คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Credence x Newt] I wish

โดย SaRa_PAO

เครเดนซ์ชอบนิวท์ แต่ความกล้าที่จะสารภาพรักน่ะนะ...

ยอดวิวรวม

541

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


541

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


31
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.พ. 60 / 19:54 น.
นิยาย [Credence x Newt] I wish [Credence x Newt] I wish | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


gfgfH a s h
I    wish



เครเดนซ์แอบชอบนิวท์มาสองปีแล้ว แต่ไม่เคยคิดจะบอกชอบนิวท์เสียที...
เพราะความกล้ามันไม่มีเลยไงล่ะ ถึงอย่างนั้นก็อยากให้นิวท์รู้ถึงความในใจ
เครเดนซ์จึงคิดจะสารภาพรัก ทว่าดันมีคู่แข่งมาสารภาพตัดหน้าไปเสียได้!
  
ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคร่วมสนุกกับ FB weekly หัวข้อ "Wish" กับ "Flower" ค่ะ
SaRa_PAO

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.พ. 60 / 19:54


Title: I wish

Pairing: CREDENCE x NEWT

Author: SaRa_PAO

Genre: Romantic-Comedy

Rate: PG

Note: ร่วมสนุกกับ FB Weekly หัวข้อ “Wish” และ “Flower” ค่ะ

 


เครเดนซ์แอบชอบนิวท์มาสองปีกว่าแล้ว

เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นในวันที่เครเดนซ์เจอนิวท์ที่ป้ายรถเมล์หน้าอพาร์ทเม้นต์ของตัวเอง เขาปิ๊งชายคนนี้ในทันทีที่ได้พบ หัวใจเต้นโครมครามจนเขาไม่ได้ยินเสียงใดรอบตัว นิวท์หันมายิ้มทักทายเขาก่อนขึ้นรถเมล์ไป แล้วเราก็จากกันทั้งแบบนั้นโดยไม่มีการแนะนำตัว

ดูเหมือนเรื่องจะจบลงแค่ตรงนี้ แต่ไม่แปลกใจกันเหรอว่าเขารู้จักชื่อของนิวท์ได้ยังไง เพราะมันมีเหตุการณ์ต่อไปน่ะสิ นั่นือเมื่อเครเดนซ์มาถึงโรงเรียนฮอกวอตส์แล้วเดินขึ้นไปยังห้องเรียน เขาก็พบนิวท์นั่งอยู่แถวหน้าสุดของห้อง หัวใจของเครเดนซ์กลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง ยิ่งเห็นรอยยิ้มละมุนแสนน่ารักของนิวท์ เขาก็ยิ่งใจเต้นแรงจนมันแทบจะออกมาโบยบินอยู่นอกอก เครเดนซ์เดินตรงเข้าไปหานิวท์อย่างเลื่อนลอย ราวกับถูกเวทย์มนต์ของพ่อมดผู้ชั่วร้ายสาปให้กระทำแบบนั้น แต่เมื่อมาหยุดอยู่ต่อหน้านิวท์แล้ว มันก็เขินจนแทบอยากจะมุดดินหนีขึ้นมา ยิ่งนิวท์เอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง เครเดนซ์ก็ยิ่งเขินจนหน้าร้อนไปหมด

และนี่คือสาเหตุที่ทำให้เครเดนซ์รู้จักชื่อของนิวท์ล่ะ แต่นิวท์ไม่รู้จักชื่อของเขาหรอกนะ เพราะหลังจากนิวท์แนะนำตัวเสร็จเขาก็วิ่งหนีออกมาจากห้องทันที มันเขินจนไม่กล้าสู้หน้าน่ะ

แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติธรรมดา เครเดนซ์เจอนิวท์ที่ป้ายรถเมล์ทุกวัน เรานั่งรถคันเดียวกันเพื่อมาโรงเรียน เดินขึ้นไปยังห้องเรียนด้วยกัน นั่งอยู่ในห้องเรียนห้องเดียวกัน เรียนวิชาเดียวกัน หากแต่ไม่เคยคุยกันอีกเลย ครเดนซ์เป็นพวกชอบเก็บตัว เขาจึงไม่ชินกับการอยู่ท่ามกลางฝูงชนเท่าไหร่ และยิ่งไม่ชินกับการอยู่ตามลำพังกับผู้อื่นด้วย จะว่าเป็นโรคกลัวสังคมก็คงได้มั้ง

เพราะแบบนี้เครเดนซ์ถึงไม่มีเพื่อน จะว่าไม่อยากมีคนคบด้วยก็ดูจะแรงต่อจิตใจของเขาเกินไป อย่างไรก็ตาม เครเดนซ์ไม่เคยแนะนำตัวให้นิวท์รู้จัก เขาเอาแต่หลบหน้า หลบตา (มันเขินนี่นา!)

ดังนั้นชีวิตของเขาจึงดำเนินไปเช่นนี้ทุกวัน ได้แต่แอบมองนิวท์อยู่ด้านหลังห้องโดยไม่มีความกล้าเข้าไปสารภาพรัก จนเวลาผ่านไปถึงสองปีเขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองควรจะกล้าได้แล้ว

สาเหตุที่ทำให้เครเดนซ์คิดแบบนี้ขึ้นมาก็คือข่าวที่ว่ากรินเดลวัลล์...เพื่อนข้างห้อง...แอบชอบนิวท์อยู่ หมอนั่นคอยตามตื๊อนิวท์ไม่หยุด ทำอย่างกับเป็นเงาที่ต้องคอยอยู่ใกล้นิวท์ตลอดเวลา

เครเดนซ์ไม่ชอบใจเลยให้ตายเถอะ เห็นกรินเดลวัลล์เป็นแบบนี้ทีไรเขาอยากเข้าไปกระชากหมอนั่นออกมาอัด อัด และอัดก่อนตะโกนใส่หน้าว่า นิวท์เป็นของฉันเว้ย!

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น...แค่เผชิญหน้ากับนิวท์ตรงๆ ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะเอาความกล้าที่ไหนไปสู้กับกรินเดลวัลล์เล่า ปัดโธ่

 

“นิวท์ นายมีคนที่ชอบอยู่หรือเปล่า” หูของเครเดนซ์กระดิกทันทีที่ได้ยินเจค็อบ...เพื่อนร่วมห้องและเป็นเพื่อนสนิทของนิวท์...เอ่ยถามนิวท์ เขาเอียงหูไปฟังคำตอบของนิวท์ใกล้ๆ โดยไม่ให้ใครจับได้ เนียนแป๊บ

“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ” นิวท์ถามพลางยิ้มแหย อย่าบอกนะว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วน่ะ!

“ก็เห็นนิวท์ปฏิเสธกรินเดลวัลล์ตลอด นั่นต้องเป็นเพราะนายมีคนที่ชอบอยู่แล้วถูกมั้ย”

นิวท์ไม่ได้ปฏิเสธ เครเดนซ์ใจร่วงหายไปกับความมืดมิด เขาถึงกับไปไม่เป็นเมื่อรู้ว่านิวท์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ความเจ็บปวดมันแทรกผ่านขึ้นมาภายในอกจนทำอึดอัดไปหมด เขาก้มหน้าลงชิดอก มองกำปั้นตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะเรียน มันสั่นระริกไม่ต่างอะไรจากดวงตา

เครเดนซ์ชอบนิวท์มาสองปีกว่าแล้ว แต่ไม่กล้าสารภาพความในใจออกไปเพราะกลัวคำตอบที่จะได้ยิน ดังนั้นจึงเก็บงำความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้คนเดียว เก็บไว้ในส่วนลึกของจิตใจที่เต็มไปด้วยความขี้ขลาด

นิวท์มีคนที่ชอบแล้ว เครเดนซ์พูดย้ำเตือนตัวเอง เขาขบกรามแน่น กำมือจนกลายเป็นหมัด เครเดนซ์ไม่อยากให้นิวท์สมหวังเลย เขาไม่อยากให้นิวท์มีใครอื่นที่ไม่ใช่เขาเป็นแฟน เขารู้ว่าความคิดนี้มันเป็นความปรารถนาที่แย่ที่สุด แย่ถึงขนาดไม่น่าให้อภัยเลยด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ช่วยเชียร์ไม่ไหวหรอก เชียร์ให้คนที่ชอบไปชอบกับคนอื่นน่ะทรมานจะตายไป เจ็บปวดจะตายไป เห็นแก่ตัว...จะตายไป

“อะไรกัน ถ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วก็น่าจะบอกกันบ้างสิ เพื่อนกันเขาไม่ปิดบังเรื่องแบบนี้กันหรอกนา”

“อย่าพูดเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่โตจะได้มั้ย ฉันก็แค่แอบชอบคนๆ นึงอยู่เท่านั้นเอง”

นิวท์หัวเราะร่วน เครเดนซ์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวผอมบางที่ดูมีความสุขเพียงแค่ได้นึกถึงใครคนนั้น คนที่ไม่ใช่เขา รอยยิ้มที่สดใสดั่งแสงอาทิตย์สาดส่องมาทำลายความดำมืดในจิตใจของเขาจนเกลี้ยง เหมือนว่ามันช่วยชำระล้างความชั่วร้ายในตัวของเครเดนซ์ให้หายไปจนหมด

เครเดนซ์นึกไม่ออกเลยว่าถ้าวันหนึ่งนิวท์ไม่มีรอยยิ้มแบบนี้ขึ้นมา โลกจะมืดมนสำหรับเขาขนาดไหน

ไม่นะ...ไม่เอาเด็ดขาดเลย

รอยยิ้มน่ะมันเกิดจากความสุขใช่ไหมล่ะ นั่นเท่ากับว่าถ้านิวท์มีความสุข รอยยิ้มนี้ก็จะไม่มีวันหายไป ถึงในใจของเครเดนซ์จะอยากให้คนที่นิวท์ชอบมีคนที่ชอบอยู่แล้วก็ตาม ทว่าคำขอของปีศาจนี่น่ะ...ช่วยอย่าทำให้มันเป็นจริงที

หากนิวท์มีความสุขกับคนที่นิวท์ชอบ เครเดนซ์ก็จะยอมถอยออกมาตัดใจแล้วอวยพรให้นิวท์ยิ้มแย้มได้อย่างนี้ทุกวัน

เผลอเชียร์เข้าซะแล้วสิ

 

เครเดนซ์เดินไปโรงอาหารตามลำพังเช่นทุกวัน วันนี้มื้อกลางวันของเขาเป็นขนมปังหนึ่งก้อนกับนมจืดหนึ่งกล่อง เขาซื้อมาอย่างนั้นแหละ ไม่ได้รู้สึกอยากอาหารอะไรหรอก

เครเดนซ์ถอนหายใจ ไถลตัวลงเอาหัวพิงพนักเก้าอี้เหล็ก หลับตาลงปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก

“ขอโทษนะครับ” เสียงคุ้นหูช่วยปลุกให้เครเดนซ์ได้สติ เขาตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนพูดคือใคร “ขอผมนั่งด้วยได้มั้ย”

“นะ...นิวท์!

“ครับ?” คนโดนเรียกเอียงคอถามพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาปิด ท่าทางใจดีและสดใสแบบนี้มันยิ่งทำให้เครเดนซ์ตกหลุมรักนิวท์มากกว่าเดิม “เรียกผมทำไมเหรอ”

“ปะ...เปล่า แค่ ไม่คิดว่าคุณจะมานั่ง...”

“นั่งไม่ได้เหรอ” นิวท์ถาม สีหน้ากระอักกระอ่วนไม่เบา

เครเดนซ์รีบส่ายหน้าปฎิเสธ “นั่งได้สิ นั่งได้อยู่แล้ว ชะ...เชิญเลย”

หลังเครเดนซ์พูดจบ นิวท์ก็ลากเก้าอี้ออกหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เครเดนซ์พูดไม่ออกเมื่อตื่นเต้นสุดๆ ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับนิวท์...คนที่เขาชอบ เขาควรทำยังไงดีล่ะ ควรเริ่มต้นบทสนทนาจากตรงไหนดี อะ...เอาไงดีล่ะเนี่ย

“เอ่อ คือ” เครเดนซ์เริ่มเปิดประเด็น นิวท์เลิกคิ้วทำตาโต มันทำให้นิวท์ในตอนนี้เหมือนตุ๊กตาที่น่ารักมากๆ “ไม่ไปนั่งกับเจค็อบเหรอ พวกนายเป็นเพื่อนสนิทกัน”

“ไม่ได้กำลังไล่ผมใช่มั้ย”

“เปล่า ไม่ใช่ๆ” เครเดนซ์รีบส่ายหัว ยกสองมือโบกไปมา นิวท์หลุดขำ “ผมแค่คิดว่าทำไมคุณถึงเลือกมานั่งกับผมแทนที่จะเป็นเจค็อบ เพื่อนสนิทของคุณเท่านั้นเอง

“เจค็อบไปกินข้าวกับควีนนี่ แฟนของเขา” นิวท์กระซิบสามคำหลังเบาๆ “ผมเลยไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ มันอึดอัดแล้วอดอิจฉาไม่ได้น่ะ

“แต่โต๊ะอื่น...”

“ผมไม่รู้จักใครเลยไม่กล้าไปขอนั่งด้วย แต่กับแบร์โบนเราอยู่ห้องเดียวกัน แถมยังแนะนำตัวกันไปแล้วด้วย ถึงจะเป็นแค่ผมฝ่ายเดียวก็เถอะ

เครเดนซ์คิดว่านิวท์แอบแขวะเขาในประโยคสุดท้าย แต่เขาไม่สนใจหรอก เพราะสิ่งที่น่าสนใจกว่าคือเรื่องที่นิวท์จำวันที่เขาเดินเข้าไปหาได้ ซึ่งนั่นมันตั้งแต่ตอนเราอยู่เกรดสิบ แต่นี่มันเกรดสิบสองแล้วนะ

“คุณจำได้!?

“ทำไมตกใจขนาดนั้นแบร์โบน”

“คุณรู้จักนามสกุลของผม?”

“ชื่อด้วย” นิวท์บอก “ก็เราเรียนห้องเดียวกันผมจะไม่รู้จักชื่อกับนามสกุลของคุณได้ยังไง”

เออ นั่นสิเนอะ เครเดนซ์คิด หัวเราะเฝื่อนๆ แล้วนั่งตัวตรง มองนิวท์ที่กินมื้อกลางวันอย่างเอร็ดอร่อย

“คุณไม่กินมื้อกลางวันเหรอครับ” นิวท์เงยหน้าขึ้นถามพลางมองขนมปังและนมตรงหน้าเครเดนซ์

“พอดีผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะ”

“ระวังจะปวดท้องนะครับ” นิวท์บอกแล้วส่งยิ้มมาให้ ทันใดนั้นความอยากอาหารก็เกิดขึ้นทันที เครเดนซ์ท้องร้องขึ้นมา ทำเอานิวท์ขำพรืด น่าอายเป็นบ้าเลยว่ะ “ไหนบอกไม่หิวไงครับ ฮ่าๆๆ”

เครเดนซ์ไม่ได้ตอบ ซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเองแล้วหยิบนมมาเจาะดื่ม เสียงหัวเราะของนิวท์จางลงพร้อมกับความเงียบที่แทรกขึ้นมา เครเดนซ์เหลือบมองนิวท์ที่นั่งอยู่ตรงหน้า ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่านี่กำลังฝันอยู่หรือเปล่า

“นิวท์” เพื่อให้แน่ใจเครเดนซ์จึงเรียกชื่อคนตรงข้าม นิวท์เงยหน้าขึ้นมอง “ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย”

“เอ๋?”

“ที่นิวท์มานั่งอยู่ตรงหน้าของผมมันคือเรื่องจริงใช่มั้ย” นิวท์เอื้อมมือมาหยิกแก้มเครเดนซ์ “โอ้ยย!

“คิดว่าฝันมั้ยล่ะ” เครเดนซ์ส่ายหัวตอบ นิวท์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ถามอะไรตลกจังเลยแฮะ

เครเดนซ์ก็คิดว่างั้น เขาผละตัวกลับไปนั่งดีๆ ตามเดิมแล้ววางกล่องนมลง มองนิวท์ที่นั่งตั้งหน้าตั้งตากินสปาเก็ตตี้ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่ต่อหน้าคนที่แอบชอบมาถึงสองปีกว่า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในที่สุดก็ได้ทำความรู้จักกัน และจะได้อยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่เกรดสิบจนถึงตอนนี้ พรหมลิขิตหรือเปล่านะ และถ้ามันเป็นอย่างนั้นจะลองเสี่ยงดูดีไหมนะ ลองเสี่ยงสารภาพความในใจออกไป

ถ้าโดนปฎิเสธมาก็จะได้รู้ว่าควรทำยังไงต่อ ดีกว่ามานั่งคิดเองเออเองแล้วฟินไปเองแบบนี้

“นิวท์” ในที่สุดเครเดนซ์ก็ตัดสินใจได้ เขาเรียกนิวท์ให้เงยหน้ามองกัน เมื่ออีกฝ่ายทำตามแล้วก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงอันมั่นใจ “หลังเลิกเรียนวันนี้ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิครับ”

 

เครเดนซ์ไม่ได้เข้าเรียนในช่วงครึ่งหลังของวัน เขาแวบออกไปซื้อดอกลิลลี่สีขาวมาช่อหนึ่ง ตั้งใจว่าจะสารภาพรักให้ประทับใจนิวท์ที่สุด ถึงแม้ความเสี่ยงที่จะโดนปฎิเสธมีอยู่สูงก็ตาม

ถ้าถามว่าทำไมต้องเป็นดอกลิลลี่ คำตอบคือเพราะความหมายของดอกไม้ชนิดนี้...ที่สื่อถึงความรักอันบริสุทธิ์...มันตรงกับความรักของเขาที่มีให้นิวท์ไงล่ะ นอกจากนี้มันยังสื่อถึงความรักที่อ่อนหวานและจริงใจอีกด้วย

ฉันรู้สึกดีที่ได้รู้จักและอยู่ใกล้คุณ ประโยคนี้คืออีกความหมายหนึ่งของดอกลิลลี่สีขาว และมันเป็นประโยคที่เครเดนซ์ตั้งใจจะบอกกับนิวท์เช่นกัน

เครเดนซ์รีบกลับมายังห้องเรียน แต่พอมาถึงก็พบว่านิวท์อยู่กับกรินเดลวัลล์ ทั้งคู่กำลังพูดคุยอะไรกันสักอย่างอยู่ สีหน้าของนิวท์เต็มไปด้วยความลำบากใจ ส่วนสีหน้าของกรินเดลวัลล์นั้นคืออกหักอย่างจัง

แล้วเราจะรอดมั้ยเนี่ย เครเดนซ์คิด เขาซ่อนดอกลิลลี่สีขาวไว้ด้านหลัง กำมันแน่นเมื่ออยู่ๆ ก็ใจเสาะขึ้นมา ขนาดกรินเดลวัลล์...คนที่ฮอตที่สุดของโรงเรียน...ยังโดนปฏิเสธ แล้วแบบเขาจะเหลือหรอ

กรินเดลวัลล์เดินมาทางประตู เครเดนซ์รีบหันหลังพิงกำแพง พยายามทำให้ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้มาแอบฟังทั้งคู่คุยกัน

ประตูหลังห้องถูกเปิดออก กรินเดลวัลล์เดินออกมา ก่อนจะหยุดเมื่อโดนนิวท์เรียก

“ขอโทษที่ตอบรับความรู้สึกของคุณไม่ได้เพราะผมมีคนที่ผมชอบอยู่แล้ว ชอบมาตลอด

“ขอถามได้มั้ยว่าใคร”

“เพื่อนร่วมห้องน่ะครับ”

กรินเดลวัลล์พยักหน้ารับรู้แล้วเดินออกไป ในชั่วขณะหนึ่งกรินเดลวัลล์ถึงกับไม่สังเกตหรือสนใจเครเดนซ์เลยด้วยซ้ำ แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นเครเดนซ์ผ่านทางหางตา เคเรดนซ์ยิ้มแห้งๆ ให้คนที่ยืนตรงหน้า

“ไง” เครเดนซ์เอ่ยทัก ร่างกายเกร็งไปหมดทุกสัดส่วน อยู่ๆ ก็เกิดกลัวเจ้าหมอนี่ขึ้นมา ทำไมกันหว่า

กรินเดลวัลล์ไม่ได้ทักหรือพูดอะไร แค่เดินจากไปเฉยๆ เหมือนเครเดนซ์ไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก เครเดนซ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ผละตัวออกจากกำแพงแล้วหันไปมองในห้อง

นิวท์นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนของเขา ท่าทางเหมือนกำลังรอใครอยู่ และแน่นอนว่าเครเดนซ์รู้คำตอบ แต่พอได้ยินคำปฏิเสธคำสารภาพรักที่นิวท์บอกกับกรินเดลวัลล์ ใจของเครเดนซ์ก็ฝ่อขึ้นมาเสียเฉยๆ เริ่มลังเลว่าจะเอาไงดี จะใจกล้าหน้าด้านไปสารภาพรักทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วดีไหม หรือจะจากไปเงียบๆ แบบนี้ดี

หากแต่พอเครเดนซ์คิดจะทำตามตัวเลือกที่สอง หัวใจก็แย้งทันทีว่า แกจะปล่อยให้นิวท์รออย่างนี้ไม่ได้นะ เขากำลังรอแกอยู่ แกนัดเขาไว้แล้วนะโว้ย ใจกล้าหน่อยสิวะเพื่อน!

เครเดนซ์ทอดถอนหายใจ มองดอกลิลลี่ในมือที่ยังคงสดใหม่เหมือนตอนไปซื้อ จากนั้นก็ตัดสินใจได้

เครเดนซ์เลื่อนประตูหลังห้องออก ก้าวเข้าไปด้านในพอดีกับที่นิวท์หันมามอง ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งการจดจ่อ มันเคร่งขรึมและแน่วแน่ทีเดียว

“คนที่คุณชอบน่ะ เป็นผมไม่ได้เหรอครับ”

 

“”คนที่คุณชอบน่ะ เป็นผมไม่ได้เหรอครับ”

“คะ...ครับ?” นิวท์ลุกขึ้นพรวดด้วยใบหน้าแดงก่ำแต่ดูงุนงงด้วย

“คือว่า” เครเดนซ์เกริ่น กำหมัดแน่น จ้องนิวท์เขม็ง “ผมชอบคุณ”

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เครเดนซ์เหงื่อแตกทีละน้อยเมื่อเห็นนิวท์ยืนเงียบ แบบเงียบกริบจนเดาไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นช่อดอกลิลลี่ขาวให้ เอ่ยย้ำอีกครั้ง

“ผมชอบคุณ ชอบมากกว่าใครในโลกนี้เลยครับ” เครเดนซ์ทำเสียงจริงจัง บทจะกล้าก็กล้าจนฉุดตัวเองไม่อยู่แล้ว ช่วยรับ...ดอกลิลลี่ไว้ได้มั้ยครับ ถือซะว่าเป็นการถนอมน้ำใจหากคุณไม่ได้คิดอะไรกับผม”

นิวท์ไม่ได้พูดอะไร รับช่อดอกไม้ไปถือเอาไว้ด้วยสองมือ เครเดนซ์ตัวซีดจางลงกว่าเดิมเมื่อรู้แล้วว่านิวท์ไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ โดนปฎิเสธคำสารภาพแบบนี้กับแบบคำพูด แบบไหนจะเจ็บกว่ากันนะ

“คุณแบร์โบนครับ” นิวท์เรียก เครเดนซ์เลิกคิ้ว “ที่ผมรับช่อดอกไม้ของคุณไม่ใช่เพราะผมอยากรักษาน้ำใจของคุณหรอกนะ

“ครับ?”

“แต่ผมตัดสินใจรับมันเพราะผมตอบรับคำสารภาพรักของคุณ”

ห๊ะ...

 

ห๊ะ.....

 

ห๊ะ!!!!!

 

เครเดนซ์ถึงกับอ้าปากหวอ ช็อกไปแล้วเรียบร้อยกับคำพูดของนิวท์ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหัวเราะด้วยความเขินอายเขาก็ยิ่งช็อกและงง

“หมะ...หมายความว่าไง”

“คนที่ผมชอบอยู่คือคุณไง”

เครเดนซ์ระเบิดเป็นพลุเหมือนในหนังคิงส์แx เขาไถลตัวลงไปนั่งบนพื้นพร้อมกอดเข่า ก้มหน้าลงซ่อนความเขินทั้งหมดเอาไว้ เสียงฝีเท้าของนิวท์ดังใกล้เข้ามา คนตัวผอมสูงเอ่ยถามกันด้วยความเป็นห่วง เครเดนซ์ไม่ได้ตอบอะไร นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ถึงเงยหน้าขึ้น หัวเราะให้กับความสุขที่เติบโตขึ้นในใจ นิวท์เป็นฝ่ายงงบ้าง

“ดีใจน่ะครับ” เครเดนซ์อธิบาย “ดีใจจนหยุดหัวเราะไม่ได้เลย” นิวท์คลายความกังวลลง ยิ้ม แล้วหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกัน “ไม่คิดว่าจะโชคดีขนาดนี้ ขอบคุณนะครับ”

“เอ๊ะ เอ่อ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณแบร์โบน...”

“เครเดนซ์” เครเดนซ์บอกเสียงเข้ม ใช้นิ้วชี้แตะลงบนริมฝีปากอิ่มเบาๆ “เรียกเครเดนซ์ก็ได้ รู้มั้ย

นิวท์หน้าแดงเสียยิ่งกว่าแม่สี รีบมุดหน้าลงซ่อนมันให้พ้นจากสายตาของเครเดนซ์ แล้วเป็นฝ่ายทรุดลงนั่งกอดเข่าบ้าง

“ขี้โกงนี่ครับ ท่าทางแบบนั้นน่ะ” นิวท์แกล้งต่อว่า “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่คุณชอบผม”

เครเดนซ์หัวเราะแล้วคว้านิวท์มากอดเอาไว้ กดหัวทุยสวยให้ฝังลงบนบ่า เหม่มองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนที่ท้องฟ้าถูกฉาบไปด้วยแสงอัสดง

เครเดนซ์ไม่อยากรู้หรอกว่าทำไมนิวท์ถึงชอบเขา เขาไม่สนใจด้วยว่าทำไมนิวท์ถึงเลือกเขา เพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง คนที่นิวท์ชอบก็คือเขาอยู่ดี

ขอบคุณนะครับ นิวท์

 


THE END
23/02/2017
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจค่ะ

ผลงานทั้งหมด ของ SaRa_PAO

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 cresntMoon (@falove11) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:16
    น่ารักอะ
    #5
    0
  2. วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 00:32
    อ่านไปด้วยนี่ก็ตะโกนในใจ เครเดนซ์เอาหน่อยลูก สู้หน่อย เฮ้ๆ! ฮึกเหิมมากค่ะ เย่ จบแฮปปี้น่ารักมากกก คุณนิวท์น่ารักที่สุดอยากจับฟัดเองเลยยย
    #4
    0
  3. #3 0954913902 (@0954913902) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 20:55
    คือ. แบบว่า. เขิลลลลลล. โว๊ยยยยยย. โอ๊ยยย -///- งื้อออละลาย~~
    #3
    0
  4. #2 1993
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:10
    น่ารักกกกกก กว่าจะได้คุยกันนะคะ สองปีเชียว...55555
    #2
    0
  5. #1 Waan1202 (@Waan1202) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:18
    น่าร้ากกกกกก!!!
    #1
    0