นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Look at me (보여)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ม.ค. 62 / 11:44


 

มองมาที่ฉัน...

 

자꾸 너만 보여 예뻐 보여 Uh Ay

ผมมองเห็นแค่คุณ คนที่สวยเท่านั้น

 


ในห้องขนาดไม่กว้างนักในชั้นใต้ดินตึกแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เสียงเพลงที่ดังอย่างต่อเนื่อง เพลงเดิมถูกเปิดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

สายตาเรียวรีหนึ่งจับจ้องที่ร่างกายพริ้วไหวตามจังหวะอย่างหยุดไม่ได้ ทั้งที่ไม่ใช่คนรูปร่างดีที่สุดในกลุ่มคนห้องนี้ แต่ก็ดูดีจนอดมองไม่ได้ แม้ร่างกายจะขยับไหวเช่นเดียวกันแต่เมื่อมีโอกาสสายตาเรียวก็จดจ้องผ่านกระจกสะท้อนผืนใหญ่เสมอ จนเมื่อสบเข้ากับสายตาคมในกระจกที่สะท้อนกลับมาแต่ก็ไม่ได้หลบเลี่ยงอย่างใด

 

สายตาคมจ้องกลับอย่างใคร่รู้ว่าใครจะแพ้แล้วก็เป็นใบหน้าหวานที่เสหลบไปก่อน ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเล็กๆ และเริ่มโยกกายตามเสียงดนตรีอีกครั้ง และอีกครั้งในท่อนเดิม

 

이제 너만 보여

แม้กระทั่งตอนนี้ผมก็ยังมองเห็นแค่คุณ

 

Only you 자꾸 보여 아직도

ผมมองเห็นแค่คุณคนเดียว

 






23.00

 

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงนาฬิกาเตือนบอกหมดเวลาซ้อมแล้วสำหรับวันนี้ มินฮยอนทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พลางมองเพื่อนสมาชิกที่ทิ้งตัวลงพื้นข้างกันบ้างหจับจองโซฟาในห้องบ้างเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการซ้อมอย่างหนักหลายชั่วโมง

 

เมื่อสมควรแก่เวลาทุกคนทะยอยออกจากห้องซ้อมเพื่อไปเตรียมตัวกลับหอพัก ดูเหมือนเขาจะลุกเป็นคนสุดท้าย ไม่สิ ยังมีอีกคนที่นั่งนอนหลับตาพริ้มบนโซฟาตัวใหญ่ที่มุมห้อง

ร่างกายสูงโปร่งค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นเดินไปยืนข้างโซฟา ก้มลงมองใบหน้าคมที่หลับตาพริ้มแต่ก่อนจะได้เอ่ยปากเรียกอีกคน ข้อมือขาวก็ถูกกระชากด้วยแรงไม่เบานักจนเสียหลักล้มลงบนโซฟาตัวเขื่อง ทับลงบนร่างที่นอนอยู่ก่อน

 

 

"ทำอะไร"

 

"แล้วนายจะทำอะไร"

 

ไม่มีคำพูดใด มีเพียงการกระทำแทนคำตอบ เพียงแต่แว๊บเดียว ร่างกายอีกคนที่เคยเหนือกว่ากลับลงไปอยู่เบื้องล่างบนพื้นใกล้โซฟาแทน

สายตาคมของคนเบื้องบนที่พลิกตัวทาบทับวาววับจนดวงตารีสบตากลับด้วยความประกายหวั่นเล็กๆ ยิ่งเมื่อสายตาคู่นั้นไล่กวาดมองยิ่งเริ่มสั่นไปทั้งร่างด้วยความประหม่า

ซองอูไล่มองตั้งแต่ปลายผมหน้าม้าชื้นเหงื่อ สันมูกคม เรียวตาเชิดหยิ่งแต่ประกายความหวานมาถึงริมฝีปากบางอิ่มที่เผยออ้าออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ จนเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมองมากไป เจ้าของจึงเม้มปากแน่น เอียงหน้าหลบอย่างหวาดหวั่น

 

"หึ"

 

เสียงหึ ดังขึ้นข้างหูแต่ยังคงไม่มีคำพูดใด

 

"ซะ ซองอู"

 

ลมร้อนเป่ารดที่ใบหูขาว ก่อนจะลากสู่ปรางแก้มเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ อดทนไม่กดปลายจมูกฝังลงไป แต่เพียงแค่ลากผ่านกายขาวเนียนเบื้องล่างเท่านั้น

 

"หอมจัง"

 

"วะ ว่าไงนะ"

 

"อะ อ๊ะ" เสียงหวานครางแผ่วอย่างตกใจจากริมผีปากร้อนที่กดลงซอกคอระหง ร่างใต้พลันเชิดลำคอแทนที่จะหดหนีหรือเอียงลบ การกระทำคล้ายตกใจแต่ก็ดูยั่วยวนในที

 

"เหงื่อนายหอมดี"

 

สิ้นเสียง ริมฝีปากที่พรมจบก็แลบลิ้นร้อนลากเสียงตั้งแต่ซอกคอเนียนจรดใบหู ขบกดติ่งหูเล็กทิ้งท้ายเบาๆ เรียกขนอ่อนลุกซู่ทั้งตัว ฝ่ามือบางกำแน่น แต่เพียงใช้ดันรางกายแกร่งที่ทาบทับเบาๆ อย่างคนสิ้นแรงเท่านั้น

ยังไม่ชินอีกหรือไง



"พะ พอก่อน"

 

"อืมมม อยู่นิ่งๆ"

 

นอกจากจะไม่ฟังยังฝังใบหน้าคมลงซอกคอทั้งซ้ายขวา พรมจูบไปทั้งใบหน้าอย่างคนหน้ามืดตามัวลุ่มหลงในความหอมหวานข้างหน้า ก่อนจะกดจูบบนปากอิ่มที่เผยอยั่วยวน กดจูบลงซ้ำๆ โดยไม่รุกล้ำแม้ความหวานข้างในจะเผยอรอให้เข้าไปช่วงชิม

 

จนเป็นคนที่นอนรอรับจูบเองทนไม่ได้ เอื้อมมือคล้องลำคอแกร่งลงมาประทับจูบแน่น ส่งลิ้นเล็กเข้าไปชวนเชิญอย่างอดใจไม่อยู่ เมื่อถูกกระตุ้นแต่กลับไม่ได้รับการเติมเต็ม พยายามไล่เรียวลิ้นตามหาความหวานที่ตนอยากได้แต่ยังอ่อนหัดนักเมื่อเทียบกับเสือร้ายที่คอยหลบหลีกไม่ให้คนที่เข้าปล้นได้ไปง่ายๆ

 

"แลบลิ้นออกมาคนดี"

 

ไม่มีเสียงห้ามปรามใด ไม่มีแม้แต่การขัดขืน เมื่อร่างกายปล่อยตามหัวใจและอารมณ์เบื้องหน้า ลิ้นเล็กแลบออกมาให้ปากอิ่มดูดรัด สองลิ้นตวัดโลมเลียจนน้ำลายใสหยดลงจากคางสวยสู่พื้นห้องซ้อมเบื้องล่าง กายสองบดเบียดเข้าหากันเหมือนจูบท่ามกลางที่อากาศหนาวเย็น ลืมความร้อนชื้นจากห้องซ้อมใต้ดิน หรือแม้แต่เสื้อยืดที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อไคลจากการซ้อมอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งวัน

 

"แฮ่กๆ"

 

"ซองอู หายใจ.. ไม่ทัน"

 

เพียงผละออกได้หายใจสั้นๆ เท่านั้น ริมฝีปากอิ่มก็ถูกครบครองซ้ำอีก แก้มนวลที่ขึ้นสีเรื่อบัดนี้แดงจัดจนเหมือนความร้อนทั้งร่างกายมารวมที่จุดเดียว ร่างกายสูงโปร่งที่คิดว่าแข็งแรงกลับอ่อนปวกเปียกในอ้อมแขนของอีกคน ที่ก็ไม่ได้ซึ่งเห็นใจกลับเอาแต่เก็บเกี่ยวความหวานเหมือนเร่งเก็บตุนอาหารก่อนเข้าสู่หน้าแล้ง เหมือนจะไม่มีพรุ่งนี้ เล็มเลียแม้กระทั่งคราบน้ำลายใสบนคางและลำคอ

 

"อื้อออ "

 

มือกร้านยกจับคางสวยเอียงหน้ารับกับคางป้านจนได้มุมที่ถูกใจกว่าเดิมก่อนจะเริ่มลงมือพรากลมหายใจคนสวยใต้ร่างอีกครั้งและอีกครั้งก่อนจะทนแรงทุบปึกๆ ที่หน้าอกไม่ไหว เมื่ออีกคนเหมือนจะขาดใจเข้าจริงๆ

 

"มินฮยอน"

 

"อื้อ"

 

"ไม่ไหวแล้วว่ะ"

 

"อ๊ะ ... "

 

ฝ่ามือในเสื้อยืดตัวบาง เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ความร้อนที่กระจายตามฝ่ามือหยาบกำลังลูบทั่วกายอย่างสเปะสปะ คลำลากตั้งแต่แอ่งสะดือขึ้นสู่ยอดอกอย่างกระหายจนร่างหายขาวสั่นไปทั้งร่าง สติที่หายไปเริ่มกลับมาเมื่อรู้สึกถึงแรงขยี้จากปลายนิ้วร้าย

 

"เดี๋ยว นี่ห้องซ้อม"

 

เหมือนคำพูดของเขาเป็นแค่ลมไม่มีการตอบรับใด ริมฝีปากร้อนยังคงไล้ชิมทั่วลำคอและแผ่นอก ฝ่ามือที่เพิ่มแรงบดขยี้แรงสลับเบา จนได้แต่แอ่นอกรับในบางจังหวะ แม้จะเป็นคนเอ่ยท้วงแต่ร่างกายกลับโอนอ่อนต่อการกระทำ ไม่สิ เพราะคนกระทำตรงหน้านี้ต่างหาก

 

"ไม่ทำนะ"

 

ใบหน้าคมผงกขึ้นมอง จ้องมองในตาฉ่ำชื้นอย่างนึกดุแต่ก็ส่งประกายออดอ้อนในที

"ไม่ทำ..

ในห้องซ้อม"

 

ยิ้มร้ายปรากฏก่อนจะอุ้มร่างกายโปร่งที่อ่อนปวกเปียกจนเหมือนลูกแมวขึ้นแนบอก ก่อนจะพยุงขึ้นนั่งบนหน้าตักบนโซฟาตัวเดิมอีกครั้ง

 

"ที่ไหนดีครับ"

 

ใบหน้าหวานที่เพิ่งปรับลมหายใจได้กลับร้อนผ่าวอีกครั้งก้มหลบสายตาร้อนแรง แม้ก้านนิ้วจะเชิดคางสวยขึ้นเพื่อมองหน้ากัน แต่คนขี้อายยังหลบสายตาเหมือนเดิม

 

"มะ ไม่รู้"

 

"ฮะ ฮ่า"

 

ซองอูหัวเราะถูกใจ ก้มลงฟัดแก้มแดงปลั่งอย่างมันเขี้ยว

และก่อนจะได้ฟัดลำคอระหงตรงหน้าอีกครั้ง

 







 

.

 

เอี๊ยด

 

"อยู่นี่เอง"

 

 

เป็นหัวหน้าวงพี่ใหญ่ที่เอ่ยขึ้นหน้าประตูบานใหญ่ ก่อนจะชะงักกับท่าทางของคนทั้งสองที่กำลังนั่งคร่อมตักในท่าทางที่ไม่ปกติ มินฮยอนที่หันหน้ามาพบพี่ใหญ่ตกใจทำอะไรไม่ถูก พยายามดิ้นจากตักซองอูแต่ไม่เป็นผลแถมมือแกร่งยังรวบเอวแน่น ก่อนจะใช้มือถืออีกข้างกดใบหน้าลงกับไหล่อีกข้างเพื่อให้เขาหลบจากสายของพี่ใหญ่

 

"มินฮยอนไม่สบายพี่ ผมกำลังจะพาไปรถ"

 

ไม่รู้น่าเชื่อหรือเปล่า แต่ร่างกายดุ๊กดิ๊กในอ้อมกอดตอนนี้ก็นิ่งลง พยายามผ่อนลมหายใจตัวเองให้ปกติ รอให้อีกคนแก้ต่างให้ด้วยใจที่ยังหวาดหวั่น

 

"งั้นก็รีบกลีบ พี่จะหายาที่หอให้"

 

"ขอบคุณครับ"

 

"มินฮยอนลุกไหวมั้ย หน้าเราแดงมากเลย"

 

มินฮยอนยกหลังมือจับแก้มตัวเองอีกครั้ง ก็พบว่าร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าอยู่จริง ไม่อยากนึกเลยว่าตอนนี้ใบหน้าเขาจะแสดงอาการอย่างไรอยู่ รู้แค่อยากฟาดอีกคนที่กอดรวบเอวเขาและเอาแต่ทำหน้าตาไม่รู้ร้อนหนาวสักนิด

 

ทำไมถึงได้ร้ายขนาดนี้นะ




"ผมวะ- "

 

"ไม่น่าไหว ผมประคองไปดีกว่า พี่เดินนำเลยครับ" เป็นซองอูเองที่ตอบกลับไปแทน

 

"โอเค ไม่ไหวบอกพี่นะ

 

เพียงแค่ร่างพี่ใหญ่เดินพ้นประตูไปเท่านั้น ใบหน้าหวานก็ตวัดมาง้ำงอดใส่พ่อตัวดีที่ไม่หยุดใช้มืออีกฝั่งที่จีซองมองไม่เห็นลูบคลำสะโพกมนที่คุ้นมือใต้เสื้อยืดตัวหลวมโอเวอร์ไซส์

 

"อื้อ ซองอู"

 

ฝ่ามือเล็กฟาดแรงๆที่อกแกร่งเมื่อแรงขยำบั้นท้ายหนักๆสองทีก่อนจะดันตัวเขาลุกขึ้นจากตัก

ใบหน้าคมเอียงกระซิบคำสั้นๆ ที่ทำให้ร่างขาววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนพูดได้แต่หัวเราะด้วยความเอ็นดู แต่สายตากลับวาววับอีกครั้งเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดในอีกไม่ถึงชม.ข้างหน้า

 







.

 

.

 

.

"อ๊าาา ไม่เอาแล้ว"

 

"อดทนอีกนิดครับ อืมมมม "

 

ร่างกายเนียนบิดเร่าด้วยความเสียวกระสันเมื่อความร้อนระอุแทรกเข้าออกหนักหน่วง ยิ่งกายหนากระแรงเพื่อเข้าหาความหวานข้างในลึกเท่าไหร่ยิ่งกลั้นเสียงยากเท่านั้น อยากจะกรีดร้องให้สมที่รู้สึก แต่ได้แค่กัดปากครางเบาๆ

เพราะห้องน้ำที่หอไม่เก็บเสียงเหมือนห้องเก็บของเลยสักนิด ..

 

.

.

.

 






END

จบเห๊อะะะะะะ แบบ งงมาก ทำไมออกมาแนวนี้ กะว่าแค่คิสซีนจุ๊บๆเอง เตลิดเลย 55555

ด่าได้ แต่อย่าแรง  เคเนาะ ถ้าจะให้ดีเม้นท์ติชม แสดงความคิดเห็นกันอีกว่าเนาะ ไม่ดีตรงจุดไหน รอบหน้าจะปรับปรุงให้อ่านลื่นๆไหลกันจ้า

หรือจะสกรีมในแท็กก็ได้ เจอกันที่ #ดินแดนองมิน

ผลงานอื่นๆ ของ V-VISTA

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น