสียหนึ่งครั้งเก็บรสชาติคาวแสนหวานเขลอะเส้นขนรอบริมฝีปาก เอี้ยวศีรษะขบเข้าที่ด้ามธนูซึ่งฝังหัวแหลมคาลึกในเนื้อลำตัว กระชากมันออก ฮึ่ม! ปล่อยทิ้งและเชิดคาง ผงาดตัวขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง ร่างใหญ่ยักษ์ก็บดบังแสงสว่างเป็นใช้ความมืดพาดทับเจ้าพรานมนุษย์ด้วยเงาเป็นรูปมัน ฮื่อ...มันครางต่ำและทันใดกล้ามเนื้อเปลี่ยนรูป อุ้งเท้า ลำตัวอันปลกคลุมด้วยขนเส้นหนา รวมถึงอุ้งปากน่าสะพรึงหดกลับจนใบหน้ามีลักษณะคล้าย มนุษย์ ไม่ มันคืออมนุษย์ อสูรกายในร่างหญิงสาวตระง่านอยู่ตรงหน้านายพราน งดงาม และน่าสยดสยอง ผิวเนื้อประปรายด้วยแผลเป็นนั่นไม่เท่าเลือดสดฉโลมไปทั่วร่าง สีแดงเขลอะรอบปากหยดทิ้งจากปลายคาง บ้างไหลผ่านลำคอนองที่เนินอก ส่งกลิ่นคาวคลุ้งฟุ้งทุกอณูอากาศ เส้นผมสีดินสยายเคลียบ่าให้ความรู้สึกคล้ายปีก ปีกปีศาจ เขาคิด และได้แต่มองหล่อนเงื้อดาบของเขาเองขึ้นเหนือศีรษะ เขาได้ยิน เสียงหัวเราะจากดวงตาอสูรกายคู่นั้น

เลือกมา สิ่งที่เจ้าปราถนา 
จะเน่าเป็นปุ๋ยอยู่ที่นี่หรือมื้อค่ำของข้า”

เขาขบฟันจนสันกรามปูดโปน

ไอ้เดรัจฉาน!!!”

เลิกคิ้วขึ้นสูง 

เลือกคำตอบได้ดี”

ฉับ


ข้าชอบสีแดง

**


ตรงไปจนกระทั่งเจอทางแยก อืม.... ทางแยกแล้วไปข้าง.... ข้าง...”

บู๊ทหนังสัตว์หยุดหน้าทางแยก มันมีต้นเบอร์รี่ขึ้นผ่ากลาง สการ์เล็ทกินปากตัวเองขณะควานหาคำบอกของมารดาซึ่งเธอคิดว่าคงลืมไปแล้วแน่ๆ ส่ายสายตาไปยังเส้นทางซ้ายพบป่าดิบรกทึบจึงหันทิศตรงข้าม “ข้างขวา”พูดและพาตัวเองไปทิศดังกล่าวทันที ระหว่างการเดินทางอันเงียบเหงาริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ฮึมฮัมสร้างเสียงเพลงลดความเบื่อหน่ายเสียหน่อย

เจ้าสาวน้อยหมวกแดงเอ๋ย”
Hey there little red riding hood

เจ้าช่างงามจับใจ”
You sure are looking good...


ลมเย็นพัดกลีบดอกไม้ป่าหลุดจากกิ่ง โรยลงปะใบหน้าอ่อนเยาว์ทำหล่อนเผลอระบายยิ้มชอบใจและหัวเราะเสียงใส 
ช่างงามจับใจ...

ความงามอันครบถ้วนตามที่” “หมาป่าต้องการ

เฮือก!! สาวน้อยสะดุ้งโหยง หันควับไปยังด้านหลังพบเจ้าของประโยคนั้นยืนฉีกยิ้มอวดฟันแทบครบทุกซี่ หล่อนเป็นผู้หญิงผิวติดจะคล้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูมอมแมมแถมยังใส่เสื้อของเพศชาย แต่ทั้งหมดนั้นเมื่อประกอบกันยังห่างไกลคำว่าอัปลักษณ์อยู่มากโข คิ้วทรงงามขมวดเข้า

เจ้าทำให้ข้าตกใจนะ”

หล่อนคุกเข่าลงหยิบตะกร้าที่สการ์เล็ททำหลุดมือ เมื่อสการ์เล็ทยื่นมือออกไปเพื่อรับคืนก็ถูกจูบหลังมือเสียนี่ สการ์เล็ทชักมือกลับด้วยตกใจ

ข้ารู้จักเจ้ารึไงกัน!!”

หล่อนยกคิ้วขึ้น ดวงตาสีอัมพันแปลกคู่นั้นก็ทำให้สการ์เล็ทนึกถึงพระจันทร์เต็มดวง


 “เรียกข้าว่า ไบรแอนน์ ถ้าหากนั่นจะทำให้เรารู้จักกันและข้าสามารถจูบมือเจ้าได้”


เมื่อเห็นคำว่าไอ้โรคจิตแปะเต็มหน้าเจ้าสาวผ้าคลุมแดง ไบรแอนน์ก็เปล่งหัวเราะในลำคอ วาดมือแตะหน้าท้องทั้งค้อมตัวด้วยสีหน้าเย้าหยอก


หากนั่นทำให้เจ้าโกรธเคือง... ข้าคงต้องขออภัยและโทษความงดงามของเจ้าที่ทำให้ข้าอดใจไม่ไหว”

เจ้าจะปล้นข้าหรือ?”

สการ์เล็ทพูดตัดตามความเข้าใจตน แต่ยัยผู้หญิงปากเจ้าชู้คนนี้เอาแต่หัวเราะลั่นจึงกระชากผ้าคลุมจากศีรษะ ทำหน้าโกรธให้ชัด พออ้าปากจะว่ากล่าวไบรแอนน์ก็ชี้ยังตะกร้าของเธอซึ่งอยู่ในมือหล่อน ขนมปังสองสามก้อนเผยให้เห็นจากผ้าคลุมเคลื่อนผิดตำแหน่ง

ช่างเป็นรางวัลที่คุ้มค่าเหนื่อยเหลือเกิน”

พูด และเมื่อได้สีหน้าโกรธเคืองแสนน่าเอ็นดูตามที่ไบรแอนน์คาดการณ์ไว้จึงวางมือที่อกตน พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ข้าเป็นนักเดินทาง และบังเอิญผ่านมาทางนี้เห็นเจ้าเดินอยู่ลำพัง”


หยุดหนึ่งจังหวะ ดวงตาสีดินทอประกายบางอย่าง บางอย่างอันเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและห่วงใย ซึ่งสการ์เล็ทรู้แก่ใจว่าเป็นเพียงฉาบหน้าของปริศนาอันน่าค้นหา เด็กสาวใจเต้นแรง โอ... สการ์เล็ท เจ้าอย่าทำตัวเป็นหญิงใจง่ายนักเลย

ป่านี้เต็มด้วยอันตราย หากมันทำร้ายสาวงามเช่นเจ้า ข้าคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต”


สการ์เล็ทเบ้ปาก แต่ใบหูแดงก่ำช่างสวนทางกันเสียจริง

ปากเจ้าชู้”

สาวงามว่าเข้าให้ ส่วนยิ้มติดมุมปากไบรแอนน์คนนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน 

"แล้วไม่ดีอย่างไรหรือ?"

"ลิ้นที่แสนหวานมักปรากฎคู่กับเขี้ยวอันแหลมคม"


เจ้ามนุษย์ผ้าคลุมแดงทัดผมหนึ่งครั้ง "แม่ข้าพูดกรอกหูทุกวัน" ปากทรงบางจากวางตัวเรียบตึงจึงวาดขึ้นเป็นโค้งใหม่ 

"ส่วนเจ้าก็เป็นเด็กน้อยดื้อดึง ถูกไหม?"

ดวงตากลมโตหรี่ใส่เจ้านักเดินทางแปลกหน้า
"ถ้าจะสั่งสอนข้า เจ้าควรใช้ปากทำสิ่งอื่นไปเสียดีกว่า"

ยิ้มที่ปากหล่อนวาดกว้างขึ้นจนเกรงจะฉีกถึงใบหู

"ข้าก็อยากใช้มันทำ'สิ่งอื่น'เช่นกัน"

สการ์เล็ทกระแอมอย่างไม่มีสาเหตุ หรือจะเป็นสาเหตุจากดวงตาวาววับแสนเจ้าเล่ห์จ้องยังริมฝีปากเธอเพื่อชี้ว่านี่คือ'สิ่งอื่น' ที่หล่อนหมายถึง เธอทำเป็นไม่เห็นคำตอบ แต่ก่อนที่ไบรแอนน์จะยอมให้สการ์เล็ทเขินอายไปได้นานกว่านี้ หล่อนก็ถามขึ้น

อย่างไรก็เถอะ เจ้ามนุษย์น้อยผ้าคลุมแดงมาทำอะไรในป่าร้ายแสนอันตรายนี้หรือ? ขอข้าร่วมทางด้วยได้ไหม?” 

สการ์เล็ทรับตะกร้าของตนถือเองเมื่อไบรแอนน์ยื่นคืน มือจัดผ้าให้คลุมขนมปังมิดชิดทั้งที่มิดชิดดีอยู่แล้วเพราะดวงตาสีเม็ดดินคู่นี้ทำให้เธอวางมือไม่ถูก

บ้านยายข้า”

 

กินปากตัวเองอีกครั้ง และไม่เห็นว่าไบรแอนน์หายใจเข้าลึกจนได้เสียงสูดอากาศ ก่อนจะพูดขยายความ “ยายข้าเป็นพวกรักสันโดษหน่ะ” เพราะคิดว่าไบรแอนน์คงสงสัยว่าคนแก่อะไรถึงได้มาอยู่ในป่าลึกขนาดนี้ แต่แรงกระชับรอบศีรษะทำให้เงยขึ้น เผลอสบดวงตาของหล่อนอีกครั้ง หล่อนงดงาม จมูกโด่งรั้นบ่งความหัวดื้ออยู่เอาการ ปากรูปบางและดวงตาทอประกายเจ้าเล่ห์ตลอดเวลา แต่อบอุ่น เธอชอบ 

ไบรแอนน์ขยับผ้าคลุมแดงสการ์เล็ทให้คลุมศีรษะเจ้าของมันได้กระชับ ปลายนิ้วไต่ลงตามขอบผ้าจนนิ้วแม่มือสัมผัสเข้ากับผิวแก้มอุ่นของมนุษย์ตัวน้อย

ลมจะทำให้เจ้าป่วย” 

นิ้วแม่มือเดิมเกลี่ยผิวละเอียดราวเกล็ดหิมะ ทั้งขาว.. และบริสุทธิ์ เหมือนหิมะต้องแสงอาทิตย์ หยุดลงแตะที่มุมริมฝีปากแดงระเรื่อ 

และหัวใจข้าคงเจ็บน่าดู” 

นางหญิงใจง่าย
สการ์เล็ทด่าตัวเองในความคิด ในขณะที่เปลือกตาปรือลงใกล้ปิดเมื่อรู้สึกได้ว่าดวงหน้าเจ้าคนปากเจ้าชู้โน้มเข้าหา

ข้าจะไม่จูบเจ้า”

สการ์เล็ทลืมตาแทบจะทันที หายใจแรงจนอกสะท้อนด้วยความอับอายพุ่งจากหัวแม่เท้าถึงใบหน้า แต่ก่อนจะได้ระเบิดมันใส่ร่างตรงหน้าหล่อนก็ใช้นิ้วเรียวยาวแตะริมฝีปากเธอ

เพราะมันจะทำให้เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนชั้นเลว”


ข้าเปล่า
สการ์เล็ทตอบในใจ และนึกได้ว่านั่นหมายถึง จูบข้าสิยัยคนแปลกหน้า! ความคิดนั้นทำแก้มเด็กสาวแดงปลั่งหนักกว่าเก่าแต่พยายามซ่อนมันด้วยการรีบจ้ำหนี

จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอะไร”

ท่อนขาเรียวเล็กทั้งสองชะงักลง และนั่นทำให้ไบรแอนน์กอดอก ใช้ข้อนิ้วแตะมุมปากตน พิจารณาแผ่นหลังแบบบางอันถูกห่มอยู่ใต้ผ้าคลุมแดง สการ์เล็ทขนลุกอย่างไม่มีสาเหตุ 

สาวน้อยหมวกแดง?” 


หล่อนย่นจมูกหน้ายู่ แต่เสียงทั้งหวานทั้งเบาจากริมฝีปากฉ่ำแดงนั่นไบรแอนน์ยังสามารถได้ยิน

สการ์เล็ท

นิ้วเรียวยาวลูบจากมุมปากจากมุมหนึ่งจรดถึงอีกมุม รอยยิ้มแสนละมุนก็เลือนลง ราวกับภาพลวงตา สอดนิ้วผ่านริมฝีปากเข้าไปหนึ่งข้อ ขบมันแต่พอให้รู้สึก และสามารถอดกลั้น อดใจรอ...

สการ์เล็ท

.

.

.


เจ้ารู้จักเพลงนั้นได้อย่างไร”

ดวงตาสีเม็ดดินละจากกระรอกบนกิ่งไม้สูงเป็นร่างเล็กข้างกายตน ที่หางตาจึงเห็นแค่ลางว่ากระรอกตัวนั้นวิ่งหายเข้าแมกไม้ไป

ทำไมข้าถึงไม่ควรรู้จักหล่ะ”

สการ์เล็ทหยุดปากที่เคี้ยวขนมปังคุณยายอยู่ หล่อนบอกว่าหิว และหยิบขนมปังคุณยายทานโดยไม่ลืมแบ่งไบรแอนน์ เคี้ยวหงุบหงับอีกสองสามคำก็ตอบ 

ข้าไม่เคยได้ยินที่ไหนนอกจากในหมู่บ้านข้า” 

ไบรแอนน์หลุบตามองปากสการ์เล็ทเมื่อหล่อนแลบลิ้นเลียเศษขนมปังติดมุมปาก

มองไม่เห็น หรือไม่ได้ยิน ใช่ว่าสิ่งนั้นจะว่างเปล่า”

คิ้วรูปสวยยู่หากัน 

เจ้าเป็นนักกวีรึไงกัน” ไบรแอนน์ยิ้มตาปิด “ข้าเป็นนักเดินทาง” 

เจ้าเป็นนักเดินทางแต่งกวี” 

ไบรแอนน์ฉีกยิ้มทั้งตาและริมฝีปาก

 

“ทุกสิ่งที่เจ้าอยากให้เป็น” 


ซ่า.....

ไปหลบตรงนั้น”

ฝนห่าใหญ่เทลงมาทำให้สการ์เล็ทลืมเขินอาย รีบวิ่งตามไบรแอนน์ไปยังตรงนั้น คือโพรงใต้ต้นไม้ใหญ่พอเป็นที่กำบังฝนได้บ้าง สการ์เล็ทกอดตัวเองและขดตัวซุกหาความอุ่นจากผิวไม้ซึ่งแน่นอนว่าไม่มี ร่างแบบของเด็กสาวสั่นงกๆด้วยถูกละอองฝนเกาะผิวกาย เกาะผ้าผ่อน ผ้าคลุมแดง แม้แต่เผ้าผมจนเส้นไหมบลอนด์ละเอียดแนบลู่ไปกับโครงหน้า ราวกับลูกนกตกบ่อน้ำ ไบรแอนน์รู้สึกชอบมอง ส่วนสการ์เล็ทไม่ชอบฝน คลุมมันเสียสิ” เสื้อตัวนอกในมือไบรแอนน์คือสิ่งที่เจ้าตัวหมายถึง ดวงหน้าอ่อนเยาว์เงยขึ้นซึ่งทำให้ไบรแอนน์เริ่มเกลียดฝนขึ้นมาเพราะมันทำให้ริมฝีปากแดงฉ่ำเซียวลง

แต่เจ้าจะหนาว” “ข้าไม่กลัวหนาว” 

สายตาไบรแอนน์ทำให้สการ์เล็ทกลืนคำถามต่อไปลงคอ ด้วยรู้ดีว่าต้องได้คำตอบที่ทำให้แก้มร้อนอีกแน่ รับเสื้อไบรแอนน์คลุมตัวเองทับอีกชั้น ทำให้ตอนนี้เจ้านักเดินทางเจ้ากวีเหลือแค่เสื้อสีขาวหม่นห่มตัว มันค่อนข้างบาง และเพราะเปียกฝนทำให้เนื้อผ้ายิ่งแนบผิวเนื้อซึ่งปรากฎสีแดงซึมออก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

เจ้าบาดเจ็บ?!” 

หมั่บ! ไบรแอนน์คว้าข้อมือสการ์เล็ทเมื่อหล่อนแตะสีข้างเธอ บีบแรง “ไบร...ไบรแอนน์แต่เมื่อได้ยินชื่อตนจากปากหล่อนและน้ำปริ่มขึ้นขอบตานั่นทำให้ไบรแอนน์คลายลงทันที ละล่ำละลัก “ข้า... ข้า ลืมตัวไป” ประคองมือเล็กเอาไว้ กดริมฝีปากประทับรอยแต้มสีแดง

ขอโทษ

ไบรแอนน์ปล่อยเด็กสาว มือกุมทับบาดแผลและเอนกายพิงขอนไม้ด้านหลัง “เรื่องเล็กน้อย ไม่นานก็หาย เจ้าอย่างได้กังวลไปเลย” สีแดงผุดขึ้นแต้มปลายจมูกรั้นทันที สการ์เล็ทกัดปากอีกครั้ง ส่วนเล็บไบรแอนน์ฝังเข้าเนื้อเช่นกัน และข้าคงทนได้อีกแค่หนเดียว 

ข้าไม่ได้กังวลเสียหน่อย”

สการ์เล็ทรีบหนีสายตาเมื่อเผลอสบเข้ากับแวววิบวับเป็นหมาป่ารู้ทัน

ปล่อยให้ข้าหลอกตัวเองว่าเจ้าห่วงใยกันสักนิดไม่ได้เลยหรือ”

ถ้าเจ้าเป็นชาย ต้องมีเมียเยอะแน่ๆ”

 

สการ์เล็ทจิกกัดส่วนเจ้าคนเจ้าชู้เบิกตาโต ร้อง “โอ.... เมียส่วนใหญ่ของข้าก็พูดเช่นนี้” สาวน้อยทำตาเขียวปั๊ด ไบรแอนน์จึงชูมือชิดหัวไหล่ “ข้าหยอกเล่น” หึ๊ย! เจ้าบ้า! สการ์เล็ทคิดและเอาคืนด้วยการตีไบรแอนน์แต่ โอ้ย! กระทบแผลเสียได้ หล่อนงอตัวกุมบาดแผลแน่นด้วยสีหน้าเจ็บปวดมากทำเอาสการ์เล็ทลืมเล่นตัวหมดสิ้น แตะมือนักเดินทางเจ้ากวี

ได้โปรดให้ข้าดูมันเถอะ”

เธอรู้สึกได้ว่าแววในตาหล่อนฉายชัดถึงความหวาดระแวง จึงคลึงหลังมือแผ่วเบา.... ได้ยินเสียงหายใจผ่อนคลายขึ้น “ได้โปรดมือที่คลายลงคือคำตอบ และปล่อยให้สการ์เล็ทค่อยๆเลิกเสื้อเผยแผลสด มันลึกพอควรเจ้าตัวน้อยถึงได้ทำสีหน้าแปลกเช่นนี้ สีหน้าแปลกประหลาดคล้ายจะอนุมานได้ถึงความห่วงใยจากใจจริง ไบรแอนน์หายใจลึกเมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วอุ่นแตะผิวเย็นชื้นของเธอ กล้ามเนื้อเกร็งขึ้นโดยสการ์เล็ทรู้สึกได้ จึงนวดคลึงแค่เบา โอ้... พระเจ้า ท่านไม่มีจริงแต่โปรดรู้ไว้ว่าข้าชอบมัน

ข้ามียา”

ไบรแอนน์ได้ยินแต่ไม่รับรู้ ทำแค่มองสการ์เล็ทควานในตะกร้า สุดท้ายได้กล่องบางอย่างติดมือออกมา หล่อนเปิดมันอย่างบรรจงเผยผ้าขาวห่อบางสิ่ง 

สมุนไพร” 

ไบรแอนน์ได้กลิ่น สการ์เล็ทพยักหน้า “ใช่ สมุนไพร ยาดีของหมู่บ้านข้า มันจะทำให้แผลเจ้าสะอาด” บรรยายสรรพคุณมือก็คลายเชือกวางไว้บนหน้าตัก มือหนึ่งจับเหนือบาดแผลไบรแอนน์เพื่อไม่ให้เสื้อหล่อนหล่นลง อีกมือประคองสมุนไพรดังกล่าว มันมีลักษณะเป็นผงจากการถูกบด

มันจะทำให้เจ้าเจ็บนิดหน่อย”

 

ไบรแอนน์เผยยิ้มที่มุมปาก

 

“ถ้าเกิดจากน้ำมือเจ้า ข้าทนได้เสมอ”


คำว่า เมียไบรแอนน์ ทะลุศีรษะสการ์เล็ทและหล่อนรีบปัดมันออกด้วยการบรรจงประกบสมุนไพรเข้ากับบาดแผล เสียงครางต่ำในลำคอพร้อมทั้งลมหายใจผ่อนยาวก็เล็ดจากเจ้านักเดินทาง 

ใครกันที่ทำร้ายเจ้า”

ดวงตาสีเม็ดดินจรดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าอ่อนเยาว์ หล่อนดูบริสุทธิ์.. และเปราะบาง ในขณะที่สการ์เล็ทเอาแต่จดจ่ออยู่กับความเจ็บของเธอ

นายพราน”

นายพราน? เขาเห็นเจ้าเป็นกวางรึไงหน่ะ”


ไบรแอนน์ส่ายหน้า ปากทรงบางวาดยิ้มกว้างขึ้นจนแยกเห็นซี่ฟันคมขาว

พวกเขาเห็นข้าเป็นหมาป่า

สการ์เล็ทเงยขึ้นจนหน้าแหงน หล่อนทำคิ้วติดกันอย่างที่ไบรแอนน์อยากใช้ปากช่วยคลายมันเสียที

เจ้าพวกนั้นช่างตาถั่วเสียจริง”

ไบรแอนน์ลืมหายใจเมื่อสการ์เล็ทกำลังฉีกชายกระโปรงตัวเองเพื่อทำผ้าพันแผล กำมือแน่นจนเล็บแหลมฝังเนื้อยับยั้งสัญชาตญาณดิบหรือสันดานสัตว์ป่าไม่ให้เผลอลงมือฉีกกระชากเนื้อผ้า หรือแม้แต่ เนื้อ สการ์เล็ทเสียเอง 

แล้วหากเจ้าเจอหมาป่า จะไม่ฆ่ามันหรือ

ไบรแอนน์ถาม และความใกล้เมื่อสการ์เล็ทโอบรอบเธอเพื่อพันผ้าทับแผลทำให้ไบรแอนน์เผลอจงใจสูดหายใจลึก กลิ่นเนื้อเจ้าหอมนัก ปากทรงบางเผยอออกเห็นเขี้ยวรำไรใกล้หยุดหักห้ามตนเอง ดวงตาสีดินปรือลงสะท้อนแววเป็นเดรัจฉานหิวโหย เคลื่อนอุ้งปากเข้าใกล้มนุษย์เนื้อหอม 

 

ข้าอยาก…. กินเจ้า

ไม่หล่ะ ข้าจะชิงกัดลิ้นตายก่อน”

เสียงและหน้ามุ่ยเป็นลูกแมวถูกแย่งอาหารตบไบรแอนน์หลุดจากภวังค์ดิบ หล่อนนิ่งด้วยกำลังประมวนคำพูดสการ์เล็ทจากนั้นระเบิดหัวเราะเสียงดัง 

ข้าเป็นผู้หญิงตัวนิดเดียวนะ เผลอพริบตาเดียวก็อยู่ในปากมันแล้ว.... นี่! เจ้าหัวเราะมากเกินไปรึเปล่า”

ไบรแอนน์ใช้ข้อนิ้วเช็ดหางตา ปากก็พูด โทษที โทษที สการ์เล็ทกอดอกและพิงไปด้านหลัง ทำให้ไหล่และต้นแขนแสนนุ่มเบียดชิดกับไบรแอนน์ เบียดความอุ่นแบ่งปันกันอย่างพอประมาณ ...ในปริมาณที่ทำให้หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะดี 

แล้วเจ้า จะร่วมทางกับข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน”

ไบรแอนน์จรดมือทั้งสองประสานนิ้วเอาไว้ วางพักไว้บนหน้าตักด้วยกิริยาผ่อนคลาย จากนั้นจึงตอบ ยังสายฝนซึ่งหมั่นโปรยลงอยู่เบื้องหน้า

เมื่อแน่ใจ ว่าเจ้าจะ ปลอดภัย ”

สัมผัสกดลงที่ไหล่ทำให้รู้ว่าศีรษะเล็กพิงลงมา เส้นผมบลอนด์สลวยเผยให้เห็นด้วยไม่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมแดงอย่างที่เคย มันชื้นน้อยๆ แต่ยังคงงดงาม และงามเป็นเท่าตัวเมื่อสายไหมเส้นละเอียดวางตัวลู่ไปกับดวงหน้าอ่อนเยาว์


.

.


ท้องเจ้าร้อง”

เพราะข้าหิวไงหล่ะ”


ก็ทานขนมปังเข้าไปสิ เจ้าโง่”

ขี้โมโหเสียจริง เจ้ามนุษย์น้อยสีแดง


**


Little red riding hood
เจ้าหมวกแดงตัวน้อยเอ๋ย
I'd like to hold you if I could
ข้าอยากกอดเจ้าเหลือเกิน
But you might think I'm a big bad wolf so I won't
แต่นั่นอาจทำให้เจ้าคิดว่าข้าเป็นหมาป่าเสียนิสัย ดังนั้นข้าจะห้ามใจ

What a big heart I have
ด้วยหัวใจดวงใหญ่ของข้า
The better to love you with
มันเหมาะควรจะมีไว้เพื่อรักเจ้า
Little red riding hood
เจ้าสาวน้อยหมวกแดง
Even bad wolves can be good
เพราะเจ้า หมาป่าต่ำช้าตัวนี้จึงกลับกลายเป็นดี

I try to keep satisfied
ข้ากดความต้องการโสมมไว้เบื้องลึก
Just to walk close by your side
ก็เพื่อได้ใกล้ชิดเจ้า อยู่ข้างกายเจ้า
Maybe you'll see things my way
จนสุดท้าย เจ้าอาจเห็นตัวตนของข้า ในหนทางที่ข้าเป็น

'Fore we get to Grandma's place
ไปสิ ไปให้ถึง มุ่งไปยังบ้านคุณยาย





เมื่อฝนหยุดตก ท้องฟ้ากระจ่างชัดเช่นเดิม



ใกล้แล้วหรือ”

เสียงจากร่างข้างตัวทำให้สการ์เล็ทครางอื้อ!ในลำคอ 

ถึงก่อนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแน่นอน”


คิ้วสีเปลือกไม้ขยับหากัน ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปยังดวงอาทิตย์ก้อนส้มซึ่งกำลังจมผลลงใกล้ลับขอบฟ้า

ข้าต้องไปแล้ว”


ดวงหน้าสาวน้อยหันยังร่างข้างตัวทันที

ไปไหน?”

ริมฝีปากรูปบางเหยียดเส้นออกเป็นยิ้มเศร้าสร้อย เศร้า? เจ้าเศร้าทำไม

ไป.. เส้นทางของข้า” 

 

อย่ากัดปาก ไบรแอนน์คิด จากนั้นสการ์เล็ทก็เปล่งเสียงระดับใกล้เคียงการกระซิบ

แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไร ว่าข้าจะปลอดภัย

ไบรแอนน์แทนคำตอบด้วยข้อนิ้วเชยคางสการ์เล็ทขึ้น เพื่อรับจูบประทับลงที่ริมฝีปาก แสงอาทิตย์แสดสาดร่างทำให้เห็นว่าเงาของเรานั้นถูกเชื่อมเข้าด้วยกัน
จูบของเจ้า ข้าต้องการ เปลือกตาปรือลงปิดทำให้ขนตาแพรหนาละใบหน้าไบรแอนน์ ไบรแอนน์ชอบ เธอรู้ด้วยสัมผัสสยิวจากฟันคมขบหยอกที่เนื้อริมฝีปากอวบอิ่ม แค่ขบหยอก แต่ไม่ยอมบาดให้เจ็บ หรือถูกมือคู่อุ่นประคองใบหน้าด้วยความถนอม  คอยใช้ปลายนิ้วเกลี่ยจากโหนกแก้มเร่งสีแดงแต้มที่พวงแก้มหอม ทั้งแก้ม จมูก ใบหูสาวน้อยก็แดงปลั่งใกล้เคียงสีผ้าคลุม มือข้างนั้นจึงเคลื่อนแทรกกลุ่มผมที่ท้ายทอย รั้งแค่นิดด้วยสัมผัสถนอมเพื่อให้สการ์เล็ทเงยหน้ารับจูบแนบสนิท แนบชิด เสียจนจมูกของเราจมเข้ากับใบหน้าของกันและกันซึ่งนั่นทำให้ลมหายใจข้าและเจ้าเป็นหนึ่งเดียว หนึ่งเดียวนี้ที่ทำให้ ข้าหลงรักมัน...

ดังนั้นได้โปรด...อย่าทวงมันคืน สการ์เล็ทคิดเมื่อไบรแอนน์ถอนจูบหล่อนคืนไป เหลือแต่ความวาบหวามติดจางๆที่ริมฝีปาก แววใคร่รักฉายชัดในดวงตาไบรแอนน์โดยสการ์เล็ทเต็มใจให้หล่อนใช้มันผูกมัดตนเอง

เจ้าจะปลอดภัย ข้าสัญญา


หล่อนพูด และนั่นคือประโยคสุดท้ายจนกระทั่งรู้สึกตัวอีกครั้ง สการ์เล็ทก็พบว่าเธออยู่ตัวคนเดียวเสียแล้ว สองแขนบอบบางยกขึ้นกอดตัวเอง และหลับตาลง สัมผัสที่ริมฝีปากยังไม่จางหาย สัมผัสทั้งบาง...และเบา แต่สามารถตราตรึงหัวใจได้ทั้งดวง ไหล่ห่อลง

หรือเจ้าไม่อยากได้ข้าเป็นเมียกันนะ”

พูดตามความคิดก็สะบัดหัวจนผมพันกันยุ่ง พึมพำ หยุดเพ้อเสียทีสการ์เล็ท และออกเดินทาง จนกระทั่งถึงจุดหมายตามที่คาดการณ์ ณ เวลาก่อนอาทิตย์ตกดิน บ้านไม้หลังเล็กมีสวนผักท้องถิ่นล้อมรอบปรากฏเมื่ออาทิตย์จมมิดขอบฟ้า ร่างเด็กสาวในเสื้อคลุมแดงสดหยุดตรงหน้าบานประตูไม้ มันค่อนข้างเก่า เช่นเดียวกับอายุเจ้าของ สการ์เล็ทจับห่วงเหล็กติดประตู เคาะบานไม้สองสามที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก


สการ์เล็ทค่ะ คุณยาย”


...

ความเงียบตอบกลับทำให้สการ์เล็ทนึกสงสัย หรือคุณยายจะไม่อยู่ คิด และวางมือลงที่บานไม้ “คุณย....” แอ๊ด... บานไม้ที่ปิดนิ่งกลับแง้มออกตามแรงผลัก หืม? ไม่ได้ล็อก คำถามผุดขึ้นอีกครั้ง แต่ก็พาตัวเองเข้าไปและค่อยแง้มประตูปิดสนิทโดยไม่ลืมลงกรอน

คุณยายคะ”

เรียกอีกครั้ง และสองครั้ง เป็นหลายครั้ง จนกระทั่งพาตัวเองมายังห้องนอน ด้วยมีแต่วงกบจึงไม่ต้องเสียเวลาเปิดประตู 

คุณยาย?” 

ว่างเปล่า สการ์เล็ทคิด เมื่อเดินไปใกล้ยังเตียงคุณยาย เธอจำได้ มันเป็นเตียงที่คุณยายชอบเพราะมันไม่ทำให้ปวดหลัง และเธอก็ชอบเช่นกัน แต่ไม่ใช่สำหรับสีแดงทึมปื้นใหญ่แห้งกรังอยู่บนผืนผ้า มันแห้งกลืนไปกับเนื้อผ้าราวกับถูกทิ้งไว้เนิ่นนาน ความชาแล่นปราบจากปลายนิ้วถึงกระดูกนี่คืออะไร

คุณยาย....

ตุ้บ ตะกร้าถูกมืออ่อนแรงปล่อยร่วงลง ขนมปังฝีมือมารดากระเด็นกระจายสู่พื้นไม้ภายนอก ความยะเยือกแทรกซึมเข้าร่างกายจนคิดว่าใกล้เป็นคนตายแต่ทันใดดวงตาปะทะเข้ากับกระดาษแผ่นหนึ่งบนที่นอน จึงใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายยื่นมืออันสั่นเทาหยิบขึ้นมา มันเป็นกระดาษจากหนังสือนิยายเล่มโปรดของคุณยาย หนังสือเล่มนั้นกองอยู่มุมห้อง สการ์เล็ทเห็นด้วยหางตา เพราะเป็นหน้าคั่นปกจึงมีพื้นที่มากพอให้เขียน ให้หมึกดำมืดมีพื้นที่พอเพื่อเรียบเรียง



To my dear little red riding hood,
ถึง สาวน้อยหมวกแดงอันเป็นที่รักของข้า

we live in a different world.
โลกของเราต่างกัน 
I know these fangs 
ข้ารู้... เขี้ยวแหลมคมเหล่านี้
were not made for you full red lips.
ไม่คู่ควรกับริมฝีปากแดงฉ่ำของเจ้า
I know these claws
ข้ารู้... อุ้งเท้าเหล่านี้
were not made for your fragile little hands.
ไม่ควรคู่กับมือน้อยน้อยของเจ้า
Dear little red riding hood.
สาวน้อยหมวกแดงที่รัก
We live in a different world.
ในโลกบิดเบี้ยวต่างหนทางของเรา
I know i can’t love you
ความรักต่อเจ้า มันโง่เขลานัก ..ข้ารู้
but please...accept this rose
แต่ได้โปรด...รับกุหลาบนี้ไป

before ‘they’ break us apart.
ก่อนที่’พวกเขา’ จะพรากเราจากกัน”




สการ์เล็ท

สการ์เล็ท พยายามหันไปตามเสียง แต่ทำได้เพียงเอี้ยวได้แค่เพียงเสี้ยวใบหน้า ร่างกายไม่สามารถขยับได้ด้วยสมองตายเกินกว่าจะสั่งการ 

ไบรแอนน์

สการ์เล็ทเรียก หล่อนอยู่ด้านหลังเธอเมื่อไหร่ สการ์เล็ทไม่ทราบ ส่วนถัดออกไปด้านหลังหล่อนคือหน้าต่างเปิดอ้าเชื้อเชิญลมกลางคืนพัดผ้าม่านปลิวไสว
เสียงหวีดหวิวจากใบไม้กรีดกันไม่อาจทำให้สการ์เล็ทหวาดกลัวอย่างที่ควร


ไบรแอนน์” 

อีกครั้ง ชื่อเธอจากปากหล่อน และนั่นทำให้ไบรแอนน์เคลื่อนตัวหยุดตรงหน้า แสงจันทร์จากหน้าต่างลอดเข้าโอบร่างไบรแอนน์จึงได้เห็นเรือนร่างมนุษย์หญิงสาวมีเพียงผ้าพันแผลจากเศษกระโปรงเธอปิดร่างกาย เพราะดวงจันทร์อยู่ด้านหลัง ทำให้เงาไบรแอนน์พาดทับสการ์เล็ทเสียเกือบมิด แม้จะเห็นไม่ชัด แต่สการ์เล็ทรับรู้ได้ รู้ถึงความสวยงาม..... และน่าสะพรึง

ยาย... ของข้า”

ข้ากินไปแล้ว

หยุดหนึ่งจังหวะ เป็นจังหวะเดียวกับสการ์เล็ทแทบหยุดหายใจ

ขอโทษ

สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโศกเศร้า หรือไม่ เธอไม่รับรู้ กิน? ไบรแอนน์หมายถึงอะไร สการ์เล็ทพยายามควานหาคำตอบแต่รู้ตัวอีกที ‘คน’ ตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยน กล้ามเนื้องดงามลักษณะหญิงสาวขยับเคลื่อนเปลี่ยนรูปร่างรวมถึงขนเส้นหนาแทงขึ้นจนกระทั่งทุกสิ่งหยุดลง เช่นเดียวกับสการ์เล็ททำตัวเองล้มยังเตียงด้านหลังถูกเงาสุนัขป่าคลุมมนุษย์มิดทั้งตัว

ดวงตาสีดวงจันทร์แทงเข้าลึกยังเธอ 

ไบรแอนน์” 

หูเรียวแหลมกระดิกตอบสนองชื่อของ ‘มัน’ อสูรกายคล้ายจะอันตรายขยับใกล้ เธออยากจะหนี แต่ขาแข็งเกินกว่าจะก้าวออก หรือดวงตาคู่โตของมันที่สะกดเธอได้ชะงัดงันสการ์เล็ทก็ไม่แน่ใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใด สการ์เล็ทกลับสามารถเห็น

 

ดวงตาไบรแอนน์เป็นดวงโต เพื่อเห็นได้ชัดเจน

หูไบรแอนน์ตั้งเด่น เพื่อฟังได้ถนัด

จมูกไบรแอน์ยื่นยาว เพื่อดมได้ชัด

เขี้ยวไบรแอนน์เป็นซี่แหลม เพื่อเลาะเนื้อหนังได้ทุกซอกกระดูก

 

ไบรแอนน์นั่งลง และสการ์เล็ทเพิ่งสังเกตเห็นว่าในอุ้งปากอันอุดมด้วยเขี้ยวแหลมยาวราวกับเคียวซาตานคาบกุหลาบดอกแดงสวยไว้ด้วยความทะนุถนอม 


ความรักต่อเจ้า มันโง่เขลานัก...ข้ารู้
แต่ได้โปรด รับกุหลาบนี้ไป


ได้โปรด....


แขนมนุษย์เคลื่อนจากผ้าผืนแดง ประคองกุหลาบหมาป่าไว้ด้วยหนึ่งมือ กึ่ด! อะ สีแดงซึมออกจากคมเขี้ยวฝังเนื้อมนุษย์ ตรงหลังมือข้า โลหิตไหลลงปนสีเข้ากับกลีบดอกไม้ มันเจ็บ..มาก 

แต่ทำไมข้าจึงนึกไปถึงจูบแรกของเรา

ดวงหน้ามนุษย์น้อยในผ้าคลุมแดงเงยขึ้นพบภาพสะท้อนตนในลูกตาสีพระจันทร์


"
ข้าหลงรักเจ้า"
คำหมาป่า ทำไม...ข้าเข้าใจ





Little red riding hood
เจ้าสาวน้อยหมวกแดง
I don't think little big girls should
มนุษย์ตัวน้อยอย่างเจ้า
Go walking in these spooky old woods alone
ไม่ควรเดินโดดเดี่ยวในป่าลึกเช่นนี้

“มีคำสอนหนึ่งที่ข้าจำได้ขึ้นใจ”


What big eyes you have
ดวงตากลมโตของเจ้า
The kind of eyes that drive wolves mad
ดวงตาที่ทำให้หมาป่าคลุ้มคลั่งแม้เพียงได้เห็น
Just to see that you don't get chased
เพื่อแน่ใจว่าไม่มีสัตว์ร้ายไล่ตาม
I think I oughta walk with you for a ways
ข้าคิดว่าเดินเป็นเพื่อนเจ้าคงจะดี

 

มันมีเหตุผล ที่ไม่สมควรหลงรักอาหาร

เพราะเจ้าอาจเผลอกินนางเข้าสักวัน

พ่อข้าว่าไว้ แต่เจ้าโปรดจงมั่นใจ


What full lips you have
ริมฝีปากแดงฉ่ำนี้มันอะไรกัน
They're sure to lure someone bad
มันยวนใจข้ามากเกินไป
So until you get to Grandma's place
ดังนั้น จนกว่าจะถึงบ้านยายของเจ้า

 

“ว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”


I think you oughta walk with me and be safe.
มาสิ มากับข้า และ

 

“เจ้าจะปลอดภัยจนถึงนิรันดร์”

ผลงานอื่นๆ ของ Shark.u

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 01:53

    เป็นความรักที่คงรักมากแค่ไหนก็คงต้องเจ็บปวดกันบ้าง

    การที่บอกว่า กินคุณยายไปแล้ว ความรู้สึกที่ได้รับรู้ต้องรู้สึกยังไง

    เหมือนความรักที่ต้องทำร้ายกันแต่ก็รู้ว่ารักก็พอใจ

    และก็เศร้ามากตรงที่ไปตกหลุมรักอาหารของตัวเอง

    #7
    0
  2. #6 Ryojin29 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:10
    แงงงงง คูมหมาป่ากิงคุงยายไปแย้วววว
    #6
    0
  3. #5 k50245
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 02:40

    แงงงง แต่งออกมาได้ดีเหมือนเดิม คุณภาพไม่มีตกเลยค่ะคุณไรท์;-; 


    ชอบพล้อตนี้มากๆ ถึงมันจะฟังดูจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อยในมุมมองของหลายๆคน แต่สำหรับเราการที่คนคนนึงทำผิดมาทั้งชีวิต แล้วอยู่ดีๆหลงรักใครสักคน รักมาก จนอยากทำตัวให้ดีขึ้นเพื่อเขา อยากจะกลับตัวกลับใจ และกลับไปล้มล้างความผิดทุกอย่างที่ทำมาเพื่อเขา...


    ยิ่งเนื้อเพลงที่คุณไรท์คัดและแปลออกมามันช่างสวยงามและตรงใจจริงๆค่ะ


    ยัยหนูสการ์เล็ทหมวกแดงทำให้หมาป่าตนนึงตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ตกหลุมรักแม้รู้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วังวนนี้แล้วนะคะ ;)


    ขอบคุณที่แต่งเรื่องราวดีๆ แบบนี้ขึ้นมาค่ะ จะรอติดตามผลงานต่อๆ ไปเลยค่า

    #5
    0
  4. #4 Cheerrr154 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 13:28
    น่าติดตามมากค่ะ รออ่านนะคะะะะะะ
    #4
    0
  5. #3 wlip (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:58
    โง้ยยรอออนะคะะะน่าติดตาทมากเลยยย
    #3
    0
  6. #2 k50245
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 17:18

    รอติดตามเลยค่าคุณฉลาม! พล้อตดีๆ มีคุณภาพอีกแน้ว :)

    #2
    0
  7. #1 wlip
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:32

    รอน้าค้า
    #1
    0